Saga rodu Forsytów. Tom 1

Autor za swoje dzieło doczekał się Nagrody Nobla w 1932 r.
Pierwszą oglądałem kultową ekranizację powieści emitowanej w polskiej TV w latach 70 - tych, która stała się wzorcem produkcji kostiumowych !
Istnieją nowsze ekranizacje.
Sagę uznawaną za jedną z pierwszych i najważniejszych sag rodzinnych w literaturze w wersji książkowej przeczytałem stosunkowo niedawno, adaptacja filmowa zatarła mi się już w pamięci.
Chciałem sobie przypomnieć całą tę historię i ... nie byłem rozczarowany !!!
Klasyczna wielotomowa powieść - rzeka, wydawana w latach 1906/21
To historia tytułowej rodziny na przestrzeni trzech pokoleń,
od epoki wiktoriańskiej po okres międzywojenny.
Lubię takie książki.
Może też polubisz ?
POLECAM !!!

Autor za swoje dzieło doczekał się Nagrody Nobla w 1932 r.
Pierwszą oglądałem kultową ekranizację powieści emitowanej w polskiej TV w latach 70 - tych, która stała się wzorcem produkcji kostiumowych !
Istnieją nowsze ekranizacje.
Sagę uznawaną za jedną z pierwszych i najważniejszych sag rodzinnych w literaturze w wersji książkowej przeczytałem stosunkowo niedawno,...

Stara dobra literatura.

Stara dobra literatura.

Bardzo mi się podobała.

Bardzo mi się podobała.

Książka bardzo dobra, warto przeczytać. Sięgnę po kolejne tomy.
Natomiast hańba wydawnictwu za jakość wydania. Co z tego, że barwione brzegi i twarda okładka. To wydanie jest pełne błedów językowych i interpunkcyjnych oraz licznych literówek. W dużej mierze odbiarało mi to przyjemność czytania

Książka bardzo dobra, warto przeczytać. Sięgnę po kolejne tomy.
Natomiast hańba wydawnictwu za jakość wydania. Co z tego, że barwione brzegi i twarda okładka. To wydanie jest pełne błedów językowych i interpunkcyjnych oraz licznych literówek. W dużej mierze odbiarało mi to przyjemność czytania

znakomita

znakomita

"Saga rodu Forsyte’ów" to dość zapomniany już dzisiaj klasyk – nie znajdziecie tej trylogii na listach typu „100 książek, które musisz przeczytać”, ja sama dowiedziałam się o istnieniu cyklu z fragmentu którejś powieści Musierowicz, jak Borejkowe dyskutowały o literackich truloffach.

Po przesłuchaniu audiobooka doskonale wiem już, czemu trylogia Galsworthy’ego popadła w zapomnienie. Ba, dziwię się, że kiedykolwiek była przez kogokolwiek ceniona!

Skąd taka opinia? Ano stąd, że książka cierpi na niemal całkowity zanik fabuły. To zbiór obrazków z życia codziennego angielskiej burżuazji u schyłku XIX wieku, opowiedziany narracją typu totalne pierdololo (czyli przeładowaną kwiecistymi opisami, z homeopatyczną liczbą dialogów). Powiedziałabym, że to swego rodzaju literacka telenowela, ale w telenowelach często pojawiają się intrygi z jakąś konkretną, dynamiczną akcją, a tu cały czas wieje nudą. Wnoszę, że miała to być pełna ironii satyra na konserwatywne mieszczaństwo, jednak ktoś zapomniał autorowi powiedzieć, że satyra powinna być choć trochę zabawna (nie ma co porównywać Forsyte'ów chociażby ze Stirlingami z "Błękitnego zamku").

Jedynym wyraźnie rysującym się wątkiem jest historia małżeństwa Soamesa Forsyte’a i Ireny. Niestety, jest to element, który współczesnego czytelnika może jedynie zirytować. Irena to kobieta, do której wszyscy naokoło spermią z powodu jej urody i której wszyscy współczują nieudanego małżeństwa z Soamesem. Ja tę postać odebrałam jako głupią i antypatyczną. Głupią, bo laska wyszła za mąż wyłącznie dla kasy, a potem dawała wszystkim naokoło (przede wszystkim rodzinie męża) do zrozumienia, jak bardzo cierpi. Antypatyczną, ponieważ ani przez moment nie starała się poprawić relacji z małżonkiem – od początku jest on jedynie zapchajdziurą, betabankomatem, którego można łatwo rzucić, gdy tylko w pobliżu pojawi się chad dynamiczniak. Na nieudolność autora trzeba zwalić fakt, że Soames, który od początku rysowany jest jako szwarccharakter, do pewnego momentu budzi jedynie współczucie, bo chociaż traktuje małżonkę powierzchownie, to jednak bez szemrania spełnia jej zachcianki i stara się, aby żyło się jej jak najwygodniej. Chyba sam Galsworthy zorientował się podczas pisania powieści, że powinno wyjść inaczej (Bubblesmeme.jpg),skoro z dvpy zafundował plot twist wręcz wrzeszczący do czytelnika „Soames to świnia!!!11oneone!!1!”.

Kompletna strata czasu, nawet świetny Marcin Popczyński nie zdołał odczarować tej ramoty.

"Saga rodu Forsyte’ów" to dość zapomniany już dzisiaj klasyk – nie znajdziecie tej trylogii na listach typu „100 książek, które musisz przeczytać”, ja sama dowiedziałam się o istnieniu cyklu z fragmentu którejś powieści Musierowicz, jak Borejkowe dyskutowały o literackich truloffach.

Po przesłuchaniu audiobooka doskonale wiem już, czemu trylogia Galsworthy’ego popadła w...

Znakomite.

Znakomite.

Chciałam coś z klasyki. Niestety ten styl pisarstwa już mi chyba nie odpowiada...

Chciałam coś z klasyki. Niestety ten styl pisarstwa już mi chyba nie odpowiada...

Sagi rodzinne, to jeden z moich ulubionych gatunków.
Galsworthy bardzo celnie opisuje burżuazyjną społeczność dawnej Anglii, ale też zmiany społeczne, przed którymi nie da się uciec. Po dosyć trudnym wstępie wciągnęła mnie ta powieść i tak jak w przysłowiu „im dalej w las, tym więcej drzew”.

Mówimy tak, mając na myśli to, że im dokładniej poznaje się szczegóły jakiejś sprawy, tym bardziej okazuje się ona skomplikowana. W 1-szym tomie zapoznajemy się z najstarszymi członkami rodu Forsyte'ów, w którym autor skupił się głównie na wadach tych osób i intrygach, które są treścią całego tomu. Widać, że to było zamierzone. Można również znaleźć sporo ciekawostek na temat epoki, w której ta rodzina żyła. Polecam.

Sagi rodzinne, to jeden z moich ulubionych gatunków.
Galsworthy bardzo celnie opisuje burżuazyjną społeczność dawnej Anglii, ale też zmiany społeczne, przed którymi nie da się uciec. Po dosyć trudnym wstępie wciągnęła mnie ta powieść i tak jak w przysłowiu „im dalej w las, tym więcej drzew”.

Mówimy tak, mając na myśli to, że im dokładniej poznaje się szczegóły jakiejś...

Cała Saga leży na mojej bibloteczce od kilku dobrych lat, kupiona za grosze na giełdzie staroci, dostała ode mnie nowe okładki i czas, który teraz właśnie nadszedł, a ja zupełnie nieświadoma za co tak naprawdę się biorę, ruszyłam na spotkanie rodzinie Forsyte'ów.
Po lekturze pierwszego tomu mocno się waham czy dojdzie do kolejnego, czy warto brnąć w tę historię, która raczej nie należy do wyjątkowych (a na pewno na tym etapie). Nie wyróżnia jej tak na prawdę nic: ani styl, ani język, ani fabuła, ani bohaterowie.
Fabuła toczy się wokół pięknej kobiety. A w zasadzie chęci jej posiadania. Jeden z bohaterów wyszedł za nią za mąż, drugi chciałby żeby była jego. Trzeciego, mimo że już jedną nogą jest po tamtej stronie, trzyma przy życiu zachwyt jej obliczem. Poza nimi jest jeszcze cały Londyn i przedmieścia zauroczone zewnętrzem ów damy. Każdy mężczyzna się za nią ogląda i chciałby ująć choć jej dłoń, połowa zadowoliłaby się chociaż przelotnym jej spojrzeniem. Tymczasem obiekt westchnień jest nijaki, jak i z resztą pozostałe postaci w tej powieści, nawet ich chęć posiadania (nie tylko owej damy) to tylko gadanina. Miałcy są, płascy, jednowymiarowi. Mało życia w tej powieści, co równa się temu, że i we mnie nie udało jej się wzbudzić zbyt wiele emocji.
Próżna kobieta, którą otaczają tacy sami mężczyźni, a dookoła plotkująca rodzina, to mogłoby być interesujące gdyby finalnie coś z tego wynikało. A tak nie jest.
Szkoda mi chyba jednak czasu na ciąg dalszy.
PS. Jeśli ktoś chciałby wejść w posiadanie Sagi Rodu Forsyte'ów - śmiało piszcie.

Cała Saga leży na mojej bibloteczce od kilku dobrych lat, kupiona za grosze na giełdzie staroci, dostała ode mnie nowe okładki i czas, który teraz właśnie nadszedł, a ja zupełnie nieświadoma za co tak naprawdę się biorę, ruszyłam na spotkanie rodzinie Forsyte'ów.
Po lekturze pierwszego tomu mocno się waham czy dojdzie do kolejnego, czy warto brnąć w tę historię, która...