Profil użytkownika: Magda

"Czas na reset. Jak zmienić to, co nie działa" Dana Heatha, to książka z zakresu zarządzania zespołem. Zespołem w sensie uniwersalnym, bo może to odnosić się zarówno do organizacji, firm, placówek oświatowych, ale również systemów rodzinnych czy koleżeńskich. Jednak także naszych własnych indywidualnych nawyków.

Główną myślą autora jest wprowadzanie zmian mających na celu lepsze funkcjonowanie systemu, czy to w aspekcie finansowym, czy relacyjnym, czy organizacyjnym. Głównymi narzędziami zmiany są dwa obszary: po pierwsze należy znaleźć tak zwane punkty nacisku, czyli te obszary, które blokują właściwe działanie całego systemu. Po drugie, korzystając z posiadanych zasobów, przekierować je właśnie na te wąskie gardła.

Brzmi logicznie i prosto? Klucz jednak tkwi w tym, by znaleźć to, co nie funkcjonuje poprawnie.
Dan Heath prowadzi czytelnika krok po kroku i wskazuje mu sposoby na odnalezienie punktów nacisku, a potem pokazuje jak przekierowywać zasoby. Poza czystą teorią mamy tutaj sporo przykładów z różnych dziedzin gospodarki i życia społecznego, które pokazują co autor ma na myśli.

Książka napisana jest w taki sposób, że czyta się ją szybko i z zainteresowaniem. Na pewno może być przydatna, gdy ktoś chce wprowadzać zmiany w swojej firmie. Ale i przeciętny czytelnik może znaleźć w niej wartościowe treści. Bo czasami coś w naszym życiu nie działa, a my nawet nie zastanawiamy się dlaczego. Nie widzimy że wpadliśmy w pewne nawykowe działania, które prowadzą do inercji, braku motywacji czy niewłaściwego wykorzystania czasu. I wtedy warto spojrzeć na ten fragment swojego życia z lotu ptaka, by zewnętrznym okiem spróbować odkryć, gdzie można byłoby wprowadzić zmiany. Bo jak przekonuje autor książki czasami niewielki wysiłek prowadzi do dużych zmian- a jedna dobra zmiana może rodzić kolejne.

W sukurs przychodzą tu również proste, ale sugestywne rysunki człowieka i głazu. Nie zawsze pchając głaz mocniej spowodujemy, że uda nam się go poruszyć. Czasami trzeba zastosować inną metodę- na przykład dźwignię, i zadziałać na nią w odpowiednim punkcie, z odpowiednią siłą. Wtedy jest duże prawdopodobieństwo, że osiągniemy zamierzony cel.

Bo przecież nie każdy z nas jest menadżerem, nie każdy nawet pracuje w zespole, lecz każdy chce, by jego życie było satysfakcjonujące, pełne oraz wartościowe, a on sam by mógł wykorzystać swój potencjał. I właśnie to uniwersalne przesłanie "Czasu na reset" jest, moim zdaniem, największą zaletą tej książki.

"Czas na reset. Jak zmienić to, co nie działa" Dana Heatha, to książka z zakresu zarządzania zespołem. Zespołem w sensie uniwersalnym, bo może to odnosić się zarówno do organizacji, firm, placówek oświatowych, ale również systemów rodzinnych czy koleżeńskich. Jednak także naszych...

Rozwiń

Zwiń

Kto lubi opowieści o dawnym życiu Słowian, legendy o początkach naszego narodu a także zagrożeniach z zewnątrz i wewnątrz, znajdzie to wszystko w chyba najbardziej znanej powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego zatytułowanej "Stara baśń" ♥️
Poznamy tu losy knezia na Kruszwicy- okrutnego Pepełka zwanego Chwostkiem, oraz jego wrednej niemieckiej żony Brunhildy. Przeczytamy o tym, jak żyli kmiecie i jak trudno było im mówić jednym głosem. Autor zaznajomi nas z obyczajami i tradycjami dawnych Słowian, ich wierzeniami oraz stylem życia.
W pierwotnych nieprzebytych puszczach, wśród bagien i mokradeł, spotkamy nie tylko leśną zwierzynę, ale i wiedźmę Jaruhę, wędrownych guślarzy czy obcych szpiegów.
W "Starej Baśni" historia przenika się z legendami i podaniami, dawni bogowie współistnieją z wiarą w Jedynego Boga, Słowianie mieszają się z Germanami, Pomorcami czy Kaszubami.
Akcja powieści rozgrywa się głównie w okolicach Gopła i Lednicy, ale spotykamy tu też Słowian Połabskich czy przybyszów z Czech i Moraw.
W powieści poznajemy nieco inne wersje podań o Popiele, którego myszy zjadły, oraz o dobrym bartniku Piaście, który pogodził zwaśnione rody, odparł najazd wrogów, oraz zawarł upragniony pokój.
"Stara Baśń" pełna jest czarów i magii, pokazuje niejednorodność narodu słowiańskiego oraz różne typy ludzkie. Do tego obfituje w piękne opisy przyrody.
Jesli lubicie takie klimaty, to warto po nią sięgnąć ❤️

Kto lubi opowieści o dawnym życiu Słowian, legendy o początkach naszego narodu a także zagrożeniach z zewnątrz i wewnątrz, znajdzie to wszystko w chyba najbardziej znanej powieści Józefa Ignacego Kraszewskiego zatytułowanej "Stara baśń" ♥️
Poznamy tu losy knezia na Kruszwicy- ok...

Rozwiń

Zwiń

Szkoda, że Mikołaj Gogol nie napisał dalszej części "Martwych dusz". Bo taki miał początkowo zamysł... Ciekawa jestem jak potoczyłyby się losy urzędnika Cziczikowa i zakupionych przez niego chłopów pańszczyźnianych🙂
Ostatnio chodziła za mną ta książka, bo choć czytałam już ją dwukrotnie, to myśl o niej jakoś do mnie wróciła. Więc sięgnęłam po nią po raz trzeci 🙂
Podobno pomysł na tę opowieść podsunął Gogolowi sam Aleksander Puszkin. No a przewrotny Gogol potraktował historię o Cziczikowie i jego martwych duszach jako pretekst do pokazania społeczeństwa rosyjskiego, choć pewnie nie tylko rosyjskiego...
Akcja powieści rozgrywa się w nie do końca określonym czasie i miejscu,, co jest niejako symboliczne, odnoszące się do jakieś uniwersalnej czasoprzestrzeni.. Jednak z uwagi na to, że powieść została napisana w pierwszej połowie 19 wieku, tak więc problemy w niej poruszone dotyczą w dużej mierze tego właśnie okresu.
Głównym bohaterem powieści czy poematu jest Cziczikow, urzędnik niższej rangi, który przybywa do nieznanego sobie miasta nazwanego NN, a tam zaczyna zjednywać sobie szacunek i sympatię wszystkich znaczących ludzi tego miasta.
Nie do końca wiadomo po co tam przyjechał. No i dlaczego tak zależy mu na dobrej opinii wśród mieszkańców. Przy okazji różnych wieczorków i bali Cziczikow dyskretnie rozpytuje o okolicznych właścicieli ziemskich. Jeżdżąc z wizytą na wieś powoli ujawnia swoje, niby czyste, zamiary.
Mianowicie wykupuje on martwe dusze, czyli chłopów, którzy niedawno pomarli, ale którzy wciąż figurują w rejestrach państwowych.
Na różne sposoby próbuje przekonać właścicieli ziemskich do takich transakcji. Jednych przekonuje bez problemu, inni mocno się opierają.
Czytelnik nie wie jaki jest cel takiego niewyobrażalnego zakupu... Już sam pomysł wydaje się absurdalny, a grzeczny, uprzejmy i zupełnie niegroźny Cziczikow nie wydaje się osobą, która miałaby dokonywać jakiegoś przestępstwa.
Jeden absurd pociąga za sobą kolejne niedorzeczności, ukazując wady, przywary i głupotę społeczeństwa. Nasz bohater, w atmosferze skandalu, wyjeżdża z miasta...
Autor powieści, a jednocześnie gadatliwy i bezpośredni narrator, ujawnia część motywów kierujących Cziczikowem. Tym samym odsłania jego prawdziwą, zdegenerowaną naturę. Ale i poniekąd bierze go w obronę. Bo, jak sam pyta, czy możemy oceniać drugiego człowieka nie przyglądając się najpierw sobie samym? I nie znając jego życiowej drogi?
Historia kończy się nieco w martwym punkcie, gdyż Gogol miał zamiar kontynuować swoją opowieść w dwóch kolejnych tomach. Niestety nie było nam dane ich poznać, ponieważ podobno zniszczył je przed śmiercią.
"Martwe dusze", pomimo tego że nie są łatwą lekturą, są pewną alegorią człowieczeństwa z jego miernotą, fałszem, obłudą oraz skłonnością do plotek i nieróbstwa. Jest to jednocześnie groteska przedstawiająca absurdy prawne i urzędnicze carskiej Rosji. Niby niewiele się w powieści dzieje, każdy podobny jest do każdego, a jednocześnie mamy przedstawione tam przeróżne typy osobowości oraz różne sposoby patrzenia na rzeczywistość.
To jedna z tych powieści, którą zdecydowanie warto przeczytać. Choćby raz. Zachęcam ❤️

Szkoda, że Mikołaj Gogol nie napisał dalszej części "Martwych dusz". Bo taki miał początkowo zamysł... Ciekawa jestem jak potoczyłyby się losy urzędnika Cziczikowa i zakupionych przez niego chłopów pańszczyźnianych🙂
Ostatnio chodziła za mną ta książka, bo choć czytałam już ją dwu...

Rozwiń

Zwiń

"Sztukmistrz z Lublina" to chyba najbardziej znana powieść laureata Literackiej Nagrody Nobla z 1978 roku, Isaaca Bashevisa Singera.
Głównym bohaterem powieści, a w zasadzie moralitetu, jest Jasza Mazur, żydowski sztukmistrz, magik, cyrkowiec i hipnotyzer. Mieszka z żoną Esterą w Lublinie ale rzadko bywa w domu. Od kilku lat jest w stałych rozjazdach. Objeżdza, wraz ze swoimi zwierzętami oraz asystentką Magdą, polską prowincję, dając tam pokazy i występy. Często bywa też w Warszawie, gdzie ma swoje mieszkanie oraz własnego impresario. No i kilka kochanek, i na prowincji, i w stolicy.
Jasza jest Żydem ale odcina się od swoich korzeni. Niby jakoś tam wierzy w Boga ale nie jest religijny. Wybiera te zasady i dogmaty, które mu pasują. Gardzi chasydami, ich sztuczną pobożnością, a jednocześnie widzi w nich pewną ciągłość, stałość, spokój, których jemu brakuje.
Jedna noc, w której sprzeniewierza się swoim zasadom i sumieniu, burzą wszystko, co dotychczas trzymało go na powierzchni. To, co wydawało się trwałe, nagle rozsypuje się w proch. Wraz z całym życiem Jaszele Mazura.
Trajektoria jego drogi przybiera obrót, którego nie mógł przewidzieć ani on, ani jego bliscy.
"Sztukmistrz z Lublina" to powieść o poszukiwaniu swojej tożsamości religijnej i narodowej, o szukaniu odpowiedzi na ważne pytania, o dostrzeganiu winy i pokutowaniu za nią.
Książka została napisana w języku jidisz i jest głęboko przesiąknięta tradycjami i kulturą żydowską. Jednocześnie daleka jest ona od fundamentalizmu- jest raczej poszukiwaniem człowieczeństwa i boskości w tym, co nas otacza.
Zdecydowanie książka warta przeczytania. Wróciłam do niej po wielu latach ❤️

"Sztukmistrz z Lublina" to chyba najbardziej znana powieść laureata Literackiej Nagrody Nobla z 1978 roku, Isaaca Bashevisa Singera.
Głównym bohaterem powieści, a w zasadzie moralitetu, jest Jasza Mazur, żydowski sztukmistrz, magik, cyrkowiec i hipnotyzer. Mieszka z żoną Esterą w...

Rozwiń

Zwiń

"Władca much" Williama Goldinga to jedna z tych książek, do których zaglądam regularnie. Nie za często, ale tak co kilka lat. Podobnie jak i do jego "Wieży". I bynajmniej nie dlatego, że to książki proste i przyjemne... Wręcz przeciwnie- to literatura trudna, wymagająca i raczej nienastrajająca pozytywnie. Podobno "Władca much" to jedna z tych książek, które według wielu Amerykanów powinny zostać wycofane z publicznych bibliotek...Zupełnie nie rozumiem dlaczego...
Jest w tych powieściach coś, co przyciąga, daje do myślenia, zmusza do refleksji, sięga głębi, wierci i nurtuje. Bo to znakomite studium wnętrza człowieka, próba analizy rządzących nami mechanizmów, zasad funkcjonowania społecznego i radzenia sobie w sytuacjach ekstremalnych.
"Władca much" to dystopijna opowieść o grupie brytyjskich chłopców, którzy, w obliczu bliżej nieokreślonej katastrofy nuklearnej, są ewakuowani ze swojego kraju. Jednak ich samolot rozbija się na bezludnej wyspie, a oni, nagle zdani sami na siebie, próbują organizować sobie na niej życie. Bez nadzoru dorosłych i zewnętrznej kontroli.
Czy będą umieli sobie poradzić? Czy ich egzystencja będzie opierała się na wzajemnej współpracy czy rywalizacji? Co będzie nimi kierować?
Powieść ta to niezwykłe studium człowieka. To opowieść o dobru i złu, o demokracji i tyranii, o rozsądku i szaleństwie, o cywilizacji i dzikości, o współpracy i rywalizacji, tchórzostwie i odwadze, pięknie i brzydocie, zachowaniach dojrzałych i niedojrzałych, prawie i bezprawiu, grupie i jednostce, o zaspokajaniu potrzeb tych fizycznych ale i tych głębszych. A przede wszystkim o naszych lękach- tych na zewnątrz, ale może głównie tych wewnątrz nas. I o tym, jak zmienia się nasze postrzeganie świata wraz ze zmianami zachodzącymi w nas samych.
Trudna ale niezwykle ważna książka. Dla mnie arcydzieło. Ma wciąż wiele do odkrycia. Za każdym razem znajduję w niej coś nowego.
Kto nie zna, warto przeczytać ❤️ Kto zna, warto przeczytać ponownie.

"Władca much" Williama Goldinga to jedna z tych książek, do których zaglądam regularnie. Nie za często, ale tak co kilka lat. Podobnie jak i do jego "Wieży". I bynajmniej nie dlatego, że to książki proste i przyjemne... Wręcz przeciwnie- to literatura trudna, wymagająca...

Rozwiń

Zwiń

Kto kiedykolwiek zwiedzał Drezno, z pewnością słyszał o hrabinie Annie Cosel, najsłynniejszej metresie elektora saskiego Franciszka Augusta I, a jednocześnie króla Polski, znanego u nas jako August II Mocny.
Józef Ignacy Kraszewski, nasz płodny pisarz powieści historycznych, spędził dużą część swojego życia w Dreźnie. Jedną z napisanych przez niego książek to właśnie "Hrabina Cosel", pierwsza część tzw. trylogii saskiej, w której pisarz snuje niezwykłą opowieść o tej nietuzinkowej postaci, ale i o Auguście II Mocnym i jego dworze.
Monarsze temu historia nie wystawiła zbyt dobrego świadectwa- hulaka, bawidamek, intrygant, fałszem podszyty. Byl jednak niezwykle silny (gołymi rękami łamał podkowy i zgniatał kielichy), sprytny, ambitny, głodny władzy. Dlatego też udało mu się zdobyć koronę Polski, co było dla niego wyniesieniem i chlubą (choć niekoniecznie działało to w drugą stronę...). Trzeba jednak mu przyznać, że to za jego czasów Drezno stało się tak pięknym miastem oraz liczącym się europejskim ośrodkiem kultury.
Monarcha ten był bardzo kochliwy, zmieniał swoje faworyty jak rękawiczki, i bynajmniej nie był im wierny.
Piękna Anna Konstancja, uważana była za bóstwo: piękna, wrażliwa, bystra, inteligentna, obyta. Król długo zabiegał o jej względy...Lecz gdy już ją zdobył, został nią całkowicie zauroczony. Budował dla niej pałace, obdarzał dobrami, zasypywał klejnotami. Do czasu...
Gdy nastały dla Anny ciężkie czasy jej przeznaczeniem stała się tułaczka, a w końcu niewola.
Dlaczego hrabina Cosel została odepchnięta?
I dlaczego nie mogła sobie żyć w spokoju, podobnie jak i inne faworyty króla przed nią i po niej?
No i jak zakończyła się jej historia?
Pięknie, ciekawie napisana opowieść o niepospolitej kobiecie, wesołym dworze saskim i wiernym słudze.
Czyta się szybko, zwłaszcza jeśli zna się miejsca, o których pisze Kraszewski. Można przenieść się zarówno w czasie jak i w przestrzeni oraz poczuć atmosferę niemieckiej Saksonii w XVIII wieku.
Bardzo polecam ♥️

Kto kiedykolwiek zwiedzał Drezno, z pewnością słyszał o hrabinie Annie Cosel, najsłynniejszej metresie elektora saskiego Franciszka Augusta I, a jednocześnie króla Polski, znanego u nas jako August II Mocny.
Józef Ignacy Kraszewski, nasz płodny pisarz powieści historycznych, spędził dużą ...

Rozwiń

Zwiń

Kto lubi kryminały retro, które nie tylko snują pewną intrygę, ale również opowiadają o przeszłości miasta czy terenu, to pewnie spodobają mu się książki autorstwa Krzysztofa Koziołka.
Po raz pierwszy spotkałam się z jego powieściami, ale i samym autorem, w lipcu minionego właśnie roku, na drzwiach otwartych w Wieży Braniborskiej w Zielonej Górze. Tam zakupiłam książkę "Wzgórze Piastów" (oczywiście wraz z autografem) by od tego zacząć swoją przygodę z książkami autora.
"Wzgórze Piastów" to kryminał, którego główną bohaterką jest hrabina Franziska von Häften, Polka z pogranicza polsko-niemieckiego. Wyszła ona za mąż za inżyniera, który uczestniczy w pracach mających na celu modernizację umocnień Środkowej Odry w rejonie Międzyrzecza. Jest wiosna 1939 roku. Niemcy szykują się do wojny, siejąc zamęt i dezinformację na temat Polaków. Franziska, poza tym, że stara się być dobrą żoną Aleksandra, jest też gorącą polską patriotką i...polskim szpiegiem.
Do trudnego zadania szpiegowania dołączają jeszcze perypetie miłosne. No i nieoczekiwana, tajemnicza śmierć, która pociągnie za sobą szereg wydarzeń i wciągnie Franziskę w krąg podejrzanych.
Ciekawie napisana, barwna powieść. Może nie wszystko tu przekonuje, ale ja z zainteresowaniem przeczytałam tę książkę dwukrotnie.
Dla mnie osobiście najciekawszą częścią kryminału była przedwojenna historia Grünbergu (Zielonej Góry), przemycane między kartkami całe bogactwo informacji o dawnych zakładach przemysłowych miasta, ich właścicielach, dawnych obiektach, kafejkach i restauracjach czy ulicach, placach i parkach.
Chętnie śledziłam współczesną mapę by dowiedzieć się o jakie miejsce czy budynek chodzi 😄
A że swego czasu schodziłam też bunkry i umocnienia Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, to i te tematy są mi bliskie.
Kolejnym razem, jak będę w Zielonej Górze, to chętnie przejdę trasę śladami hrabiny von Häften 😄
Polecam ♥️

Kto lubi kryminały retro, które nie tylko snują pewną intrygę, ale również opowiadają o przeszłości miasta czy terenu, to pewnie spodobają mu się książki autorstwa Krzysztofa Koziołka.
Po raz pierwszy spotkałam się z jego powieściami, ale i samym autorem, w lipcu minionego właśnie roku, na...

Rozwiń

Zwiń

Kto lubi słodkie, świąteczne historie miłosne, przyprószone śniegiem, rozgrzewające rodzinnym ciepłem i nostalgią za przeszłością, to książka "Bo nadal cię kocham" Magdaleny Kordel z pewnością przypadnie mu do gustu.
Powieść ta należy do cyklu Malownicze, która tytuł bierze od fikcyjnej, małej miejscowości gdzieś w górach.
Leontyna, dziarska staruszka, nieoczekiwanie zaczyna otrzymywać liczną zagraniczną korespondencję związaną z przeszłością. I, wbrew pozorom, zdecydowanie nie jest tym zachwycona. Bo nie zawsze powrót do dawnych czasów, dodatkowo tych wojennych, jest łatwy i przyjemny...
Liczne zbiegi okoliczności i znaki prowadzą jednak Leontynę do burzliwych czasów jej młodości.
Czy odnajdzie tam spokój? A może będzie żałować, że uchyliła drzwi do tego, co było? I czy to co było na pewno bezpowrotnie minęło?
"Bo nadal cię kocham" to pierwsza moja książka Magdaleny Kordel. I szczerze mówiąc, nie zachęciła mnie ona do sięgnięcia po kolejne...
Owszem, można się w jej atmosferze ogrzać i wzruszyć, ale historia jest nadto landrynkowa, zbiegi okoliczności zupełnie nierealne i w zdecydowanym nadmiarze, a do tego powieść obfituje w niezwykle sztuczne, łopatologiczne, nienaturalne dialogi. Wszystko podane na tacy, niewiele zostawione dla czytelnika...
Jednak o gustach się nie dyskutuje, więc może Wam się akurat spodoba 🙂
Jeśli czytać, to najlepiej teraz, bo to książka świąteczna, a więc sezonowa 🙂

Kto lubi słodkie, świąteczne historie miłosne, przyprószone śniegiem, rozgrzewające rodzinnym ciepłem i nostalgią za przeszłością, to książka "Bo nadal cię kocham" Magdaleny Kordel z pewnością przypadnie mu do gustu.
Powieść ta należy do cyklu Malownicze, która tytuł bierze od fi...

Rozwiń

Zwiń

Nazwisko Montessori kojarzymy dziś głównie z pewnym rodzajem szkół. Stosowana jest w nich metodyka nauczania wynaleziona i opracowana przez Marię Montessori, pierwszą włoską lekarkę ale też pedagożkę i psycholożkę. Zresztą elementy pedagogiki Montessori weszły do kanonu pedagogiki ogólnej i dziś stały się oczywistością, przynajmniej teoretycznie.

Książka Laury Baldini zatytułowana "Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Montessori" opowiada o jej życiu i pracy. I choć, jak podkreśla sama autorka, niewiele o życiu prywatnym Marii wiadomo, z książki możemy dowiedzieć się naprawdę sporo. I nawet jeśli pewne rzeczy czy nazwiska nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości, to powieść ta jest ciekawym obrazem nie tylko samej Marii Montessori, kobiety, która położyła podwaliny pod nowoczesną pedagogikę, ale pokazuje też kontekst społeczny oraz trudności, jakie napotykały kobiety, które chciały się uczyć, rozwijać i pracować.
Pokazuje ona też jak funkcjonowało lecznictwo, zwłaszcza to dotyczące zaburzeń psychicznych na przełomie XIX i XX wieku, jak wyglądały zakłady dla upośledzonych dorosłych i dzieci, jak niski był poziom wiedzy, a przez to i chęć czy możliwości działania, by im pomóc.

Sekret Marii to książka niezwykle wciągająca, napisana żywym i sugestywnym językiem, o wartkiej i ciekawej fabule, która jest mieszanką biografii, romansu i literatury obyczajowej.

Zdecydowanie warto po nią sięgnąć ♥️

Nazwisko Montessori kojarzymy dziś głównie z pewnym rodzajem szkół. Stosowana jest w nich metodyka nauczania wynaleziona i opracowana przez Marię Montessori, pierwszą włoską lekarkę ale też pedagożkę i psycholożkę. Zresztą elementy pedagogiki Montessori weszły do kanonu pedagogiki ogólnej ...

Rozwiń

Zwiń