Profil użytkownika: Vespera

Powrót do jednej z moich ulubionych książek fantasy w formie audio. Tak samo genialne, jak w wersji tekstowej.

Powrót do jednej z moich ulubionych książek fantasy w formie audio. Tak samo genialne, jak w wersji tekstowej.

Mam małe wątpliwości, czy konieczne potrzebne były aż tak bardzo bezpośrednie nawiązania do Mrocznej Wieży. Podobało mi się, że w pierwszym tomie autorzy tylko zasugerowali, że to jest to samo uniwersum, tutaj zaś mamy kolaborację na pełnej. Ale zakończenie trafiło do mnie tak bardzo, że wybaczam wszystko, do czego nie miałam pewności.

Mam małe wątpliwości, czy konieczne potrzebne były aż tak bardzo bezpośrednie nawiązania do Mrocznej Wieży. Podobało mi się, że w pierwszym tomie autorzy tylko zasugerowali, że to jest to samo uniwersum, tutaj zaś mamy kolaborację na pełnej. Ale zakończenie trafiło do mnie tak bardzo, że w...

Rozwiń

Zwiń

W posłowiu autor twierdzi, że pierwsza wersja tej książki była beznadziejna. Druga wcale nie jest wiele lepsza :) Za jakiś czas napiszę tu więcej, ale muszę zebrać myśli.

W posłowiu autor twierdzi, że pierwsza wersja tej książki była beznadziejna. Druga wcale nie jest wiele lepsza :) Za jakiś czas napiszę tu więcej, ale muszę zebrać myśli.

Nie no, panowie King i Straub to głuptaski są i książek pisać nie umią. Jak oni sobie w ogóle radzą w biznesie? Mogli pociąć tę kobyłę na części odpowiadające kolejnym przygodom Jacka i mieć z głowy pisanie i wydawanie przez jakieś dziesięć lat. To byłby genialny ruch! Kalendarz zapełniony: rolki z revealem okładek, zabawa z fanami w zgadywanie tytułów, wysyłanie egzemplarzy recenzenckich do booktokerek... Wystarczy podtrzymać hype, a kasa sama zapierdziela do portfelika. No ale nie pomyśleli i wydali to w jednym kawałku, amatorzy.

I jak oni traktują czytelnika? Tyle stron, tyle treści, ale żadnych przypisów, wyjaśnień, uproszczeń i trigger warningów. Dlaczego nikt nie ostrzegł mnie, że w książce jest pełno przemocy, morderstw i aluzji seksualnych, a do tego rzygi, obsrane kible i oszczane pisuary? Przepraszam, co ja robię, powinno być: prz3mocy, m**derstw, aluzji s3xxxal**ch, rzy*#$%, o(#^@n&ch k!!li i (@$^@&$7^6 2*@%84^%. Nie wspomnę już o narkotykach, tytoniu i alkoholu, a także o scenie, w której dwunastoletni główny bohater widzi w całej okazałości sprzęt sikającego dorosłego mężczyzny. Nie dość, że dostałam po tym traumy, którą musiałam leczyć wódą i prochami, to będę mieć dożywotni uraz do siusiaków. Po co ci ludzie piszą o takich strasznych rzeczach bez żadnego ostrzeżenia? Gdzie odpowiedzialność za czytelnika? Przecież może przeczytać to DZIECKO!

Nie dość, że autorzy są nieodpowiedzialni, to dodatkowo rasistowsko użyli popularnego imienia dla wiejskich czarnych psów* (*przypis dla miastowych: Murzyn). O tym, że zdecydowali się przedstawić chrześcijaństwo w postaci dobrego chrześcijanina prowadzącego dom dla zagubionych chłopców w niezbyt korzystnym świetle, nawet nie wspomnę, bo im zaraz jakieś Ordo Iuris zrobi wjazd na chatę i co będzie...

Podsumowując: wolę tę ponad siedmiusetstronicową, nieuproszczoną i niewygładzoną cegłę od wielu współcześnie trafiających na rynek produktów książkopodobnych.

Nie no, panowie King i Straub to głuptaski są i książek pisać nie umią. Jak oni sobie w ogóle radzą w biznesie? Mogli pociąć tę kobyłę na części odpowiadające kolejnym przygodom Jacka i mieć z głowy pisanie i wydawanie przez jakieś dziesięć lat. To byłby genialny ruch! Kalendarz zapełniony...

Rozwiń

Zwiń

Dobry drugi tom, który w gruncie rzeczy nie prowadzi historii dalej, lecz wyjaśnia brakujące kwestie z pierwszej części. Według mnie to był dobry ruch, który daje solidne podstawy na wielki finał w ostatnim tomie.

Dobry drugi tom, który w gruncie rzeczy nie prowadzi historii dalej, lecz wyjaśnia brakujące kwestie z pierwszej części. Według mnie to był dobry ruch, który daje solidne podstawy na wielki finał w ostatnim tomie.

Gierka paragrafowa w uniwersum. Jakoś zwykłam przechodzić takie rzeczy tylko raz i nie zagłębiać się w alternatywne ścieżki, więc weszło mi to szybko, bezboleśnie i nie wywarło większego wrażenia, więc najprawdopodobniej za kilka dni o tym zapomnę.

Gierka paragrafowa w uniwersum. Jakoś zwykłam przechodzić takie rzeczy tylko raz i nie zagłębiać się w alternatywne ścieżki, więc weszło mi to szybko, bezboleśnie i nie wywarło większego wrażenia, więc najprawdopodobniej za kilka dni o tym zapomnę.

No dobrze, a więc podsumowując całość punkt po punkcie:

1. Humor. Jest to rzecz charakterystyczna dla cyklu i często chwalona. Dla mnie trafiona fifty-fifty: czasem żarty siadały, czasem omijały mnie dalekim łukiem, zwłaszcza te oparte na stereotypach płciowych. Po prostu wolałabym coś nieco bardziej oryginalnego, może więcej humoru czysto sytuacyjnego, może mniej powtarzalności...

2. Postaci. Na pierwszy rzut oka wszystko z nimi w porządku, na drugi zaczynają cierpieć na to samo, co humor - brak oryginalności. Oczywiście każda z głównych postaci jest odpowiednio rozwinięta, ma swój charakter, wady i zalety, ale jednak odnoszę wrażenie, że to bohaterowie wyciągnięci z tabelki do RPG-a, a nie żywi ludzie. Trochę za dużo szablonu, trochę za mało głębi, ale to rozumiem: w końcu ta seria jest "plot-driven" i rozwój postaci musiał ustąpić założeniom fabularnym. Niestety ja zdecydowanie wolę historie "character-driven", więc czuję niedosyt. Obserwujemy też dużą liczbę postaci drugo- i trzecioplanowych, ale nie mylą się ze sobą, bo są dobrze napisane i każda jest "jakaś".

3. Fabuła. Tu wszystko jest w jak najlepszym porządku. W każdym kolejnym tomie stawka, o jaką walczą bohaterowie, zwiększa się, a ich postępowanie jest całkiem logiczne i pasujące do charakterów postaci. Autor bardzo dobrze radzi sobie zarówno z dokładaniem całkiem nowych wątków, jak i rozwijaniem mikrowątków zasygnalizowanych w poprzednich częściach.

4. Świat przedstawiony. Niewymyślne quasifantasy z dobrym balansem: autor na początku wychodzi od znanych wszystkim ras typu elfy, gobliny i krasnoludy, by stopniowo dorzucać swoje potwory, system magiczny i bogów. Jest to zrobione tak sprawnie, że nikt się nie pogubi. Miejsce akcji jest celowo ograniczone geograficznie, by wyprawy naszych bohaterów trwały raczej tygodnie niż miesiące czy lata - to również sprytny zabieg. Realia są spójne i przywodzą na myśl konkretną epokę pełnego średniowiecza: rozbicie dzielnicowe, system feudalny, duża rola wojującej religii. Podoba mi się też, że czas akcji kilku części to zima, a autor zwraca uwagę na drobiazgi typu konie idą wolniej, bo jest dużo śniegu, bohaterom dokucza chłód i wilgoć. Fajne to, dodaje realizmu.

5. Język. Nie da się do niego przyczepić, bo książki są napisane poprawnie, ale nie byłabym sobą, gdy byłabym inna :D I tak raz zamiast słowa "karczmarka" lektor użył czegoś brzmiącego jak "karczmarzyni", ale to niekoniecznie musiał być błąd autora - lektor mógł się machnąć albo ja chwilowo ogłuchnąć. Realia cyklu są wzorowane na średniowieczu, ale część stosunków społecznych i słownictwa nie, więc znajdziemy tu wiele współczesnych terminów głównie zahaczających o psychologię. Wiem, czemu ma to służyć (widocznie książki mają bawiąc, uczyć), ale nie jestem do końca pewna, czy mi się to podoba. Powiedzmy, że nie mam zdania w temacie. Ale za to mam bardzo, ale to bardzo mocne zdanie w temacie używania metra jako jednostki miary i chcę tu przytoczyć fragment mojej opinii do jednego z wcześniejszych tomów: chciałabym poznać tamtejsze środowisko naukowe i międzynarodowe/międzygatunkowe instytucje o tak potężnej sile oddziaływania, by zmusić wszystkich do używania jednostki miary będącej jedną dziesięciomilionową części ćwiartki południka planety lub - bardziej nowocześnie - odpowiadającej długości drogi, jaką światło w próżni pokonuje w czasie 1/299 792 458 sekundy.

Podsumowując: nie będzie to mój ulubiony cykl, lecz gdyby mi się nie podobał, nie przesłuchałabym go do końca. Jeśli komuś nie przeszkadza humorystyczne, ciepłe i nieco dydaktyczne fantasy, to polecam do słuchania w drodze do pracy i nie tylko.

Edit, bo o czymś zapomniałam: ojciec Sary miał w swoich kopalniach niewolników, a w tym świecie niewolnictwo nie istnieje i nie jest legalne. Bohaterowie o tym wiedzą i nic się nie dzieje, ojciec trafia do sierocińca, gdzie ma pomagać przy wszystkim. Czyżby książka chciała nam powiedzieć, że porywanie ludzi i zmuszanie ich do niewolniczej pracy to nic takiego i można uciec od odpowiedzialności za tak paskudne czyny? Albo autor poruszył trudny wątek i nie chciał go ciągnąć dalej? Cokolwiek tam zaszło, nie zostało dobrze domknięte.

No dobrze, a więc podsumowując całość punkt po punkcie:

1. Humor. Jest to rzecz charakterystyczna dla cyklu i często chwalona. Dla mnie trafiona fifty-fifty: czasem żarty siadały, czasem omijały mnie dalekim łukiem, zwłaszcza te oparte na stereotypach płciowych. Po prostu wolałabym coś ni...

Rozwiń

Zwiń