Po tej książce żadnego filmu już nie obejrzę bez przeanalizowania, czy zawierają wszystkie elementy dobrego scenariusza, czy każda scena zmienia emocje bohaterów, czy czarny bohater jest ciekawszy od głównego... Oczywiście, są wyjątki, są filmy które nie wpisują się w ten przepis na hit filmowy - i bardo dobrze, bez tego nie byłoby kina niszowego. Mimo wszystko bardzo polecam, nawet jeśli nie zamierasz pisać scenariusza. Książka jest napisana bardzo ciekawie, analizowane są różne filmy, można odkryć, na czym polega "magia kina".

Po tej książce żadnego filmu już nie obejrzę bez przeanalizowania, czy zawierają wszystkie elementy dobrego scenariusza, czy każda scena zmienia emocje bohaterów, czy czarny bohater jest ciekawszy od głównego... Oczywiście, są wyjątki, są filmy które nie wpisują się w ten przepis na hit fi...

Rozwiń

Zwiń

Może i wizja, w której ludzie zaczynają chodzić ubrani na codzień w stroje narodowe jest abstrakcją, ale czy faktycznie? Kilka dni temu przeczytałam, że aktualnie na Wegrzech wprowadzono listę tradycyjnych imion węgierskich, jakimi należy nazywać dzieci. Czy strój narodowy stanie się także jedynym słusznym? Byłoby to śmieszne, gdyby nie było tak straszne.
Ta książka wcale nie jest o starzejącym się społeczeństwie, tylko o wypaczonej wizji demokracji.

Może i wizja, w której ludzie zaczynają chodzić ubrani na codzień w stroje narodowe jest abstrakcją, ale czy faktycznie? Kilka dni temu przeczytałam, że aktualnie na Wegrzech wprowadzono listę tradycyjnych imion węgierskich, jakimi należy nazywać dzieci. Czy strój narodowy stanie się także...

Rozwiń

Zwiń

Autor przedstawia nie tyle biografię Pratchetta, co swoją z nim współpracę. Jest tam oczywiście część dotycząca dzieciństwa, czy początków pełnoetatowej pracy jako pisarz, ale raczej w formie chronologicznego opisu. Z samej książki wyłania się obraz Prachetta jako zrzędliwego i dość antypatycznego pracodawcy, i to nawet pomimo tego, że autor pisze o nim w życzliwym tonie. No ale wystarczy czytać między wierszami - ile razy jakiś przykry komentarz Prachetta, autor komentuje "to było w stylu Terrego".

Ale. Część książki opisująca zmagania Prachetta z postępującym alzheimerem jest o niebo lepsza, właśnie dlatego, że czuć życzliwość, wspólczucie i rozpacz autora, który był z nim do samego końca.

Przykro mi, że moja wizja miłego, choć ekscentrycznego dziadka, jaką miałam o Prachettcie, została rozwiana po lekturze tej biografii, doceniam jednak to, że dała mi wgląd w życie z kimś, kto z wolna przestaje być sobą.

Autor przedstawia nie tyle biografię Pratchetta, co swoją z nim współpracę. Jest tam oczywiście część dotycząca dzieciństwa, czy początków pełnoetatowej pracy jako pisarz, ale raczej w formie chronologicznego opisu. Z samej książki wyłania się obraz Prachetta jako zrzędliwego i dość antypa...

Rozwiń

Zwiń