FYI - bardziej 6.5 niż 6.

Rozterki miłosne Mortki doprowadzają go do sytuacji, której nigdy by się nie spodziewał. W imię miłości, zasad, czy tam czegoś, czym się aktualnie kierował, wplątał się w zbrodnię, taką bez namacalnych dowodów. A że Mortka ma ludzi, którzy są gotowi mu pomóc, to nieoficjalnie towarzyszy w śledztwie (też nie do końca oficjalnym) aspirantce Marii Szulej. (Tak! Crossover uniwersów! To co tygryski lubią najbardziej! 💚 - więc zanim nowy Mortka, nadrabiajcie Zbędnych).

Jakie wrażenia towarzyszyły mi podczas czytania tej części? Po pierwsze doskonale zadziałał tu mechanizm immersji w tę opuszczoną wioskę, w której młodzież łazi do jakiegoś szemranego typa, żeby tam móc coś wypić, coś przypalić, generalnie oderwać się od szarej rzeczywistości, w której na horyzoncie nie widać nadziei. Wydaje mi się, że ta sceneria, porzucone przez świat Karkonosze, rodziny, które trzymają się tylko na trytytki i lęk przed walką o przetrwanie w samotności, szukanie czegokolwiek, czego można by się chwycić, to największa zaleta tego tomu.

Drugim mocnym punktem jest współpraca Szulej i Mortki. Naznaczona zadaniowością, ale też własnymi celami. Skuteczna dzięki temu, że bohaterowie zdawali się trochę przymykać oko na siebie nawzajem. Przez większość historii trudno jest się od tej książki oderwać, chce się wiedzieć więcej. O dziewczynach, które walczą przede wszystkim ze swoim losem, o tym, czy się z tego wszystkiego wyplączą.

W pewnym momencie akcja odrobinę zwolniła, nie wiem czy przez nagromadzenie wątków, czy przez dużą uwagę, jaka została skupiona na tej warstwie obyczajowej. Jeden z wątków też się trochę urywa, a liczyłam, że będzie miał większe znaczenie, no i tak tęskniłam za Mortką, że było mi go ciągle mało! #więcejMortki!

Ale książkę polecam, bo lepiej trochę za mało Mortki, niż wcale!

FYI - bardziej 6.5 niż 6.

Rozterki miłosne Mortki doprowadzają go do sytuacji, której nigdy by się nie spodziewał. W imię miłości, zasad, czy tam czegoś, czym się aktualnie kierował, wplątał się w zbrodnię, taką bez namacalnych dowodów. A że Mortka ma ludzi, którzy są gotowi mu pomóc, to...

Rozwiń Zwiń

Tomik Sandry Jasionowskiej jest wydany tak profesjonalnie, że ja dawno nie widziałam tak pięknego wydania polskiej poezji. Przyciąga wzrok i sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Ta oprawa zachwycająco komponuje się z dojrzałą, przemyślaną, a przy tym osobistą, bliską ciała i duszy, poezją.

Niektóre wiersze są uderzające w swoim przekazie, a przy tym tak oszczędne w słowach. W innych trzeba skubać nieco dłużej, zdejmować różne warstwy, żeby dokopać się do tego, co jest najbardziej cielesne, co najbardziej boli. Czasem zachwyca konstrukcja, dobór słów, jedno zdanie, które zostanie najdłużej, a czasem puenta, która spada jak grom z jasnego nieba, a bardzo pasuje.

Z poezją mam tak, że zawsze znajduję kilka wierszy, które zostają ze mną na dłużej i tak też było w tym tomiku. Ale mam przeczucie, graniczące z pewnością, że każdy dostrzeże w nich co innego, wybierze to, co mu najbliższe i praktycznie każdy z tych wierszy ma potencjał, by stać się czyimś ulubieńcem.

Ja z tym tomikiem miałam tak, że im dalej w las, tym więcej zachwytów. Nie wiem jak będzie z Wami, ale jestem bardzo ciekawa.

Tomik Sandry Jasionowskiej jest wydany tak profesjonalnie, że ja dawno nie widziałam tak pięknego wydania polskiej poezji. Przyciąga wzrok i sprawia, że trudno przejść obok niego obojętnie. Ta oprawa zachwycająco komponuje się z dojrzałą, przemyślaną, a przy tym osobistą, bliską ciała i du...

Rozwiń Zwiń

Trochę nieufnie podchodziłam do powrotu Larysy, obawiając się, że książka powstała w wyniku nacisków fanów historii (choć po posłowiu całkowicie rozumiem, że ta historia musiała powstać!), ale uznałam, że warto sprawdzić, jak się jej losy toczą. I muszę przyznać, że Wrzenie to świetny kryminał. Trzy pierwsze tomy, z czytelniczą satysfakcją, poznałam w zeszłym roku, więc może mnie pamięć myli, ale narracja wydaje się być znacznie bardziej dojrzała, a tym samym jeszcze bardziej satysfakcjonująca.

Larysa jeździ Uberem, trenuje boks i próbuje walczyć ze swoimi demonami, którym dawała się pochłonąć. Nieprzypadkowy pasażer wplątuje ją w grę, z której nie będzie mogła się wycofać. Nie tylko jej fascynacja, ale też widmo ceny, jaką mogłaby zapłacić w takim przypadku sprawiają, że angażuje się w kolejne śledztwo. Równolegle śledzimy losy zaginionej kobiety, której tożsamość okazuje się problematyczna, otrzymujemy także strzępy pobocznych informacji, zasiewających w głowie kolejne pytania.

Myślę, że wszystko jest tu doskonale wyważone i pozostaje pod kontrolą Autorki. Wszystkie wątki otrzymują satysfakcjonujące rozwiązanie, a dodatkowe, nieoczekiwane plot-twisty dodają historii charakteru. Jednocześnie jest to trudna, bolesna, brudna historia, która może pozostawić w głowie wiele pytań. Przez chwilę myślałam, że pewne wątki można by było pogłębić, ale wówczas powieść mogłaby stracić swój rozrywkowy charakter.

Trochę nieufnie podchodziłam do powrotu Larysy, obawiając się, że książka powstała w wyniku nacisków fanów historii (choć po posłowiu całkowicie rozumiem, że ta historia musiała powstać!), ale uznałam, że warto sprawdzić, jak się jej losy toczą. I muszę przyznać, że Wrzenie to świetny krym...

Rozwiń Zwiń

Współpraca barterowa z @artragepl
SPOILER ALERT: POLECAM CAŁYM SERCEM (teraz tylko przeczytajcie dlaczego tak bardzo).

Wynik negatywny to historia kobiety, która pragnie być mamą. Sama nie wie dlaczego, ale wie, że od zawsze tego pragnie. I cały wszechświat nie pochyla się nad nią, by pomóc jej w tym pragnieniu. Wręcz przeciwnie. Ten najbliższy wszechświat, ten spotykany przypadkowo, ten na Ukrainie i ten w Czarnogórze, wszystkie wszechświaty sprzysięgają się przeciw niej, a ona nie wie dlaczego. Bo przecież cały czas próbuje. Robi wszystko jak trzeba. Uśmiecha się, gdy inni, bez tych wszystkich starań, dostają to, czego ona nie może dosięgnąć. Ucisza prawdziwe emocje, a one robią wszystko, by się z niej wyrwać, znaleźć ujście, zaistnieć.

To trudna droga kobiety, w której jest sama, mimo kochającego męża. Bo nie chce go zawieść, a czuje, że jednak zawodzi. Bo nie chce się przyznać do tych "złych" emocji, bo jeszcze nie wie, że tak naprawdę one nie są złe, tylko ludzkie.

Wszystkiego dopełnia wspaniałe pióro autorki i cykliczne konfrontowanie tego, co prawdziwe z tym, co Instagramowe.

Karina Sawaryna pozostawiła mnie w zachwycie.

Współpraca barterowa z @artragepl
SPOILER ALERT: POLECAM CAŁYM SERCEM (teraz tylko przeczytajcie dlaczego tak bardzo).

Wynik negatywny to historia kobiety, która pragnie być mamą. Sama nie wie dlaczego, ale wie, że od zawsze tego pragnie. I cały wszechświat nie pochyla się nad nią, by pom...

Rozwiń Zwiń

Zdarza się Wam, że robicie rzeczy w swoim życiu ✨ dla fabuły✨?

Mam nadzieję, że zyskujecie na tym nie tylko Dobry materiał! #suchartime

Takim też była książka Dolly Alderton. Świetnie się przy niej bawiłam. Śledzimy historię Andy'ego, który zostaje rzucony po czterech latach związku i nie do końca wie jak odnaleźć się w świecie bez Jen.

Bo wiecie, Andy generalnie wykonuje wolny zawód, a do tego ma kilka zawodów pobocznych, które mają pozwolić mu przetrwać. Nie ma oszczędności, mieszkania, bogatych krewnych i funduszu powierniczego, ma za to przyjaciół, ale wszyscy są w związkach.

Tuła się więc od knajpy do knajpy, szuka noclegu, szuka Jen, rozgląda się za nową dziewczyną albo tanim barem, trafia w dziwne miejsca, rozmawia z różnymi ludźmi, popełnia głupie błędy i nie rozumie, jak ma działać świat, gdy jest się w pojedynkę i to nie tak fajnie, jak singiel, tylko jak porzucony człowiek w wieku, w którym rynek matrymonialny się kurczy, a rynek nieruchomości jest skrajnie niesprzyjający tym, którzy żyją solo.

Ogromnie przyjemna historia, momentami trudna, ale też momentami zabawna. Przechodząca przez wiele ścieżek, ale prowadząca do tego, że nie ma sprawdzonych recept na wyleczenie złamanego serca. Nie ma też sprawdzonych przepisów na życie.

Prawdopodobnie nie zmieni Waszego życia, nie otworzy nowych drzwi, nie zburzy murów rzeczywistości, ale da Wam trochę rozrywki i wytchnienia, i inną perpsektywę na historie o miłości.

Zdarza się Wam, że robicie rzeczy w swoim życiu ✨ dla fabuły✨?

Mam nadzieję, że zyskujecie na tym nie tylko Dobry materiał! #suchartime

Takim też była książka Dolly Alderton. Świetnie się przy niej bawiłam. Śledzimy historię Andy'ego, który zostaje rzucony po czterech latach związku i ni...

Rozwiń Zwiń

Lubicie książki, w których tak naprawdę nie podążamy za bohaterem, a jesteśmy wiedzeni do przodu tą jedną, dominującą emocją? 🖤

W Idzie ta emocja trzyma nas w żelaznym uścisku od początku do końca. To niesamowite, że jest to moje drugie spotkanie z serią Bałtyk @wydawnictwomarpress i, podobnie jak w Oprzyj swoją samotność o moją, na pierwszym planie widzimy emocje.

Tylko tutaj jest to lęk, napięcie, samonapędzające się myśli, nad którymi trzeba zapanować.

Myślę, że wrócę do tej książki jeszcze raz, tym razem w papierze, nie audiobooku, by móc jeszcze raz doświadczyć tej immersji. Mam nadzieję, że kiedyś, przy drugim spotkaniu znajdę kolejne przestrzenie warte wypełnienia interpretacją.

Lubicie książki, w których tak naprawdę nie podążamy za bohaterem, a jesteśmy wiedzeni do przodu tą jedną, dominującą emocją? 🖤

W Idzie ta emocja trzyma nas w żelaznym uścisku od początku do końca. To niesamowite, że jest to moje drugie spotkanie z serią Bałtyk @wydawnictwomarpress i, pod...

Rozwiń Zwiń

Cóż to była za historia. Napisana jakby na jednym wdechu, nie pozostawiająca tej przestrzeni, w której ktokolwiek mógłby odpocząć. Ani bohaterowie, ani czytelnicy nie dostaną tego przywileju złapania powietrza.

Dwóch braci, zupełnie od siebie różnych. Dzieli ich dziesięć lat i temperament. Konwencjonalnie akceptowane osiągnięcia versus te bardziej nerdowskie, niszowe. Jak zwykle u Rooney tak ludzkie dylematy, które stawiają przed bohaterami nieludzko skomplikowane wybory.

Strata ojca, która wywołuje lawinę zdarzeń, budzi w obu z braci jakieś skrywane wcześniej lęki. Starają się je leczyć, jednocześnie odbijając się od ściany do ściany. Ivan, który chwyta się tego, co dobre i Peter, odbijający się od ściany do ściany, nie wiedząc tak naprawdę czego się boi, przed czym ucieka, do czego nie chce się przyznać przed samym sobą.

I ich relacja, podziurawiona milionem niewidzialnych szpilek, powstałych z braku komunikacji.

Przez to, że Rooney nie pozostawia miejsca na oddech, to historia jest bardzo ciasna. Współczynnik zagęszczenia emocji przekracza wszelkie normy, więc w najbliższym czasie nie planuję do niej wracać, bo jest po prostu trudna. Ale też bardzo warta przeczytania.

Nie wiem czy to moja ulubiona Rooney, ale jak ktoś mnie zapyta, którą książkę autorki powinien przeczytać, to polecę właśnie ją.

Cóż to była za historia. Napisana jakby na jednym wdechu, nie pozostawiająca tej przestrzeni, w której ktokolwiek mógłby odpocząć. Ani bohaterowie, ani czytelnicy nie dostaną tego przywileju złapania powietrza.

Dwóch braci, zupełnie od siebie różnych. Dzieli ich dziesięć lat i temperament...

Rozwiń Zwiń

Króliczek to moje pierwsze spotkanie z Moną Awad, chodził za mną od dłuższego czasu i zastanawiałam się, czy ryzykować, aż w końcu nie moglam się dłużej powstrzymać. Autorka zabiera nas na elitarną uczelnię, gdzie nasza główna bohaterka robi dyplom z pisania. Przez dłuższy czas jest outsiderką aż w końcu coś zaczyna przyciągać ją do króliczków i dalej dzieją się takie rzeczy, o których nigdy nie sądziłam, że będę czytać, a jednak byłam już na tyle wkręcona, że mi nie przeszkadzały.

W pewnym momencie, gdzieś w 70 procentach książki m wrażenie, że fabuła traci prędkość, a ja, jako czytelniczka, zaczęłam się denerwować, że nic się nie dzieje, nie rozwiązuje się, ani do nikąd nie zmierza. Mimo wszystko była to dla mnie zaskakująco satysfakcjonująca lektura.

Awad na pewno wykracza poza to, co znajome, znane, poza to czego można się spodziewać. Dużo mi to dało również w kontekście mojego pisania. Żeby pisać tak, jakby nikt miał nie czytać. Że można iść dalej i głębiej, i jeśli plan będzie wystarczająco dobrze zarysowany, to czytelnik uwierzy w to, co chcę mu pokazać.

Na pewno jeszcze sięgnę po Monę, ale teraz chyba potrzebuję czegoś mniej odjechanego 😅

Króliczek to moje pierwsze spotkanie z Moną Awad, chodził za mną od dłuższego czasu i zastanawiałam się, czy ryzykować, aż w końcu nie moglam się dłużej powstrzymać. Autorka zabiera nas na elitarną uczelnię, gdzie nasza główna bohaterka robi dyplom z pisania. Przez dłuższy czas jest outsid...

Rozwiń Zwiń