Żywe Trupy: Bez odwrotu

Wszystko byłoby dobrze, gdyby tylko Carl trzymał się zasady "never put the D in crazy", mam nadzieję, że młodszy Grimes szybko wydorośleje, bo buzujące hormony zdecydowanie mu nie służą. Wszystko do czego doszło w tym tomie to jego wina. Poza tym bardzo dobry tom, zdecydowanie jeden z moich ulubionych jak do tej pory.

Bohaterom zagrażają tym razem nie tylko nowi tajemniczy przeciwnicy, ale również konflikty wewnętrzne. W tym tomie po raz pierwszy dochodzi do bezpośredniej rozmowy z jednym z „Szeptaczy” – okazuje się, że jednak są oni ciekawszym konceptem niż mogłoby się wydawać po tym co sugerował poprzedni tom. Pokojowa egzystencja z nimi mogłaby być możliwa, ale biorąc pod uwagę… kontrowersyjny sposób życia, to można zadać sobie pytanie – czy protagoniści w tym wypadku nie mają obowiązku zainterweniować? Równie ciekawy jest wspominany drugi wątek czyli walka o władzę wewnątrz jednego z obozów. Pozornie sympatyczni bohaterowie okazują się żądnymi o władzę tchórzami, którzy wykorzystują sfrustrowanych ludzi do realizacji własnych celów. Chociaż ten element fabuły zostaje w miarę szybko doprowadzony do końca, to tu pojawia się problem tego jakie będą konsekwencje. To, co mi się nie podobało mi w tym tomie, to kierunek rozwoju Carla – jak na kogoś, kto przeżył niemal całe dzieciństwo pośród żywych trupów strasznie łatwo daje się manipulować. Również rozczarowało mnie wyjaśnienie dziwnego zachowanie Rosity – myślałem, że będzie to coś bardziej oryginalnego – chyba że tak naprawdę kryję się za tym coś innego… Szkoda również, że nie pojawiły się też żadne wyjaśnienia co do losu części postaci – może w następnym tomie to rozwiną. Trochę też mało wiarygodny wydał mi się wygląd „Szeptaczki” – wygląda na zbyt zadbaną jak na kogoś, kto żyje tak a nie inaczej. Podsumowując, całkiem dobry tom, chociaż czasami zachowania bohaterów były nieprzekonujące.

„Za dużo ich jest… w chuj za dużo!” Akcja rusza dalej, poza to co widziałam w serialu i muszę przyznać, że jest całkiem nieźle. Fakt, wiało nudą przez pierwszą połowę, różne myśli przechodziły przez moją głowę, że to już było, że całość robi się schematyczna, że znowu i znowu i znowu w kółko to samo… Ale później jak zwykle zdarza się coś, co ciężko sobie wyobrazić i przewidzieć, coś, co jednak zostawia mnie z większym bądź mniejszym ‘wow’ na ustach. W tej części też było coś takiego, ale kopara nie opadła mi do samej ziemi. Pomimo to wciąż jest dobrze i wciąż czuję tę moc. Więc… czekam niecierpliwie na dalsze wydarzenia. „Dlaczego potrzebowałem tyle czasu, żeby zdać sobie sprawę, że zawsze problemem byli ludzie. Nie mogę uwierzyć w to co powiem, ale zmarli… to problem do opanowania.”

„Zgoda buduje, niezgoda rujnuje”. Strasznie przegadana część. Nadchodzi zima, kończą się zapasy, po wypadkach z ostatniej części nastroje społeczności są niespecjalne. Od początku oczekujemy na to, jak rozwinie się sprawa z Carlem, a także obserwujemy mniejsze bądź większe zawirowania uczuciowe mieszkańców. A poza tym jest głównie o Ricku i zaczęłam mieć uczucie, że wciąż o tym samym, o dylematach związanych z zabijaniem innych ludzi, jego słusznością i koniecznością. Wciąż jest o podziałach, o chęci dominacji i władzy. Wydaje mi się, że to wszystko już było, że jest tego za dużo i generalnie mówiąc, wynudziłam się. Z odcinka na odcinek lubię Ricka coraz mniej, jego rozważania o wszystkim zaczynają mnie dobijać, a biorąc pod uwagę, że Andrea od samego początku działała mi na nerwy, to końcówka tego tomu była dla mnie wyjątkowo rozczarowująca.

Zdrada i wielka ucieczka. Bohaterowie przygotowują się do możliwej wojny z Szeptaczami. W tym samym czasie Negan ucieka, by zrealizować pewien plan. Spodziewałem się, że tom ten skupi się na zemście Negana. Fabuła jednak zaskakuje czytelnika parokrotnie, a sam bohater okazuje się jeszcze bardziej niejednoznaczny niż można było się spodziewać. Przy okazji ukazana jest różnica poglądów jego i Szeptaczy – Negan mimom wszystko nie wierzy w darwinizm społeczny i w pewien sposób stara się chronić słabszych. Innym interesującym wątkiem może być nawiązanie radiowego kontaktu z nową społecznością. Jednakże pomysł ten moim zdaniem jest szyty dosyć grubymi nićmi, a grający tutaj pierwszą rolę Eugene wypada dosyć naiwnie. Same przygotowania na wojnę mogą przypominać podobne motywy związane z Gubernatorem czy Zbawcami. Tutaj jednak mamy już dosyć dobrze zorganizowane społeczności, które dysponują całkiem obfitym arsenałem i nie ma już takiego poczucia zagrożenia czy bezradności jak wcześniej. Nawet pewna zdrada nie robi takiego wrażenie, bo można było jej się spodziewać. Jeśli chodzi o rysunki, to jest to porządny, ale pozbawiony fajerwerków styl. Szkoda, że rysownik nie pokusił się o bardziej szczegółowe pokazanie obozowiska Szeptaczy i zastosował pewną formę autocenzury. Tom warty przeczytania ze względu na wątek Negana. Reszta wypada poprawnie, chociaż powtarza pewne wątki.

Przeczytałem pierwszy tom serii Outcast: Opętanie zatytułowany Otacza go ciemność i muszę przyznać, że zrobił na mnie ogromne wrażenie. Klimat jest niesamowicie mroczny i wciągający, a historia od razu przykuwa uwagę. Czuć, że autorzy – Robert Kirkman i Paul Azaceta – doskonale wiedzą, jak budować napięcie i tworzyć tajemniczą atmosferę. Jeśli kolejne części są równie dobre, to już wiem, że czeka mnie świetna lektura. Nie mogę się doczekać, żeby zagłębić się w dalszy ciąg tej opowieści!

Szeptacze atakują. Negan wraca i nawiązuje współpracę z Rickiem. W tym czasie wróg przechodzi do ofensywy. Ten tom to przede wszystkim akcja. Mamy tu dwa główne starcia – potyczkę małego oddziału z Szeptaczami, a także wielkie oblężenie. Zarówno mniejsza, jak i wielka walka są bardzo dramatyczne. Widzimy, że obie strony dają z siebie wszystko, nawet pomimo sporej przewagi liczebnej. Techniki walki są tutaj często bardzo pomysłowe i można pod tym względem podziwiać bohaterów. Przy czym widzimy tutaj indywidualne reakcje bohaterów, co pomaga bardziej się utożsamiać z różnymi osobistymi tragediami. Szczególnie błyszczy tutaj Negan, który też ma bardzo specyficzną scenę dramatyczną, która jednak autentycznie potrafi wzruszyć. Cieszę się, że tym razem rysownik ma okazję trochę bardziej się wykazać. Podział stron na mniejsze kadry świetnie podkreśla dynamikę poszczególnych scen. Także sensownie zastosowane kadry na dwie strony dobrze podkreślają potęgę zagrożenia. Tom lepszy od poprzedniego, być może dzięki wielu scenom akcji. Jest tu na szczęście miejsce na chwilę oddechu, ale ostatnie strony zapowiadają jeszcze bardziej epickie momenty. Polecam.

Zmiana osoby wcielającej się w Batmana nie jest żadnym nowym motywem w komiksach. Po historii „Knightfall” w rolę Człowieka-Nietoperza wcielał się Azrael, a po „Final Crisis” Dick Grayson. Nie będzie to żadnym wielkim zdradzeniem fabuły, że tym razem Batmanem zostaje... komisarz James Gordon. Jak wypada ta podmianka? W wyniku wydarzeń z historii „Ostateczna rozgrywka” Batman zostaje uznany za zaginionego. Gotham jednak w dalszym ciągu potrzebuje swojego obrońcy, więc policja postanawia stworzyć własnego Człowieka-Nietoperza. Najlepszym kandydatem szybko staje się James Gordon, który musi stawić czoła nowym zagrożeniom. Podoba mi się pomysł na nowe status quo. Nikt nie stara się udawać, że James Gordon jest równie sprawny jak Batman. Pokazane jest, że ostro ćwiczy i ma taktyczne doświadczenie, ale w dużej mierze musi polegać na pracy zespołowej. Za nowym Batmanem stoi mały oddział techników i ma ciągłe wsparcie z policyjnego sterowca. Miło, że pośród zespołu można dostrzec pewne znajome twarze. Poza tym bohater też zakłada specjalną robozbroję, kiedy zagrożenie jest naprawdę duże. Zaskoczyło mnie, że dosyć szybko wyjaśniono co tak naprawdę stało się z Brucem Wayne'em. Podobało mi się, że wpleciono tu postać, której epizodyczny występ parę tomów temu uznałem jedynie za smaczek dla fanów. Jest to dosyć oklepany motyw, ale z drugiej też stanowi chyba najlepsze możliwe szczęśliwe zakończenie dla tego bohatera. Domyślam, ze szybko zostanie to odwrócone, ale gdyby ta historia nie byłaby częścią głównego kanonu, to pomysł ten stanowiłby całkiem dobre domknięcie historii Batmana. Mam trochę mieszane uczucia co do przeciwników, z jakimi musi się tu mierzyć nowy Batman. Gang „Devil Pigs” jest dosyć kiczowaty i sam pomysł na nich wydawał mi się dosyć głupawy. Za to całkiem interesujący jest tajemniczy Bloom przywodzący na myśl postać z horroru w stylu Slendermana. Za oprawę graficzną większej części tego tomu odpowiada sztandarowy rysownik serii czyli Greg Capullo. Nowy kostium Batmana jest z jednej strony bardzo praktyczny i pozbawiony wielu niepotrzebnych elementów jak chociażby peleryna, ale z drugiej przez to pozbawia bohatera najbardziej charakterystycznych cech wyglądu. Dosyć śmiesznie wypada za to robozbroja bohatera, chociaż tutaj nawet postacie śmieją się z tego, więc dosyć duży plus za samoświadomość. Ciekawostką jest umieszczony w tomie zeszyt, który jest oderwany od głównej historii. Tutaj klasyczny Batman niedługo po wydarzeniach z „Roku zerowego” prowadzi śledztwo w sprawie śmierci nastolatka. Jest to bardzo typowa historia detektywistyczna, gdzie główny bohater dzięki rozmowie z kolejnymi podejrzanymi powoli dochodzi do prawdy. Ostateczne zakończenie jest autentycznie zaskakujące, a pewne niedopowiedzenie może sugerować bardzo pokrzepiający morał. Pozytywną niespodzianką jest dla mnie wplecenie tu wątków z wydarzeń dziejących się obecnie. Historia ta została zilustrowana przez Marka Simpsona działającego pod pseudonimem Jock. Pozornie jego kreska wydaje się skrajnie brzydka i niedokładnia. Jednakże bardzo dobrze udaje mu się pokazać brud i mrok Gotham przez zastosowanie dosyć oszczędnej palety barw. Poza tym całkiem dobrym zabiegiem było wplecenie w historię nagłówków gazet, co w punkcie kulminacyjnym owocuje bardzo ładnym kadrem na dwie strony. Początki nowego Batmana zapowiadają się bardzo obiecująco. Nie wszystkie pomysły wprawdzie są trafione, ale większość zrobiła na mnie dosyć duże wrażenie. Zdaje sobie sprawę, że ta zmiana jest raczej chwilowa, ale stanowi przynajmniej jakieś odświeżenie znanej formuły.

"The Black Monday Murders" stosuje zabiegi narracyjne, z którymi miewam problem, gdyż balansują na granicy lenistwa i pretensjonalności, niezwykle rzadko idąc trzecią drogą, która to umiejętnie wykorzystuje te zabiegi. A są nimi wypełniacze w postaci notatek, listów, transkrypcji rozmów etc. Czyli czysty tekst, zero obrazków. To jest komiks, do jasnej cholery, powieść wizualna, nie książka. Zawsze mnie to wkurzało w twórczości Alana Moore'a. Na szczęście w tym komiksie nie ma tego dużo, momentami nawet się sprawdza, jednak dochodzi kolejny zabieg w postaci wielu pustych lub prawie pustych stron np. między rozdziałami. Marnotrawienie papieru. Cóż, taka wizja twórców. Narzekam, ale czy historia oraz strona wizualna dostarczają? Kadry są jak najbardziej na zadowalającym poziomie, ale nie ma w tym nic zapadającego w pamięć na dłużej. Podobnie scenariusz. Pomysł wyjściowy jak najbardziej intrygujący, ale narracja nieco kuleje, przez co niespecjalnie jestem ciekaw finału historii, a tym bardziej losów bohaterów. Liczę, że tom drugi to zmieni.

Jezioro Ognia to prosta i szybka opowieść z wartką akcją i fajnym twistem. Głównym motywem jest tutaj walka ze złem, której centrum stanowi Szatan i demony. Akcja dzieje się we Francji w czasach wojen albigeńskich (1209-1229). Kościół katolicki walczy z herezją katarską w Langwedocji. Jak nie wiadomo o co chodzi, to oczywiście chodzi o kasę i to, że część Francuzów nie chciała gadać z papieżem. Dominikanie, wraz z rycerzami polują więc na heretyków. Ale to tylko tło do głównej historii. Bo dominikanie oraz rycerze nie wiedzą, że na prowincji czai się dużo większe zło aniżeli zło herezji. To zło z kosmosu. Tak, dobrze czytacie. Walka z kosmitami. W XII wiecznej Francji dochodzi do katastrofy statku obcych – kto był na tym statku? Tego do końca nie wiadomo. Wiadomo jednak, że uwolniły się istoty przypominające Xenomorfy ze znanej serii filmów Obcy. Ich głównym celem – jedzenie. Ich głównym pożywienie - ludzie. Bardziej w sumie to przypomina Tyranidy z Warhammera 40k. Zasadniczo wszystko w tej historii jest takie jakie być powinno. To niezobowiązująca rozrywka z historią w tle w której dzielni rycerze zwalczają zarówno zło w postaci obcych, jak i zło tkwiące w kościele w postaci grubego zakonnika. Jednocześnie dochodzi do wybaczenia heretyczce i próba jej uratowania. Wszystko kończy się absolutną jatką w dobrym stylu lat 80. Czy polecam? Oczywiście, to naprawdę fajna rozrywka na jeden strzał i jeden wieczór. Pewnie, niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte ale nie ma co drzeć szat. Nawet jak te szaty są dominikańskie.

Jak wiadomo, do lasu warto się wybrać raz na jakiś czas. Kąpiele leśne i te sprawy. Ja postanowiłem potaplać się w komiksie „Przez las”, który to wielokrotnie był mi polecany jako Najlepszy Komiksowy Horror. Czy tak jest? Nie wiem. Głównie ze względu na to, że sam komiksowych horrorów czytałem jak na lekarstwo. „Uzumakiego” chyba nie przebił, ale jest bardzo spoko. Mamy tu zbiorek pięciu opowiadań plus prolog i epilog. Są to zatopione w czerni baśniowe przypowiastki, pełne takiego pierwotnego, dziecięcego lęku. Nie znajdziecie tu dynamiki, stosunkowo mało tu dialogów, bardziej przypomina to niepokojące ballady ubrane w fenomenalną formę. I ta forma to nie bierze jeńców. Dostajemy tu uproszczoną, komiksową kreskę wypełnioną nasyconymi kolorami. Z obrazami przemieszane są słowa, dzięki czemu przez komiks się płynie. Może się to wydawać chaotyczne, a jest dokładnie na odwrót. To doskonale poukładane, rozplanowane i poprowadzone historie. Na ogromne pochwały zasługuje polska edycja na wielu płaszczyznach. Komiks jest świetnie przetłumaczony, pełen jest rymowanek i piosenek które brzmią perfekcyjnie naturalnie. Teksty są mocno splecione z obrazem, czasem dostajemy jakieś ołówkowe bazgroły, wszystko to wygląda w naszym wydaniu doskonale. Mało tu prawdziwej makabry, to bardziej mroczne, baśniowe opowiadania, ale jako takie sprawdzają się fantastycznie. To ogromnie spójny, przemyślany wizualnie i niesamowicie elegancki scenariuszowo komiks, nieoczywisty, niejednoznaczny. A, i jest tu sporo dziwnych zębów. Bardzo mi siadło. Zapraszam na IG: @traczytanko

Pierwsze skojarzenie: serial Glitch. Aczkolwiek w serialu ciężar emocjonalny jest dużo, dużo większy. Tutaj ciężko było mi się zżyć z bohaterami, przejąć ich losami; śledziłam akcję ale bez emocji. Być może ma na to wpływ kreska, która jest dla mnie zupełnie nieinteresująca, więc nie zatrzymuję się na kadrach, nie przyglądam szczegółom - po prostu przewracam stronę za stroną i zmierzam do drugiego tomu.

Zaczyna się spokojnie, Miracleman to taki Shazam po czterdziestce. Pojawiają się ciekawe konflikty, jak koleś, który przez kilkadziesiąt lat pozostał w swojej superbohaterskiej postaci, przez co nie dość, że stał się zły, ale też nie zestarzał się, albo kiedy główny bohater dowiaduje się, że jego żona nie jest w ciąży z nim, tylko z jego alter ego. Ale potem robi się z tego Shazam po LSD… No nie wiem, trochę trąci myszką, poza tym chyba za dużo czytałem komiksów superbohaterskich, które "miały być inne niż wszystkie", przez co wszystkie są w sumie bardzo podobne, a może też mam już przesyt samego Moore'a.

Jest to moje drugie spotkanie z komiksem i jestem pozytywnie zaskoczony. Tematyka zombie jest w literaturze, filmie bardzo popularna a komiks wręcz idealnie do tego pasuje. Sama kreska, chociaż nie mam w tym temacie doświadczenia, mi osobiście przypadła do gustu. Oprócz oczywiście wygłodniałych zombie autor starał się pokazać zwykłych ludzi, ich życie i problemy i to się udało. Samo zakończenie świetne, na pewno przeczytam następną część z cyklu.

Natasza Romonawa to najbardziej znana tajna agentka w uniwersum Marvela. Większości znana głównie z filmów o Avengersach, swoim własnym oraz epizodów u innych. Czarną Wdowę stworzył nie kto inny jak Stan Lee. Pierwszy raz pojawiła się w komiksach już w 1964 roku. Od tego czasu bezustannie wykonuje misje i ratuje świat. Wydanie z kolekcji Ciemna strona Marvela obejmuje głównie historię 'Powrót do domu', która zawarta była w zeszytach od listopada 2004 do kwietnia 2005 roku. Natasza w końcu ma zamiar odpocząć, uciec od wszystkiego i żyć spokojnie. W tym czasie zaczynają ginąć ludzie, co nie daje jej spokoju i zaczyna drążyć temat. Śledztwo zaprowadzi ją do domu. Do Rosji, która już nie jest tym samym krajem z lat dzieciństwa. Nie zabraknie tu brutalności, podtekstów erotycznych czy zalegających na stronach trupów. W końcu to Czarna Wdowa. Oprócz tego dostajemy krótką historię 'Okrązenie', gdzie Nat ratuje Avengersów(luty 2012). Do tego dwa epizody. Pierwszy z Silver Sable (lipiec 1990), drugi również z misji w Moskwie (lipiec 2020). Fabuła była dla mnie nie do końca równa. Były momenty z dobra akcją i intrygą, aby zaraz siadło. Ogólnie Wdowa nie jest moją ulubioną bohaterką i dlatego może nie wczułem się w to aż tak. Z pewnością kreskę należy pochwalić, jest rewelacyjna. Myślę, że nie jest to pozycja dla każdego. W mojej ocenie miła dla oka, fabularnie ujdzie.

Bardzo dobry komiks. Abstrahując już od omawiania kreski czy symboliki kolorów, ten komiks to po prostu bardzo dobra pozycja dla fanów Daredevila. Nie trzeba zagłębić się w najdalsze zakątki Marvel Comics by zrozumieć fabułę. Tylko siadasz, czytasz i zachwycasz się.

Komiks Star Wars Komiks 2/2015 Darth Vader i jego wojna z rebelią przedstawia konflikt między Imperium a Rebelią z punktu widzenia jednego z najpotężniejszych bohaterów sagi Darth Vader. Historia rozgrywa się w realiach galaktycznej wojny znanej z uniwersum Star Wars, gdzie Imperium próbuje zniszczyć rodzący się ruch oporu. Najciekawszym elementem komiksu jest ukazanie Vadera jako bezwzględnego dowódcy. Nie jest on tylko wykonawcą rozkazów Emperor Palpatine, ale także strategiem, który sam planuje działania przeciwko rebeliantom. Jego metody są brutalne, lecz skuteczne Vader wzbudza strach zarówno wśród wrogów, jak i wśród własnych żołnierzy. Fabuła skupia się na polowaniu na siły Rebelii oraz próbach zniszczenia ich floty i baz. W komiksie pojawia się także motyw rywalizacji wewnątrz Imperium, gdzie oficerowie starają się zdobyć uznanie cesarza, a Vader nie toleruje porażek ani zdrady. Oprawa graficzna dobrze oddaje klimat galaktycznej wojny. Dynamiczne sceny bitew kosmicznych, starcia z użyciem Mocy oraz mroczne kadry z Vaderem sprawiają, że komiks czyta się szybko i z dużym napięciem. Autorzy dobrze pokazują potęgę Sitha i jego dominację nad przeciwnikami.

Spoko, ale wolałabym chyba jednak nieco spokojniejsze tempo, tak aby móc się jakoś zżyć z bohaterami, kogoś w ogóle polubić. Plus za pokazanie, że jak zwykle Amerykanie od razu świrują na punkcie Odrodzonych. Nie będę może pisać w czym rzecz żeby nie spoilować, ale dokładnie tak mi się kojarzy ten naród, ich reakcje - całe to szaleństwo jest jak najbardziej w ich stylu.

Tym razem autorzy zabierają nas w trzy różne miejsca i przenosimy się w czasie do przodu. Skinner pojawia się w roku 1919, gdzie ogląda objazdową sztukę teatralną, która przedstawia jego samego. Cóż on ma jednak na ten temat nieco inne zdanie, z którym w dobitny sposób dzieli się z aktorami. Następnie przenosiny się na front Drugiej Wojny Światowej, najpierw na japońską wyspę gdzie trzeba zbadać lokalną odmianę wampirów, a potem do Rumunii, gdzie naziści odkrywają, że potwory nieźle nadają się jako regularny oddział wojskowy. Niektóre sceny odgrywane są w filmach już od lat, dlatego wartka akcja pozwala dosłownie przelecieć przez ten album mimo, że jest grubszy od poprzednika. Kreska też nie zawodzi, więc można sobie pozwolić na to by go przeczytać.

Ciąg dalszy perypetii policjantów z Gotham City, stale mierzących się z brudną, detektywistyczną robotą. Jedna z historii pokazuje załamanie się relacji Batmana z GCPD. Dochodzi nawet do demontażu batsygnału... Ta część dobrze oddaje pewną bezradność miejscowego komisarza, który wszedł przecież w buty nie byle kogo, bo samego Jima Gordona (ten zasłużony komisarz jest już na emeryturze). Zerwanie współpracy z Mrocznym Rycerzem świetnie pokazało też rozbieżne oceny działalności Człowieka Nietoperza wśród policjantów - jak się okazuje, nie każdy detektyw postrzega go jako szkodnika, stosującego bezprawie i naruszającego funkcjonariuszy na niebezpieczeństwo. W komiksie zaprezentowana została sprawa morderstwa pewnego popularnego wielebnego. Śledztwo układa się tak żmudnie, że prowadząca pani detektyw zmuszona jest do współpracy z podejrzaną o zbrodnię... Catwoman. Wątek Kobiety Kota oceniam nader pozytywnie. I wreszcie lwia cześć komiksu poświęcona jest Renee Montoyi - znów jej sprawom prywatnym, przeplatanym z życiem zawodowym. Niewątpliwie Rucka i Brubaker sprawili, że w moim odczuciu detektyw Montoya, znana mi wcześniej z epizodycznych ról w "Batman The Animated Series" i "Batman Knightfall", jest szalenie istotną częścią uniwersum Mrocznego Rycerza. Za to wielkie brawa dla autorów.