Trochę się potłukłam przy tej książce i jej nierównych rozdziałach. Zaczyna się dobrze, tezy głoszone przez dr Van der Kolka, znanego psychiatrę i naukowca są wsparte badaniami naukowymi, ale to co się dzieje po niemal połowie trudno mi jakkolwiek skomentować. Nagle wkracza ona - pesso boyden therapy i wraz z nią zwątpienie w wykształcenie autora. Po pierwsze rzuca się w oczy naiwność psychiatry, neurobiologa w niesprawdzalną empirycznie teorię, która więcej ma z szarlatanerii niż poważnej terapii. I nie - nie wszystkie paradygmaty terapeutyczne muszą być potwierdzane empirycznie, ale powinny chociaż w minimalnym stopniu opierać się na poprawnie metodologicznie opracowanej teorii stworzonej przez psychologa (a nie tancerza). Po tej jeździe bez trzymanki znów wracamy na dobry poziom, ale niesmak pozostaje aż do ostatniej strony. Przykro się patrzy na zmarnowany potencjał.

Trochę się potłukłam przy tej książce i jej nierównych rozdziałach. Zaczyna się dobrze, tezy głoszone przez dr Van der Kolka, znanego psychiatrę i naukowca są wsparte badaniami naukowymi, ale to co się dzieje po niemal połowie trudno mi jakkolwiek skomentować. Nagle wkracza ona - pesso boy...

Rozwiń Zwiń