Profil użytkownika: Azaliove

⭐️⭐️⭐️⭐️/5
„(…) A każda minuta, którą spędzamy razem, upewnia mnie, że zakochiwanie się wciąż od nowa w kimś, kogo już kochasz, nie tylko pogłębia istniejące uczucie. Ten proces pozwala także odkrywać w drugiej osobie wciąż nowe rzeczy do pokochania.”

I stało się. Mimo mojej sympatii do pani Barnes i czytaniu wszystkiego, co wyjdzie spod jej pióra z zapartym tchem, ta pozycja wzbudziła we mnie mieszane uczucia. To trochę jak odgrzewany kotlet. Już w ostatniej recenzji wspomniałam, że coś w tej serii zaczyna się psuć i niestety ta książka nie sprawia, iż zaczynam wątpić w swoją tezę. Po prostu wątek Hawthorne’ów zaczyna tracić swój blask - lub po prostu jest ciągnięty zbyt długo.

Sięgając po tą książkę byłam bardzo ciekawa, czy z przeszłości Hannah dowiemy się czegoś więcej niż to, co było zdradzone w ciągu wszystkich tomów TIG. Jeśli ktoś także się nad tym zastanawia, odpowiedź brzmi: nie, nie dowiadujemy się. Nie ma więcej szczegółów, nie licząc kilku stron dodających co działo się z nią po opuszczaniu Rockaway Watch. Cała historia Hannah to po prostu zebrane w jedno miejsce strzępy informacji ze wszystkich poprzednich tomów. Z jednej strony rozczarowujące, ale z drugiej człowiek mógł się tego spodziewać. Według mnie autorka mogła dodać więcej szczegółów odnośnie życia Hannah, już jako Sarah, razem z córką, o tym jak poznała swojego partnera. Wtedy cała jej historia byłaby bardziej dopełniona.
Magia zaczyna się wtedy, gdy kończąc pierwszą część książki, odwracamy ją do góry nogami i mamy dostęp do tej samej historii, lecz pisanej z perspektywy Toby’ego. To umożliwia nam spojrzenie z nowej perspektywy, gwarantujące odświeżenie. Z pewnością każdy czytelnik marzył o tym, by bliżej poznać najsławniejszego ż Hawthorne’ów. Mimo to jego historia nadal jest dość zagadkowa, ale jakże mogłoby być inaczej. Choć tutaj też zabrakło mi niektórych informacji, np choćby wzmianki o córce Toby’ego i jej matce. Szczegółowo opisane są tylko miesiące w latarni, a po ich zakończeniu czytelnik dostaje jedynie strzępy informacji, w dodatku w przeskokach czasowych, o dalszych losach bohaterów.
Całość okey, ale mimo mojej wielkiej sympatii do Hannah i Toby’ego, ta pozycja aż tak mnie nie zachwyciła. Widać, że darzyli się naprawdę głębokim uczuciem, które może być wzorem dla wielu, ale ich historia pokazuje także, że czasem miłość, nawet naprawdę silna, nie zawsze jest wystarczająca.
*collab*

⭐️⭐️⭐️⭐️/5
„(…) A każda minuta, którą spędzamy razem, upewnia mnie, że zakochiwanie się wciąż od nowa w kimś, kogo już kochasz, nie tylko pogłębia istniejące uczucie. Ten proces pozwala także odkrywać w drugiej osobie wciąż nowe rzeczy do pokochania.”

I stało się. Mimo mojej sympatii do ...

Rozwiń

Zwiń

⭐️⭐️⭐️⭐️,5/5

Ta pozycja cofnęła mnie do czasów, gdy powieści postapokaliptyczne, takie jak Więzień Labiryntu, Dotyk Julii czy Igrzyska Śmierci, miały swój prime. Każdy je czytał, każdy był nimi zachwycony, tworzyły niemożliwą do opisania atmosferę. Obecnie nikt już nie pisze takich książek, lub po prostu nie są one tak dobre, jak pierwowzory. W tamtym okresie Gone gdzieś mi umknęło i nie miałam okazji czytać tej serii. Bardzo cieszę się, że została ona wskrzeszona i w końcu mogłam po nią sięgnąć. Powiało nutką nostalgii. I szczerze, gdyby nie nowe wydanie, pewnie nigdy nie sięgnęłabym po tą pozycję i nigdy nie dowiedziałabym się, co bym w ten sposób straciła.

Nowa szata graficzna jest po prostu przepiękna. Barwione brzegi to coś, co przyciąga mnie niczym ćmę do światła, więc pragnę zwrócić na nie należną uwagę. Ukłony do wydawnictwa za wykonanie tak dobrej roboty.
Wyobraźmy sobie świat, w którym znikają wszyscy dorośli ludzie - zostają jedynie dzieci, bo tak można określić wszystkich poniżej 15 roku życia. Nie działa telewizja, nie da się do nikogo dodzwonić. Znana nam rzeczywistość przestaje istnieć, bo nie ma nikogo, kto dopilnowałby porządku, ugotował obiad, odebrał bobasa ze żłobka, leczył chorych czy ugasił pożar. Wszystko to spada na głowy dzieciaków, które pozostały. Trzeba ustalić nowe reguły, podzielić obowiązki, racjonować żywność. Oczywiście w międzyczasie należy odkryć, co stało się ze wszystkimi dorosłymi i próbować powstrzymać szerzącą się anarchię. Zawsze bowiem trafi się ktoś, kto będzie chciał wykorzystać zamęt dla dwóch celów. Do tego okazuje się, że część osób posiada nadprzyrodzone zdolności, a zwierzęta zaczynają mutować. Przyjaźnie się chwieją, powstają nowe sojusze, a kłamstwo i przemoc rozprzestrzeniają się błyskawicznie. Czy znajdzie się ktoś, kto utrzyma nowy świat w ryzach?

Ta historia to drastyczny obraz tego, jak mógłby wyglądać świat bez zasad narzuconych przez dorosłych ludzi. To nie cukierkowa powieść, gdzie miłość jest lekarstwem na wszystko.
Skłania także do refleksji. Często jesteśmy zabiegani, cały system traktujemy jako coś pewnego, tak samo posiadane dobra. Warto docenić takie z pozoru nieistotne rzeczy. Jedynym minusem, który dostrzegam, jest zbyt liczne grono bohaterów. Momentami trudno było mi się połapać, kto jest kim, ale z czasem można do tego przywyknąć.
*collab*

⭐️⭐️⭐️⭐️,5/5

Ta pozycja cofnęła mnie do czasów, gdy powieści postapokaliptyczne, takie jak Więzień Labiryntu, Dotyk Julii czy Igrzyska Śmierci, miały swój prime. Każdy je czytał, każdy był nimi zachwycony, tworzyły niemożliwą do opisania atmosferę. Obecnie nikt już nie pisze takich książe...

Rozwiń

Zwiń

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️!/5

Jeśli chodzi o tą książkę, to nie miałam wobec niej zbyt wielkich oczekiwań, tym bardziej że po „Siedmiu śmiertelnych cierniach” poprzeczka wisiała bardzo nisko. Potrzebowałam czegoś lekkiego, żeby poprawić sobie „smak” po poprzedniej lekturze, a zarówno opis, jak i okładka bardzo szybko mnie do siebie przekonały. Zapowiadała się historia inna niż wszystko to, co dotychczas czytałam. Bękart znanego i podziwianego Domu, towarzystwo boga, chęć zemsty silna na tyle, by utrzymać przy życiu oraz magia będąca nie tylko przywilejem, lecz także ciężkim obowiązkiem. To historia inna niż wszystkie, to coś absolutnie wyjątkowego.

Na początku muszę wspomnieć o ilustracjach, które zdobią strony powieści. Są one rysowane przez samą autorkę, co według mnie stanowi bardzo miły akcent i wzbogaca całą książkę, tworząc niezastąpiony klimat. Ciągle ich wyglądałam, bo trafiają się raz na jakiś czas, a ich odnalezienie za każdym razem stanowiło powód do radości.
Główna bohaterka, Alma, to postać której nie da się nie darzyć sympatią. Straciła wszystko, w tym rękę, a jej jedyną motywacją jest chęć zemsty. Dodatkowo relacja dziewczyny z Bestią jest jak wisienka na torcie. Sama Bestia również jest intrygująca, a to że zależy jej na Almie widać jak na dłoni. Lubię motyw zakazanej miłości, ale w tej pozycji wchodzi to na wyższy poziom. Pozostałe postacie również są charyzmatyczne, nie stanowią nudnego tła, jak to czasem bywa. Każdy z bohaterów jest dobrze wykreowany, ich historia wyjątkowa, a zachowania odzwierciedlają ich charakter.
Dosłownie nie mam do czego się przyczepić, a to nie zdarza się często. Od początku ta powieść mnie wciągnęła, trzymała w swoich szponach do samego końca. Zakończenie to taki plot twist, że nawet Rutkowski by tego nie przewidział. Książka zdecydowanie warta każdej minuty jej czytania.
*collab*

⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️!/5

Jeśli chodzi o tą książkę, to nie miałam wobec niej zbyt wielkich oczekiwań, tym bardziej że po „Siedmiu śmiertelnych cierniach” poprzeczka wisiała bardzo nisko. Potrzebowałam czegoś lekkiego, żeby poprawić sobie „smak” po poprzedniej lekturze, a zarówno opis, jak i okładka ...

Rozwiń

Zwiń

⭐️⭐️,5/5

Z pewnością każdy choć raz natrafił na książkę, która na początku jest strasznie nudna. Później akcja tak się rozkręca, że ciężko się oderwać i można sobie jedynie podziękować, iż mimo początkowej niechęci, jednak z danej pozycji się nie zrezygnowało.
W tym przypadku jest wręcz odwrotnie.
W skrócie, „Siedem śmiertelnych cierni” to połączenie Harry’ego Pottera, Baśni o złamanym sercu i Królewny Śnieżki. I zanim zdążycie pomyśleć, że to super połączenie, które nie może się nie udać, to od razu zaznaczam, że czeka Was rozczarowanie.

Zapowiadało się naprawdę nieźle. Ludzie uwięzieni w zamku otoczonym przez toksyczne mgły, do tego polowania na osoby obdarzone magią i szkoła podzielona na domy. Początkowo byłam zauroczona tą książką, dałam się wciągnąć i łaknęłam dowiedzenia się wszystkiego o przedstawionym świecie. Wiecie, nie trzeba dużo, bym uznała jakąś pozycję za dobrą. W tym przypadku coś przestało mi pasować, gdy przeczytałam opis jednego z domów, na które dzieliła się tamtejsza szkoła - i wyszło na to, że jest to wypisz wymaluj Gryffindor. Nawet kolory przewodnie tego domu były identyczne, jakby nie można było rzucić dwoma losowymi barwami.
Główny bohater, Roze, ciągle nosi przy sobie jabłka. Jakby tego było mało, ma jasne włosy, jest arogancki, a jego dotyk zabija. Brzmi znajomo? W tym przypadku akurat Jacks zabijał samym pocałunkiem, ale patrząc na całokształt, podobieństwo tych dwóch bohaterów jest uderzające.
I przechodzimy do Królewny Śnieżki. Tu pojawiają się dwa nawiązania. Po pierwsze, Roze jest Łowcą królowej. Ona z kolei ma magiczne lustro, które doradza jej zabicie Violi. Królowa zleca to Roze’owi, on zgodnie z oczekiwaniami rozkazu nie wypełnia.
Trzy różne, znane już historie połączone w jedną, tym razem dały przepis na niezbyt udaną historię.

Spodziewałam się czegoś lepszego. Ta pozycja bardzo mnie zawiodła i mimo iż doczytałam ją do końca, to nie zamierzam sięgać po nią ponownie. Jeśli już ją zapamiętam, to tylko ze względu na to, że była wyjątkowo kiepska.
*collab*

⭐️⭐️,5/5

Z pewnością każdy choć raz natrafił na książkę, która na początku jest strasznie nudna. Później akcja tak się rozkręca, że ciężko się oderwać i można sobie jedynie podziękować, iż mimo początkowej niechęci, jednak z danej pozycji się nie zrezygnowało.
W tym przypadku jest wręcz...

Rozwiń

Zwiń

⭐️⭐️⭐️⭐️,5/5

Z tą książką mam pewien problem. Z jednej strony automatycznie jestem do niej przychylnie nastawiona, bo HELLO, to kolejna pozycja autorstwa Tahereh Mafi - absolutnej królowej wśród pisarek i pisarzy. Do tego główne skrzypce grają w niej bohaterowie znani z „Dotyku Julii”, więc widzimy co dzieje się w ich życiu dziesięć lat po zakończeniu tej serii. Każdy fan Shatter me z pewnością marzył o tym, by móc choć na chwilę wrócić do tego uniwersum - i właśnie się ono spełniło. Same plusy. Ale z drugiej strony czegoś mi tu zabrakło, jakiegoś napięcia, zaskoczenia - stąd pół gwiazdki mniej. Można powiedzieć, że okładka w pewnym sensie to wynagradza, bo jest naprawdę przepiękna. Cudownie też wygląda na półce, stojąc z resztą twórczości pani Mafi (tak, jestem okładkową sroką i się tego nie wstydzę)✨

Dziwnie mi było czytać o Jamesie jako dorosłym mężczyźnie i jakąś 1/3 fabuły zajęło mi przyzwyczajenie się do tego faktu. Tym bardziej, że niektóre jego decyzje były bardzo lekkomyślne - można by pomyśleć, że wychowując się z Warnerem będzie on praktycznie jego kopią, ale nie, James nie jest nawet częściowo podobny do starszego brata, mimo iż właśnie tego by chciał. Trzeba jednak przyznać, iż dobrze radzi sobie w trudnych sytuacjach, na poczekaniu wymyślając awaryjne rozwiązania i za wszelką cenę starając się wybrnąć z kłopotów. Warto zauważyć, że w większości mu się to udaje, a mimo zła którego się dopuszcza, nadal ma dobre serce i robi to wszystko, by troszczyć się przede wszystkim o rodzinę. Któż by go winił?
Rosabelle z kolei przypomina mi Juliette z pierwszego tomu: zagubiona, zdystansowana, wstydliwa. Obie mają oczywiście do tego prawo, ale podobieństwo jest trochę za duże jak na mój gust. Różnica jest taka, że Juliette szybko zyskała moją sympatię, z kolei Rosabelle jakoś ciężko jest polubić. Wiadomo, że robi wszystko by ocalić siostrę, ale jednak jej opór wobec zaufaniu Jamesowi jest ciężki do przetrawienia. Do tego ciągle podkreśla, iż jest „martwa w środku”, co po kilkunastym przypomnieniu zaczyna drażnić. Mimo to jest ona ciekawą postacią, której rozwój i, mam nadzieję, rozwój charakteru będę śledzić z przyjemnością w kolejnych tomach. Tak samo jak jej skomplikowaną relacje z młodym Warnerem 😏
Podsumowując, książka jest dobra, lecz po autorce spodziewałam się czegoś więcej. Prawdopodobnie dostanę to w drugiej części tej serii - aż nie mogę się doczekać.
*collab*

⭐️⭐️⭐️⭐️,5/5

Z tą książką mam pewien problem. Z jednej strony automatycznie jestem do niej przychylnie nastawiona, bo HELLO, to kolejna pozycja autorstwa Tahereh Mafi - absolutnej królowej wśród pisarek i pisarzy. Do tego główne skrzypce grają w niej bohaterowie znani z „Dotyku Julii”, w...

Rozwiń

Zwiń