Profil użytkownika: Lady

Wyborna!
Doskonała!
Wspaniała!

Uwielbiana przeze mnie Elizabeth Fremantle powróciła z opowieścią o kobiecie tak wyjątkowej, jak sztuka, którą tworzyła, zaś doskonałe pióro autorki, ponownie tchnęło w nią życie i pozwoliło nam poznać jej historię na nowo.

Mowa o Artemisii Gentileschi, włoskiej siedemnastowiecznej malarce reprezentującej wczesny barok, kobiecie genialnej, wybitnie utalentowanej, wyprzedzającej swoją epokę, która, co tu dużo mówić, dla przedstawicielek jej płci była okrutna.

Przed Wami wyśmienita „Niepokorna”, kolejna pozycja z przepięknie wydawanej, bestsellerowej Serii Butikowej Wydawnictwa Albatros.

***

Oto opowieść o niebywałym talencie.
Historia Artemisii Gentileschi, kobiecie niezwykłej, malarce żyjącej w siedemnastowiecznym Rzymie, córce artysty, która jako jedyna z dzieci odziedziczyła po ojcu talent, znacznie zresztą doskonalszy, co okazało się być darem i przekleństwem jednocześnie.
Artemisia jako niewiasta posiadała jedynie dwie możliwości egzystowania: w małżeństwie albo klasztorze. Artystyczne zajęcia zarezerwowane były wyłącznie dla mężczyzn. Kobieta malarka siała zgorszenie powodujące społeczny ostracyzm. Atremisia jednak, której drugim imieniem było określenie „nieposłuszna”, od nastoletnich lat pomagała ojcu w pracy, a ze względu na fakt, iż przerastała go umiejętnościami, wykonywane przez nich obrazy sprzedawały się na pniu, uchodząc za prawdziwe dzieła. Dziewczyna jednak marzyła o samodzielności i o tworzeniu własnej sztuki, na własny rachunek. I tu plany krzyżuje jej ojciec, który chcąc wydać córkę za mąż, doprowadza do upadku nie tylko Artemisię, ale i całą rodzinę…

Choć historia Gentileschi oparta jest na prawdziwych, dramatycznych wydarzeniach, jej sztuka ocalała i obecnie możemy podziwiać ją w muzealnych zbiorach na całym świecie (a także w internecie, do obejrzenia której ogromnie Was zachęcam).

„Niepokorna” to powieść wyjątkowa, bez dwóch stań. Doskonale udokumentowana i napisana. To bezkompromisowe spojrzenie na role mężczyzn i kobiet w siedemnastowiecznych Włoszech, a także los owej kobiety, gdy jej błyskotliwy talent i żelazna wola podważają ogólnie przyjęte społeczne normy.

Oto zazdrość, zemsta i męskie oczekiwania - potrzeba niekwestionowanej dominacji - które doprowadziły do pokrzyżowania aspiracji wielkiej artystki i zniszczenia jej kariery i reputacji.

Choć silniejsza była od nich wszystkich…

Polecam z całego serca!

Wyborna!
Doskonała!
Wspaniała!

Uwielbiana przeze mnie Elizabeth Fremantle powróciła z opowieścią o kobiecie tak wyjątkowej, jak sztuka, którą tworzyła, zaś doskonałe pióro autorki, ponownie tchnęło w nią życie i pozwoliło nam poznać jej historię na nowo.

Mowa o Artemisii Gentileschi, włoskiej siedemnastowiecznej malarce reprezentującej wczesny barok, kobiecie genialnej,...

Tych z Was, którzy przeczytali „Małą wojenną bibliotekę” i pokochali ją równie mocno jak ja, nie muszę specjalnie przekonywać do lektury „Wojennego klubu książki” tej samej autorki, choć przyznać muszę, że to właśnie ta najnowsza powieść zrobiła na mnie największe wrażenie - tak, też jestem zaskoczona faktem, że po tak świetnej poprzedniej pozycji, Kate Thompson tym razem potrafiła mnie totalnie rozbroić.

Zaś ci z Was, którzy nie poznali poprzedniej powieści Brytyjki i tą nową nie zaprzątają sobie głowy - ZATRZYMAJCIE SIĘ! Bo właśnie machnęliście ręką na jedną z najcudowniejszych książek, jakie w całym swoim życiu przyszłoby Wam przeczytać.

***

Wyspa Jersey, 1943 rok.
Niegdyś ciepła i serdeczna społeczność, obecnie sterroryzowana przez niemieckich żołnierzy patrolujących brukowane, malownicze niegdyś uliczki, narzucając mieszkańcom wyspy surowe zasady.

Grace La Mottée, jedyna bibliotekarka na wyspie, otrzymuje rozkaz zniszczenia książek zagrażających nowemu reżimowi. Zamiast tego, ryzykując własne życie, ukrywa je w tajemnicy przed zaborcami. Razem ze swoją upartą (!) przyjaciółką, listonoszką Beą Rose, za wszelką cenę chce ochronić, jeszcze tlącą się w duszach mieszkańców nadzieję na normalność. Dlatego zakłada wojenny klub książki, mający być czymś na kształt koła ratunkowego, oferującego przestraszonym mieszkańcom wyspy radość i ucieczkę od rzeczywistości, właśnie poprzez wspólne czytanie książek.

Jednak w miarę przedłużania się okupacji ciche akty odwagi kobiet stają się coraz niebezpieczniejsze. Ale i ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej... A kiedy tłumione dotychczas napięcia przeradzają się w realną przemoc, te zmuszone są zmierzyć się ze straszliwym kosztem nieposłuszeństwa wobec zaborców.

***

Przewspaniały, przecudowny „Wojenny klub książki”, powieść oparta na prawdziwych, zdumiewających wydarzeniach, to w pewnym sensie list miłosny autorki do czytelników, traktujący o sile książek w najciemniejszych czasach. Przy tym wszystkim jest to także niebywale poruszająca i trzymająca w napięciu historia o sile i solidności społecznej w obliczu zagrożenia, kawał świetnie napisanej fikcji z historyczną dokładnością. Powieść, chociaż opowiadająca o dramatycznych wydarzeniach, przywracająca wiarę w ludzkie dobro, ciepło, troskę.

JESTEM TOTALNIE, ABSOLUTNIE W TEJ KSIĄŻCE ROZKOCHANA!

I polecam Wam „Wojenny klub książki” z całego mojego serca ♥️

Tych z Was, którzy przeczytali „Małą wojenną bibliotekę” i pokochali ją równie mocno jak ja, nie muszę specjalnie przekonywać do lektury „Wojennego klubu książki” tej samej autorki, choć przyznać muszę, że to właśnie ta najnowsza powieść zrobiła na mnie największe wrażenie - tak, też jestem zaskoczona faktem, że po tak świetnej poprzedniej pozycji, Kate Thompson tym razem...

Tę książkę pokochacie do bólu.
Dokładnie tak, jak ja.
I niech nie zwiedzie Was nieco cukierkowa (piękna zresztą) okładka - ta powieść ma w sobie wielką mądrość, głębię i ogrom uważności na drugiego człowieka.
Nie przypuszczałam, że stanie się dla mnie tak ważna. Nie przypuszczałam także, że mężczyzna (tu ukłon w stronę autora) może tak doskonale rozumieć kobietę. Ale do rzeczy.

Ktoś mi kiedyś powiedział, że niejaki Jakub Bączykowski złamał mu serce powieścią „Zadzwoń, jak dojedziesz”. Pomyślałam wtedy, że warto zapamiętać to nazwisko. I chyba przeznaczenie odegrało tu sporą rolę, bowiem w grudniu otrzymałam propozycję patronowania najnowszej powieści właśnie tego autora. W mojej głowie od razu pojawiła się myśl: dobra, nareszcie jest okazja, sprawdzam!

Tydzień poźniej błagałam wydawcę o ten patronat.

Z taką dawką bliskiego mi rodzaju wrażliwości, wiwisekcją relacji międzyludzkich, wnikliwą obserwacją człowieka w ogóle i pragnieniem zrozumienia motywów jego zachowań, intencji, nie spotkałam się od bardzo dawna.

Niewinnie zapowiadająca się opowieść o krakowskiej fryzjerce Ricie, która w odziedziczonym po ukochanej babci mieszkaniu w kamienicy na ulicy Krupniczej, otworzyła klimatyczny salon fryzjerski, stając się dla swoich klientów nie tylko czarodziejką włosowych stylizacji, ale przede wszystkim swego rodzaju terapeutką, w rezultacie rozłożyła mnie na łopatki…

Kiedy kolejna z klientek (i klientów), otwierała przed Ritą swoje serce, wierzcie mi lub nie, tą Ritą byłam ja.
Słuchałam zwierzeń dotyczących samotności w związku, przytłoczenia obowiązkami przy niepełnosprawnym bracie, piętnowania społecznego ze względu na nieposiadanie dzieci, ze względu na związek z 20 lat młodszym mężczyzną, słuchałam opowieści o „walce” (od dziś też nienawidzę tego słowa) z chorobą, o żałobie po ukochanym psim przyjacielu, i wiele, wiele innych historii, które łamały mi serce, ale przede wszystkim u w r a ż l i w i a ł y , przypominały o potrzebie akceptacji, tym bardziej, że nigdy nie wiemy, jak to jest być w czyichś butach…

Kocham tę powieść.
Ubóstwiam Ritę, która, choć sama borykająca się z zatruwającym każdy jej dzień problemem, słucha i ofiarowuje dobre słowo. Odnalazłam w tej bohaterce bratnią duszę :)

„Wszystko na mojej głowie” nie ma w sobie nic z banalności, w jaką czasami zmierza powieść obyczajowa. Jest ze wszech miar niezwykła, właśnie ze względu na wspomnianą już głębię psychologiczną, a przez to tak pożądaną przeze mnie autentyczność bohaterów i sytuacji, które stają się ich udziałem.

Podsumowując, to wspaniała, uwrażliwiająca, głęboka pozycja, podana w lekkostrawnej wersji, którą każdy z nas z łatwością skonsumuje, a jednak nie pozbawi się przy tym wyrafinowanych doznań smakowych. W skrócie: zakochacie się w tej książce, ręczę głową :)

I chyba (!) jeszcze się z Ritą spotkamy 🤭

Tę książkę pokochacie do bólu.
Dokładnie tak, jak ja.
I niech nie zwiedzie Was nieco cukierkowa (piękna zresztą) okładka - ta powieść ma w sobie wielką mądrość, głębię i ogrom uważności na drugiego człowieka.
Nie przypuszczałam, że stanie się dla mnie tak ważna. Nie przypuszczałam także, że mężczyzna (tu ukłon w stronę autora) może tak doskonale rozumieć kobietę. Ale do...