Profil użytkownika: Książka_w_autobusie

#Współpraca recenzencka – Mój Patronat

Moje kochane Moliki, dziś przyjeżdżam do Was z czymś dla mnie wyjątkowym i naprawdę ważnym. Otóż przedstawiam Wam krótką recenzję mojego patronatu. Z całego serca dziękuję Camilli za zaufanie i za to, że mogłam towarzyszyć jej w tej literackiej podróży. Gratuluję kolejnej cudownej historii i jestem ogromnie szczęśliwa, że mogłam wziąć ją pod swoje małe skrzydełka. Przyznaję, że to dla mnie naprawdę wielka sprawa. Mój mały autobusik rzadko ląduje na okładkach, ale za każdym razem, gdy to się dzieje, pękam z dumy. Przyznam Wam szczerze, że mimo iż prowadzę swojego bloga już prawie 8 lat (!), to wciąż nie do końca czuję się blogerką, ani tym bardziej influencerką. Czasem mam wątpliwości co do swoich możliwości i dlatego też właśnie ta współpraca jest dla mnie tak wyjątkowa i tak bardzo mnie cieszy. No dobrze, koniec tej mojej małej prywaty, teraz opowiem Wam, o czym jest ta cudna historia…

Poznajemy młodziutką parę Emily i Connora, dwoje prawie że jeszcze nastolatków, których połączyła ta jedyna, pierwsza, szalona miłość, bez strachu i oczywiście z pełnym oddaniem i zaangażowaniem. Oboje stoją u progu dorosłości i przygotowują się do kontynuacji nauki, choć każde z nich na innym uniwersytecie. Wiedzą, że czeka ich trudny czas, ale odległość między uczelniami nie jest ogromna, a oni mają przecież plan. Są absolutnie przekonani, że nic nie jest w stanie ich rozdzielić…

Pewnego dnia wybierają się razem na domówkę do przyjaciół, a Emily zamierza podzielić się z ukochanym ważną informacją. Jednak Connor zachowuje się dość dziwnie i dość szybko opuszczają imprezę. Choć oboje snują plany o wspólnej przyszłości, życie jak to życie, potrafi przecież brutalnie zweryfikować nawet najpiękniejsze marzenia. To właśnie Connor przekazuje Emily wiadomość, która w jednej chwili burzy ich plan. Chłopak wyjeżdża z Columbus, obiecując, że zadzwoni zaraz po wylądowaniu. Emily czeka… przez dziesięć długich lat nie doczekała się żadnego telefonu…

Emily przez ten czas próbuje poskładać swoje serce na nowo. Odchorowała stratę pierwszej miłości, ma własną kwiaciarnię i nigdy nie opuściła Columbus. Jej życie zmieniło się nie do poznania, ale ona sama nie poddała się ani na moment. Mimo to mężczyzn trzyma na dystans, zbyt wiele by ją kosztowało, aby ponownie komuś w pełni zaufać. Aż pewnego dnia, zupełnie przypadkiem, na jej drodze pojawia się motocyklista. Niepozorne spotkanie, jeden moment, który okaże się początkiem czegoś, co ponownie wywróci jej świat do góry nogami… i to w sposób, którego Emily najmniej się spodziewa.…

No Kochani, cóż to była za historia! Jestem tak urzeczona, że miałam problem z napisaniem czegoś więcej niż zwykłe „kurcze, to było dobre i fajne”, a uwierzcie mi, bardzo chciałam Wam o niej opowiedzieć. To nie jest lekka historia o pierwszej nastoletniej miłości. Autorka stworzyła bardzo wciągającą opowieść, z nutą mroku, tajemnicy, żalu, zwrotami akcji oraz miłości. Zdecydowanie nikt jej nie zarzuci, że jest przewidywalna, a wręcz przeciwnie jest spójna, dynamiczna i emocjonalna. Nie ma tu nawet grama nudy, niepotrzebnych upiększaczy czy zbędnych opisów. Jestem pod wrażeniem samego pomysłu na fabułę i co będę Was czarować, absolutnie dałam się jej porwać to praktycznie na raz. Jestem święcie przekonana, że historia tej dwójki umili Wam wieczór i zapewni dobrze spędzony czas. Polecam Wam tę książkę i mam nadzieję, że pokochacie ją tak samo, jak ja!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuje autorce oraz Wydawnictwu Motylewnosie

#Współpraca recenzencka – Mój Patronat

Moje kochane Moliki, dziś przyjeżdżam do Was z czymś dla mnie wyjątkowym i naprawdę ważnym. Otóż przedstawiam Wam krótką recenzję mojego patronatu. Z całego serca dziękuję Camilli za zaufanie i za to, że mogłam towarzyszyć jej w tej literackiej podró...

Rozwiń

Zwiń

Hejka, moje kochane, zaczytane moliki!
Wiecie doskonale, że mam ogromną słabość do mafijnych klimatów i sięgam po nie naprawdę bardzo często. Może właśnie dlatego bywam wobec nich dość krytyczna, no w końcu ile nowości można jeszcze wycisnąć z jednego gatunku, żeby naprawdę mnie zaskoczyć? A no właśnie, jak myślicie, jak było w przypadku „Pięknej i Egzekutora”? Przypadli mi do gustu czy też nie? Już Wam oczywiście mówię i obiecuję, że dzisiaj będzie krótko.

Historia zdecydowanie nie jest nudna i zapewni Wam całkiem przyjemny czas. Główna bohaterka, Marissa Fiorucci, zupełnie nie z własnej woli zostaje wciągnięta w mafijny świat, choć do tej pory żyła z dala od niego. Dostaje jedno zadanie, ma uwieść niebezpiecznego egzekutora Cosa Nostry, Lotaria Marchettiego. A ten, uwierzcie mi, do łagodnych baranków nie należy. To oczywiście miało być jednorazowe, bez emocji i bez konsekwencji… a jednak zostawiło w obojgu pewien ślad. Kiedy to Marissa przeprowadza się do Palermo, jej przyrodnia siostra prosi swojego szwagra — tak, tego samego Lotaria — by pomógł jej się rozpakować i złożyć pewien regał. I oczywiście na tym zdradzanie szczegółów dzisiaj zakończę, a resztę musicie odkryć sami.

Książka w moim odczuciu jest dobra i przyjemna, choć może nie wywołała u mnie wielkiego „wow”. Bohaterowie są ciekawi, a ich kreacja naprawdę przypadła mi do gustu.
Ona — pozornie obyta z mafią, choć w rzeczywistości nie do końca gotowa na to, co ją czeka.
On — twardy, niebezpieczny, nieznoszący sprzeciwu, ale z sercem.
Ich uczucie rozwija się teoretycznie powoli, ale napięcie między nimi czuć od pierwszych stron. Autorka świetnie to poprowadziła. Całość czyta się szybko, wręcz ekspresowo. Nie ma tu zbędnych opisów ani kwiecistych ozdobników, których szczerze mówiąc, nie lubię.
Dla mnie absolutnym centrum tej historii jest Lotario — mroczny, nieprzewidywalny, pełen sprzeczności. Skradł moje czytelnicze serducho bez dwóch zdań. Mam ewidentną słabość do takich bohaterów: niegrzecznych, nieidealnych, z trudną przeszłością… ale kochających na zabój.
Fabuła jest dopracowana, a całość rozpisana w najdrobniejszych szczegółach. To dynamiczna, wciągająca historia, którą pochłania się w mgnieniu oka. Akcja płynie wartko i spójnie, dzięki czemu trudno się od niej oderwać. Z tą książką spędziłam fajnie czas i szczerze zachęcam Was do jej poznania. Polecam.

Hejka, moje kochane, zaczytane moliki!
Wiecie doskonale, że mam ogromną słabość do mafijnych klimatów i sięgam po nie naprawdę bardzo często. Może właśnie dlatego bywam wobec nich dość krytyczna, no w końcu ile nowości można jeszcze wycisnąć z jednego gatunku, żeby naprawdę mnie zaskoczyć?...

Rozwiń

Zwiń

Kochane moje Moliki i trochę młodsze Moliczki dzisiaj moim autobusem zabiorę Was trochę w inne rejony. Są takie książki, które od pierwszych stron przenoszą nas z powrotem do czasów dziecięcej wszelakiej beztroski, do czasów, kiedy naszym największym zmartwieniem było to, czy zdążymy dokończyć zabawę przed zachodem słońca. „Zagadki z Krainy Zwierzaków. Duch chomika i szmaragdowa klatka” to właśnie taka historia, która przepełniona jest przygodą, humorem i ciepłem.

Główni bohaterowie to kot Persi i mops Smutas, którzy tworzą niezwykle sympatyczny duet przybranego rodzeństwa. Wyruszają na weekendową wyprawę pociągiem do Łosiowej Doliny, gdzie pod opieką Państwa Papużańskich poznają nowych przyjaciół i wspólnie próbują rozwikłać tajemnicę starego zamku. A w tym zamku… a no właśnie, dzieją się rzeczy, o których oczywiście musicie przekonać się samemu….

Książka urzekła mnie swoim klimatem, to fajne połączenie lekkiej przygodówki w stylu Indiany Jonesa z elementami detektywistycznej zagadki, ale wszystko podane w przystępnej formie idealnej dla młodszych czytelników. Piękne ilustracje, barwne postacie i dynamiczne dialogi sprawiają, że trudno się od niej oderwać.

A co ważne, historia świetnie trafia nie tylko do dorosłych czytających dzieciom (takim jak ja), ale przede wszystkim do samych młodych odbiorców. Moje dzieci (niespełna jedenastolatka i prawie siedmiolatek) bawiły się przy niej doskonale. Książka pokazała im, jak wiele można osiągnąć dzięki współpracy i jak przyjaźń pomaga pokonać nawet największy strach.

Krótkie rozdziały i przystępny język sprawiają, że to idealna propozycja zarówno do wspólnego czytania przed snem, jak i jako jedna z pierwszych lektur początkujących czytelników. My jesteśmy zachwyceni i z czystym sumieniem polecamy tę książkę każdemu młodemu odkrywcy i jego rodzicom.

Kochane moje Moliki i trochę młodsze Moliczki dzisiaj moim autobusem zabiorę Was trochę w inne rejony. Są takie książki, które od pierwszych stron przenoszą nas z powrotem do czasów dziecięcej wszelakiej beztroski, do czasów, kiedy naszym największym zmartwieniem było to, czy zdążymy dokoń...

Rozwiń

Zwiń

No dobrze, moje kochane, zaczytane Moliki, muszę Wam jeszcze opowiedzieć pewną historię. Może część z Was o tym nie wie, ale oprócz romansów czy kryminałów (choć tych drugich ostatnio czytam zdecydowanie mniej, ale nadrabiam za to serialami i filmami!), zdarza mi się sięgać także po fantastykę. Co prawda jestem w tym dość wybredna, ale Czwarte skrzydło pokochałam, Dianę i Samkiela również, a o Harrym Potterze czy Darach Anioła nawet nie muszę wspominać, kocham je nieustająco i niezachwianie.
W ostatnim czasie zagłębiłam się w Comę, a jeszcze wcześniej poznałam tajemniczą syrenę i egzekutora. Więc kiedy tylko nadarzyła się okazja, sięgnęłam po historię z… nekromantką i jej wojowniczką. Jak ja chciałam poznać tę opowieść! Gideon to niesforna kobieta, która ma dosyć życia w służbie Dziewiątemu Domowi. Chce po raz kolejny uciec i zmienić swój los, a gdy już prawie jej się to udaje i widzi już swoją szansę, dostaje ultimatum… Jeśli pomoże swojej nemezis, znienawidzonej Harrowhark, dostanie to, o czym marzy. Brzmi świetnie, prawda? Historia o dwóch kobietach, z których każda ma inny cel, ale by go osiągnąć, muszą współpracować.

Miałam i nie ukrywam nadal mam ogromny problem z oceną tej książki. To mój drugi DNF w tym roku. Muszę przyznać, że czuję się nią bardzo rozczarowana i zawiedziona. Przeczytałam może jedną trzecią i szczerze mówiąc, większości nie zrozumiałam. W pewnym momencie doszłam do wniosku, że właściwie nie wiem, o czym czytam. Próbowałam się do niej zmusić, ale od dwóch tygodni mi to nie wychodzi. Główna bohaterka to dla mnie mężczyzna w damskim wydaniu i jakoś nie zdobyła mojej sympatii. Sama fabuła była chaotyczna i choć w końcu dało się to wszystko sobie jakoś poukładać, to szło przeraźliwie wolno, a długie opisy i niewielka ilość dialogów sprawiały, że realnie nie mogłam przez to przebrnąć.
A przecież historia ma ogromny potencjał.
Nie chcę jednak nikogo zniechęcać — to, że mnie ta książka nie porwała (pamiętajcie, że jej nawet nie skończyłam), wcale nie oznacza, że Wam również się nie spodoba. Każdy z nas szuka w literaturze czegoś innego: jedni potrzebują mocnych emocji, inni wartkiej akcji, a jeszcze inni po prostu klimatu, który ich otuli i wciągnie. Może akurat Wy odnajdziecie w tej historii to, czego ja nie znalazłam, może zachwyci Was ciekawe połączenie z nekromancją, bohaterki albo sposób prowadzenia fabuły. Literatura ma to do siebie, że działa na każdego inaczej, dlatego, jeśli opis Was zaciekawił, dajcie jej szansę. Być może to właśnie dla Was okaże się książką, która idealnie trafi w nastrój i zostanie z Wami na dłużej.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Hype.

No dobrze, moje kochane, zaczytane Moliki, muszę Wam jeszcze opowiedzieć pewną historię. Może część z Was o tym nie wie, ale oprócz romansów czy kryminałów (choć tych drugich ostatnio czytam zdecydowanie mniej, ale nadrabiam za to serialami i filmami!), zdarza mi się sięgać także po fantas...

Rozwiń

Zwiń

Hejka, moje zaczytane Moliki. Po długich dniach zimowej hibernacji, kiedy w końcu nie tylko zaświeciło słońce, ale też zrobiło się cieplej, zatęskniłam za Wami i próbuję wygrzebać się ze swoich ogromnych zaległości. Dlatego dzisiaj przyjeżdżam do Was swoim książkowym autobusem. Wiecie doskonale, że czytam głównie romanse, a te mafijne od kilku lat niezmiennie należą do moich ulubionych. Dziś chciałabym Wam krótko opowiedzieć o kolejnej książce właśnie w tym mrocznym klimacie.

Z każdym ulubionym motywem jest zawsze tak samo, niezależnie od tego, czy mówimy o filmie, czy o książce, pewne schematy po prostu będą się powtarzać. I w sumie to jest w tym najlepsze, bo przecież dlatego dany motyw tak lubimy, prawda? Ale.... w takim przypadku istnieje ogromne ryzyko, że niczym nowym nas już nie zaskoczą i wpadną do worka pt. „przeczytałam, ale za tydzień nie będę jej nawet pamiętać”. Jednak od czasu do czasu zdarzają się prawdziwe perełki, które zdecydowanie wybiją się na tle innych i zostają w pamięci. Jak myślicie, jak było w przypadku Darkness? Czy przepadnie ona w niepamięci, czy wręcz przeciwnie, okazała się ukrytą perełką?

Zanim Wam jednak odpowiem, powiem w ogólnym skrócie, o czym właściwie jest ta historia. Poznajemy młodziutką Lizzy, córkę bossa nowojorskiej mafii, która zgodnie z wolą ojca ma poślubić mężczyznę, którego rodzina jest odpowiedzialna za śmierć jej matki. Sam fakt aranżowanego małżeństwa jest trudny, a co dopiero małżeństwo z kimś, kto pośrednio przyczynił się do utraty najważniejszej osoby w jej życiu. Lizzy zawsze chciała od tego uciec, ale w jej świecie to niestety niemożliwe. Weston z kolei to mężczyzna bezwzględny, chłodny i niebezpieczny, który trzęsie londyńskim półświatkiem. Mimo że nic ich nie łączy i każde z nich pragnie czegoś innego, biorą ślub i zaczynają wspólną drogę. Czy będzie usłana różami? Od razu mogę Wam powiedzieć, że nie. A jaka będzie dokładnie? To już musicie sprawdzić sami.

A teraz najważniejsze. Przeczytałam tę książkę na początku miesiąca i choć ostatnie dwa tygodnie miałam tak zabiegane, że dosłownie nie miałam czasu na nic (jeśli znacie sposób na rozciągnięcie doby, koniecznie mi go zdradźcie!), to musiałam chwilę posiedzieć i zastanowić się, co o niej sądzę. Czy mi się podobała? Zdecydowanie tak. Czy spędziłam z nią dobry czas? Bez dwóch zdań. Czy czyta się ją szybko? Oczywiście. Bardzo spodobało mi się podejście autorki do motywu aranżowanego małżeństwa. Lizzy nie rozpaczała, nie dramatyzowała, nie użalała się nad sobą. Robiła wszystko, by to małżeństwo naprawdę miało szansę się udać. Podziwiam ją za to, że się nie poddawała, choć Weston zdecydowanie jej tego nie ułatwiał. Krok po kroku burzyła jego mur, który jak łatwo się domyślić nie powstał bez powodu, a za sprawą ojca, który wypaczył jego postrzeganie miłości. Dodatkowo książka, mimo że momentami erotyczna i osadzona w mafijnym klimacie, nie jest wulgarna, co zdecydowanie działa na jej korzyść. Romans jest, mafia jest, intrygi są, zwroty akcji są, elementy dramatyczne również, ciekawi bohaterowie, obecni, a do tego fabuła nie jest banalna. Czego chcieć więcej? Ja szczerze polecam.

Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję autorce.

Hejka, moje zaczytane Moliki. Po długich dniach zimowej hibernacji, kiedy w końcu nie tylko zaświeciło słońce, ale też zrobiło się cieplej, zatęskniłam za Wami i próbuję wygrzebać się ze swoich ogromnych zaległości. Dlatego dzisiaj przyjeżdżam do Was swoim książkowym autobusem. Wiecie dosk...

Rozwiń

Zwiń

#Współpraca recenzencka

Hej, hej, Moliki 🙂
Jak się macie? Humory dopisują?

Przychodzę dziś do Was z krótką recenzją najnowszej książki A.T. Michalak, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Editio Red. Autorka ma już na swoim koncie kilkanaście tytułów, z czego, jeśli dobrze liczę, większość przeczytałam. Ci z Was, którzy są ze mną dłużej, wiedzą, że twórczość pani Ady przewija się na moim profilu. Mam też do niej ogromny sentyment, bo jako jedyna autorka na targach książki nie tylko wiedziała, kim jestem, ale jeszcze zwróciła się do mnie po imieniu, zanim zdążyłam się odezwać, a to uwierzcie, zrobiło na mnie ogromne wrażenie!!!
Ale dobrze, koniec prywaty, czas na opinię i obiecuję, będzie krótko!

Tym razem autorka zabiera nas do świata początkującej malarki Sydney oraz jej narzeczonego, prawnika Colina. Tworzą oni przykładną parę, w której wszystko układa się tak, jak powinno…oczywiście do czasu. Colin oznajmia Sydney, że na jakiś czas zamieszka z nimi jego najlepszy przyjaciel Logan. Problem w tym, że Sydney organicznie go nie znosi. Mimo to Logan wprowadza się do ich mieszkania — i jak możecie się domyślać, nic już nie będzie takie proste.

Przyznam szczerze, że początkowo fabuła wydała mi się dość oklepana. Jednak autorka jak zawsze pozytywnie mnie zaskoczyła. To nie tylko lekka historia o młodych ludziach, których łączy miłość i chemia, która mimo upływu lat nie słabnie. Sydney i Logan to nietuzinkowe postacie, pełne wad, popełniające błędy, dzięki czemu są bardzo prawdziwi i naturalni. Nie ukrywam, że moją czytelniczą sympatię całkowicie skradł Logan jako cudowny pediatra. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom. Pod warstwą romansu z motywem hate-love kryje się słodko-gorzka opowieść o trudnych wyborach, błędach, próbach wybaczenia i zrozumienia, zdradzie, a także o sile przyjaźni i miłości. Całość napisana jest lekko, przyjemnie i wciągająco, a to chyba znaczący walor. Absolutnie nie spodziewałam się takiej historii i to w jak najlepszym znaczeniu. Jestem mile zaskoczona i przekonana, że jeśli po nią sięgniecie, spędzicie naprawdę dobry czas. Autorce gratuluję kolejnej udanej książki, a Wam szczerze polecam ją na zimowy wieczór z kubkiem herbaty z miodem i cytryną.

Za możliwość poznania tej historii dziękuje EditioRed.

#Współpraca recenzencka

Hej, hej, Moliki 🙂
Jak się macie? Humory dopisują?

Przychodzę dziś do Was z krótką recenzją najnowszej książki A.T. Michalak, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Editio Red. Autorka ma już na swoim koncie kilkanaście tytułów, z czego, jeśli dobrze liczę, większ...

Rozwiń

Zwiń

W ostatnim czasie na różnych social mediach królował trend: „propaganda, której uległam albo nie uległam”. No więc ja też mogę dziś śmiało dorzucić swoje trzy grosze, bo moje kochane Moliki… propaganda, której uległam, to ten„grubasek” Comy. Z tymi mocno polecanymi książkami sami dobrze wiecie, że bywa różnie, każdy z nas ma inny gust i nie zawsze te mocno polecane trafiają prosto w moje czytelnicze serducho. Jak było z Comą? No cóż….już Wam opowiadam.

Otóż moje Moliki, to historia, którą mogłabym delikatnie porównać do połączenia Niezgodnej z klasyczną komedią z Goldie Hawn Szeregowiec Benjamin (starsze roczniki będą wiedzieć, o jaki film mi chodzi). Poznajemy Helenę Trojańską, młodą kobietę wyłowioną z jeziora przez najlepszego wojskowego w całej Comie. A czym jest tytułowa to Coma? To „świat”, do którego trafiają ludzie zapadający w śpiączkę. Wiodą tam spokojne, normalne życie, choć nie pamiętają niczego z poprzedniego. Nad bezpieczeństwem śpiących czuwa specjalna armia, która sama śpiącymi nie jest. Oprócz niej istnieje też tajemnicza Trzynastka sprawująca władzę oraz głowa całej Comy wraz z synami rządzącymi dwoma najważniejszymi jej miastami. Oczywiście nie może być przecież zbyt kolorowo, spokój zakłócają oczywiście rebelianci, którym władza nie do końca odpowiada, a także różne potwory zagrażające mieszkańcom. I tu pojawia się nasza Helenka, wyłowiona przez jednego z najlepszych kapitanów. Od początku wiadomo, że będzie zwiastować kłopoty. Co gorsza, nie jest zwykłą śpiącą. I tu właśnie zaczyna się cała zabawa. Ponieważ nikt nie wie, co z nią zrobić, trafia do elitarnej jednostki Bad Boysów. Problem w tym, że z niej taki wojskowy jak ze mnie baletnica. Jej towarzysze robią wszystko, by się jej pozbyć i uwierzcie mi, do miluśkich to oni nie należą. Ale Helena wcale nie jest tak spokojna, jak mogłoby się wydawać, i… nie znalazła się w Comie przypadkiem. Nic więcej nie zdradzę, choć mogłabym dużo, ale przecież nie mogłabym odebrać Wam tej przyjemności.

Przyznaję, podeszłam do tej książki bardzo sceptycznie. A kiedy zobaczyłam, jaki to grubasek, byłam jeszcze bardziej uprzedzona. I wiecie co? Jak bardzo się myliłam! Czyta się ją ekspresowo, a Helena, Ice i cała ekipa Bad Boysów skradli moje serducho bezapelacyjnie. To dla mnie genialna książka. A zakończenie? Wykończyło mnie. Oczywiście muszę poznać drugi tom, bo nie wytrzymam napięcia i to najlepiej na wczoraj. Dawno nie miałam tak z żadną książką, cały czas myślę, co będzie dalej. Gdyby nie inne obowiązki, już bym zaczęła kolejny tom. Nie będę się rozwodzić nad stylem, bohaterami czy świetnym pomysłem na fabułę, sami po nią sięgnijcie. Z mojej strony gwarantuję Wam niekontrolowane wybuchy śmiechu (jak dojdziecie do „niejedzenia drobiu z powodu żałoby”, będziecie wiedzieć, o co chodzi), budujące napięcie i niesamowitą chemię między Ice’em a Helenką. Nudno zdecydowanie nie będzie. Oczywiście polecam!!!!!

Za możliwość poznania tej historii dziękuję Wydawnictwu Iskra.

W ostatnim czasie na różnych social mediach królował trend: „propaganda, której uległam albo nie uległam”. No więc ja też mogę dziś śmiało dorzucić swoje trzy grosze, bo moje kochane Moliki… propaganda, której uległam, to ten„grubasek” Comy. Z tymi mocno polecanymi książkami sami dobrze wi...

Rozwiń

Zwiń

Kochane moje moliki, dziś przybywam swoim małym autobusikiem z krótką opinią na temat intrygującej książki. „Plan Błogosławiony”, bo taki właśnie nosi tytuł i muszę przyznać, że nie jest on wcale taki przypadkowy. To była dla mnie bardzo ciekawa i świetnie wykreowana lektura, lekko groteskowa, momentami zabawna, a jednocześnie pełna testosteronu dzięki silnemu bohaterowi. Znajdziemy w niej również elementy dobrego, surowego kryminału, bez lukru i ugładzonych schematów. Wiecie doskonale, że na co dzień sięgam po zupełnie inną literaturę, ale dobrym kryminałem czy thrillerem nigdy nie pogardzę. „Plan B” to propozycja interesująca zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Przyznam szczerze, że nie czytałam wcześniej żadnych opinii na jej temat ani nawet samego opisu z okładki. Tak naprawdę nie wiedziałam, z czym przyjdzie mi się zmierzyć, a opis przeczytałam dopiero wtedy, gdy książka trafiła w moje ręce.

Na początku może się wydawać, że to zwyczajna, obyczajowa opowieść o młodym proboszczu, który pragnie zmienić coś w swoim otoczeniu i pomóc młodzieży. Otóż moi drodzy, zdecydowanie nie! Autor rewelacyjnie buduje nastrój, stopniowo podkręca napięcie i zmusza czytelnika do refleksji. I powiem Wam, że naprawdę zgadzam się z młodym księdzem. Samo zestawienie słów „ksiądz” i „dzieci” budzi w nas jednoznaczne skojarzenia, a środowisko, w którym dorastają młodzi ludzie, często warunkuje ich przyszłość. Nie zawsze, ale bardzo często i w tym przypadku również zgadzam się z autorem. Aby pomóc młodzieży, ksiądz Paweł wraz ze swoim przyjacielem z seminarium wpadają na pewien… plan.

Pewnego dnia zostaje porwana młoda dziewczyna, córka jednego z najbogatszych ludzi w regionie, potocznie nazywanego „Midasem” oczywiście z powodu swojego bogactwa. Czarnota, zamiast wzywać policję, kontaktuje się z biurem detektywistycznym. Do sprawy zostaje przydzielony były policjant Kosin, który nie cieszy się dobrą sławą wśród bandytów. Kosin wyrusza wraz z klientem, by jak najszybciej odnaleźć porwaną Annę…

Co było dalej, koniecznie musicie odkryć sami. Mogę Was jednak zapewnić, że mamy tu do czynienia z mocnym, męskim piórem. Historia wciąga, a akcja płynie wartko. Oprócz księży, którzy pobłądzili w szczytnym celu, ale pokazani są jako zwykli ludzie ze swoimi wadami, mamy też Kosina — dalekiego od ideału policjanta. Do tego wszystkiego autor dorzuca wątki mitologii słowiańskiej, które świetnie urozmaicają całość. To bardzo przyjemna lektura z wyrazistymi, charakterystycznymi postaciami. Pan Dariusz stworzył naprawdę ciekawą historię, prowadzoną naprzemiennie z perspektywy księży i Kosina. Uwielbiam taką narrację, bo pozwala zajrzeć bohaterom do głowy. Styl autora sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki, a fabuła pochłonęła mnie całkowicie. Przyznaję się bez bicia, spodziewałam się czegoś innego, ale może właśnie tak miało być. Książkę zaliczam do bardzo udanego debiutu. Bawiłam się świetnie i polecam ją na ciekawie spędzony wieczór.

Za możliwość poznania „Planu Błogosławionego” dziękuję Wydawnictwu High Heels.

Kochane moje moliki, dziś przybywam swoim małym autobusikiem z krótką opinią na temat intrygującej książki. „Plan Błogosławiony”, bo taki właśnie nosi tytuł i muszę przyznać, że nie jest on wcale taki przypadkowy. To była dla mnie bardzo ciekawa i świetnie wykreowana lektura, lekko grotesk...

Rozwiń

Zwiń

#Współpraca reklamowa

Cześć, moje kochane Molki, Powiedzcie mi czy tylko ja mam wrażenie, że dzięki „Czwartemu skrzydłu” fantasy przeżywa teraz swoją „drugą młodość”? Że nagle częściej się o nim mówi, chętniej się je pokazuje i… jakoś tak fajniej przyznać, że się po nie sięga? Oczywiście wcześniej też miało swoje wielkie boom. Harry Potter, Saga Zmierzch, Dary Anioła, Spętani przez bogów, wszystko to mam już dawno za sobą. Ale teraz tych książek w podobnym klimacie wychodzi znacznie więcej i, nie ukrywam, bardzo mnie to cieszy. Choć potrafię być w tej kategorii bardzo wybredna i nie każda fantastyka trafia w mój gust.

Dziś jednak chciałabym Wam opowiedzieć o historii, którą niedawno poznałam i co więcej, mam już drugi tom na swojej półeczce i nie mogę się już doczekać, kiedy po niego sięgnę. Autorka przedstawia nam młodą panią detektyw, która z założenia nie powinna się wyróżniać ani zwracać na siebie uwagi. Jinx jest niezawodna w swoim fachu, a do tego dosłownie wyczuwa, kiedy ktoś mija się z prawdą. Doskonale wie też, że nie jest tak zwyczajna, jak inni. Kiedy zgłasza się do niej kolejny zaniepokojony klient, Jinx ma odnaleźć zaginioną studentkę, cichą myszkę, po której nagle ślad zaginął. Jednak tym razem nie będzie prowadzić sprawy sama. Na jej drodze pojawia się On — przystojny inspektor Stone, który otworzy przed nią drzwi do zupełnie innego świata…

Muszę Wam powiedzieć, że choć spędziłam z tą książką dobry czas, to miałam ogromny problem, żeby napisać o niej coś sensownego. Historia i sam zamysł fabuły bardzo mi odpowiadają, a ja coraz bardziej rozczytuję się w fantastycznych opowieściach. Połączenie fantasy z poszukiwaniem zaginionej dwójki było dla mnie strzałem w dziesiątkę. Aura tajemnicy została świetnie utrzymana, co budowało napięcie i podkręcało moją ciekawość.
Fabuła sama w sobie, nie jest szczególnie skomplikowana, ale narracja rozwija się płynnie i trzyma w przyjemnym napięciu. Akcja pędzi swoim tempem, bez zbędnych przestojów, bez niepotrzebnych opisów czy upiększaczy. Dało się też wyczuć fajne, delikatne napięcie między głównymi bohaterami, bez rzucania się sobie od razu w ramiona, co też doceniam. Dla mnie to, idealna lektura na popołudnie, tak żeby się zrelaksować, oderwać i zapewnić sobie rozrywkę. Uważam, że było jej trochę za mało w internetowym świecie, bo wcześniej w ogóle na nią nie trafiłam. Drugi tom ma ogromny potencjał i wierzę, że autorka go w pełni wykorzystała, ale o tym dowiem się już niedługo.

Tę książkę zaliczam do grona dobrych i z czystym sercem zachęcam Was, byście poznali ją w wolnej chwili.

Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję Wydawnictwu Miasto Książek.

#Współpraca reklamowa

Cześć, moje kochane Molki, Powiedzcie mi czy tylko ja mam wrażenie, że dzięki „Czwartemu skrzydłu” fantasy przeżywa teraz swoją „drugą młodość”? Że nagle częściej się o nim mówi, chętniej się je pokazuje i… jakoś tak fajniej przyznać, że się po nie sięga? Oczywiście ...

Rozwiń

Zwiń