Profil użytkownika: Wichura

O niebo lepiej niż pierwsza część. Tym razem nie mam już wrażenia, że Rick kompletnie się nie dołożył do współautorstwa, dają się zauważyć fragmenty, z których przebija jego styl pisania. Akcja staje się też wyraźnie szybsza i ciekawsza, dopracowana w szczegóły. Oczywiście nie jest idealnie, dalej mamy do czynienia z wszędobylskimi aluzjami do różnorakich ideologii oraz z absurdalnymi scenami w rodzaju Hadesa, rozmawiającego z Nikiem tonem pacjenta, dokonującego autoanalizy u psychologa, takiej podsumowującej lata terapii, w stylu "Rozumiem, że mam problem z tym i tym, powinienem więcej robić tego i tego, żeby udało mi się to rozwiązać." I giga absurd - kartka na Dzień Ojca "Dla najlepszego rodziciela"! To to w końcu Dzień Ojca jest czy Dzień Rodziciela? Mamy też dziwną zmianę w postaci Hazel. Mianowicie nagle cofamy się do początków jej przygody z Mgłą, Hazel ma duże problemy ze stwarzaniem iluzji, tj. kosztuje ją to wiele wysiłku. Czytając Dom Hadesa czy Krew Olimpu odniosłam wrażenie, że ma to już opanowane, w końcu tworzyła iluzje na wielkie odległości, jak np. zamiana Jasona w staruszka podczas próby iwigilacji obozu zalotników, czy Percy'ego i Annabeth w potwory w Atenach. Nigdzie nie było powiedziane, że ciężko jej to szło, wręcz przeciwnie, kiedy już zrozumiała, jak to ma działać, to radziła sobie śpiewająco. A tu nagle ma problemy z wyczarowaniem paru znaków drogowych. Pojawia się też twierdzenie, że Hazel potrafi widzieć przez Mgłę. No chyba nie, tak to Rachel potrafiła, według mnie Hazel potrafiła bardziej wyczuć, że to na co patrzy jest oszustwem, ale nie likwidowało to tej iluzji, tak to przynajmniej odebrałam podczas jej walki z Pazyfae w Domu Hadesa. Hazel zyskuje też nową umiejętność, mianowicie nagle może podróżować Cieniem, choć nigdzie nie było nawet wzmianki, że zaczęła ćwiczyć coś takiego, a w OH zrobiła to tylko raz i to bardziej jako wsparcie Nica niż jako faktycznie samodzielną podróż. Jest jeszcze sprawa z Magią i Mitem. Bo to chyba była stosunkowo nowa gra, którą Nico się zainteresował, jak wrócili z Biancą do normalnego czasu. A tutaj pokazane jest to tak, jakby Nico grał w to jeszcze we Włoszech w latach 40. A tak mi się zdaje, że nie mieli wtedy kart hologramowych. Bardzo dziwne. Mimo tych szczegółów i tak jest ogromna poprawa w fabule. Ta seria kuleje pod względem przezwisk, jakoś nie kupuję ani Kakaowych Chrupek (choć lepsze to niż kakodajmony) ani tym bardziej kulki mroku, do kultowego Glonomóżdżka to temu daleko, oj daleko.

O niebo lepiej niż pierwsza część. Tym razem nie mam już wrażenia, że Rick kompletnie się nie dołożył do współautorstwa, dają się zauważyć fragmenty, z których przebija jego styl pisania. Akcja staje się też wyraźnie szybsza i ciekawsza, dopracowana w szczegóły. Oczywiście nie jest idealni...

Rozwiń

Zwiń

Główny bohater i narrator okropny, kompletnie niestrawny, zadufany w sobie człowiek. Wszyscy dookoła niego są źli, tylko on jeden zna i wprowadza w czyn wszystkie cnoty świata. Ale najgorszym złem są oczywiście ładne kobiety, ładna nie może być mądra i dobra, to są zalety tych brzydkich, ładne są głupie, zalotne, kapryśne. Profesor włazi na wykład na żeńską pensję, zaczerwieniony z emocji, bo przecież dziewczęta (nawiasem mówiąc, coś bardzo go interesowały, bo mocno zabiegał o to, żeby mógł mieć na nie widok z okna swojego pokoju), a potem mści się na tych, które się z niego podśmiewują, zamiast wpatrywać się w pana z uwielbieniem. Tak samo postępuje z pewną damą, która wpadła mu w oko. Najpierw robi wokół niej zabiegi, wyprasza kwiaty, nawet nie zwraca uwagi, że jest od niego starsza. Ale gdy dowiaduje się, że dama ma wielbiciela, to oho, nagle wstrętna kokietka, chytra, przebiegła, całe szczęście, że nie udało się jej go usidlić, a takie na pewno miała zamiary. Opowieść o przekonaniu o własnej wielkości, czy może bardziej wyższości duchowej i umysłowej, gdyż nawet religii w niej nie oszczędzono, bezlitośnie i niesprawiedliwie piętnując katolików, a protenstantów stawiając na piedestale (ale przypuszczam, że nasi katoliccy pisarze równie surowo piętnowali protestantów, choć w sumie nie spotkałam się z gorszymi obelgami niż paskudna wiara i heretycy, tu natomiast katolicy są wyzywani personalnie od kłamców, oszustów, osób fałszywych i perfidnych).

Główny bohater i narrator okropny, kompletnie niestrawny, zadufany w sobie człowiek. Wszyscy dookoła niego są źli, tylko on jeden zna i wprowadza w czyn wszystkie cnoty świata. Ale najgorszym złem są oczywiście ładne kobiety, ładna nie może być mądra i dobra, to są zalety tych brzydkich, ł...

Rozwiń

Zwiń

Główna opowieść dobra, ale o wiele za dużo nic niewnoszących wątków pobocznych, jak np. opisów ulic Paryża i architektury. Gdybym chciała znać takie szczegóły, to sięgnęłabym po jakiś przewodnik po Paryżu, a nie powieść.

Główna opowieść dobra, ale o wiele za dużo nic niewnoszących wątków pobocznych, jak np. opisów ulic Paryża i architektury. Gdybym chciała znać takie szczegóły, to sięgnęłabym po jakiś przewodnik po Paryżu, a nie powieść.

Strasznie ciężka lektura. Liczba zgromadzonych tam przymiotników poraża, wydaje się, że dosłownie każdej wspomnianej rzeczy, każdej osobie towarzyszy co najmniej jeden przymiotnik, nawet rękawiczki nie są po prostu rękawiczkami, zawsze dodany jest kolor, materiał, itd. Jest to, owszem, bardzo malownicze, to jest praktycznie gotowy film, wszystkie sceny nakreślone od A do Z, każdy drobiazg scenografii i charakteryzacji. I na ekranie pewnie takie dopracowanie dałoby świetny efekt, ale do czytania jest to okropnie męczące. Przytłacza też liczba bohaterów, początkowo w ogóle nie wiadomo, na kim się skupić, wszyscy są opisywani w szczegółach, a autor chaotycznie przeskakuje z opisu jednego bohatera do jego toku myślenia o wszystkim i o niczym, następnie do, powiedzmy, jakiejś potrawy na stole, i nagle bach, z tej potrawy przenosimy się na kogoś innego, i od nowa to samo.

Strasznie ciężka lektura. Liczba zgromadzonych tam przymiotników poraża, wydaje się, że dosłownie każdej wspomnianej rzeczy, każdej osobie towarzyszy co najmniej jeden przymiotnik, nawet rękawiczki nie są po prostu rękawiczkami, zawsze dodany jest kolor, materiał, itd. Jest to, owszem, bar...

Rozwiń

Zwiń