Książka Biuro spraw tajemnych jest pierwszym tomem cyklu Mroczny Paryż Valentina Vernia, który zapowiadał się interesująco i zwrócił moją uwagę od razu. Miałem nadzieje na historyczny kryminał osadzony w Paryżu, gdzie zagadka okaże się warta odkrywania. Autor skusił mnie właśnie tym i byłem ciekawy co otrzymam.

Książka Biuro spraw tajemnych dzieje się w Paryżu w tysiąc osiemset trzydziestym roku, w którym autor osadził akcję świetnie kreśląc klimat tamtego okresu. Mroczne zaułki miasta, przestępcy działający przez cały czas, gwarne gospody i otaczająca ulice mgła nie pozwalają czuć się bezpiecznie na każdym kroku. Niebezpieczne dzielnice i mroczne tajemnice są na porządku dziennym. Autor osadzając swoją akcję w takim mieście w dziewiętnastym wieku postarał się o zachowanie tamtejszych obyczajów, przedstawienie życia zamożnych i biednych ukazując warstwy społeczne od podszewki. W takim okresie poznajemy Valentina Verne, którego praca w policji zmienia się za sprawą tajemniczej śmierci syna jednego z bogaczy. Otrzymuje sprawę do wyjaśnienia i musi sobie poradzić w odkryciu prawdy w mieście, gdzie zagrożenie jest bardzo realne. Młody inspektor badając poszlaki i ślady nie ma ułatwionej sprawy. Musi uważać na siebie na każdym kroku, bo Paryż jest miejscem zbrodni, kradzieży, mrocznych miejsc i skrywanych sekretów. Autor bardzo dobrze sobie radzi z prowadzeniem dochodzenia i nie za szybko poznajemy poszczególne trzymane przez niego karty w rękawie mogące przynieść rozwiązanie zagadki. Dopiero wraz z rozwojem wydarzeń i sytuacji pomału dostajemy podpowiedzi mogące przybliżyć do rozwiązania sprawy tajemniczej śmierci ofiary. Nie do końca wiadomo kto za wszystkim stoi i jakimi motywami kieruje się od samego początku. Wiele niewiadomych i niebezpieczne momenty nie ułatwiają zadania odgadnięcia niczego. Bohater musi sobie poradzić z przeciwnościami, kłopotami i pozyskać informacje co nie jest łatwe. Dlatego wszystko potrafi gmatwać się i poszlaki prowadzą w różne kierunki jakie musi sprawdzić. Nie brakuje zwrotów akcji nieraz potrafiących przynieść zaskoczenie kierując w inną stronę nasze podejrzenia jakie posiadamy. Dlatego sam mimo wszystko nie byłem pewny do końca niczego. Wypływające tropy odgrywają nie bagatelną rolę, które mogą przynieść podpowiedzi, stanowić zmyłkę lub nawet być fałszywe prowadząc w ślepe zaułki. Dopiero weryfikacja przez bohatera i uzyskanie potrzebnych informacji może pomóc w odkryciu prawdy. Wprowadzenie tematyki hipnozy przynosi ciekawe i bardzo dobre rezultaty w tym przypadku. Nie można odmówić klimatu w czasie czytania przez mroczną kreacje Paryża, lecz dodatkowo właśnie wykorzystanie tego rodzaju atmosferę do stworzenia niepokoju jaki pojawia się nieraz w takich sytuacjach. Śledztwo posiada wiele wątków do sprawdzenia i wraz z rozwojem wydarzeń wypływają różne poszlaki. Oprócz tego czyhające niebezpieczeństwa na bohatera w ciemnych zaułkach miasta, toczące Paryż spiski i intrygi sięgające czasami elit również wpływają na przebieg prowadzenia sprawy przez Valentina. Autor stworzył tło obyczajowe z tamtego okresu bardzo dobrze i ciekawie ukazując życie mieszkańców. Skupiając się na odwzorowaniu tamtej epoki wraz ze swoimi mrocznymi odcieniami. Jednocześnie pojawiają się nieraz relacje pomiędzy poznaną Agle i Vernim ukazując między nimi rodzące się pomału uczucie jakich nie są pewni do końca. Ciekawym pomysłem było ukazanie w retrospekcjach z przeszłości losów uwięzionego przez Wikarego chłopca, którego ciężkie chwile nie pozostawiają nas obojętnym w czasie czytania. Bohater oprócz prowadzonej sprawy prowadzi prywatne śledztwo w kierunku jego schwytania. Zawsze wyprzedza go o krok Wikary będący nieuchwytnym i nieobliczalnym przeciwnikiem. Widzimy nieraz wszystko oczyma ofiary dzięki dziennikowi i próby przedstawienia w taki sposób zdarzeń związanych z chłopcem. Każdy z wątków razem i osobno tworzy fabułę nie tylko o prowadzonym dochodzeniu, intrygach i spiskach. Dodatkowo przeszłość ukazana w retrospekcjach przynosi zaskoczenie zwrotami akcji jakie pojawiają się związku z nim. Mroczny kryminał z klimatem niepokoju i czasami osaczenia z tłem obyczajowym i niebezpiecznych wydarzeń w jakich uczestniczy bohater w miarę prowadzonego dochodzenia.

Książka Biuro spraw tajemnych posiada ciekawie wykreowanych bohaterów pod względem psychologicznym i dlatego nie były papierowe, ale mające głębie. Posiadają własne zachowanie, cechy charakteru i dokonują wyborów jakie mogą podobać się lub nie. Postać Valentina Verna jest ciekawa i posiadająca pewne tajemnice. Pomału odkrywamy zdarzenia z jego życia przez co staje się nam bliższy niż mogłem przypuszczać. Młody inspektor nie bojący się niczego i mający zadatki na dobrego detektywa zostaje uwikłany w sprawę tajemniczej śmierci. Potrafiący wyciągać wnioski i dzięki zainteresowaniu nauką ma większe możliwości w prowadzonym śledztwie. Jego sylwetkę autor bardzo dobrze nakreślił i można go było nie tylko polubić, ale poczuć sympatie co przekładało się na kibicowanie mu w trudnych sytuacjach w jakich znalazł się. Drugą postacią może drugoplanową bardziej jest Agle, którą spotyka Verne. Pojawia się początkowo od czasu do czasu, aby później być jedną z ciekawszych bohaterów książki. Można ją było polubić i nawet poczuć nić sympatii do niej mimo pewnych rozterek jakie posiada. Dlatego czasami przeszkadzało mi przypominając nie zdecydowania bohaterki nie będąca pewna niczego rodem jakby z jakiegoś romansu. Kolejna postacią jest tajemniczy Wikary i jego tajemnice, które poznajemy w miarę klarowania się obrazu z dzienników chłopca. Nieuchwytny i niebezpieczny zawsze o krok przed schwytaniem. Postać przerażająca i wywołująca mieszane odczucia w czasie czytania. Ciekawi mnie jak potoczy się ten wątek w późniejszych częściach cyklu. Ostatnim jest chłopiec zdany na łaskę oprawcy, którego losy nie były mi obojętne wywołując skrajne emocje w czasie czytania i trzymałem za niego kciuki przez cały czas. Oprócz tego spotykamy wiele postaci na drugim i dalszym planie mających do odegrania rolę przewidzianą przez autora w fabule. Niektóre można polubić i poczuć nić sympatii do nich, a inne wypadają różnie ze względu na swoje zachowanie lub wybory jakich dokonują. Relacje pomiędzy bohaterami są przedstawione bardzo dobrze i ciekawie. Dialogi dobrze napisane, potrafią być wciągające, nie pozbawione trochę humoru i powagi jak zajdzie taka potrzeba.

Książka Biuro spraw tajemnych jest pierwszym tomem przygód bohatera uwikłanego w sieć intryg i spisków, aby odkryć prawdę jaka kryje się za śmiercią syna jednego z wysoko postawionych bogaczy. Autor poradził sobie bardzo dobrze z prowadzeniem dochodzenia nie ułatwiając zadania ani na krok, gdzie pośród mrocznych zaułków Paryża wszystko może zdarzyć się. Niebezpieczne sytuacje związane z bohaterem wynikające ze śledztwa i grzebanie w tajemnicach skrywanych przez innych zazwyczaj skrywanych za maską może okazać się nie takie bezpieczne dla niego jak przypuszcza. Czyhające pułapki i sekrety nie mogące wyjść na światło dzienne nie ułatwiają zadania. Dokonując pewnych wyborów musi dojść do prawdy mając wiele do stracenia. W fabule mamy kilku podejrzanych, na których rzuca się cień mogącymi być sprawcami. Chociaż znacznie później zawęża się lista, to nadal trudno trafić kto nim jest do samego końca. Rozwiązanie następuje pod koniec gdy poznajemy kulisy działania szajki i innych mogących mieć motywy do popełnienia przestępstwa. Bohater uwikłany między nimi z kłopotami jakie wpada nie ma łatwego życia i musi udowodnić swoją niewinność za wszelką cenę. Jeszcze pojawienie się wątku z ojcem dopełnia całości obrazu i przynosi zaskoczenie w czasie czytania. Wszystko to sprawia, że sprawa wydaje się pogmatwana i nie taka oczywista jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Jeszcze późniejsze problemy Verne i trudna sytuacja w jaką wpada sprawia, że musi sobie poradzić z kłopotami i doprowadzić sprawę do końca. Pojawienie się wraz z retrospekcjami z przeszłości dochodzenia w sprawie Wikarego przynosi kolejną zagadkę jaką zajmuje się bohater. Nie wszystko wydaje się takie jasne od samego początku i wraz z dziennikiem chłopaka uwięzionego przez niego tworzy całość zmuszającą do kibicowania mu w trudnych momentach przez cały czas. Jednocześnie we wszystko pomału wkrada się romantyczna i obyczajowa relacja między Verne, a poznaną aktoreczką Agle. Autor wprowadzając wątek nie wysuwa go na szczęścia na pierwszy plan, ale od czasu do czasu pojawia się. Nie był przesłodzony lukrem, lecz wydaje się rozwojowy i może w kolejnych tomach będzie bardziej rozwinięty niż tutaj. Mam nadzieje, że mylę się i autor skupi się jak w tym przypadku na klimacie dziewiętnastego Paryża, ciemnych zaułkach, spiskach, toczących go intrygach i kolejnej ciekawej zagadce kryminalnej dla bohatera. Fabuła posiada swoje niuanse jakie mogą lekko przeszkadzać jak na przykład wątek romantyczny i powolne tempo akcji dla niektórych. Czasami przeszkadzało mi niepewność w poczynaniach Agle i jej rozterki jakby wyjęte z taniego romansu. Może jeszcze drobne potknięcia pojawiły się w czasie czytania. Oprócz tego kryminał czyta się szybko i wciąga trzymając w napięciu. Skupiając się na odwzorowaniu dziewiętnastowiecznego życia w Paryżu ze swoimi blaskami i cieniami dostałem interesującą fabułę, która wraz z klimatem niepokoju i zagrożenia tworzą mroczną opowieść. Nawet wolne tempo akcji nie przeszkadzało mi w czasie czytania prowadząc do stworzenia mrocznej atmosfery jaką otrzymałem potrafiąc wciągnąć w wydarzenia od samego początku. W zakończeniu poprowadzonym nie za szybko dostajemy odpowiedzi na pytania i poznajemy sprawcę wraz z jego motywami. Zamykając poszczególne wątki finał potrafi zaskoczyć zwrotami akcji pod koniec i przynieść wyjaśnienie zamykające sprawę tajemniczej śmierci. Jednocześnie pozostawiając pewną furtkę do kontynuacji w kolejnych częściach cyklu.

Książka Biuro spraw tajemnych jest pierwszym tomem przygód młodego inspektora uwikłanego w tajemniczą śmierć syna jednego z bogaczy. Sięgając nie wiedziałem do końca czego mam spodziewać się po kryminale, lecz w ogólnym rozrachunku jestem zadowolony z tego co dostałem od niego w tym przypadku. Akcja poprowadzono wolniej kosztem budowania klimatu mrocznego oblicza Paryża i niebezpieczeństwa jakie w nim znajduje się na porządku dziennym. Nie przeszkadzało mi wcale takie prowadzenie fabuły i nawet zdało egzamin w tym przypadku pozwalając na kreacje atmosfery niepewności, niepokoju i zagrożenia. Wydarzenia większości dzieją się raz wolniej, drugi raz przyspieszając jak zajdzie potrzeba. Pomimo sporej ilości opisów nie nudziłem się w czasie czytania. Śledztwo prowadzone z wyczuciem przez autora wraz ze zwrotami akcji potrafiło wciągnąć od pierwszych stron trzymając w napięciu do końca. Intryga kryminalna była interesująca i nie pozbawiona twistów co powodowało nie możność bycia pewnego niczego podczas czytania. Wprowadzenie nauki do dochodzenia było świetnym pomysłem pozwalającym badać pewne śladu lub uzyskać odpowiedzi na nurtujące bohatera pytania. Dodatkowo autor sięga po tematykę mesmeryzmu i hipnozy co dodaje jeszcze więcej mroku samej fabule. Klimat zagęszcza się nieraz i tworzy niepokojącą atmosferę wraz z rozwojem wydarzeń jakie dostajemy. Akcję osadzono w tysiąc osiemset trzydziestym roku podczas próby ustabilizowania kraju. Historyczne tło jak najbardziej odgrywa również nie małą rolę w fabule, które pozwoliło mi przenieść się do tamtych czasów bez problemu wciągając w toczące się wydarzenia. Książka Biuro spraw tajemnych jest pierwszym moim spotkaniem z autorem i jego cyklem, którego bohaterem jest młody inspektor Valentine Verne. Kryminał z tłem historycznym i warstwą obyczajową okazał się całkiem interesujący. Pozostawienie sobie furtki do kontynuacji sprawiło, ze jestem ciekawy dalszych losów Verne w kolejnej części jego przygód. Mam nadzieje, że nie zawiodę się na kolejnym tomie i miło spędzę czas jak w tym przypadku podczas czytania dostając wciągający oraz intrygujący kryminał. Dlatego chętnie sięgnę po kolejne jego książki jak tylko będę miał ku temu okazje.

Książka Biuro spraw tajemnych jest pierwszym tomem cyklu Mroczny Paryż Valentina Vernia, który zapowiadał się interesująco i zwrócił moją uwagę od razu. Miałem nadzieje na historyczny kryminał osadzony w Paryżu, gdzie zagadka okaże się warta odkrywania. Autor skusił mnie właśnie tym i byłe...

Rozwiń Zwiń

Książka Bańki mydlane Zofii Beszczyńskiej jest propozycją dla młodego czytelnika napisaną wierszem lub czasami krótkimi opowiadaniami jakie tutaj znajdziemy. Nie wiedząc czego spodziewać się mam po niej miałem nadzieje na przyjemną i miłą lekturę. Dlatego sięgnąłem i postanowiłem przeczytać.

Książka Bańki mydlane opowiada o czasie, codziennych sprawach, wyprawach i czarodziejskich momentach dla każdego dziecka. Zamiast opowieści dostałem napisane w większości wierszem historie, które dotyczą właśnie takich chwil. Fantastycznie opisywanych przez rymy świat widziany oczami dziecka zdaje się być magiczny i niezwykle bogaty pod względem wyobraźni. Autorka postanowiła przybliżyć nie tylko czas, co znajduje się w domu i różne pory dnia, ale ukazać je w formie wierszowanej co w tym przypadku było świetnym pomysłem. Od czasu zdarza się się krótkie opowiadanie, lecz również w takich klimatach opisujących codzienne sprawunki co spodobało mi się. Znajdziemy historie o Świętym Mikołaju, krasnoludkach, marzeniach spowodowanych odkrywaniem i poszukiwaniem skarbów. Wszystko razem spina się ładnie i prowadzi do przyjemnych dla młodego czytelnika opowieści. Pisane wierszem posiadają ładnie ze sobą współgrające rymy, które czyta się bardzo dobrze i sympatycznie. Na pewno bohaterkami są dziewczynki z wielką wyobraźnią i fantastycznym wyobrażeniem codziennych spraw jak nawet spanie zamienia się tutaj w widowiskową opowieść z krasnoludkami. Takich utworów mamy wiele jakie wciągają od samego początku. Sporym plusem są ilustracje stworzone przez Hannę Krajnik tworzące razem z wierszowymi lub czasami krótkimi opowieściami całość. Cieszą wzrok i stanowią jednocześnie dopełnienie zamieszczonych tutaj utworów. Świetnie narysowane, mające coś w sobie z bajkowości jak patrzy się na nie i przyjemne od samego początku. Książka jest nie duża, lecz skierowana do młodego czytelnika i nie tylko. Każdy coś znajdzie w niej dla siebie i może miło spędzić przy niej czas. Autorka potrafiła wierszem lub czasami krótkimi opowieściami stworzyć obraz codzienności, w którą wkrada się coś fantastycznego. Zwyczajny wiersz o czasie staje się przewrotną opowieścią. Jednocześnie dotykający obszaru przemijania albo obecnych wydarzeń przefiltrowanych przez oczy dziecka. Wszystko napisane zrozumiale dla każdego i takich utworów znajdziemy tutaj sporo.

Książka Bańki mydlane okazała się strzałem w dziesiątkę jeśli chodzi o stworzone przez autorkę wiersze i krótkie opowieści. Skierowane do młodego czytelnika, to jednak nawet starszy może przy nich bawić się świetnie w czasie czytania. Sięgniecie po codzienność i zabarwiając wszystko fantastycznymi barwami dostajemy książkę od której trudno oderwać się. Przyjemną w odbiorze, ciekawą i wciągającą od początku. Na pewno sporą robotę zrobiły rysunki na każdej stronie jakie tutaj zostały zamieszczone mające w sobie coś z bajkowości i świetnie ilustrujące zamieszczone tutaj przez autorkę utwory. Nawet bohaterkami można z nimi się utożsamić i poczuć nić sympatii do nich. Nie pozorna mimo wszystko książka okazała się świetnym wyborem do czytania, który przyniósł mi wiele frajdy i miło spędziłem z nią czas. Napisana przyjemnym stylem, z lekkością, fantastycznymi momentami i wierszem jaki czyta się bardzo dobrze przez autorkę. Działa na wyobraźnie i odmalowuje piękne obrazy w czasie czytania. Sięgając po książkę wydającą się niepozornie nie sądziłem, że dostanę tak fajną pozycję skierowaną do młodego czytelnika, ale nawet ktoś starszy może bawić się przy niej dobrze. Pozycja dla każdego, którą czyta się szybko, przyjemnie i z łatwością. Dlatego chętnie sięgnę jak będę miał kiedyś okazje po inne książki autorki kiedyś w przyszłości i mam nadzieje, ze również miło spędzę z nimi czas.

Książka Bańki mydlane Zofii Beszczyńskiej jest propozycją dla młodego czytelnika napisaną wierszem lub czasami krótkimi opowiadaniami jakie tutaj znajdziemy. Nie wiedząc czego spodziewać się mam po niej miałem nadzieje na przyjemną i miłą lekturę. Dlatego sięgnąłem i postanowiłem przeczyt...

Rozwiń Zwiń

Książka Miłość aż po grób jest moim kolejnym spotkaniem z Różą Krull, która przeżywa wiele przygód i prowadzi śledztwa na swoją rękę irytując zawsze komisarza Darskiego. Ciekawość mnie gnała poznać następną cześć z nią w roli głównej, bo lubię czytać powieści autora i dotychczas nie zawiodłem się. Poprawiły mi wiele razy humoru i dobrze bawiłem się w czasie czytania, czego oczekiwałem również w tym przypadku.

Książka Miłość aż po grób jest kolejną pozycją z cyklu z pisarką Różą Krull, która wywołuje wiele zamieszania i ratują ją zawsze oddani przyjaciele. Jednak tym razem zamiast tego dostajemy historie trochę odwrotną niż spodziewałem otrzymać w tym przypadku. Autor wprowadzając śledztwo w sprawie morderstwa oddaje pole manewru przyjaciołom pisarki chcących oczyścić dobre imię Róży podejrzewanej o popełnienia zbrodni. Traktują wszystko poważnie i rozpoczynają swoje śledztwo w celu odkrycia prawdy. Niespodziewanie nawet dla niego komisarz Darski włącza się w pomoc mimo chęci uduszenia lub wsadzenia Róży za kratki za sprawą jej wtrącania się wiele razy w działanie policji. Autor bardzo dobrze sobie radzi z prowadzeniem zagadki kryminalnej w jakiej nie za szybko odkrywa wszystkie karty i dopiero wraz z rozwojem wydarzeń pomału kształtuje się odkrywanie prawdy o popełnionej zbrodni. Wprowadzając fałszywe i mylne tropy nie mamy manewru w poznaniu za szybko odpowiedzi na pytania jakie pojawiają się w trakcie czytania książki. Nieraz kierują się w ślepe zaułki i czasami przynoszą podpowiedzi. Jednocześnie nie wszystko wydaje się takie oczywiste i nie brakuje skrywanych sekretów. Przez pojawienie się zwrotów akcji zmieniające nasze podejrzenia jakie mamy względem poszczególnych bohaterów mogących mieć motywy. Dlatego nie łatwo nic odgadnąć i dopiero zbieranie informacji, przesłuchania i wyciąganie prawdy dokłada cegiełkę do odkrywania zagadki. Przygody poznanych wcześniej w poprzednich tomach bohaterów chcących tym razem pomóc Róży wciągają i przynoszą zabawne sytuacje. Autor przerysowuje nieraz wydarzenia i doprawia pewną dozą absurdu na jaki liczyłem w czasie czytania. Przyczyniając się do humorystycznych scen potrafiących bawić w czasie czytania. Oprócz tego reakcje bohaterów na wydarzenia, zachowanie i relacje między nimi również potrafią rozbawić. Nie mogło zabraknąć puszczenia oka w stronę czytelnika i nawiązań związanych z popkulturą. Takie smaczki zawsze sprawiają mi radość w odkrywaniu i znalezieniu ich w fabule. Wracając do śledztwa jest ono prowadzone umiejętnie i nie zabrakło wiele tropów do sprawdzenia. Bohaterowie stają przed dylematami i kłopotami związanymi z aresztowaniem Róży. Jednocześnie starając się pomóc z każdej strony i uwolnić pisarkę z rąk namolnego na celebrytów prokuratora chcącego wsadzić każdego z nich za kratki, aby tylko było o nim głośno. Trudno być pewnym czegoś przez cały czas, bo wszystko zmienia się szybko i wychodzące poszlaki tego nie ułatwiają. Nawet przesłuchiwanie i wyciąganie informacji z potencjalnych świadków przynosi wymierne rezultaty. Pojawiająca się warstwa obyczajowa i związana z relacjami z innymi postaciami wnosi wiele do kryminalnego wątku. Poznajemy dzięki temu okoliczności, informacje i wyciągnięte sekrety jakie skrywają zazwyczaj nie mogące ujrzeć światła dziennego. Składając z tego wszystkiego poszczególne elementy zagadki pomału klaruje się nam obraz całości aż w finale poznajemy prawdę. Rzucanie podejrzeń na kilka osób sprawiło, że do końca nie byłem pewny kto jest sprawcą. Tożsamość jego była dobrze ukrywana przez autora i dopiero pod koniec poznałem prawdę o tym kim jest morderca. Kolejna część jest kryminałem z dozą humoru, do którego w swych książkach mnie przyzwyczaił autor od czasów kiedy przeczytałem pierwsze tomy z Różą Krull.

Książka Miłość aż po grób jest kolejnym moim spotkaniem z postaciami jakie polubiłem i poczułem sympatie do nich jak Pepe, Mario, Miłka, Róża, Darski i wiele innych. Zostały zarysowane bardzo dobrze pod względem psychologicznym co dało możliwość pogłębienia sylwetek jakie posiadają. Mają swoje zachowania, cechy charakteru i dokonują wyborów uzależniając od postrzegania w pozytywnym lub nieco negatywnym świetle. Niektóre tutaj jak sąsiadka Róży wypadają antypatycznie i irytująco ze swoim zachowaniem. Nawet prokurator ze swoją pogonią za sławą wzbudza mieszane odczucia próbując wybić się na aresztowaniu celebrytów. Jednocześnie wprowadzają wiele zamieszania i czasami zabawnych scen. Postacie na drugim i dalszym planie mają do odegrania rolę przewidzianą przez autora dla nich. Nie są papierowe, ale posiadają głębie i były ciekawe. Relacje łączące poszczególnych bohaterów zostały przedstawione bardzo dobrze i wciągająco. Nie brakuje w nich humoru, ironii, dogryzań i przerysowania połączonego z absurdalnymi wydarzeniami. Dlatego można bawiłem się przy nich bardzo dobrze. Dialogi napisane lekko, przyjemnie, z humorem, ironicznymi komentarzami wciągają od pierwszych stron i nie pozwalają oderwać się od czytania.

Książka Miłość aż po grób jest najnowszą propozycją z cyklu z Różą Krull, która jednocześnie nawiązuje po trochu z poprzednią częścią jaka czytałem. Dlatego warto czytać po kolei, bo nieraz drobne lub większe odnośniki do poprzednich tomów mogą pojawić się. Tak było w tym przypadku i byłem ciekawy co tym razem autor przygotował. Oczekiwałem kryminału z dozą humoru, nawet czarnego i zwariowanymi przygodami bohaterów jakich poznałem wcześniej oraz polubiłem. Nie zawiodłem się pod tym względem dostając wszystko co chciałem i po książkach autora właśnie tego oczekuje. Jednocześnie pojawiające się wątki czasami zanikają jak na przykład z prokuratorem, który był przez jakiś czas i nie został lepiej rozbudowany. Tak samo Róży trafiającej do więzienia został potraktowany po macoszemu, a miałem nadzieje, że pisarka wysadzi miejsce do którego trafiła z przytupem. Będzie się w nim więcej działo i dostanę o wiele więcej scen zabawnych związanych z jej tam pobytem. Troszkę zabrakło mi jeszcze rozliczenia pani z wydawnictwa i oczywiście sąsiadki ze swojego zachowania nawet później. Autor mógł bardziej niektóre rozwinąć wątki i lepiej rozbudować, co przyczyniło się pewnie do większej ilości absurdalnych sytuacji i zabawnych scen niż dostałem w tym przypadku. Może drobne niuanse pojawiły się od czasu do czasu, lecz to rzuciło mi się najbardziej w oczy w czasie czytania. Oprócz takich moich narzekań książka jest wciągająca i ciekawa. Intryga została poprowadzona interesująco i nie pozbawiona zwrotów akcji nie pozwalających odkryć za szybko prawdy. Potrafi trzymać w napięciu i jednocześnie poprawić humor w czasie czytania. Zagadka kryminalna jest dobrze poprowadzona i dopiero pod koniec wszystko wyjaśnia się. Same przygody poszczególnych bohaterów były nieco przerysowane, absurdalne i nie pozbawione nieraz ukazania ich w krzywym zwierciadle jak lubię. Zaskoczenie było jak komisarz Darski chciał pomóc Róży wrócić na wolność co prowadziło do walki wewnątrz niego o to, aby ją tam pozostawić, żeby więcej nie wtykała nosa wprowadzone przez niego śledztwa. Ciekawy pomysł na inne podejście niż dotychczas dostawałem od autora, bo to zazwyczaj pisarka musiała rozwiązywać dzięki pomocy swoich przyjaciół sprawy kryminalne. Wszystkie poszlaki i informacje pomału łączą się ze sobą w całość wyjaśniając wszystko pod koniec. Samo zakończenie było ciekawe i zaskakujące kto tak naprawdę popełnił zbrodnie wraz z ujawnieniem motywów sprawcy. Jednak pod koniec dostajemy pewien twist i taką furtkę do kontynuacji po którą zapewne sięgnę.

Książka Miłość aż po grób jest dobrym moim spotkaniem z kolejną częścią przygód kryminalnych Róży Krull, które potrafiło być miejscami zabawne i sama zagadka morderstwa była interesująca. Akcja została poprowadzona szybko i wiele działo się podczas czytania. Nie pozbawiona zwrotów akcji, relacji pomiędzy postaciami i przygód wciągnęła mnie od samego początku. Wydarzenia szybko również poprowadzone i nie było miejsca na nudę. Sięgając po kolejną część miałem pewne obawy nad zmęczeniem materiału ze względu na kolejną część jaka powstała. Pomimo pewnych niuansów jakie wymieniłem kryminał z dozą czarnego humoru okazał się przyjemną pozycją z ciekawą akcją i zwrotami akcji zmieniające nieraz wiele lub potrafiące nawet czasami zaskoczyć w czasie czytania. Nie pozbawioną absurdalnych momentów, nieraz gagów sytuacyjnych i przerysowania pewnych wydarzeń stała się miła odskocznią, przy której dobrze spędziłem czas i nie żałuje sięgnięcia po książkę. Po autorze wiem czego spodziewać się mam i nie zawiodłem się pod tym względem. Napisana przystępnym, lekkim i z dozą humoru stylem wciąga od samego początku do końca nie pozwalając oderwać się. Miłość aż po grób jest pozycją z cyklu, która może nie zaskoczyła mnie za mocno, lecz nadal przyjemnie czyta się i mogłem kolejny raz poznać przygody pisarki wraz z jej przyjaciółmi rozwiązujących następną sprawę kryminalną. Książki autora czyta się świetnie i bardzo szybko jak było w moim przypadku. Wiedziałem co mogę dostać i nie zawiodłem się dotychczas jak było w tym przypadku. Dlatego chętnie sięgam i będę czytał nadal jego książki jakie wydaje gdy dostanę znów coś nowego.

Książka Miłość aż po grób jest moim kolejnym spotkaniem z Różą Krull, która przeżywa wiele przygód i prowadzi śledztwa na swoją rękę irytując zawsze komisarza Darskiego. Ciekawość mnie gnała poznać następną cześć z nią w roli głównej, bo lubię czytać powieści autora i dotychczas nie zawiod...

Rozwiń Zwiń

Książka Czwartkowy klub zbrodni jest pierwszym tomem cyklu kryminalnego, po który już od dłuższego czasu miałem ochotę sięgnąć. Zapowiadał się na ciekawy i napisany w starym stylu kryminał z interesującą zagadką do rozwiązania. Wcześniej wpadł mi w oko i dlatego z nadzieją postanowiłem dać mu szansę jak miałem okazje do przeczytania.
Książka Czwartkowy klub zbrodni jest historią ekscentrycznych znajomych, którzy zafascynowani rozwiązywaniem spraw kryminalnych spotykają się co czwartek, aby spróbować swoich sił w ich rozwiązywaniu. Jednak gdy popełnione zostaje prawdziwe morderstwo zaczynają prowadzić swoje śledztwo węsząc szansę na odkrycie zagadki jaką kryje. Każdy z nich pomimo swoich lat postanawia pomóc w jej rozwiązaniu.

Książka Czwartkowy klub zbrodni jest opowieścią o grupce przyjaciół i znajomych nie mających za wiele do pracy będąc na emeryturze. Spotykają się w czwartek, aby rozwiązać lub poszukać poszlak dotyczących prawdziwych zbrodni popełnionych kiedyś. Zabawa w odkrywanie prawdy i informacji cieszy ich bardzo przynosząc konkretne poszlaki. Osadzenie akcji na osiedlu Coopers Chase i w jego okolicach, gdzie popełniono prawdziwą zbrodnie było dobrym pomysłem. Śledztwo w ramach pomocy postanawiają prowadzić wraz z dobrze zapowiadającą się policjantką i przydzielonym do niej nadkomisarzem pomagając w odkrywaniu prawdy. Jednocześnie wszystko wydaje się nie takie oczywiste i bywa pogmatwane od samego początku. Autor świetnie sobie radzi w prowadzeniu i lawirowaniu w dochodzeniu nie tylko w przypadku policji, ale także uczestników czwartkowych spotkań w klubie jakie odbywają się. Nie odkrywając za szybko poszczególnych kart trzymanych w ręku potrafi zakręcić zagadką i przynieść wiele niespodzianek w czasie czytania. Dlatego do końca nie wiadomo jak potoczy się dochodzenie. Praca policji w ramach ujęcia sprawcy została bardzo dobrze przedstawiona i znajdziemy w niej czasami twisty zmieniające wszystko podczas czytania. Wraz z prowadzoną sprawą przez przyjaciół mających nosa i informacji jakie zdobywają tworzą ciekawą fabułę od samego początku aż do finału. Wychodzące na powierzchnie trzymane sekrety i tajemnice nie pozwalają za szybko niczego domyśleć się. Pojawiające się fałszywe i potrafiące zmylić tropy nie ułatwiają zadania tylko potrafią pogmatwać dochodzenie. Prowadząc nieraz w ślepe zaułki, myląc tropy, przynosząc czasami podpowiedzi i poszlaki. Dlatego nie byłem pewny niczego i dopiero wypływające na światło dzienne informacje lub podpowiedzi pomału prowadziły do odkrywania zagadki jaką otrzymałem w tym przypadku. Działalność grupki przyjaciół prowadzących śledztwo wraz z policyjnym dochodzeniem łączących się ze sobą przynosiło zaskoczenia oraz zwroty akcji zmieniające nieraz wiele pomimo moich podejrzeń jakie miałem w trakcie czytania. Prowadzone jest z uwagą i interesująco co powodowało wciągnięcie mnie w wir wydarzeń nie tylko związanych z morderstwem, ale również w życie starszych ludzi wraz z ich problemami, działalnością, życiem jakie prowadzą albo wyborami jakich dokonują. Mieszkających na osiedlu Coopers Chase, w którym okolicach popełniono zbrodnie. Autor oprócz tego wprowadza wielu podejrzanych rzucając cień podejrzenia i pojawiają się skrywane tajemnice ukryte w przeszłości czasami przez innych. Dopiero ujawnienie sekretów lub nawet tropów do sprawdzenia przez policje albo Czwartkowy klub zbrodni przynosi nieraz skutki w postaci popchnięcia śledztwa do przodu. Jeżeli chodzi o podejrzanych nie odgadłem do końca kto mógł popełnić morderstwo. Dopiero pod koniec wraz z zazębiającymi się podpowiedziami odkrywamy prawdę. Wtedy też poznajemy tożsamość mordercy i popychające go do popełnienia zbrodni motywacje. Oprócz śledztwo dostajemy również obraz życia toczącego się na osiedlu i w jego okolicach przybliżając nam lokalna społeczność. Kryminał na pewno ciekawy, z kilkoma wątkami, interesującą fabułą i nie pozbawiony niespodzianek.

Książka Czwartkowy klub zbrodni posiada bohaterów, którzy zostali nakreśleni pod względem psychologicznym bardzo dobrze i nie jednowymiarowo. Każdy z nich posiada swoje zachowanie, czasami tajemnice, cechy charakteru i dokonuje wyborów. W Czwartkowym klubie zbrodni spotykamy Elisabeth mającą nosa do rozwiązywania i wyszukiwania informacji. Działająca kiedyś w agencji wywiadowczej nadal trzyma rękę na pulsie. Ibrahim stara się pomóc będąc kiedyś psychiatrą i wspomaga przyjaciół swoją wiedzą. Zapalczywy Ron jest postacią wybuchową, mającą temperament i legendą związków zawodowych. Zawsze gotowy do działania i wywołania zamieszania. Nową osoba jest Joyce będącą cichą, uważnie słuchającą i nie rzucającą się w oczy emerytowaną pielęgniarką. Z policjantów spodobali mi się posterunkowa Donna De Freitas i nadkomisarz Chris Hudson będącymi dopełnieniem zespołu do rozwiązywania zagadek kryminalnych. Autor potrafił stworzyć interesujące postacie, posiadające głębie i nie papierowe, które można polubić i poczuć sympatie do nich. Mające swoje zdanie i podejście do innych potrafią wyciągnąć wiele ze swoich rozmówców odkrywając albo rozgryzając poszczególne elementy łamigłówki. Pozostałe postacie na drugim i dalszym planie zostały dobrze zarysowane i nie były jednowymiarowe. Mające do odegrania rolę w mniejszy lub większy sposób we wszystkim co dzieje się w fabule. Jednocześnie autor potrafi nakreślić mimo wszystko ich sylwetki w taki sposób, że stają się ciekawe i niejednoznaczne w czasie czytania przyczyniając się do różnego odbioru ze względu na wybory jakich dokonują. Dlatego niektóre można polubić, poczuć nić sympatii lub czasami antypatii. Relacje pomiędzy nimi przedstawiono bardzo dobrze od samego początku. Wiele dzieje się w nich i potrafiły mnie wciągnąć. Dialogi bardzo dobre, żywe, podszyte czasami lekkim humorem, powagą, ironią i potrafiące czasami zaskoczyć.

Książka Czwartkowy klub zbrodni jest pierwszym tomem cyklu, który trafił w moje ręce i mimo pewnych obaw okazało się, że dobrze bawiłem się w czasie czytania rozwiązując ciekawą zagadkę kryminalną stworzoną przez autora pełną niewiadomych oraz tajemnic do odkrycia. Ciekawym pomysłem było zrobienie grupki starszych przyjaciół spotykających się w klubie bohaterami mających smykałkę do rozwiązywania spraw. Potrafiących poszukać poszlak tam, gdzie nie można było spodziewać się. Gdy zajmują się prawdziwą zbrodnią są jak prawdziwi detektywi z doświadczeniem chcącym odszukać sprawcę. Autor tworzy kryminał bazujący na klasycznym podejściu do popełnionej zbrodni bez epatowaniem makabrą lub krwawymi scenami. Ważne tutaj jest pozyskanie informacji, podpowiedzi, sprawdzenie tropów i poszlak pojawiających się w trakcie śledztwa. Mogących prowadzić w ślepe zaułki i przynieść elementy zagadki kryminalnej. Z drugiej strony intryga jest bardzo dobra i ciekawie poprowadzona potrafiąca wciągnąć od samego początku i trzymać w napięciu do końca. Śledztwo toczy się w różnych kierunkach i do końca nie wiadomo kto jest sprawcą. Dopiero wraz z rozwojem sytuacji i poznaniem podpowiedzi pomału wszystko nabiera sensu. Takim sposobem pogmatwana sprawa nie zdaje być się taka łatwa do prowadzenia do odkrycia prawdy. Nawet mając wielu podejrzanych do końca nie jesteśmy pewni tożsamości sprawcy i jakimi kierował się motywami. Autor świetnie sobie daje radę w kluczeniu i nie ujawnieniu za szybko pewnych informacji. Dlatego tak dzieje się i przynosi zaskakujące rezultaty pod koniec. Samo śledztwo przypomina klasyczne detektywistyczne powieści, gdzie bohater lub bohaterowie odkrywają wraz z rozwojem dochodzenia kawałki łamigłówki łącząc ją pomału w całość. Jednocześnie tutaj świetnie to widać i każda postać wnosi swoim doświadczeniem wiele do prowadzonej sprawy. Jeżeli coś rzuciło mi się w oczy podczas czytania to relacje pomiędzy Chrisem i Donną pomału przekształcają się w bardziej zażyłe. Nieraz czuć było pewną niezręczność między nimi i mam nadzieje, że jak pojawi się romans w kolejnej części nie będzie dominował nad zagadkami kryminalnymi. Ron swoim zachowaniem czasami bywał irytujący przez swoje wybuchy kłócąc się ze wszystkimi. Na pewno dla niektórych nieraz wystąpienie spowolnienia akcji może prowadzić do przynudzania w pewnych momentach. Akurat mi wcale nie przeszkadzało, bo lubię nawet takie kryminały, gdzie to zdarza się jeśli oczywiście są ciekawe. W tym przypadku właśnie tak było i nie przeszkadzało mi to w zupełności podczas czytania. Dostałem domknięcie poszczególnych wątków ze sobą i wyjaśnienie w zakończeniu spodobało mi się. Nie za szybko zostało poprowadzone, ale rozłożone w czasie potrafiło mnie zaskoczyć zwrotami akcji w samym finale. Kryminał potrafi trzymać w napięciu i sama intryga wciąga oferując nie tylko główne śledztwo, ale również poboczne wątki jakie pojawiły się w czasie czytania.

Książka Czwartkowy klub zbrodni jest pierwszym moim spotkaniem z autorem przed którym miałem obawy, lecz po przeczytaniu uważam, ze nie potrzebnie. Kryminał stawia na zagadkę i jej rozwiązanie poprzez poszukiwanie poszlak na każdym kroku. Nie wszystko wydaje się takie oczywiste i nieraz tajemnice mogą wnieść coś zaskakującego do śledztwa. Akcja poprowadzona została wolniej i czasami przyspiesza skupiając się na przedstawieniu relacji, działań bohaterów w celu pozyskania dowodów i samych informacji. Nie brakuje przesłuchań i poszlak do sprawdzenia potrafiąc namieszać. Wydarzenia toczą się wolniej jak akcja, lecz potrafi nieraz przyspieszyć jak zajdzie potrzeba. Pomimo tego nie nudziłem się i zostałem wciągnięty w wir zdarzeń i ciekawie poprowadzonego śledztwa wraz z warstwą obyczajową jaka pojawia się od czasu do czasu związana z relacjami między bohaterami. Książka sprawdza się jako klasyczny kryminał nie pozbawiony klimatu. Nieraz pewne nawiązania do popkultury cieszyły mnie w czasie czytania przy odkrywaniu takich smaczków. Dlatego bardzo dobrze bawiłem się i miło spędziłem z nim czas. Sięgając po niego nie wiedząc czego spodziewać się mam nie zawiodłem się mimo moich obaw i dostałem kryminał jaki czyta się świetnie. Potrafiący wciągnąć od początku do samego końca trzymając w napięciu przez cały czas. Nie pozwalający oderwać się od lektury. Czwartkowy klub zbrodni okazał się bardzo dobry i moje spotkaniem z autorem mogę zaliczyć mimo wszystko do udanych. Dlatego chętnie sięgnę po kolejne tomy jak będę miał taką możliwość, bo ciekawią mnie kolejne przygody bohaterów z klubu w niedługim czasie.

Książka Czwartkowy klub zbrodni jest pierwszym tomem cyklu kryminalnego, po który już od dłuższego czasu miałem ochotę sięgnąć. Zapowiadał się na ciekawy i napisany w starym stylu kryminał z interesującą zagadką do rozwiązania. Wcześniej wpadł mi w oko i dlatego z nadzieją postanowiłem dać...

Rozwiń Zwiń