Kaznodzieja: Łowcy

Kontrowersyjna i obrazoburcza seria, która ma rzeszę wielu fanów. Po raz kolejny twórcy wykonali dobrą robotę Poznajemy losy Świętego, jeszcze za życia i już po śmierci. Ten tom odpowiada na pytanie - Dlaczego pewien kowboj znalazł się w piekle i przemienił się w istotę pozbawioną litości i ludzkiego współczucia. Kawał solidnej fabuły i doskonałych rysunków. Szkoda, że wątek Świętego od Morderców tak spaprano w serialu ,,Preacher" - ta postać miała potencjał, do tego świetnie dobrano aktora. Oby w 3 sezonie twórcom serialu udało się zrehabilitować.

Siódmy tom to kolejna odsłona dawnych dziejów, a w praktyce album do niczego nie potrzebny i jawny skok na kasę. Historię Gębodupy można było przypomnieć w retrospekcjach. Wiadomo, że i tak nikogo nie zaskoczy. Z kolei druga część albumy czyli historia najemnych zabijaków pracujących dla pewnej babci, także nie zapewnił rozrywki na wysokim poziomie. Kilka klisz, trochę strzelania i typowe zakończenie dla tej serii. Każdy śmiało może pominą ten tom.

Kaznodzieja powraca w wielkim stylu. Album Wojna w słońcu to prawdziwe odrodzenie serii, album niezwykle ważny i genialny fabularnie, wręcz kwintesencja Kaznodziei. A wszystko zaczyna się nie pozornie. Poznajemy początki Her Starra i kilka ciekawych sekretów z życia Graala, ale to dopiero początek atrakcji. Sama wojna dostarcza sporo atrakcji, a walka Świętego od Morderców z siłami Graala rozpisana jest na wiele stron, miałem przy niej ubaw po pachy. Równie ciekawie prezentują się losy bohaterów po bitwie. Jesse spotyka niedoszłego kosmonautę i pada sporo słów prawdy, podobnie w monologu Kaznodziei, gdy wraca do swej ukochanej pogrążającej się w nałogu. Zakończenie w sumie przewidywalne, ale właśnie takie miało być. Wojna w słońcu pokazuje jaką miernotą jest tak naprawdę Starr, a sceny u kanibali, za to uwielbiam tą serię. Warto wspomnieć o wstawkach z Gędbodupą. Muszę przyznać, że dawno się tak nie uśmiałem, mimo że nie było to śmieszne. Wojna w słońcu przywróciła podupadającą wiarę w przyszłość serii, ten słusznie doceniany album zasługuje na uznanie.

Salvation to już jedenasty tom Kaznodziei i jest to bardzo udany album, co prawda z pola widzenia znikają Cassidy i Tulip, a akcja skupia się wyłącznie na Jesse’ie, to dostajemy do rąk mocną historię. Kaznodzieja przerywa swe poszukiwania i dociera do małego miasta, gdzie rządzi się pewien producent mięsa. Konfrontacja jest nieunikniona. Album dosłownie pokazuje wszystkie grzechy prowincji. Lokalnych watażków, bossa który chce wszystkim rządzić, nieprzychylne nastawienie do czarnoskórej mniejszości i nawet KKK, wykpiony tutaj po mistrzowsku. Jesse zamiast Boga odnajduje matkę i pokazuje czym jest teksańskie rozumienie prawa.

Całe piekło nadchodzi to szumny tytuł, który tak naprawdę jest niczym innym jak albumem mającym przygotować grunt pod wielki finał. Nie dostajemy w nim nic ciekawego, łącznie z orginem Tulip, notabene wyjątkowo przewidywalnym i nudnym. Sm dwunasty tom trzeba przeczytać, by dojść do końca opowieści, ale należy uczynić to szybko. Tom wieje nudą i jest troszkę łzawą historyjką, nie do końca w stylu Kaznodziei.

Nowojorscy gliniarze do udana bezpośrednia historii Kaznodziei. Akcja tym razem przenosi się do tytułowego Nowego Jorku, gdzie nasi bohaterowie wpadają w nie liche tarapaty. Historia zawarta w tym albumie nie zawiera wiele treści religijno-mistycznych. To swego rodzaju okrutny kryminał bez morału. Już początki serii pokazują, że świat Kaznodziei jest ,,szary z czarnymi plamami”. Mimo wszystko drugi album odstaje nieco poziomem od rewelacyjnego pierwszego, ale to i tak jeden z najlepszych komiksów jakie miałem w rękach.

Do przeczytania mocno zmotywował mnie tato, który dzień wcześniej rzucił hasło "Jutro oglądamy Sin City". Mam (nie)stety tę przypadłość, że wolę znać tekst źródłowy, zanim poznam adaptację, więc stwierdziłam, że przeczytam chociaż 1. tom serii. I przeczytałam, a właściwie połknęłam, ponieważ dosłownie płynęło się przez ten komiks. Ciężki i mroczny klimat świetnie jest tu ukazany w kadrach z walką, ale też przy samym pokazaniu miasta. Frank Miller nie szczędzi krwi ani nagości, co tym mocniej zarysowuje charakter dzieła. Dzięki temu, że akcja idzie bardzo szybko, czytelnik nawet nie ma czasu kwestionować motywów głównego bohaetera, ponieważ szybko wpada w wir wydarzeń. Na pewno będę czytać kolejne tomy!

Lata temu zetknąłem się z Y. Ostatni z mężczyzn wydawanym przez Wydawnictwo Manzoku. Wtedy zrobił on na mnie olbrzymie wrażenie jako komiks mieszający ze sobą fantastykę, politykę i sensację. Dziś widać dojrzałem, bo zrobił on na mnie wrażenie bardziej amerykańskiej wersji Seksmisji i traktatu filozoficznego. https://kmfsagitta.pl/2024/11/23/y-ostatni-z-mezczyzn-recenzja-komiksem-po-lapach/

Po naprawdę długiej przerwie wróciłam do mrocznego świata wykreowanego przez Franka Millera. „Ten żółty drań” jest czwartą z opowieści rozgrywających się w „Sin City” i bez wątpienia wciąż robi duże wrażenie. Co ma do zaoferowania ta utrzymana w klimacie noir historia? Wizja przedwczesnej emerytury wymuszonej problemami zdrowotnymi budzi w Hartiganie mieszane uczucia. Nim jednak będzie mógł się rozkoszować odpoczynkiem, rusza na ostatnią misję. Nierówną bitwę, w której sprawiedliwość stoi na przegranej pozycji. Rusza tropem syna senatora Roarka, wiedząc, że w jego łapy wpadła kolejna ofiara. Uratowanie słodkiej jedenastoletniej Nancy z rąk zwyrodnialca staje się celem najwyższej wagi. Jednak próba zamachu na jedynaka mężczyzny trzymającego Sin City w garści sprowadza na Hartigana los pod wieloma względami o wiele gorszy od śmierci… Przedstawiona w tym tomie opowieść naprawdę trzyma w napięciu. Kolejne wydarzenia tworzą ponury klimat rodem z najlepszego noir. Niemal fizycznie da się odczuć niesprawiedliwość toczącą Miasto Grzechu. Mimo tego odniosłam wrażenie, że miejscami ta narracja jest dość topornie prowadzona. Mam przez to głównie na myśli przeładowane tekstem dymki, które mogła zastąpić odpowiednia ekspresja w obrębie kadrów. Mówiąc jednak o innych aspektach: dwójkę głównych bohaterów naprawdę da się lubić, z kolei sam antagonista od początku do końca budzi niesmak. Może i generuje to niemal przesadzoną polaryzację między dobrem a złem, niemniej naprawdę tak prosta konstrukcja również ma swój urok. Nie zabrakło też elementów komediowych: duet drobnych przestępców najgorszego sortu, którzy komunikują się ze sobą niczym elita umysłowa, zadowoli fanów wszelkich nietypowych kontrastów. Kwintesencją tej historii oraz najlepszym jej aspektem okazało się jednak niezwykle gorzkie zakończenie, które na długo zapada w pamięć. W warstwie artystycznej nastąpiła pewna zmiana względem poprzednich części. Na czarno-białych kartach pojawił się dodatkowy kolor. Jeden z bardziej obrzydliwie intensywnych odcieni żółtego, jakie mogę sobie wyobrazić. Ten zabieg wypada naprawdę ciekawie, przełamując silny kontrast pozbawiony szarości. W tym samym czasie niektóre plansze same w sobie wyglądają po prostu genialnie – zwłaszcza w przypadku grafik zajmujących dwie strony. Klimatycznie, zgrabnie, intrygująco. „Ten żółty drań” jest przypuszczalnie jedną z najbardziej lubianych przeze mnie opowieści z uniwersum „Sin City”. Mroczna, ponura historia utrzymana w równie ciężkiej stylistyce zdecydowanie zwraca na siebie uwagę. Ode mnie tytuł ten otrzymuje 8/10.

Druga część serii, została opublikowana w pierwszym tomie zbiorczym, wydanym przez Klub Świata Komiksu. Czytając ten album miałem wrażenie lekkiego deja vu z Żywymi Trupami, jednak one powstały o wiele później od Ygreka. Cykle, bo taki podtytuł nosi ten tom, pokazują nam jak daleko posuniemy się aby dostosować się w nowo zaistniałej sytuacji. Jedni uczą się na błędach inni powielają stare, ale każdemu, a raczej w tym wypadku każdej, osobie przyświeca jedno motto "Zacznę od nowa". Fabuła rozgrywa się niedługo po wydarzeniach jakich byliśmy świadkami w Bostonie. Yorick wraz z agentką 355 odnajdują doktor Alison Mann, jednak w wyniku pewnych komplikacji muszą opuścić jej laboratorium, a raczej to co z niego zostało. Po burzliwej naradzie zapada decyzja o wyruszeniu do drugiego obiektu naukowego, znajdującego się w Kalifornii. Yorick nadal sprzeciwia się badaniom mającym na celu sklonowanie mężczyzn, ale nie chce też robić za zwykłego reproduktora, próbując bezskutecznie namówić wszystkich na podróż do Australii, gdzie przebywa jego dziewczyna Beth. Niestety podczas podróży pociągiem dochodzi do wypadku, co skutkuje nieoczekiwaną zmianą trasy. Cała trójka ląduje w małym miasteczku Marrisville w Ohio, wydające się funkcjonować jak przed wybuchem zarazy. Kobiety tam żyjące mają wszystko - jedzenie, dostęp do wody a nawet elektryczność. Skrywają jednak mroczną tajemnicę, zaś Yorick i doktor Mann wzbudzają ich podejrzenia gdy zdradzają ze 355 to agentka na usługach rządu. Na pierwszym planie mamy dwie sprawy. Ludzi chcących zacząć od nowa naprawiając swoje błędy oraz tych, którzy nową drogę życia zaczynają od zemsty i próbie podporządkowania sobie innych. Mowa oczywiście o mieszkankach Marrisville oraz Amazonkach, czy też jak same siebie zwą, Córach Amazonek. Są to dwie szale tego samego świata, pokazujące do czego prowadzą konsekwencje własnych czynów. Jedni próbują odkupić swe winy inni natomiast zrucają ją na swych dawnych ciemiężycieli oskarżając, bez chwili refleksji, wszystkich mężczyzn. Z automatu każdy samiec był potencjalnym gwałcicielem czy mordercą bo miał penisa i to wystarczyło aby matka natura wybiła do nogi wszystkich posiadających chromosom Y. Amazonki, z swą przywódczynią na czele, nie starają się nawet zrozumieć cierpienia kobiet, które utraciły kochających synów albo mężów. Zamiast tego szydzą z nich i zaczynają traktować tak, jak kiedyś zachowywali się ci, którymi gardzą. Zupełnie inaczej wygląda sytuacja mieszkanek Marrisville, starających się odnaleźć miejsce w tym chaosie i zacząć żyć na nowo, dziękując za każdy nowy dzień. W tą kipiel trafia trójka naszych głównych bohaterów, starających się za wszelka cenę dotrzeć do Kalifornii. Oczywiście na główny ogień wpada jak zwykle Yorick, coraz mniej kryjący się z swoją tożsamością. Jest on wyraźnie zmęczony całą sytuacją i myśli tylko o tym jak dostać się do Australii i odszukać swoją Beth. Zadanie jest bardzo skomplikowane, bo coraz więcej osób dybie na jego życie, a on sam w tym świecie pozbawionym prawa staje się wyjątkowo cennym towarem. Towarzyszy też mu pytanie, na które sam stara się odpowiedzieć. Czy jest on faktycznie ostatnim mężczyzną na Ziemi? Czytelnik poznaje też nieco historię doktor Mann oraz agentki 355, lubującej się w zwrocie "Ściśle tajne". Niemniej umiemy sobie wyrobić zdanie kim są obie kobiety, co nimi kieruje oraz dlaczego tak bardzo troszczą się o Yoricka. Widać wielkie oddanie nauce oraz krajowi u obu pań i choć traktują swego podopiecznego głównie jako cenny obiekt, to powoli zaczynają czuć do niego czysto ludzką sympatię. No, po za momentami gdy ten wpada na kolejny szalony pomysł lub rzuca "wyrafinowanym" dowcipem. W tle tej trójki pojawiają się też inne postacie, jak Sonia mieszkająca w Marrisville, siostra Yoricka oraz tajemnicza pasażerka na gapę notorycznie wyrzucana z pociągu. Po przeczytaniu Cykli miałem ochotę od razu zasiąść do lektury kolejnego tomu. Niestety albumy trzeci oraz czwarty pojawią się dopiero w kolejnym numerze zbiorczym, mającym premierę w czerwcu tego roku. Zostaje zatem czekać i mieć nadzieję, że wątki, które nie zostały zamknięte oraz naprawdę genialnie pomyślany finał tego zeszytu, zostaną odpowiednio rozwinięte. Ygrek to świetna seria, czyta mi się ją o wiele lepiej od Żywych trupów, choć formą graficzną nieco im ustępuje. Jednak niewiele, co bardzo cieszy, bo naprawdę przyjemnie przerzuca się kolejne karty tego komiksu. A o to chyba właśnie w tej sztuce chodzi.

W drugim tomie zbiorczym Ygreka znalazły się aż cztery opowieści. Wszystko dlatego że tomy trzeci oraz czwarty, zawierają w sobie po dwie historie, których akcje rozgrywają się w innych miejscach. Jednak po bardziej szczegółowej lekturze zorientujemy się, ze to tak naprawdę jedna spójna całość i w tym wydaniu zbiorczym Egmont dał swym czytelnikom bardzo porządny kawał historii jednego z ostatnich mężczyzny na Ziemi. Dziś przyjrzymy się bliżej albumowi zatytułowanemu Jeden mały krok, który zawiera również zeszyty Komedia i tragedia. Patrząc po wydarzeniach jakie mają tutaj miejsce, można by sądzić, że tytuł drugiej opowieści jest bardziej trafiający w sedno. Po krwawych wydarzeniach w Marrisville, Yorick, w towarzystwie doktor Alison Mann i agentki 355, zmierza do san Francisco, gdzie znajduje się super nowoczesne laboratorium genetyczne doktor Mann. Grupa nie ma jednak łatwego zadania gdyż nadal drepczą im po pietach Amazonki, ekstremistyczna grupa kobiet twierdzących, ze to Matka natura oczyściła planetę z męskiego robactwa. Tymczasem podczas podróży pociągiem, natrafiają na Natalię, Rosjankę która przybyła do USA w celu ochrony rosyjskiego astronauty. Okazuje się bowiem, że w stacji orbitalnej nadal znajduje się troje ludzi, z których dwójka to mężczyźni. Rozpoczyna się dramatyczny wyścig z czasem, podczas gdy na arenie pojawia się nowy gracz - komando izraelitek, kierowane ręką tajemniczej osoby z Kongresu USA. Trzeci tom spycha w praktyce na najdalszy plan temat Amazonek, wprowadzając na ich miejsce izraelitki, które mają za zadanie porwać Yoricka. Całą sytuację komplikuje para astronautów płci męskiej oraz Natalia, zdająca się być dla całej serii bardzo ważną postacią. Jej rola w trzecim albumie jest naprawdę ważna, zaś jego zakończenie daje nam wyraźnie do zrozumienia, że z rosyjską blond pięknością o twardym charakterze, która po angielsku mówi bardzo koślawo, na co Yorik często zwraca uwagę, spędzimy jeszcze sporo czasu. Sama postać Yoricka, czyli oficjalnie ostatniego żywego mężczyzny na Ziemi, trochę ewoluowała. Nadal jest on zbyt pochopny w podejmowaniu decyzji, ciągle pragnie odszukać swoją dziewczynę w Australii oraz jest jej, o dziwo, wierny jak pies. Z drugiej strony ma się wrażenie, że chłopak czasami jest bliski pęknięcia i tym samym targnięcia się na swoje życie. Wrażenie to pogłębiają jego nieroztropne akcje, które czasem faktycznie ratują sytuację, ale jego samego wystawiają na poważne, a czasem śmiertelne niebezpieczeństwo. Mimo to nie opuszcza go ironiczne poczucie humoru, którym potrafi doprowadzić do szału agentkę 355 oraz doktor Mann. Druga historia, zatytułowana Komedia i tragedia, rozgrywa się jakiś czas po wydarzeniach dotyczących Natalii i astronautów. Nie występuje w niej jednak nikt z głównej trójki, tylko małpka Yoricka, Ampersand. Trafia on do grupy aktorek, która ma zamiar wystawić w teatrze sztukę o ostatnim mężczyźnie na Ziemi. Pokazuje ona dwa dna sytuacji w jakiej znalazły się kobiety - filmową i faktyczną. Z jednej strony starają się poradzić sobie po stracie bliskich, ale jednocześnie samych mężczyzn, czy w tym wypadku mężczyznę, przedstawiają w sposób bardzo stereotypowy. Do tego dochodzi do wielu tarć pomiędzy postaciami poza planem, co tylko utwierdza czytelnika w przekonaniu, że zachwianie naturalnego porządku rzeczy, nie ważne w którą stronę, musi mieć katastrofalne konsekwencje. Trzeci album Ygreka jest bardzo dynamiczny oraz w przeciwieństwie do poprzednich zdecydowanie krwawszy. Pokazuje też on jak tragiczny staje się obraz sytuacji na naszej planecie, przy zniszczeniu niemal całego łańcucha dowodzenia, służb porządkowych czy medycznych. Jednak sednem tego numeru jest walka o przywrócenie równowagi, tak bardzo potrzebnej światu po wystąpieniu tajemniczej zarazy, która wybiła niemal wszystkie organizmy posiadające chromosom Y. Fabuła rozwija się coraz dynamiczniej, a finalne zwieńczenie obu historii daje czytelnikom nadzieję na bardzo interesującą kontynuację, podsycając tylko apetyt na więcej.

Rewelacyjny humor, epickie rysunki, fabuła rozwalająca mózg. Świetne, krwiste postaci, zwroty akcji i oprawa graficzna która zaskakuje pomysłowością i tylko zwiększa szaleństwo podczas czytania. Brutalny, ostry, a przy tym niezwykle zabawny komiks. Po prostu trzeba znać!

Lucyfer z „Sandmana” Neila Gaimana w odrębnej, opowiedzianej przez Mike`a Careya historii. Warto? Zdecydowanie tak. Mike`a Careya cenię za cykl powieści z gatunku urban fantasy, opowiadających o prywatnym egzorcyście Feliksie Castorze – pierwsza z nich nosi tytuł (nomen omen) „Mój własny diabeł”. To jedna z tych serii, do których lubię wracać. Carey jest też autorem doskonałej, moim zdaniem, „Pandory”, prezentującej oryginalną wizję świata po apokalipsie. Teraz już rozumiecie, dlaczego w moim przypadku sięgnięcie po „Diabła na progu” było tylko kwestią czasu. Lucyfer Mike`a Careya przypomina mi trochę Lokiego z „Kłamcy” Jakuba Ćwieka: pozbawiony swojego miejsca w panteonie, żyje między śmiertelnymi, od czasu do czasu świadcząc Niebu rozmaite usługi, za które słono każe sobie płacić (ale nie anielskimi piórami). W przeciwieństwie do Lokiego jest jednak bardzo potężną i wpływową postacią – nie należy go lekceważyć. Trzeba również przyznać, że Lucyfer ma zdecydowanie więcej klasy (choć może słowo „majestat” pasowałoby tu bardziej). Upadły anioł w idealnie skrojonym garniturze prowadzi elitarny bar w Los Angeles. Służy mu Mazikeen, przyjaciółka jeszcze z czasów piekła (torturowała tam dusze zmarłych ludzi z taką znajomością fachu, że zasłużyła na tytuł najbardziej utalentowanego oprawcy piekła). Mazikeen jest demonem. W mieście grzechu i rozrywki upadły anioł przygląda się niepozornym istotom ludzkim oraz ich przyziemnym motywacjom – i wyciąga wnioski niczym biblijny Kohelet: marność nad marnościami i wszystko marność. „Żyjąc tu, pośród nich – patrząc, jak się rodzą, umierają, budują i niszczą – nie da się uniknąć myśli o tym, jak bardzo niestałe jest wszystko w tym Wszechświecie. Nic naprawdę solidnego. Nic trwałego”. „Diabeł na progu” składa się z trzech opowieści, które zapoznają nas z ważnymi dla serii postaciami. Choć sporo tutaj nieuniknionych nawiązań do „Sandmana”, znajomość kultowego cyklu Neila Gaimana nie jest konieczna. W „Diabelskiej alternatywie” Lucyfer wykonuje zadanie na zlecenie Nieba. „Wróżba z sześciu kart” zabiera nas do podłej dzielnicy zdemoralizowanego Hamburga, gdzie kobiety zarabiają na życie ciałem, a wytatuowani rasiści prześladują imigrantów i homoseksualistów. „Zrodzona z umarłymi” to króciutka, ale mocna historia o niezwykłej dziewczynce, która „wespół w zespół” z duchem zamordowanej przyjaciółki wymierza sprawiedliwość zbrodniarzowi. Wszystkie opowieści łączy postać Lucyfera i Mike Carey w roli scenarzysty. Każdą jednak narysował kto inny, co w tym przypadku świetnie się sprawdziło. Nie sprawdziły się natomiast napisy, który przysporzyły mi nieco problemów. Pomysł, by każda z postaci miała własny krój czcionki, sam w sobie nie jest zły, jednak wysiłki włożone w odczytanie (ze zrozumieniem) wypowiedzi Lucyfera wystawiły moją cierpliwość na ciężką próbę („d”, które wygląda jak „q” do góry nogami, na przykład). Tymczasem dialogi odgrywają w tym komiksie kluczową rolę i zdecydowanie wolałabym płynnie je czytać niż dukać jak z „Elementarza”. Pożyczony od Gaimana diabeł błyszczy własnym światłem – jak na gwiazdę przystało. Uniwersum stworzone przez Careya jest rozbudowane, intrygujące, mroczne, oparte na współistnieniu zazębiających się światów. Dla mnie oznacza to początek pasjonującej przygody. Recenzja opublikowana na blogu: https://zapiskinamarginesie.pl/2019/05/12/pozyczony-diabel/

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

„Tego zmierzającego donikąd świata nie kształtują niejasne siły metafizyczne. To nie Bóg zabija dzieci. To nie los je ćwiartuje i nie przeznaczenie rzuca psom na pożarcie. To my. Tylko my. […] Wtedy się odrodziłem. Mogłem narysować własny wzór na tym moralnie pustym świecie.” Zdecydowanie lepsza część, naprawdę wciągająca. Historia Strażników ma w sobie coś magnetycznego. Nie ma tutaj jakiejś typowej dla superbohaterów akcji, w stylu przyszli, wygrali ze złem i cała ludzkość jest im za to wdzięczna. Wciąż w ukryciu przeżywają swoje osobiste dramaty i rozważają nad sensem świata i bycia tym, kim byli kiedyś. Dostajemy też w tej części świetny portret Rorschacha. Bohaterowie czują, że wojna jest czymś nieuniknionym, ale czy są w stanie cokolwiek zrobić, kiedy traktowani są jak przestępcy? Jestem bardzo ciekawa jak całość się zakończy.

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

Jedno wielkie wow. Nie lada sztuka stworzyć bardzo eksperymentalne dzieło, zarówno w warstwie wizualnej, jak i fabularnej, a jednocześnie zrobić to w sposób bardzo czytelny i przynoszący dużą przyjemność i zagłębienie się w historię Sandmana bez dodatkowego rozkminiania biegu wydarzeń. Wplatanie motywów z popkultury potęguje to wrażenie.

Jokera wypisano z Azylu Arkham i... no właśnie. Przy tak intrygującym i ekscytującym początku spodziewałam się wielkiego "bum", nagłych zwrotów akcji i tego, że po prostu w Gotham będzie się działo, natomiast fabuła jest taka troszkę o niczym. Brakuje mi chwytliwego wątku. Komiks dobrze się czyta, jednak akcja do niczego nie zmierza, nie ma zauważalnego punktu kulminacyjnego. Tak jak wspominałam powyżej komiks dobrze się rozpoczyna i trzyma w napięciu, lecz tylko do pewnego momentu. Narratorem akcji jest nowo poznany i nowo nabyty podwładny Jokera - Jonny Frost. Cała fabuła polega na tym, że Jokera wypisano z Azylu Arkham, ponieważ uznano, że już nie jest obłąkany i teraz Joker próbuje się "dorobić", bo jest całkowicie spłukany. Pomimo monotonnej i "spokojnej" jak na Jokera akcji, komiks zapada w pamięć. Ogromny plus za rewelacyjne rysunki - szczegółowe, świetna kolorystyka - ponura, a jednocześnie kolorowa. Komiks utrzymany jest w mrocznym, specyficznym klimacie. Pomimo, że spodziewałam się czegoś więcej po tak wybitnym komiksie, podobał mi się i na pewno będę do niego wracać, chociażby ze względu na jego walory artystyczne i estetyczne.

Wreszcie nadszedł i ten moment – pożegnanie z Miastem Grzechu. „Sin City: Do piekła i z powrotem” jest siódmą, a zarazem ostatnią odsłoną kultowej serii komiksów. To dzieło Franka Millera jednocześnie okazuje się największym objętościowo tomem. W dodatku dość nietypowym. Artysta i weteran wojenny, Wallace, ratuje nieznajomą kobietę przed śmiercią. Miły wspólny wieczór przy drinku zmienia się jednak w koszmar, gdy Esther zostaje brutalnie uprowadzona. Mężczyzna rozpoczyna osobistą wendettę, usiłując odnaleźć bratnią duszę w tym przepojonym złem mieście. Jednak każdy spisek czy szemrany biznes sięga głębiej, niż można by przypuszczać. Nigdy nie wiesz, komu wypowiadasz wojnę, upominając się o sprawiedliwość… Ta opowieść może budzić różne emocje. Nie wszystkie będą pozytywne. Klimat jest gęsty, zemsta słodka, a przeciwności losu wymagają nie lada sprytu, odwagi oraz niekiedy odpowiednio wykorzystanej siły. W pewnym momencie robi się już naprawdę poważnie, rzeczywistość okazuje się dobrze zakamuflowanym piekłem, budząc zgrozę i obrzydzenie. Gorszym nawet od psychodelicznych wizji spowodowanych nieznanym narkotykiem. Jednak mimo tak hiperbolizowanego obrazu deprawacji, przedstawiona historia znacząco różni się od pozostałych odsłon, co przynajmniej w moim odczuciu nie stanowiło atutu. Zakończenie nie podąża typową drogą, w związku z czym czułam delikatne rozczarowanie – jednak to kwestia już kompletnie indywidualna, czy akurat to rozwiązanie przypadnie komuś do gustu. Dominujący styl nie różni się od tego w poprzednich tomach, oferując dokładnie ten sam znakomity poziom. Czarno-białe kontrasty, subtelność, a także przebijający się gdzieniegdzie kolor przewodni… Z wyjątkiem jednej nieco dłuższej sceny, która jest w pełni barwna i kompletnie odjechana. Zmiany z kadru na kadr, psychodelia, narkotyczna podróż przez stany świadomości. Wszystko zupełnie niespodziewane, w dodatku zabarwione humorem (choć w dużej mierze dość niskich lotów). „Sin City: Do piekła i z powrotem” domyka kultową serię w dość nieoczywisty sposób, nie stroniąc od chłodnego optymizmu. Może się to podobać, można się tym zachwycić, mnie nie do końca to kupiło. Wciąż uważam tę część za dobrą, ale nie umywającą się do najlepszych. Ot takie proste 7/10.

„Ludzie sądzą, że sny nie są prawdziwe, bo nie ma w nich materii, cząsteczek. Ale sny są prawdziwe. Składają się z punktów widzenia, obrazów, wspomnień, żartów, straconych nadziei…” Po średnio zadowalającej jak dla mnie części pierwszej, tutaj dostałam coś, co mnie wessało bez reszty. Sandman, po odzyskaniu swojej sakwy z piaskiem wyrusza do piekła, aby znaleźć kolejną ze skradzionych mu rzeczy. O ile akcja w piekle jakoś specjalnie mnie nie wciągnęła, to później było już tylko lepiej, a wręcz genialnie. Postać doktora Destiny – przerażająca i wszystko co działo się z jego udziałem po nawianiu z ośrodka dla obłąkanych zmroziło mi krew w żyłach. Spodziewałam się jednak trochę mocniejszej konfrontacji Sandmana z doktorem Dee. Również fajna i interesująca ostatnia część, w której poznajemy Śmierć – jedną z Nieskończonych i siostrę Sandmana. Świetna postać. Jestem podekscytowana tym, w jakim kierunku zmierza całość i chcę więcej.