Profil użytkownika: owca

Słyszałam różne opinie na temat tej książki, dlatego podeszłam do niej z pewną rezerwą. Jednak już po kilkunastu stronach stwierdziłam, że "Opactwo Northanger", nie jest gorsze od innych powieści znakomitej Jane Austen.
Typową cechą powieści tej angielskiej pisarki jest klimat. Jest on wyczuwalny, przez co łatwo można wejść do opisywanego świata.
Od reszty powieści Jane Austen, "Opactwo..." odróżnia humor i parodia powieści gotyckich, a precyzując - zapatrzenie i ślepe zawierzenie opisywanej w nich rzeczywistości, przez ludzi.
Katarzyna Morland - główna bohaterka, nie jest kobietą wyróżniającą się z tłumu. Jest zwyczajną siedemnastolatką, wiele czyta, jest naiwna i brak jej doświadczenia życiowego, co bynajmniej nie ujmuje jej z uroku osobistego.
Charakterystyczną cechą powieści, łączącą większość książek autorki, jest nieporozumienie, które wynika nagle i komplikuje losy bohaterów. Między innymi z tego względu ciężko się oderwać od książki. Chciałoby się jak najszybciej doprowadzić do wyjaśnienia sytuacji, aby móc odłożyć książkę ze spokojem i z pewnością, że jak zwykle wszystko dobrze się skończy.
To co jest niesamowite w świecie powieści Pani Austen, to naturalne piękno, czystość relacji i zachowań między bohaterami. Czytając, chciałoby się znaleźć w XIX Anglii i przeżyć to co bohaterowie.
Plusem "Opactwa..." jest tak jak w przypadku reszty powieści znakomity styl i inteligenta narracja.

Słyszałam różne opinie na temat tej książki, dlatego podeszłam do niej z pewną rezerwą. Jednak już po kilkunastu stronach stwierdziłam, że "Opactwo Northanger", nie jest gorsze od innych powieści znakomitej Jane Austen.
Typową cechą powieści tej angielskiej pisarki jest klimat. Jest on wyczuwalny, przez co łatwo można wejść do opisywanego świata.
Od reszty powieści Jane...

To moje pierwsze spotkanie z Andrzejem Stasiukiem, na pewno się nie zawiodłam. Mogę śmiało stwierdzić, że "Opowieści.." to jedna z lepszych współczesnych, polskich książek.
Co do mojej oceny - 7 dlatego, że nie bardzo mogłam się odnaleźć w rozdziałach, gdzie każdy kolejny, opowiada inną historię. Nie dało się zbyt poznać bohaterów. Brakowało mi tu też rozbudowanych opisów okolic, miejsc (ale to już moje prywatne zboczenie;)
Plusem jest klimat, który stworzył autor, wyczuwalny od pierwszych stron.
Uważam, że "Opowieści galicyjskie" to książka którą mimo niedużej objętości, nie powinno się czytać jednym tchem. Warto oderwać się na chwilę i powracać, mając już pewien zarys czasu i miejsca akcji.

Stasiuk ma bardzo dobry warsztat, operuje ciekawymi konstrukcjami. Jest czujnym i inteligentnym obserwatorem.
Polecam!

To moje pierwsze spotkanie z Andrzejem Stasiukiem, na pewno się nie zawiodłam. Mogę śmiało stwierdzić, że "Opowieści.." to jedna z lepszych współczesnych, polskich książek.
Co do mojej oceny - 7 dlatego, że nie bardzo mogłam się odnaleźć w rozdziałach, gdzie każdy kolejny, opowiada inną historię. Nie dało się zbyt poznać bohaterów. Brakowało mi tu też rozbudowanych opisów...

"Proces" to powieść zagadka. Nie można jej przyporządkować do kategorii, ani zamknąć w ramy. Oficjalnie, przyjmuje się, że "Proces", to powieść o totalitaryzmie, zniewoleniu człowieka poprzez aparat władzy i przerost biurokracji. Mimo tego, każdy, na pewno inaczej rozumie tę powieść. Świat rzeczywisty w "Procesie", mieszania się z nierealnym, balansuje na granicy jawy i koszmaru sennego - powieść psychodeliczna. W "Procesie" przeważa absurd, który wprowadza czytelnika w liczne konsternacje.
Jest to pozycja, która na długo zostaje w pamięci, dlatego warto po nią sięgnąć.

"Proces" to powieść zagadka. Nie można jej przyporządkować do kategorii, ani zamknąć w ramy. Oficjalnie, przyjmuje się, że "Proces", to powieść o totalitaryzmie, zniewoleniu człowieka poprzez aparat władzy i przerost biurokracji. Mimo tego, każdy, na pewno inaczej rozumie tę powieść. Świat rzeczywisty w "Procesie", mieszania się z nierealnym, balansuje na granicy jawy i...