Żywe trupy: Odnajdujemy siebie

Rick & Co. zadomowili się w Aleksandrii, doszli już do wniosku, że to nie żywe trupy są ich głównym zagrożeniem, wszystko ładnie pięknie, ale kończą się zapasy. Po dwóch latach apokalipsy zombie nawet na jedzeniu w puszkach kończą się daty przydatności do spożycia. Niespodziewanym zbiegiem okoliczności nasi bohaterowie dostają szansę, aby odmienić swój los, ponieważ istnieją również inne (lepsze?) osady w pobliżu Aleksandrii. Nic specjalnie powalającego z nóg się nie działo w tej części. Owszem, akcja posuwa się do przodu, ale tyle się już wydarzyło wcześniej w całej serii, że dużo potrzeba, aby kopara opadła mi do ziemi. Pojawia się wzmianka o jakimś Neganie, który budzi postrach i trzęsie okolicą. Coś mi tu śmierdzi odgrzewanymi kotletami... Rozwieję swoje wątpliwości i przypuszczenia sięgając z obawą po kolejną część.

Pojawienie się Negana, biedny Glenn umarł po spotkaniu z nim i jego zabójczą Lucille. Płakałam jak umierał. Uwielbiałam go. Abe też padł ofiarą ludzi Negana. Smutny i brutalny tom, jedyne promienie przebijającego się słońca to związek Ricka i Andrei ( jak długo trzeba było na to czekać! ) oraz ciąża Maggie.

Jest to moje drugie spotkanie z komiksem i jestem pozytywnie zaskoczony. Tematyka zombie jest w literaturze, filmie bardzo popularna a komiks wręcz idealnie do tego pasuje. Sama kreska, chociaż nie mam w tym temacie doświadczenia, mi osobiście przypadła do gustu. Oprócz oczywiście wygłodniałych zombie autor starał się pokazać zwykłych ludzi, ich życie i problemy i to się udało. Samo zakończenie świetne, na pewno przeczytam następną część z cyklu.

KIEDY LUDZIE SĄ GORSI OD BESTII Przyznam, że jestem pozytywnie zaskoczony tym i poprzednim tomem „Żywych trupów”. Kiedy przypomnę sobie, jak komiksy z tej serii nudziły mnie jakieś dziesięć tomów wcześniej, nie mogę nie docenić tego, że zdołały jednak podźwignąć się i postawić poprzeczkę całkiem wysoko. Wprawdzie najlepsze wciąż pozostaje dla mnie starcie z Gubernatorem, ale najnowszy tom serii Kirkmana i Adlarda dostarczył mi naprawdę dużo dobrej, mocnej zabawy. Całoścć recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/03/03/zywe-trupy-25-bez-odwrotu-robert-kirkman-charlie-adlard/

„Za dużo ich jest… w chuj za dużo!” Akcja rusza dalej, poza to co widziałam w serialu i muszę przyznać, że jest całkiem nieźle. Fakt, wiało nudą przez pierwszą połowę, różne myśli przechodziły przez moją głowę, że to już było, że całość robi się schematyczna, że znowu i znowu i znowu w kółko to samo… Ale później jak zwykle zdarza się coś, co ciężko sobie wyobrazić i przewidzieć, coś, co jednak zostawia mnie z większym bądź mniejszym ‘wow’ na ustach. W tej części też było coś takiego, ale kopara nie opadła mi do samej ziemi. Pomimo to wciąż jest dobrze i wciąż czuję tę moc. Więc… czekam niecierpliwie na dalsze wydarzenia. „Dlaczego potrzebowałem tyle czasu, żeby zdać sobie sprawę, że zawsze problemem byli ludzie. Nie mogę uwierzyć w to co powiem, ale zmarli… to problem do opanowania.”

Cóż mogę rzecz...Przeczytałem jako fan serialu TWD i generalnie gatunku. Książka nie specjalnie mnie porwała, chociaż miała swoje dobre momenty. Cały czas chodzi za mną przeczytanie kolejnych części, ale to raczej zasługa marki The Walking Dead niż samej książki.

http://iminfected.pl/zywe-trupy-zbyt-daleko-tom-13/ Życie w Alexandrii wygląda zbyt dobrze, by było prawdą. Rick, wraz ze swoją grupą, próbują zaaklimatyzować się w nowym miejscu i coraz bardziej przyzwyczajają się do nowych zasad. Z racji doświadczenia, są oni jednak ostrożni, dlatego postanawiają złamać kilka z nich, by być przygotowanym na wszystko. W tym czasie Rick odkrywa mroczną tajemnicę jednego z mieszkańców miasta, co zaczyna rodzić pewien chaos. Trzynasty tom komiksowych przygód bohaterów, stworzonej przez Roberta Kirkmana serii Żywe trupy, pokazuje przygody grupki cudem ocalałych z rąk zombie bohaterów. Akcja nieco zwolniła, a to za sprawą odnalezienia bezpiecznej przystani, jednak nic nie uchroni ludzi przed nimi samymi. Czy kolejny tom stanowi dobrą kontynuację przygód bohaterów? Jak najbardziej! Mogłoby się wydawać, że wszelkie problemy zniknął, wraz ze znalezieniem nowego miejsca, w którym można spokojnie osiąść. Okazuje się, że kiedy jedne problemy przestają być na pierwszym miejscu, pojawiają się inne, związane z funkcjonowaniem w świecie opanowanym przez żywe trupy. Rick został mianowany strażnikiem miasta i dzięki temu dowiaduje się prawdy o jednym z mieszkańców, który potajemnie znęca się nad żoną i synem. Nie mogąc zaakceptować takiego obrotu spraw, bierze wymierzanie sprawiedliwości we własne ręce, co skutkuje wieloma problemami, ale także rozwiązaniami. Alexandria to niezwykle interesujące miejsce, które, mimo wszystko, stara się zachować normy miejsca, którego nie dotknęła tragedia związana z zombie. Mieszkańcy pracują, uczą się, czyli po prostu tworzą społeczność. Nadaje to powyższemu tomowi nieco lżejszy ton, a co za tym idzie, ilość akcji jest znacznie mniejsza, ale przecież nie o to tu chodzi. Możemy przyjrzeć się bohaterom, którzy graniczą pomiędzy tym, kim się stali, a tym, kim byli kiedyś. To niezwykle ciekawa wewnętrzna walka, którą niemal każdy musi podjąć. Mimo jako takiej optymistycznej wizji na przyszłość nie wszystko takie jest i to właśnie sprawia, że komiksy z serii Żywe trupy są tak interesujące. Zawsze natrafi się coś, co będzie swoistą przeszkodą, a zwalczenie jej przyniesie szereg konsekwencji i towarzyszącym temu emocji. Nowe środowisko to nowa szansa na poznanie bohaterów na nowo. Zakończenie tomu dwunastego zostawiło nas z masą pytań dotyczących tego, co tak naprawdę kieruje naszymi bohaterami. Okazuje się, że nie postradali oni rzetelnego rozumowania, jak mogłoby się wydawać na początku. Cóż jednak można było oczekiwać, patrząc na to, z czym się już spotkali? Przecież Woodburry też wydawało się z początku bezpiecznym miejscem. Jak to zwykle bywa, tak i teraz zakończenie pozostawia nas z kolejnymi pytaniami o losy Ricka oraz reszty i to, jaka przyszłość czeka Alexandrię po pewnych zmianach, które prawdopodobnie się dokonają. Nie ma się tutaj czego przyczepić, ponieważ zamysł klimatyzowania się bohaterów został pokazany w znakomity sposób, z wszelkimi targającymi ich obawami. Podsumowując, Po raz kolejny Żywe trupy nie zawiodły! Nowe miejsce i nowi bohaterowie niosą ze sobą nowe możliwości, a te zostały wykorzystane w świetny sposób. Kirkman umiejętnie żongluję emocjami widza i serwuje masę ciekawych pomysłów, a po każdej lekturze komiksu, chce się więcej! Po więcej, zapraszam na iminfected.pl!

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

Sam pomysł bardzo przypadł mi do gustu - a miasto Nowy York idealnie pasuję na lokalizację dla "baśniowców" którzy łatwo mogą się wtopić w tłum będąc na wygnaniu. Minusem niestety jest jakość wydania i kolorystyka - sprawia wrażenie wydania kieszonkowego, aż się prosi o lepszą jakość papieru i piękne błyszczące ilustracje.

Jak sama nazwa wskazuje to początek budowania Ligi Sprawiedliwości, bohaterowie dopiero się poznają. Budują między sobą zaufanie i muszą sprostać atakowi samego Darkseida na Ziemię, dzięki czemu zyskują ufność ludzi. Komiks ładny, szybki i prosty, wydaje mi się, że tutaj o to w tym chodziło. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

Całkiem interesująca, dobrze napisana ksiązka. W sumie to najbardziej interesująca była do śmierci jednego z głównych bohaterów, potem dużo straciła, od tego momentu to już chciałem tylko dotrzeć do końca. Dobrze że książki z cyklu nie tworzą jednej historii, tylko są luźno ze sobą powiąznae, ponieważ w Polsce wydano tylko pięć częsci, z bodajże siedmiu.

Wiele wątków, postaci i chaosu. Ogólnie poszczególne historie nie są złe, ale też moim zdaniem nie ma powodów do zachwytu. Batman mierzy się m.in. z naśladowcami Jokera, Poison Ivy, Merrymakerem (niewykorzystany potencjał na bardzo ciekawą opowieść), a Pingwin mierzy się ze swoim dotychczasowym asystentem. Liczne nawiązania do "Śmierci rodziny".

Cykl „Kaznodzieja” to porywająca lektura. Jest tak wiele aspektów, o których można tu powiedzieć, że doprawdy trudno znaleźć miejsce startu. No ale weźmy, niech będzie: Kaznodzieja jest opowieścią typu „love story”. Albo nie: Kaznodzieja jest historią o przyjaźni między mężczyznami. Inaczej: Kaznodzieja jest przypowieścią o świecie z gruntu niesprawiedliwym, bowiem rządzonym przez ludzi, których stworzył Bóg - a potem zostawił ich samych sobie, w swoim pragnieniu umiłowania pozwolił, by doszli do tej miłości samodzielnie, bez nacisku. I jest również Kaznodzieja historią świata z lat 90., w którym już tylko najbardziej naiwni - oraz ci niespecjalnie inteligentni - wierzą, że istnieje coś takiego jak „amerykański sen”, czyli świat, w którym uczciwą pracą się ludzie bogacą. Garth Ennis w Kaznodziei pomieszał to, co kocham w filmie „Prawdziwy romans”, z tym, co uwielbiam w filmie „Dogma”, a całość umieścił w brutalnym (okropnie brutalnym) świecie, którego dramatyzm wskakuje na najwyższe możliwe tony. Jednocześnie przyjemnie czyta się o prawdziwej, męskiej przyjaźni Jessego z Cassidym, podobnie w zaangażowany sposób patrzymy na związek Jessego z Tulip, niejednokrotnie trzaśniemy się w czoło patrząc, jak coś tak pięknego jak miłość jest aż tak trudne; jak złączenie dwóch osobowości, które niewątpliwie pragną się wzajemnie, jest usłane takimi wilczymi dołami. Samo życie. Jest i Bóg i aniołowie, dosłownie, jako postaci faktycznie istniejące. Dla niektórych i dziś może to być obrazoburcze (a co dopiero w połowie lat 90.!), ale myślę, że jednak dla większości będzie to już lektura jak najbardziej zdatna. Organizacja, z którą przychodzi się mierzyć naszemu Kaznodziei jest jednoznacznie kojarzona z licznymi religijnymi organizacjami naszego świata, a mocne przerysowanie faktów nie tylko nie utrudnia, ale wręcz ułatwia spojrzenie na religijne instytucje z boku, krytycznie, bez poczucia zagrożenia czy wykonywania czynu grzesznego. Jest tak wiele stron, z których można na cykl spoglądać - tak ogromne wrażenie robi. Garth Ennis i Steve Dillon stworzyli serię, która jak mało która w amerykańskim komiksie zawiera początek, rozwinięcie i koniec, nie jest przeciągnięta o ani jeden epizod, a całość zwyczajnie zwala z nóg. Szczególnie, że mam wrażenie, że my u nas dopiero stosunkowo od niedawna mamy taki świat, jaki przed trzydziestu łaty pokazywał Ennis w USA: gadające głowy w telewizji, które doprawdy nie mają nic do powiedzenia, najgorsze męty z tytułami ministrów, każda, nawet największa głupota, która im się opłaca objawiana niczym słowo boże i jedyne możliwe działania, inaczej no po prostu będzie “finis poloniae”. I te pozwy, wykorzystywanie ludzi utalentowanych przez cwaniaków, którzy krążą jak sępy wokół faktycznie posiadających talent przedstawicieli naszego gatunku, wieczne kłamstwa, życie na koszt buraków-podatników, łamanie z dnia na dzień obietnic bez najmniejszego wstydu - oto, co pokazuje Ennis w tle tej pasjonującej historii. Ale tylko dla dorosłych, ostrzegam. Moim zdaniem jest to dzieło wybitne, które po prostu trzeba posiadać na regale na honorowym miejscu.

Początek Joker ,ale krótko pózniej facet pozszywany Dollymaker mamy morderstwa ,śledztwo Batmana duża brutalność czyli dobrze ,ale fabularnie tylko dobrze .Druga cześć ciekawie narysowana historyjka z Catwoman.Ostatnia część z Pingwinem najsłabsza fabularnie .Całość kreska przyjemna bez zarzutu ,sama historia nie nudziłem się ,ale bez fajerwerków .

“Trybunał Sów” to moje czwarte podejście do komiksowego uniwersum Batmana po “Roku Pierwszym”, “Zabójczym Żarcie” i “Człowieku, Który Się Śmiał” - przez wielu moich znajomych, którzy od dawna siedzieli w tym uniwersum, “Trybunał Sów” miał być czymś co wyrzuci mnie z kapci i sprawi, że będę chciał czytać już tylko to co wymyślił Scott Snyder. Tymczasem okazało się wręcz odwrotnie, a mój szacunek do poprzednich komiksów o Batmanie jeszcze bardziej wzrósł. Brzmi to trochę jak początek skrajnie negatywnej recenzji, jednak ta wcale tak nie będzie wyglądała - chcę po prostu na początku zaznaczyć, że mimo styczności z dość dobrym komiksem, nie dał mi on aż tylu pozytywnych bodźców co inne komiksy o Batmanie wydane w serii wydawniczej DC COMPACT. “Trybunał Sów” pióra Scotta Snydera, opatrzony ilustracjami Grega Capullo to najgrubszy z dotychczasowych tomów DC COMPACT traktujących o Batmanie i może być nie lada niespodzianką dla fanów Mrocznego Rycerza, bowiem zawiera w sobie wszystkie 11 zeszytów, a także dwa dodatkowe mini-opowiadania, stanowiące łącznie spójną opowieść o największej tajemnicy miasta Gotham, czyli o tytułowym Trybunale Sów. I muszę przyznać, że sama koncepcja owego komiksu z miejsca mnie kupiła, uwielbiam bowiem historie spiskowe oraz motyw organizacji rządzących światem, stąd też “Trybunał Sów” wydawał mi się komiksem idealnie skrojonym pode mnie. Okazało się jednak, że mimo świetnego pomysłu, sposób przedstawienia tej historii był daleki od ideału i sprawił, że końcowo zamiast czuć się tą opowieścią zafascynowany to byłem znużony. Wdzięczny za możliwość zapoznania się z tą historią, ale jednak znużony. Problem według mnie leży w tym, że niniejsza powieść graficzna, mimo swoich dużych rozmiarów, paradoksalnie nie mieści w sobie dużo uporządkowanej treści - narracja jest dość chaotyczna, wydarzenia wydają się być wplątywane w nić fabularną w zależności od potrzeby, i mimo świetnych konceptów, miejscami po prostu rozkojarzają, a nie nastrajają. Świetnym według mnie pomysłem było ukazanie psychologicznego aspektu tej opowieści i przedstawienie psychiki Batmana w bardzo, ale to bardzo mroczny sposób - to zdecydowanie największy atut “Trybunału Sów” i osobiście uważam, że gdyby autorzy skupili się jedynie na tym to byłby to jeden z najciekawszych komiksów o Batmanie w historii. Autorzy jednak nie koncentrują się jedynie na tym wątku i próbują wsadzić do swojego dzieła wszystko co się da, w konsekwencji czego powstaje nam dzieło pompatyczne, ale pełne ukrytych pułapek. Podobnie mają się ilustracje autorstwa Grega Capullo - z jednej strony zachwycające i dopieszczone (zwłaszcza we wspomnianych sekwencjach psychozy) by za chwilę zmienić się w przeciętne i nieinteresujące panele. Najbardziej widać to po profilach bohaterów - Bruce Wayne dosłownie wygląda jakby cierpiał na prognatyzm żuchwy, podczas gdy jak zakłada maskę Batmana to wada zgryzu magicznie się cofa. Takich głupotek jest więcej, jednak nie sposób zabrać Capullo tego, że gdy trzeba zachwycić czytelników nastrojowymi panelami to ten zdecydowanie potrafi to zrobić. Podsumowując, nie jest to komiks zły, wręcz powiedziałbym, że jest komiksem bardzo dobrym, jednak przez wzgląd na zbytni chaos i brak uporządkowanej konsekwencji nie jest on tak dobry, jak mógłby być w alternatywnej rzeczywistości. Otrzymujemy powieść graficzną z rewelacyjną koncepcją, jednak z brakiem odpowiedniego pomysłu na siebie przez co mimo fascynujących intryg, psychozy czy scen walki to nie pozwala czytelnikowi skupić się w dostateczny sposób na żadnej z tych kwestii i w konsekwencji powoduje znużenie. Niemniej jednak polecam ten komiks dla bardziej doświadczonych czytelników i fanów uniwersum, którzy wiedzą czego mogą się po “Trybunale Sów” spodziewać i znajdą przyjemność w odkrywaniu wielu ukrytych nawiązań i easter-eggów. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

Pierwszy tom komiksu Roberta Kirkmana Żywe trupy to prawdziwa perełka w świecie horroru i survivalu, która doskonale oddaje klimat apokalipsy zombie, znany widzom serialu The Walking Dead. Chociaż wielu fanów serialu może być przyzwyczajonych do ekranowej wersji tej historii, komiks – zwłaszcza w formie słuchowiska – wciąga równie mocno, oferując wyjątkowe doświadczenie, które świetnie współgra z wyobraźnią czytelnika. Słuchowisko oddaje atmosferę grozy i osamotnienia z niezwykłą precyzją. Reżyseria, efekty dźwiękowe oraz głosy aktorów tworzą klimat, który przenosi odbiorcę wprost do świata pełnego niebezpieczeństw i wyzwań. To właśnie dźwięk sprawia, że mamy wrażenie, jakbyśmy sami przemierzali puste ulice i unikali nieumarłych – każdy szept, każdy krok jest tak wyrazisty, że aż ciarki przechodzą po plecach. Dzięki świetnej realizacji słuchowisko wydobywa z komiksu wszystkie emocje i napięcia, które mogły umknąć w wersji papierowej. Pod względem fabularnym komiks Żywe trupy jest pełen przemyślanych wątków i głębokich refleksji na temat ludzkiej natury. Kirkman wprowadza nas w świat, gdzie prawo przestaje istnieć, a bohaterowie stają przed dylematami moralnymi, które zmuszają do refleksji nad człowieczeństwem w ekstremalnych warunkach. Każda scena jest pełna napięcia, a rozwój postaci, zwłaszcza Ricka, ukazuje, jak przetrwanie wpływa na ludzką psychikę. Komiks posiada też swoje unikalne cechy, których nie znajdziemy w serialu – Kirkman niejednokrotnie decyduje się na odmienne rozwiązania fabularne i rozwój postaci, co czyni lekturę jeszcze bardziej interesującą, nawet dla osób znających serial. Dodatkowo, w porównaniu z serialem, komiks pozwala bardziej zagłębić się w wewnętrzne przeżycia bohaterów, co wzbogaca historię o nowe wątki i emocje. Minusem może być jedynie fakt, że fabuła rozwija się nieco wolniej niż w serialu – co nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, Żywe trupy w wersji komiksowej stanowią idealne uzupełnienie serialu, oferując nowe perspektywy i głębsze spojrzenie na postapokaliptyczny świat. To wyjątkowa propozycja zarówno dla fanów gatunku, jak i osób szukających emocjonującej, wciągającej historii, która dorównuje serialowi, a momentami nawet go przewyższa.

Dla Baśniogrodu nadchodzi czas zmian. Dotychczasowe status quo chwieje się w posadach, gdy intryganci próbują przejąć władzę. Bigby i Śnieżka w wyniku uroku trafiają na morderczy kemping, a Woodland pozbawiony rządu musi oprzeć się na... Księciu Uroczym. Tom 3. zawiera numery komiksu od 11 do 18, co stanowi nieco grubszy zbiór niż poprzednie. Prócz głównych "Kronik" otrzymujemy też 3 pomniejsze historie (operacja "Sharp" w dwóch aktach była prześmieszna!). Na duży plus jest dla mnie przeplatanie różnych autorów rysunków, ponieważ osobiście nie jestem fanką stylu Buckinghama. Ten tom zdecydowanie stawia na zbliżanie bohaterów do siebie. Choć nazwa może wskazywać, że wątki miłosne to centrum fabuły to raczej jest to zgrabnie wplecione w tło. Podobało mi się również pogłębienie postaci Wilka - otrzymujemy jego wrażliwą i romantyczną stronę, a także poznajemy rodzinne backstory. Fabuła prezentuje pierwszy "boss fight", który jest naprawdę spektakularny. I krwawy. Brutalności i dużej ilości drastycznych scen nie można odmówić temu tomowi. Zbiór nr 3 jest - jak wszystkie poprzednie w mojej ocenie - bardzo dobry. Czyta się go z łatwością, a świat stworzony przez Willinghama jest wciągający, poważny i zabawny zarazem.

Trzeci tom Kaznodziei był arcydziełem, któremu Łowcy w żaden sposób nie mogli dorównać, ale i tak jest to świetny album. Na scenie pojawia się nowy gracz Herr Starr, trochę psychopata, trochę ciota, która daje się zgwałcić i to dosłownie. Czwarty tom nie szokuje poziomem brutalności, lecz wyuzdaną orgią od której robi się nie dobrze. Na szczęście fabuła idzie w dobrym kierunku i odczuwam pewne skojarzenia z Kodem da Vinci, który chyba był zainspirowany jednym z motywów tego komiksu. Na duży plus nowi bohaterowie, a nasz irlandzki wampir jest coraz zabawniejszy. Kot zamknięty w kiblu, uśmiałem się po pachy.

Wstępna historia z Kopciuszkiem super! Mega zaskoczenie, potem opowieści wojenne średnie, a potem wracamy już do dalszych opowieści o Baśniowcach i ich problemach, pomysłach i intrygach. Generalnie ten tom jest póki co najspokojniejszy z dotychczasowych coś mi się wydaję, że to cisza przed burzą, chociaż sama końcówka wow sam domyśliłem się dopiero pod sam koniec, jak ktoś czyta te opinie to w dalszym ciągu będę każdemu polecał tą serię ponieważ moim zdaniem jest wspaniała! Pozdrawiam