Tajemnice zbrodni

Zrozumiałam wtedy, że cisza nie jest brakiem dźwięku. Ona ma swoją fakturę – chropowatą, drażniącą skórę od środka. Wypełnia dom jak kurz, osiada na meblach i wspomnieniach. Najgorsze było to, że w tej ciszy zaczęłam słyszeć siebie wyraźniej niż kiedykolwiek. Myśli, których wcześniej nie dopuszczałam do głosu, teraz krzyczały.

Zrozumiałam wtedy, że cisza nie jest brakiem dźwięku. Ona ma swoją fakturę – chropowatą, drażniącą skórę od środka. Wypełnia dom jak kurz, o...

Przeszłość nie odeszła. Ona tylko czekała. Czasem wystarczył zapach, spojrzenie obcej osoby, fragment rozmowy podsłuchany w tramwaju – i wracała z całą siłą, jakby nigdy nie minęły lata.

Zrozumiałam, że nie da się od niej uciec. Można zmienić miasto, nazwisko, ludzi wokół siebie, ale nie można wyprowadzić się z własnej pamięci. Ona mieszka pod skórą. I kiedy najmniej się tego spodziewasz, zaczyna palić.

Przeszłość nie odeszła. Ona tylko czekała. Czasem wystarczył zapach, spojrzenie obcej osoby, fragment rozmowy podsłuchany w tramwaju – i wra...

Najtrudniejsze nie było to, co się stało. Najtrudniejsze było pytanie: czy mogłam coś zrobić inaczej? To pytanie nie dawało spać. Wracało każdej nocy jak uporczywy dźwięk budzika, którego nie można wyłączyć.

Wina nie zawsze jest czarno-biała. Czasem to tylko cień – ledwo widoczny, ale wystarczająco wyraźny, by zatruwać każdy dzień. Uczyłam się żyć z tym cieniem, choć wolałabym, żeby zniknął razem z tamtym dniem.

Najtrudniejsze nie było to, co się stało. Najtrudniejsze było pytanie: czy mogłam coś zrobić inaczej? To pytanie nie dawało spać. Wracało ka...