Profil użytkownika: ISavedTheBookToday

„Trauma historyczna przenika naszą kulturę, naszą zbiorową mentalność i codzienne rytuały. Wpływa na to, kim jesteśmy i jak siebie postrzegamy. Kładzie się cieniem na naszych relacjach z innymi narodami. Gdy próbujemy ją zakwestionować – zaczynamy wchodzić w koleiny „kultury narzekania”. Oczekujemy uśmiechu od ludzi, którym historycznie nie było do śmiechu. Oczekujemy zaufania od ludzi, którzy przez dziesięciolecia nie mieli komu zaufać. Dopiero dłuższe doświadczenie życia stabilnego, przewidywalnego, z jasnymi regułami i poczuciem bezpieczeństwa, może tu coś zmienić.
Zrozumienie traumy historycznej to zatem nie tylko klucz do zrozumienia współczesnych Polaków. To przede wszystkim krok do bardziej wyrozumiałego traktowania samych siebie. A to byłby już początek drogi do zaakceptowania, że jesteśmy po prostu ludźmi, ze wszystkimi słabościami i niedoskonałościami”.

Michał Bilewicz w książce „Traumaland” zgłębia społeczną psychologię Polaków. Pokazuje jak historyczna trauma wpływa na dzisiejszych Polaków, naszą głęboko zakorzenioną nieufność, nadwrażliwość, lęki i specyficzne reakcje na zagrożenia. Dzieci pokolenia traumy noszą lęk swoich rodziców i starają się zrozumieć ich niepokój. Kolejne pokolenia w rodzinach ludzi ocalałych z wojen i kataklizmów wykazują nadwrażliwość na sytuacje i bodźce kojarzące się z traumą. Żyją w ciągłej gotowości i poczuciu zagrożenia, co utrudnia codzienne funkcjonowanie. Autor przywołuje wiele naukowych badań psychologicznych, także tych, które sam przeprowadził we współpracy z innymi naukowcami. Wojny, Holokaust, katastrofa pod Smoleńskiem, epidemia covid-19, inwazja Rosji na Ukrainę to tylko kilka z analizowanych trudnych momentów z życia Polaków i innych narodów, które przeczytałam z wielką ciekawością. Badania nad tzw. efektem mediów związanym z traumatyzacją ludzi niebędących w bezpośrednim kontakcie z ofiarami traumatycznych zdarzeń pokazują, że źródłem stresu pourazowego mogą być nie tylko własne doświadczenia bądź przekaz rodzinny, ale też kultura, w której funkcjonujemy.
Bardzo interesująca rzecz!

„Trauma historyczna przenika naszą kulturę, naszą zbiorową mentalność i codzienne rytuały. Wpływa na to, kim jesteśmy i jak siebie postrzegamy. Kładzie się cieniem na naszych relacjach z innymi narodami. Gdy próbujemy ją zakwestionować – zaczynamy wchodzić w koleiny „kultury narzekania”. O...

Rozwiń

Zwiń

„(…) nie chodzi o to, żeby być idealnym, tylko żeby umieć dokonywać wystarczająco dobrych wyborów w różnych warunkach (…)”.

Lekarka, specjalistka chorób wewnętrznych i obesitolożka Anna Sankowska-Dobrowolska oraz magister dietetyki Oliwia Poniatowska stworzyły kompleksowy poradnik dla osób leczących się analogami GLP-1 „Lżej. Jak mądrze i skutecznie korzystać z leków GLP-1 oraz zmienić nawyki na lepsze”. W oparciu o najnowsze badania i własne doświadczenia w leczeniu pacjentów zmagających się z chorobą otyłościową, napisały książkę, która szczegółowo tłumaczy na czym polega farmakologiczne leczenie otyłości, jak je wspomóc odpowiednią dietą i jak zmienić nawyki w trakcie terapii. To rzetelna dawka wiedzy, która skutecznie rozwiewa funkcjonujące w przestrzeni publicznej mity na temat skuteczności leków przeciw otyłości. Specjalistki odpowiadają na najważniejsze pytania na temat farmakoterapii, zwracają uwagę na dobrze opracowaną strategię działania dopasowaną do realiów życia pacjentów, znaczenie motywacji, uważnego jedzenia i aktywności fizycznej.
„Ruch daje coś, czego w pełni nie da żaden lek: buduje sprawność, chroni mięśnie, wspiera jelita. To właśnie ta synergia (farmakoterapia + ruch) daje najlepsze i najbardziej trwałe efekty”.
Książka zawiera również przykładowe przepisy na wysokobiałkowe potrawy do wykorzystania w trakcie leczenia oraz odpowiedzi na najczęstsze pytania pacjentów (np. jak w praktyce wygląda dieta o niskim indeksie glikemicznym). Mamy także wskazówki, jak sobie radzić ze skutkami ubocznymi leczenia, jak poprawnie komponować posiłki, co robić, gdy apetyt wraca po odstawieniu leków oraz mnóstwo innych praktycznych porad przydatnych na każdym z etapów leczenia.
To książka, która krok po kroku prowadzi pacjentów przez proces terapii lekami GLP-1 i uświadamia, że nie jest to droga na skróty, ale punkt wyjścia do trwałych zmian. Polecam!

„(…) nie chodzi o to, żeby być idealnym, tylko żeby umieć dokonywać wystarczająco dobrych wyborów w różnych warunkach (…)”.

Lekarka, specjalistka chorób wewnętrznych i obesitolożka Anna Sankowska-Dobrowolska oraz magister dietetyki Oliwia Poniatowska stworzyły kompleksowy poradnik dla os...

Rozwiń

Zwiń

„Opowiadając swoją historię, mam nadzieję pomóc innym nie dopuścić do tego, by się powtórzyła”.

Była prawdziwą wojowniczką. Zamiast uciec od najgorszych wspomnień i starać się zapomnieć, znalazła w sobie odwagę, by wielokrotnie do nich wracać, mówić o nich głośno, a nawet stanąć twarzą w twarz z tymi, którzy ją skrzywdzili i domagać się sprawiedliwości.
Wahałam się, czy chcę czytać o Epsteinie i ludziach z jego otoczenia. Zdecydowałam się z uwagi na Virginię. Nie zdawałam sobie sprawy, z jak wielu okrutnych wydarzeń składało się jej życie i jak wielu ludzi ją zawiodło. Od najmłodszych lat znęcano się nad nią na różne sposoby. Przeżyła prawdziwe piekło w ośrodku leczenia uzależnień (napisałabym, że to jeden z trudniejszych do czytania fragmentów tej książki, gdyby nie fakt, że ani wcześniej, ani później nie było wcale łatwiej). Spędziła ponad 2 lata w posiadłości Epsteina i Ghislaine Maxwell, która „pełniła funkcję drużynowej w dysfunkcyjnej rodzinie Epsteina, składającej się z nieletnich dziewcząt”. Była regularnie wykorzystywana i upokarzana. Cierpiała na PTSD.
„Dziewczyna niczyja” obnaża porażki systemowe umożliwiające międzynarodowy handel bezbronnymi ludźmi. Virginia wiedziała, że „drapieżcy seksualni nie zatrzymują się póki ktoś ich nie zatrzyma”, zrobiła więc wszystko, co mogła, by ich zatrzymać. Zdecydowała się także napisać książkę, która miała pomóc ofiarom przemocy seksualnej i przyczynić się do wprowadzenia ustawy uniemożliwiającej przedawnienie się oskarżeń przeciwko osobom wykorzystującym seksualnie dzieci. Virginia Roberts Giuffre popełniła samobójstwo zanim książka została oddana do druku, jednak przed śmiercią wyraziła pragnienie, by książka została wydana w ustalonym terminie, także w przypadku jej śmierci.
Namawiam Was do zmierzenia się z tą historią. „Dziewczyna niczyja” nie dotyczy jedynie Virginii, ale pokazuje, jak najpotężniejsi ludzie świata krzywdzą najsłabszych i jak wiele jest jeszcze do zrobienia, by łatwiej było ich powstrzymać.

„Opowiadając swoją historię, mam nadzieję pomóc innym nie dopuścić do tego, by się powtórzyła”.

Była prawdziwą wojowniczką. Zamiast uciec od najgorszych wspomnień i starać się zapomnieć, znalazła w sobie odwagę, by wielokrotnie do nich wracać, mówić o nich głośno, a nawet stanąć twarzą w...

Rozwiń

Zwiń

„Wiem, przecież wiem, że nie można łączyć wszystkiego ze wszystkim, ale – Ojczenaszu… Wszystko jest ze sobą połączone, nie udawaj, że nie wiesz”.

Miniatury reporterskie Hanny Krall spotkały się z rysunkami Zbigniewa Libery, tworząc pozycję wyjątkową. Krall w niewielu słowach, ale jak zwykle bardzo celnych, pisze o natarczywej pamięci, natrętnych snach i sprawach, o których się nie mówi, a które wychodzą na światło dzienne po latach, niby przypadkiem, przy okazji, nieproszone – na urodzinowym przyjęciu, w przerwie obrad kongresu historycznego, w mailu wysłanym z noworocznymi życzeniami.
Wiedziałam, że nie chcę podczytywać tej książki z doskoku. Czułam, że to, co najważniejsze ukryte będzie w szczegółach, ciszy i niedopowiedzeniach. Czekałam na weekend, by móc w spokoju oddać się lekturze i poświęcić jej uwagę, na jaką zasługuje twórczość Hanny Krall.
Krall i Libera w mistrzowski sposób uczą nas uważności. Lektura „Nie mówi się takich rzeczy” przywraca pamięć różnym końcom świata, których świadkiem przez lata był Ojczenasz. „Jeszcze jeden zabity Żyd, jeszcze jedna żydowska dziewczynka… Daj spokój, ile można”.
Nie wierzę, że jest na tym świecie ktoś, kogo nie poruszy ta książka. „Wszędzie” i „Viareggio” mają dla mnie największą siłę. Trzeba je poznać.

„Dopóki ta kobieta z Rijksmuseum
w namalowanej ciszy i skupieniu
mleko z dzbanka do miski
dzień po dniu przelewa,
nie zasługuje Świat
na koniec świata…”.

„Wiem, przecież wiem, że nie można łączyć wszystkiego ze wszystkim, ale – Ojczenaszu… Wszystko jest ze sobą połączone, nie udawaj, że nie wiesz”.

Miniatury reporterskie Hanny Krall spotkały się z rysunkami Zbigniewa Libery, tworząc pozycję wyjątkową. Krall w niewielu słowach, ale jak zwy...

Rozwiń

Zwiń

„(…) żyjemy w czasach, które czują się cudownie zdolne do realizacji, ale nie wiedzą, co zrealizować. Panują nad wszystkimi rzeczami, ale nie są właścicielami samych siebie. Czują się zagubione we własnej obfitości. Z większymi środkami, z większą wiedzą, większymi technikami niż kiedykolwiek, okazuje się, że świat współczesny trwa jako najbardziej nieszczęśliwy ze wszystkich, jakie kiedykolwiek istniały: absolutnie w dryfie”.

José Ortega y Gasset pisał „Bunt mas” na przełomie lat 20. i 30. ubiegłego wieku, a jego pierwsze wydanie ukazało się w 1930r. Esej Ortegi nic nie stracił ze swej aktualności, mimo upływu wieku, dlatego cieszę się, że w końcu wpadł w moje ręce i sama mogłam przekonać się, na czym polega jego fenomen.
„Bunt mas” opatrzony wnikliwym wstępem prof. filozofii Krzysztofa Polita i rewelacyjną okładką Uli Pągowskiej, w nowym tłumaczeniu Wojciecha Charchalisa ułatwia zrozumienie źródeł kryzysu europejskiej kultury. Ortega, wybitny hiszpański myśliciel, był jednym z pierwszych krytyków kultury masowej. Masa to człowiek przeciętny, który czując się pospolity, głosi prawo do pospolitości i odmawia uznania instancji wyższych od siebie. Tratuje wszelką różnicę, nadzwyczajność, indywidualizm i wykwalifikowanie. Ma kategoryczne idee na temat wszystkiego, więc łatwo ocenia, wydaje wyroki i linczuje. Masa zaczyna dominować, dochodzi do pełni władzy społecznej, wypiera elity, wyznacza normy kulturowe.
Lektura eseju Ortegi pozwala zrozumieć nasze czasy i skłania do refleksji nad kierunkiem, w którym zmierzamy. „Bunt mas” to przystępny język, krótkie rozdziały i sporo treści w przystępnej formie. Nie trzeba się go bać, warto przeczytać.

„Czas przeszły nie powie nam, co powinniśmy zrobić, ale powie nam, czego powinniśmy unikać”.

„(…) żyjemy w czasach, które czują się cudownie zdolne do realizacji, ale nie wiedzą, co zrealizować. Panują nad wszystkimi rzeczami, ale nie są właścicielami samych siebie. Czują się zagubione we własnej obfitości. Z większymi środkami, z większą wiedzą, większymi technikami niż kiedykolw...

Rozwiń

Zwiń

„Kiedy się patrzy jak dziecku dzieje się krzywda i nie próbuje nic z tym zrobić też jest się winnym”.

Drugi tom sagi rodzinykippów, czyli „Jedziemy z matką na północ” Karin Smirnoff trzyma poziom i zdaje się potwierdzać tezę, że sprawy trudne mają tendencję do komplikowania się. W tym tomie jana spada. Spada i spada. Spada jak w dzieciństwie. „Przykro mi jano ale musisz radzić sobie sama”. Walki o lepsze jutro nie ułatwia przemoc podlewana alkoholem, męska dominacja ani religia, która oplata jak pajęcza sieć.
Nie da się porzucić tej historii po drugim tomie. Jego zakończenie wymusza sięgnięcie po kolejną część. Ja już uległam. Jestem ciekawa, jaki będzie finał tej historii.
„Pożyjemy zobaczymy janokippo chyba że umrzemy”.

„Kiedy się patrzy jak dziecku dzieje się krzywda i nie próbuje nic z tym zrobić też jest się winnym”.

Drugi tom sagi rodzinykippów, czyli „Jedziemy z matką na północ” Karin Smirnoff trzyma poziom i zdaje się potwierdzać tezę, że sprawy trudne mają tendencję do komplikowania się. W tym to...

Rozwiń

Zwiń

„To wiem na pewno: ten świat nie przestaje się kręcić, a im dłużej po nim chodzę, tym bardziej wierzę w rzeczy, których nigdy nie rozumieliśmy. Życie, nieposkromione, stary, ono aż przelewa się przez ścianki. Pozwól, żebym posłużył ci za oczy najlepiej, jak potrafię. Będę świadkiem tego cudu, którego tobie nie było dane oglądać”.

Niepokój i poczucie, że od dłuższego czasu coś jest nie tak sprawiły, że Craig Mod wyruszył w pieszą trasę prastarym szlakiem Kumano Kodō. Jego strategia: iść, łazić, odkrywać, eksplorować. Wędrowanie sprzyja przemyślaniu różnych spraw, więc Craig wraz z upływem czasu i pokonywaniem dystansu, zaczyna rozumieć dawne rany. Ta wędrówka to nie tylko podróż przez cedrowe lasy półwyspu Kii, ale przede wszystkim w przeszłość i w głąb siebie. Choć długie kilometry przemierza samotnie, w pielgrzymowaniu towarzyszy mu przyjaciel z dzieciństwa, zamordowany 26 lat temu Bryan, który zginął parę tygodni po tym, jak skończyli szkołę średnią.
Czarno-białe zdjęcia, którymi autor wzbogacił książkę wspaniale podbiły jej wyjątkowo refleksyjny klimat.
Ta książka nie mogła trafić do mnie w lepszej chwili. Dzięki niej udało mi się wyciszyć i zatrzymać natłok myśli, który ostatnio zaczął mnie przytłaczać wyjątkowo mocno. „Gdzie rosną cedry. Zapiski z wędrówki przez Japonię” zachwyca krętą drogą, napotkanymi ludźmi, pięknem przyrody, nowymi i starymi opowieściami, uważnością i spokojem.
Wspaniała i urzekająca. W dodatku pięknie wydana i miła w dotyku, co daje niezwykle przyjemne doświadczenie. Bardzo polecam, szczególnie jako antidotum na pędzący świat i chaos zewnętrzny.

„Kiedy wszystkim, co odczuwasz, są własne braki, przyjęcie miłości okazanej ci przez człowieka czy nawet przez miejsce przypomina próbę dolecenia na Księżyc na własnych pierdach”.

„To wiem na pewno: ten świat nie przestaje się kręcić, a im dłużej po nim chodzę, tym bardziej wierzę w rzeczy, których nigdy nie rozumieliśmy. Życie, nieposkromione, stary, ono aż przelewa się przez ścianki. Pozwól, żebym posłużył ci za oczy najlepiej, jak potrafię. Będę świadkiem tego cu...

Rozwiń

Zwiń

„Można powiedzieć, że moje życie układało się po amerykańsku. Żyłam „amerykańskim snem”, zaczynając od zera aż po loty prywatnymi odrzutowcami z gigantami technologii. Chociaż rzeczywistość tego snu była ciemniejsza, niż się spodziewałam”.

Sarah Wynn-Williams w książce „Bezwzględni” opowiada o kulisach pracy w Facebooku u boku Marka Zuckerberga i Sheryl Sandberg. „O władzy, chciwości i upadku ideałów największego portalu społecznościowego” słyszy się nie od dziś, więc brzydka prawda nie szokuje, ale utwierdza w przekonaniu, że powierzyliśmy swoje dane firmie, która miała realizować społeczną misję „czynienia świata bardziej otwartym i połączonym”, a stała się systemem zaprojektowanym w taki sposób, by wspierać najgorsze przejawy ludzkiej podłości. Przemoc, mowa nienawiści, dezinformacja, oszustwa, spam, fake newsy, kradzież danych osobowych nie są kontrolowane i nikomu nie zależy, aby to zmienić. Walka natomiast toczy się o władzę i pozyskanie jak największej liczby nowych użytkowników. Dziś Facebook to potężne narzędzie polityczne, które pod przykrywką dawania ludziom narzędzi potrzebnych do poprawy życia przyczyniło się m.in. do wygranej Trumpa czy ludobójstwa w Mjanmie.
Mam profil na Facebooku od lat, choć od dawna korzystam z niego już znacznie mniej entuzjastycznie niż na początku. Pamiętam radość z odnowionych kontaktów ze znajomymi sprzed lat i tęsknię za czasami, kiedy Facebook w mojej świadomości był jedynie platformą do miłego spędzania czasu. A książkę polecam. Czyta się dobrze, choć nie jest to przyjemna lektura. Po zaznajomieniu się z „Bezwzględnymi” odkryjecie najciemniejszą stronę Facebooka oraz porażającą lekkomyślność jego właściciela i najbardziej wpływowych pracowników Mety.

„Można powiedzieć, że moje życie układało się po amerykańsku. Żyłam „amerykańskim snem”, zaczynając od zera aż po loty prywatnymi odrzutowcami z gigantami technologii. Chociaż rzeczywistość tego snu była ciemniejsza, niż się spodziewałam”.

Sarah Wynn-Williams w książce „Bezwzględni” opow...

Rozwiń

Zwiń

„Ciężko jest nie mieć gdzie się podziać, kiedy człowiek cierpi”.

Dwie bardzo proste w formie, smutne, ale i otulające historie z onirycznym klimatem. „Kuchnia” i „Moonlight Shadow” Banany Yoshimoto mimo iż mają różnych bohaterów, to łączy je temat samotności w związku z doświadczeniem żałoby, która nagle burzy dotychczasowy świat. Yoshimoto ma dla swoich bohaterów sporo zrozumienia i czułości. Pokazuje, że często w takich chwilach ważniejsza niż słowa jest obecność drugiego człowieka, która daje poczucie bezpieczeństwa i stanowi nieocenione wsparcie. Głęboka strata, jaka przydarzyła się bohaterom, nie tylko wywołała w nich wiele trudnych emocji, ale także sprawiła, że musieli znaleźć sposób, by poradzić sobie z codziennością i odnaleźć się w nowej rzeczywistości.
Te historie niosą nadzieję, bo serca bohaterów powoli zaczynają wypełniać się światłem i choć „kiedyś każdy rozproszy się i zniknie w ciemności czasu”, to debiut Banany Yoshimoto pozwala wierzyć, że żałobę można oswoić i mimo ran w sercu da się dalej żyć.
Urzekła mnie ta cieniutka książka i cieszę się, że obie historie podobały mi się równie mocno. Jeśli szukacie ukojenia, to „Kuchnia” jest tytułem, po który zdecydowanie warto sięgnąć.
Nie słyszałam wcześniej o autorce, więc cieszę się, że pierwsze spotkanie mogę zaliczyć do naprawdę udanych.

„Ciężko jest nie mieć gdzie się podziać, kiedy człowiek cierpi”.

Dwie bardzo proste w formie, smutne, ale i otulające historie z onirycznym klimatem. „Kuchnia” i „Moonlight Shadow” Banany Yoshimoto mimo iż mają różnych bohaterów, to łączy je temat samotności w związku z doświadczeniem ż...

Rozwiń

Zwiń