Profil użytkownika: matka_dwójki

„Zbędni” to kolejny thriller Wojciecha Chmielarza, który chce być jednocześnie socjologicznym studium rozpadu więzi międzyludzkich i sprawnym kryminałem, lecz ostatecznie ugina się pod ciężarem obydwu ambicji. Książka udanie buduje duszny klimat małego, zamkniętego osiedla, ale jej logika fabularna i rozwiązania są zbyt naciągane i schematyczne, by w pełni zadowolić wymagającego czytelnika.

Chmielarz buduje fabułę na intrygującym, choć sprawdzonym schemacie: pozornie idealne, samowystarczalne osiedle, które staje się areną zbrodni i rozpadu relacji. Autor faworyzuje analizę toksycznych dynamik sąsiedzkich i małżeńskich kosztem tempa śledztwa. Powieść jest przeładowana perspektywami i licznymi retrospekcjami, które mają pokazać proces staczania się bohaterów, lecz ostatecznie rozmywają główny wątek kryminalny, zmuszając do cierpliwego brnięcia przez obyczajowe fragmenty.

Warsztat jest zwięzły i celny w diagnozowaniu współczesnych lęków i samotności wśród ludzi, jednak rozwiązanie zagadki kryminalnej jest rozczarowująco naciągane. Intryga opiera się na kolejnych twistach, które, zamiast logicznie wynikać z psychologii postaci, wydają się być dostarczone z mechaniczną precyzją, by osłupić czytelnika. „Zbędni” to książka dla tych, którzy cenią sobie mroczne thrillery obyczajowe, które koncentrują się na rozpadzie życia na przedmieściach i lubią brutalną krytykę społeczną, ale nie dla tych, którzy szukają bezbłędnej, logicznie skonstruowanej i nieprzewidywalnej intrygi kryminalnej.

„Zbędni” to kolejny thriller Wojciecha Chmielarza, który chce być jednocześnie socjologicznym studium rozpadu więzi międzyludzkich i sprawnym kryminałem, lecz ostatecznie ugina się pod ciężarem obydwu ambicji. Książka udanie buduje duszny klimat małego, zamkniętego osiedla, ale jej logika fabularna i rozwiązania są zbyt naciągane i schematyczne, by w pełni zadowolić...

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to kolejny tytuł w nurcie polskiego dark crime, który próbuje wstrząsnąć czytelnikiem brutalnością i psychologiczną głębią. Autor, z charakterystyczną dla siebie surowością, rzuca nas w sam środek skomplikowanej i mrocznej intrygi, w której zło zdaje się nie mieć żadnych granic. To opowieść o policjantach mierzących się z własnymi demonami w obliczu makabrycznej zbrodni.

Książka ma w sobie niezaprzeczalny, mroczny klimat. Kościelny z dużą precyzją konstruuje ponurą atmosferę, która jest jednym z największych atutów powieści. Jednak niestety fabuła jest nierówna. Tempo, które powinno trzymać w napięciu, często zwalnia do nużącego tempa, grzęznąc w zbędnych opisach i zbyt długich wątkach pobocznych. Sama intryga, choć obiecująca, staje się w pewnym momencie zbyt zawiła i przekombinowana, co utrudnia śledzenie głównego wątku.

"Bezsilna" to propozycja dla wytrwałych fanów polskiego kryminału, którzy cenią sobie naturalistyczne podejście do tematu i mroczną psychologię. Choć książka ma swoje momenty, brakuje jej lekkości i spójności, by w pełni wciągnąć czytelnika i utrzymać go w napięciu do samego końca.

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to kolejny tytuł w nurcie polskiego dark crime, który próbuje wstrząsnąć czytelnikiem brutalnością i psychologiczną głębią. Autor, z charakterystyczną dla siebie surowością, rzuca nas w sam środek skomplikowanej i mrocznej intrygi, w której zło zdaje się nie mieć żadnych granic. To opowieść o policjantach mierzących się z własnymi demonami w...

Czasem mam ochotę spróbować czegoś, co jest retellingiem . Ale to, co dostałam w "Zrodzeni z Legendy" Tracy Deonn, to chaotyczna próba odświeżenia mitu arturiańskiego.

Autorka miota się między wątkami i kompletnie nad nimi nie panuje. Miesza za dużo elementów – tajemne stowarzyszenia, osobistą traumę, złożoną magię i klasyczne mity – w efekcie czego fabuła staje się chaotyczna i niespójna. W miejscu na rozwinięcie danego motywu (jak już coś rozbudza ciekawość) nie dostajemy niczego ekstra. Główna bohaterka Bree Matthews, choć ma potencjał, jest irytująco impulsywna, a jej decyzje wydają się niewiarygodnie naciągane.

Cały ten arturiański rozmach zostaje ostatecznie utopiony w najbardziej banalnym i hamującym akcję trójkącie miłosnym rodem z magazynu dla nastolatek. To klasyczna, sztampowa pułapka YA. Zamiast skupić się na dziedzictwie i walce, tracimy czas na irytujące westchnienia. Przez to książka gubi jakąkolwiek świeżość i staje się ostatecznie tylko przeciętną, przehajpowaną lekturą. Szkoda, bo kiedyś zaczytywałam się w legendach arturiańskich.

Czasem mam ochotę spróbować czegoś, co jest retellingiem . Ale to, co dostałam w "Zrodzeni z Legendy" Tracy Deonn, to chaotyczna próba odświeżenia mitu arturiańskiego.

Autorka miota się między wątkami i kompletnie nad nimi nie panuje. Miesza za dużo elementów – tajemne stowarzyszenia, osobistą traumę, złożoną magię i klasyczne mity – w efekcie czego fabuła staje się...