Co to była za seria ❤️‍🔥🥺 seria, którą lata temu pokochałam całym sercem. Seria, od której zaczęła się moja fascynacja słowiańskością i w końcu seria, którą będę Wam polecać z czystym sercem!

„Swarożyc“ to ostatni tom przygód szeptuch – w tym przypadku Jagi, gniewnej i odważnej szeptuchy, która potrafi złamać serce człowieka i upira (dosłownie i w przenośni).

W tej części Jaga już nie może uciekać przed przeznaczeniem. Musi wypełnić dane Swarożycowi słowo. Wejść do Wyraju. Ale zanim to, to czeka ją jeszcze wiele zadań. Jedna z rozdanic (ta urywająca nić życia) ucieka, dlatego ludzie nie mogą odchodzić z tego świata. A przyjaciółka Jagi Bronka prosi szeptuchę o niemalże coś niemożliwego. O uratowanie jej umierającego syna. Jaga chce zrobić wszystko, by jej pomóc. Szczególnie, że chyba trochę wie, jak Bronka się czuje.

Ta część jest ostatnim tomem przygód Jagi. Jak zwykle mamy tutaj sporo akcji, a aktorka nie daje nam się nudzić. Jest też trochę dramatów i sporo zgryźliwego humoru, bo taka już jest nasza Jaga.

Zakończenie łamie serce. Łamie i skleja na nowo. Ja wiem, że takie musiało być. I dziękuję za nie.

I dziękuję też @katarzyna_berenika_miszczuk za tę całą serię, bo dzięki niej pokochałam słowiański klimat. To dzięki tej serii ciągle trwa moja fascynacja słowiańskością i chyba nigdy już nie zniknie. Dziękuję!

Co to była za seria ❤️‍🔥🥺 seria, którą lata temu pokochałam całym sercem. Seria, od której zaczęła się moja fascynacja słowiańskością i w końcu seria, którą będę Wam polecać z czystym sercem!

„Swarożyc“ to ostatni tom przygód szeptuch – w tym przypadku Jagi, gniewnej i odważnej szeptuchy,...

Rozwiń

Zwiń

Dziś chcę Wam trochę opowiedzieć o „Wszystkich zaginionych adresach“ autorstwa Laury Imai Messiny. Jej poprzednią książkę „Wyspę bijących serc“ bardzo polubiłam, dlatego stwierdziłam, że i tym razem sięgnę po kolejny tytuł.

No i się nie zawiodłam, bo znowu trafiła w to miejsce, które sprawiło, że wzbudziła we mnie mnóstwo emocji i wspomnień.

Risa, córka listonosza, trafia na wyspę Awashima. Znajduje się tam Dryfujący Urząd Pocztowy, do którego trafiają listy bez adresatów i nadawców. Bohaterka podejmuje się zadania skatalogowania tych listów. Szuka w nich jednakże czegoś jeszcze, czegoś dawno utraconego.

Sama koncepcja pisania listów jest pewną formą radzenia sobie z otaczającą rzeczywistością. Może być traktowana trochę jak pamiętnik, z tym że tutaj zakładamy, że odbiorca ten list przeczyta. I pewnie dlatego ta książka do mnie trafiła.

Pokazuje nam jak skomplikowane mogą być relacje międzyludzkie. Uświadamia, z czym mogą borykać się inni ludzie, a te listy mają być jednym ze sposób pogodzenia się z pewnymi rzeczami i sytuacjami. Mogą być w końcu pisemną formą wyrażenia wdzięczności do przeszłości, swoich decyzji, a nawet błędów, które się popełniło.

Ta książka w piękny sposób pokazuje nam, jak skomplikowane, ale i wartościowe są relacje ludzkie. Jak zwykle listy, mogą czasami pozwolić nam iść naprzód. Jak w końcu nie tylko czytanie takich listów, ale i pisanie, może sprawić, że uda nam się uporządkować pewien etap w naszym życiu.

Wartościowa, pełna refleksji lektura, która bardzo Wam polecam ❤️

Dziś chcę Wam trochę opowiedzieć o „Wszystkich zaginionych adresach“ autorstwa Laury Imai Messiny. Jej poprzednią książkę „Wyspę bijących serc“ bardzo polubiłam, dlatego stwierdziłam, że i tym razem sięgnę po kolejny tytuł.

No i się nie zawiodłam, bo znowu trafiła w to miejsce, które spra...

Rozwiń

Zwiń

Dziś chcę Wam opowiedzieć właśnie o „Niedzieli na wsi“ kolejnym kryminale Agathy Christie wydanym w serii kolekcjonerskiej. No to wydanie to coś pięknego, szczególnie dla takiego fana różu jak ja 😅

Ale spokojnie, tutaj gra nie tylko wydanie! Bo ta intryga, którą nam zaaferowała mistrzyni kryminału, to coś niesamowitego.

Spokojna niedziela w wiejskiej posiadłości lady Angkatell. Na obiad zostaje zaproszonych wiele znamienitych gości, a w tym Herkules Poirot, który oczywiście trafia w sam środek tragedii. Przy basenie leży ciało zastrzelonego doktora Johna Christowa. Przy ciele stoi zrozpaczona żona, a wokół pełno podejrzanych. Kto zabił doktora? Żona, kochanka, dawna ukochana, a może inny zazdrosny mężczyzna? Zagadka wydaje się albo bardzo łatwą, albo niezwykle trudną do rozwikłania. Ale i tym razem detektyw sobie poradzi.

Ta historia będzie chyba jedną z moich ulubionych. Do samego końca źle obstawiałam mordercę, a dodatkowa otoczka obyczajową nam tylko ubogacała nasze tropy.
Bo mamy ich tutaj sporo. Tak samo jak sporo jest bohaterów, ale są na tyle wyraziści, że się przy nich nie pogubimy.

Motyw zdrady, zemsty, zawiści. Bo przecież kto mógł chcieć śmierci znamienitego lekarza, którego wszyscy szanowali?

Ta książka idealnie nada się właśnie na niedzielne popołudnie (niekoniecznie na wsi), u mnie ono było na balkonie. Rewelacyjnie spędziłam czas przy tym tytule. Ale Wy dobrze wiecie, że kryminałów Agathy Christie polecać nie trzeba, bo one bronią się same!

Dziś chcę Wam opowiedzieć właśnie o „Niedzieli na wsi“ kolejnym kryminale Agathy Christie wydanym w serii kolekcjonerskiej. No to wydanie to coś pięknego, szczególnie dla takiego fana różu jak ja 😅

Ale spokojnie, tutaj gra nie tylko wydanie! Bo ta intryga, którą nam zaaferowała mistrzyni ...

Rozwiń

Zwiń

„Anomalia“ to druga część „Anihilacji“, którą czytałam z zapartym tchem. Mimo że wcześniej znałam film, to nie przeszkodziło mi to świetnie się przy niej bawić, niestety przy „Anomalii“ mój zapał nieco opadł, bo ta część jest inna.

To, co ma niesamowitego na seria, to ta tajemnica i zagadkowość. Bohaterowie tkwią na granicy świadomości, nie wiedzą już, czy to co widzą to wymysł ich umysłów, czy wzrok ich okłamuje, a może wszystko to, czego doświadczają, to prawda.

Ta część nie dotyczy wyprawy samej w sobie, ale badań nad tą wyprawą. John Rodriguez, zwany Kontrolerem, zostaje mianowany szefem agencji rządowej Southern Reach i ma za zadanie rozwikłać zagadkę Strefy X. Wszelkie raporty zdaje tajemniczemu Głosowi, z którym się porozumiewa. John wie, że nie będzie to łatwa misja, ale z czasem, im bardziej się w nią angażuje, tym bardziej ta zaczyna mu mieszać w głowie. John już nie wie, kto jest jego sprzymierzeńcem i czy powinien wypełniać żądania Głosu.

Ta część zdecydowanie długo się rozwija. Mamy wiele retrospekcji dotyczących życia i dzieciństwa Johna, podobnie z resztą było w pierwszej części z biolożką. Tylko że o ile kwestie związane z biolożką bardzo mnie intrygowały, o tyle tutaj niestety nie mogłam się wgryźć w tę historię. Dopiero pod koniec fabuła nabiera rozmachu i serwuje nam zakończenie, na jakie zasługujemy.

Zdaję sobie sprawę z tego, że ta seria taka jest. Ma być tajemnicza, ma gubić czytelnika, dawać mu strzępki informacji, by się czuł jak dziecko we mgle. Ale o ile w przypadku „Anihilacji“ byłam tym zaintrygowana, o tyle w „Anomalii“ nieco mnie to męczyło.

Mimo to nadal uważam, że seria może być naprawdę świetną gratką dla osób, które lubią chociażby pióro Lovecrafta. Też jest duszno, niepokojąco, a im bardziej poczytalni bohaterowie, tym mniejsze mają szansę na przeżycie.

„Anomalia“ to druga część „Anihilacji“, którą czytałam z zapartym tchem. Mimo że wcześniej znałam film, to nie przeszkodziło mi to świetnie się przy niej bawić, niestety przy „Anomalii“ mój zapał nieco opadł, bo ta część jest inna.

To, co ma niesamowitego na seria, to ta tajemnica i zagad...

Rozwiń

Zwiń

Dziś chcę Wam trochę opowiedzieć o „Karcerze“ autorstwa @grzegorz.juszczak.pisarz
Na fali swojego ostatniego zafascynowania postapo postanowiłam spróbować czegoś innego w tym klimacie. Jak tutaj było? Było dobrze, choć w sumie mogło być trochę lepiej.

Mamy rok 2147, sto lat wcześniej wybuchła wojna atomowa, która zniszczyła praktycznie cały świat. Ci, którzy przeżyli, i o których wiemy, chronią się w dawnym więzieniu stanowym. Większość społeczeństwa albo zginęła, albo stała się zmutowanymi stworzeniami, których promieniowanie uczyniło niezwykle silnymi.

Historię poznajemy z perspektywy mieszkańców Karceru. Czytamy o tym, jak starają się przeżyć, trwając w ciągłym końcu świata.

To, co mi się tutaj podobało, to pomysł i fabuła! Mimo że mamy tutaj sporo bohaterów, wszyscy są na tyle wyraziści, że nam się nie gubią w tle. Autor wplótł w historię potyczki polityczne oraz intrygi, które tworzą się w tym małym społeczeństwie, jakim jest Karcer.

Faktycznie czuć tutaj ten postapokaliptyczny klimat. Bohaterów nie chroni żadna tarcza fabuły, co jest fajne, bo czuć, że nie są zachowywani przy życiu na siłę. Momentami jest brutalnie, ale to nadal na plus, bo pokazuje nam, że ten świat właśnie taki jest. Straszny, okrutny i przeżyją w nim tylko najsilniejsi.

Początkowo nie mogłam się wgryźć w styl pisarski autora. Dialogi między bohaterami wydawały mi się bardzo nierzeczywiste, a żarty, które rzucali, trochę na siłę. Ale z czasem przyzwyczaiłam się do tego, bo zdałam sobie sprawę, że ci bohaterowie właśnie tacy mieli być.

Natomiast to, na co chciałam zwrócić uwagę, to fakt, że mam wrażenie, że wydawnictwo nie poświęciło tej książce tyle uwagi, na ile zasługiwała. Mamy tutaj często powtórzenia (niezamierzone), zdarzają się także literówki i urwane wyrazy. A szkoda, bo to naprawdę kawał dobrej historii (z plot twistami) i gdyby się nią bardziej zaopiekować, byłaby jeszcze lepsza. Zdaję sobie sprawę z tego, że jako korektorka widzę wiecej, ale niestety na niektóre elementy nie mogę przymknąć oka.

Dziś chcę Wam trochę opowiedzieć o „Karcerze“ autorstwa @grzegorz.juszczak.pisarz
Na fali swojego ostatniego zafascynowania postapo postanowiłam spróbować czegoś innego w tym klimacie. Jak tutaj było? Było dobrze, choć w sumie mogło być trochę lepiej.

Mamy rok 2147, sto lat wcześniej wybu...

Rozwiń

Zwiń

Dzisiaj będą zachwyty, oj będą. Bo tak dobrego pióra nie można nie docenić.

Historia opowiada o Erienie, jedynej kobiecie w męskim zakonie, który to ma walczyć z Ciemnością. Bohaterowie wyruszają w podróż w tę Ciemność, po drodze czeka ich sporo śmierci, zła, zdrad i ogromnej siły woli, którą muszą się wykazać. A no i śmiechu. Sporo śmiechu, bo większość z nich, często nie wie, kiedy powinno się ugryźć w język. Chyba nikogo nie zdziwię tym, że moim ulubieńcem okazał się Jessup 🤭

Ale dobra, do meritum, bo @k.staniszewska_autorka czeka na pochwały. A więc będę chwalić.

Klimat✨

Autorka zbudowała tutaj gęsty świat. Tę Ciemność się czuje, ona wypływa z kolejnych stron. Im dalej w las, tym jest mroczniej, więcej niebezpieczeństw, a biedna Eriena już nie nadąża, żeby wszystkich łatać 😅

✨Relacje

Muszę zwrócić na to uwagę, bo uważam, że tutaj wykonano naprawdę kawał pracy. Każda jest przemyślana, i każda kolejna jeszcze bardziej skomplikowana niż poprzednia. Ale to dobrze, bo dzięki temu bohaterowie wydają się wyraziści.

Bohaterowie✨

Sporo ich. Bardzo dużo podobnych (przynajmniej dla mnie) imion i początkowo trochę się pogubiłam. Przydałby się jakiś słowniczek, bo dodatki były troszkę nieczytelne. Ale! Za to jacy są Ci bohaterowie. Trudni, skomplikowani, przetargani przez życie tak, że aż dziw bierze, że dalej jakoś chodzą po tym świecie (rzecz jasna różni z różnymi ubytkami, przecież Eriena nie naprawi wszystkiego)😅

✨Humor

No tutaj to rewelacja była! Ja nie wiem, czy Pani Kasia ma taki humor na co dzień, ale jeśli tak, to chciałabym przebywać w jej towarzystwie😅 Bohaterowie mają cięty język, pyskują sobie i nawet w najgorszym miejscu są w stanie zażartować z siebie nawzajem!

Język✨

I teraz chyba najważniejsze. Bo to język mnie tutaj ujął. Był na naprawdę dobrym poziomie, nie bez powodu „Półmrok“ zajął miejsce na półce takie, a nie inne. Pani Kasiu, wielkie gratulacje. Za pomocą swojego pióra jest Pani w stanie tworzyć świat, który przyprawia o ciarki na plecach i zachwycać.

Mamy też tutaj do czynienia z dość oryginalnym światem i systemem magicznym. I za to również należą się autorce wielkie oklaski. Bardzo się cieszę, że bohaterka mimo że wiele przeszła w życiu, to ją zahartowało i stała się niezwykle silna.

Bardzo intrygujące były również opisy przed rozdziałami. Zapisane innym fontem dawały vibe starej księgi.

I na koniec wisienka, a więc wydanie! Można się nad nim rozpływać i dobrze, bo jest naprawdę wyjątkowe, ale w tym mrocznym stylu. Idealnie pasuje do treści.

Dzisiaj będą zachwyty, oj będą. Bo tak dobrego pióra nie można nie docenić.

Historia opowiada o Erienie, jedynej kobiecie w męskim zakonie, który to ma walczyć z Ciemnością. Bohaterowie wyruszają w podróż w tę Ciemność, po drodze czeka ich sporo śmierci, zła, zdrad i ogromnej siły woli, k...

Rozwiń

Zwiń

Seria „Zanim wystygnie kawa“ daje mi pewnego rodzaju ukojenie. Za każdym razem wyczekuję kolejnych tomów, bo już wiem, czego się mogę po niej spodziewać. Spokoju, refleksji, wzruszenia, spełnienia. Za każdym razem z przyjemnością wracam do kawiarni Funiculi Funicula z sentymentem. Znam już tych bohaterów, stałych bywalców kawiarni i z przyjemnością poznaję tych nowych.

„Zanim zapomnimy o życzliwości“ jest już 5 tomem z tej serii. Przeczytamy w nim cztery historie bardzo różnych postaci. Będzie chłopiec, który postanowił cofnąć się w czasie, bo chciał, by jego rodzice mogli być szczęśliwi. Będzie także opowieść o matce, która nie zdążyła nadać imienia swojemu dziecku, dlatego postanowiła cofnąć się w czasie, by tę decyzję podjąć razem ze swoim zmarłym mężem. Poznamy kobietę, która brała odpowiedzialność za swoje decyzje na własne barki, nawet wbrew zakazom jej ojca. Poznamy także dziewczynę, która żałowała pewnych walentynek.

Te historie pokazują nam, że czasami jedno życzliwe słowo jest w stanie zmienić bardzo wiele. I tak jest też w życiu. Jesteśmy tego świadomi, choć w tym ciągłym pośpiechu o tym zapominamy. Te historie pozwalają nam choć na chwilę się zatrzymać i pomyśleć. I za to je bardzo lubię. Za to, że zawsze, mimo że jestem wielu rzeczy świadoma, to o nich zapominam, a ta seria mi przypomina. O życzliwości, o uśmiechu, ale też pobudza do myślenia nad życiem i codziennością.

Bardzo ją lubię, mimo że zawsze płaczę na jakimś opowiadaniu, to sięgam po nie z pewnością, że dadzą mi ukojenie i spokój, których w dzisiejszych czasach tak bardzo nam brakuje.

Seria „Zanim wystygnie kawa“ daje mi pewnego rodzaju ukojenie. Za każdym razem wyczekuję kolejnych tomów, bo już wiem, czego się mogę po niej spodziewać. Spokoju, refleksji, wzruszenia, spełnienia. Za każdym razem z przyjemnością wracam do kawiarni Funiculi Funicula z sentymentem. Znam już...

Rozwiń

Zwiń

W „Gniewie” poznajemy dalsze losy szeptuchy Jagi. Tym razem ma do rozwiązania zagadkę śmierci pewnej dziewczyny, której użyczała swoich specyfików. Żeby Jadze było mało zmartwień, to obiecuje Mszczujowi udawać jego narzeczoną przed rodzicami. Czy coś może pójść nie tak?
Swarożyc nadal odwiedza Jagę, a ta tym razem prosi go o skontaktowanie z Mokosz. Bielińska szeptucha zdecydowanie nie może narzekać na nudę!

Świetna jest ta seria. Słowiański klimat aż z niej kipi, w tej części mamy sporo przesądów i poznajemy inne postaci bogów.

Humor nadal jest utrzymany na bardzo fajnym poziomie. Jaga nie daje sobie wejść na głowę, chociaż nie wszyscy są wobec niej przyjaźnie nastawieni. Powiedziałabym nawet, że w tej części ma wyjątkowo pod górkę. Bardzo fajnie jednak obserwuje się to, jak szeptucha stara się sobie z tym wszystkim radzić.

Jeśli lubisz słowiańskie klimaty, to ta seria zdecydowanie Ci się spodoba! A jeśli jeszcze nie miałaś okazji czytać, to spróbuj. To właśnie od tej serii zaczęło się moje zainteresowanie takimi klimatami 💚

W „Gniewie” poznajemy dalsze losy szeptuchy Jagi. Tym razem ma do rozwiązania zagadkę śmierci pewnej dziewczyny, której użyczała swoich specyfików. Żeby Jadze było mało zmartwień, to obiecuje Mszczujowi udawać jego narzeczoną przed rodzicami. Czy coś może pójść nie tak?
Swarożyc nadal odwi...

Rozwiń

Zwiń

"Szeptuchę“ @katarzyna_berenika_miszczuk czytałam chyba z 7 lat temu, wtedy bawiłam się rewelacyjnie i chyba nie skłamię, jeśli powiem, że to od niej zaczęło sie moje zainteresowanie klimatami słowiańskimi. Wtedy czytałam tylko serię o Gosi, a Jagi już nie zaczęłam. Chyba się obawiałam, że będzie gorsza. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy po latach wróciłam do tej serii i bawiłam się fantastycznie!

„Jaga“ opowiada o młodzieńczych przygodach Jarogniewy, starej szprychy, do której owa Gosia z pierwszych części przyszła się uczyć. Młoda Jaga nie za dobrze została przyjęta w Bielinach, od samego początku ktoś psuł jej szyki. Ale Jaga się nie poddawała! Jako uparta, odważna i trochę szalona dziewczyna szła przez życie z wyciągniętą głową.

W tej części poznajemy jej początki w Bielinach. Pierwszą misję i pierwsze spotkania z upirami.

Tak dobrze było wrócić do tej serii. Ta seria ma w sobie pomysł, ma ten humor, który tak lubię, i lekkość. Tutaj nie ma się wrażenia, że coś jest tworzone na siłę. Wszystko ma swój zamysł i cel. Jagi zwyczajnie nie da się nie lubić. Możemy się z nią nie zgadzać, ale jest postacią, do której nas ciągnie 💚

"Szeptuchę“ @katarzyna_berenika_miszczuk czytałam chyba z 7 lat temu, wtedy bawiłam się rewelacyjnie i chyba nie skłamię, jeśli powiem, że to od niej zaczęło sie moje zainteresowanie klimatami słowiańskimi. Wtedy czytałam tylko serię o Gosi, a Jagi już nie zaczęłam. Chyba się obawiałam, że...

Rozwiń

Zwiń

Dziś chcę Wam opowiedzieć o książce, która była moim zaskoczeniem. „O pięciu osobach, które odwiedziły moją żonę, po mojej śmierci“ jest debiutem @julia_m_maj i w moim przeczuciu, bardzo dobrym debiutem.

Witold zmarł. Ale zamiast odejść w zaświaty, znalazł się w swoim domu, siedzi w ulubionym fotelu, z którego nie może się ruszyć. Wszystko słyszy i widzi, ale niczego nie czuje. Nie może też się z nikim skontaktować. Do czasu.

W czasie tkwienia w tym fotelu jest świadkiem kilku spotkań, które odbywa jego żona po jego śmierci. Każde ze spotkań jest powodem do wspomnień Witolda dotyczących jego życia. Czy było dobre czy złe? Był dobrym człowiekiem, mężem?

Przyznam, że podchodziłam do tego tytułu z pewnym dystansem. Bałam się smutku, który by z niego wypływał. I tutaj było moje wielkie zaskoczenie, bo książka w gruncie rzeczy była słodko-gorzką historią z pewnym przesłaniem. Czytało się ją naprawdę przyjemnie i z zaciekawieniem poznawało przeszłość mężczyzny, jego decyzji z przeszłości i tego, jak te decyzje widzi po śmierci. Czy czegoś żałuje? Czy w ogóle można mówić, że czegoś się żałuje?

Historia, mimo że traktuje o żałobie, bardzo często była okraszona błyskotliwym humorem. Mamy tutaj oczywiście do czynienia z realizmem magicznym i niekiedy groteską, choćby w postaci księdza Marka, przyjaciela żony Witolda.

„O pięciu osobach, które odwiedziły moją żonę po mojej śmierci“ jest historią o pożegnaniach, o pogodzeniu się z losem, o przejściu przez żałobę, ale z takim spokojem ducha, i o decyzjach z przeszłości. O tym jak je traktować i jak je zaakceptować.

Dziś chcę Wam opowiedzieć o książce, która była moim zaskoczeniem. „O pięciu osobach, które odwiedziły moją żonę, po mojej śmierci“ jest debiutem @julia_m_maj i w moim przeczuciu, bardzo dobrym debiutem.

Witold zmarł. Ale zamiast odejść w zaświaty, znalazł się w swoim domu, siedzi w ulubi...

Rozwiń

Zwiń