Żywe trupy: Bez wyjścia

Rick & Co. zadomowili się w Aleksandrii, doszli już do wniosku, że to nie żywe trupy są ich głównym zagrożeniem, wszystko ładnie pięknie, ale kończą się zapasy. Po dwóch latach apokalipsy zombie nawet na jedzeniu w puszkach kończą się daty przydatności do spożycia. Niespodziewanym zbiegiem okoliczności nasi bohaterowie dostają szansę, aby odmienić swój los, ponieważ istnieją również inne (lepsze?) osady w pobliżu Aleksandrii. Nic specjalnie powalającego z nóg się nie działo w tej części. Owszem, akcja posuwa się do przodu, ale tyle się już wydarzyło wcześniej w całej serii, że dużo potrzeba, aby kopara opadła mi do ziemi. Pojawia się wzmianka o jakimś Neganie, który budzi postrach i trzęsie okolicą. Coś mi tu śmierdzi odgrzewanymi kotletami... Rozwieję swoje wątpliwości i przypuszczenia sięgając z obawą po kolejną część.

Teoretycznie najnudniejszy tom dotychczas. Zdecydowanie najmniej akcji, a i tak bardzo mi się podobało. Przywiązałem się już do postaci więc taki tom z większą ilością miejsca na ich przemyślenia, plany, obawy, nadzieje, lęki jak najbardziej na plus. Czasami trzeba zwolnić i zrobić trochę więcej rozwoju postaci oraz wprowadzić i przedstawić nowe. Też znajdujemy się w momencie historii, w którym odbiega ona naprawdę znacząco od serialu, a raczej serial od komiksu;) Dużo wydarzeń i postaci w serialu dodano, ale też zmieniono ich charaktery. Szczerze mówiąc, czuję się trochę jakbym poznawał tę historię po raz pierwszy, oczywiście nie do końca tak jest i z grubsza wiem dokąd wszystko zmierza, jednakże zmiany są na tyle znaczące, że pozwalają mi się cieszyć na nowo the walking dead, co jest świetne!

Jest to moje drugie spotkanie z komiksem i jestem pozytywnie zaskoczony. Tematyka zombie jest w literaturze, filmie bardzo popularna a komiks wręcz idealnie do tego pasuje. Sama kreska, chociaż nie mam w tym temacie doświadczenia, mi osobiście przypadła do gustu. Oprócz oczywiście wygłodniałych zombie autor starał się pokazać zwykłych ludzi, ich życie i problemy i to się udało. Samo zakończenie świetne, na pewno przeczytam następną część z cyklu.

„Zgoda buduje, niezgoda rujnuje”. Strasznie przegadana część. Nadchodzi zima, kończą się zapasy, po wypadkach z ostatniej części nastroje społeczności są niespecjalne. Od początku oczekujemy na to, jak rozwinie się sprawa z Carlem, a także obserwujemy mniejsze bądź większe zawirowania uczuciowe mieszkańców. A poza tym jest głównie o Ricku i zaczęłam mieć uczucie, że wciąż o tym samym, o dylematach związanych z zabijaniem innych ludzi, jego słusznością i koniecznością. Wciąż jest o podziałach, o chęci dominacji i władzy. Wydaje mi się, że to wszystko już było, że jest tego za dużo i generalnie mówiąc, wynudziłam się. Z odcinka na odcinek lubię Ricka coraz mniej, jego rozważania o wszystkim zaczynają mnie dobijać, a biorąc pod uwagę, że Andrea od samego początku działała mi na nerwy, to końcówka tego tomu była dla mnie wyjątkowo rozczarowująca.

KIEDY LUDZIE SĄ GORSI OD BESTII Przyznam, że jestem pozytywnie zaskoczony tym i poprzednim tomem „Żywych trupów”. Kiedy przypomnę sobie, jak komiksy z tej serii nudziły mnie jakieś dziesięć tomów wcześniej, nie mogę nie docenić tego, że zdołały jednak podźwignąć się i postawić poprzeczkę całkiem wysoko. Wprawdzie najlepsze wciąż pozostaje dla mnie starcie z Gubernatorem, ale najnowszy tom serii Kirkmana i Adlarda dostarczył mi naprawdę dużo dobrej, mocnej zabawy. Całoścć recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/03/03/zywe-trupy-25-bez-odwrotu-robert-kirkman-charlie-adlard/

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

http://iminfected.pl/zywe-trupy-zbyt-daleko-tom-13/ Życie w Alexandrii wygląda zbyt dobrze, by było prawdą. Rick, wraz ze swoją grupą, próbują zaaklimatyzować się w nowym miejscu i coraz bardziej przyzwyczajają się do nowych zasad. Z racji doświadczenia, są oni jednak ostrożni, dlatego postanawiają złamać kilka z nich, by być przygotowanym na wszystko. W tym czasie Rick odkrywa mroczną tajemnicę jednego z mieszkańców miasta, co zaczyna rodzić pewien chaos. Trzynasty tom komiksowych przygód bohaterów, stworzonej przez Roberta Kirkmana serii Żywe trupy, pokazuje przygody grupki cudem ocalałych z rąk zombie bohaterów. Akcja nieco zwolniła, a to za sprawą odnalezienia bezpiecznej przystani, jednak nic nie uchroni ludzi przed nimi samymi. Czy kolejny tom stanowi dobrą kontynuację przygód bohaterów? Jak najbardziej! Mogłoby się wydawać, że wszelkie problemy zniknął, wraz ze znalezieniem nowego miejsca, w którym można spokojnie osiąść. Okazuje się, że kiedy jedne problemy przestają być na pierwszym miejscu, pojawiają się inne, związane z funkcjonowaniem w świecie opanowanym przez żywe trupy. Rick został mianowany strażnikiem miasta i dzięki temu dowiaduje się prawdy o jednym z mieszkańców, który potajemnie znęca się nad żoną i synem. Nie mogąc zaakceptować takiego obrotu spraw, bierze wymierzanie sprawiedliwości we własne ręce, co skutkuje wieloma problemami, ale także rozwiązaniami. Alexandria to niezwykle interesujące miejsce, które, mimo wszystko, stara się zachować normy miejsca, którego nie dotknęła tragedia związana z zombie. Mieszkańcy pracują, uczą się, czyli po prostu tworzą społeczność. Nadaje to powyższemu tomowi nieco lżejszy ton, a co za tym idzie, ilość akcji jest znacznie mniejsza, ale przecież nie o to tu chodzi. Możemy przyjrzeć się bohaterom, którzy graniczą pomiędzy tym, kim się stali, a tym, kim byli kiedyś. To niezwykle ciekawa wewnętrzna walka, którą niemal każdy musi podjąć. Mimo jako takiej optymistycznej wizji na przyszłość nie wszystko takie jest i to właśnie sprawia, że komiksy z serii Żywe trupy są tak interesujące. Zawsze natrafi się coś, co będzie swoistą przeszkodą, a zwalczenie jej przyniesie szereg konsekwencji i towarzyszącym temu emocji. Nowe środowisko to nowa szansa na poznanie bohaterów na nowo. Zakończenie tomu dwunastego zostawiło nas z masą pytań dotyczących tego, co tak naprawdę kieruje naszymi bohaterami. Okazuje się, że nie postradali oni rzetelnego rozumowania, jak mogłoby się wydawać na początku. Cóż jednak można było oczekiwać, patrząc na to, z czym się już spotkali? Przecież Woodburry też wydawało się z początku bezpiecznym miejscem. Jak to zwykle bywa, tak i teraz zakończenie pozostawia nas z kolejnymi pytaniami o losy Ricka oraz reszty i to, jaka przyszłość czeka Alexandrię po pewnych zmianach, które prawdopodobnie się dokonają. Nie ma się tutaj czego przyczepić, ponieważ zamysł klimatyzowania się bohaterów został pokazany w znakomity sposób, z wszelkimi targającymi ich obawami. Podsumowując, Po raz kolejny Żywe trupy nie zawiodły! Nowe miejsce i nowi bohaterowie niosą ze sobą nowe możliwości, a te zostały wykorzystane w świetny sposób. Kirkman umiejętnie żongluję emocjami widza i serwuje masę ciekawych pomysłów, a po każdej lekturze komiksu, chce się więcej! Po więcej, zapraszam na iminfected.pl!

Cóż mogę rzecz...Przeczytałem jako fan serialu TWD i generalnie gatunku. Książka nie specjalnie mnie porwała, chociaż miała swoje dobre momenty. Cały czas chodzi za mną przeczytanie kolejnych części, ale to raczej zasługa marki The Walking Dead niż samej książki.

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

Sam pomysł bardzo przypadł mi do gustu - a miasto Nowy York idealnie pasuję na lokalizację dla "baśniowców" którzy łatwo mogą się wtopić w tłum będąc na wygnaniu. Minusem niestety jest jakość wydania i kolorystyka - sprawia wrażenie wydania kieszonkowego, aż się prosi o lepszą jakość papieru i piękne błyszczące ilustracje.

Całkiem interesująca, dobrze napisana ksiązka. W sumie to najbardziej interesująca była do śmierci jednego z głównych bohaterów, potem dużo straciła, od tego momentu to już chciałem tylko dotrzeć do końca. Dobrze że książki z cyklu nie tworzą jednej historii, tylko są luźno ze sobą powiąznae, ponieważ w Polsce wydano tylko pięć częsci, z bodajże siedmiu.

Cykl „Kaznodzieja” to porywająca lektura. Jest tak wiele aspektów, o których można tu powiedzieć, że doprawdy trudno znaleźć miejsce startu. No ale weźmy, niech będzie: Kaznodzieja jest opowieścią typu „love story”. Albo nie: Kaznodzieja jest historią o przyjaźni między mężczyznami. Inaczej: Kaznodzieja jest przypowieścią o świecie z gruntu niesprawiedliwym, bowiem rządzonym przez ludzi, których stworzył Bóg - a potem zostawił ich samych sobie, w swoim pragnieniu umiłowania pozwolił, by doszli do tej miłości samodzielnie, bez nacisku. I jest również Kaznodzieja historią świata z lat 90., w którym już tylko najbardziej naiwni - oraz ci niespecjalnie inteligentni - wierzą, że istnieje coś takiego jak „amerykański sen”, czyli świat, w którym uczciwą pracą się ludzie bogacą. Garth Ennis w Kaznodziei pomieszał to, co kocham w filmie „Prawdziwy romans”, z tym, co uwielbiam w filmie „Dogma”, a całość umieścił w brutalnym (okropnie brutalnym) świecie, którego dramatyzm wskakuje na najwyższe możliwe tony. Jednocześnie przyjemnie czyta się o prawdziwej, męskiej przyjaźni Jessego z Cassidym, podobnie w zaangażowany sposób patrzymy na związek Jessego z Tulip, niejednokrotnie trzaśniemy się w czoło patrząc, jak coś tak pięknego jak miłość jest aż tak trudne; jak złączenie dwóch osobowości, które niewątpliwie pragną się wzajemnie, jest usłane takimi wilczymi dołami. Samo życie. Jest i Bóg i aniołowie, dosłownie, jako postaci faktycznie istniejące. Dla niektórych i dziś może to być obrazoburcze (a co dopiero w połowie lat 90.!), ale myślę, że jednak dla większości będzie to już lektura jak najbardziej zdatna. Organizacja, z którą przychodzi się mierzyć naszemu Kaznodziei jest jednoznacznie kojarzona z licznymi religijnymi organizacjami naszego świata, a mocne przerysowanie faktów nie tylko nie utrudnia, ale wręcz ułatwia spojrzenie na religijne instytucje z boku, krytycznie, bez poczucia zagrożenia czy wykonywania czynu grzesznego. Jest tak wiele stron, z których można na cykl spoglądać - tak ogromne wrażenie robi. Garth Ennis i Steve Dillon stworzyli serię, która jak mało która w amerykańskim komiksie zawiera początek, rozwinięcie i koniec, nie jest przeciągnięta o ani jeden epizod, a całość zwyczajnie zwala z nóg. Szczególnie, że mam wrażenie, że my u nas dopiero stosunkowo od niedawna mamy taki świat, jaki przed trzydziestu łaty pokazywał Ennis w USA: gadające głowy w telewizji, które doprawdy nie mają nic do powiedzenia, najgorsze męty z tytułami ministrów, każda, nawet największa głupota, która im się opłaca objawiana niczym słowo boże i jedyne możliwe działania, inaczej no po prostu będzie “finis poloniae”. I te pozwy, wykorzystywanie ludzi utalentowanych przez cwaniaków, którzy krążą jak sępy wokół faktycznie posiadających talent przedstawicieli naszego gatunku, wieczne kłamstwa, życie na koszt buraków-podatników, łamanie z dnia na dzień obietnic bez najmniejszego wstydu - oto, co pokazuje Ennis w tle tej pasjonującej historii. Ale tylko dla dorosłych, ostrzegam. Moim zdaniem jest to dzieło wybitne, które po prostu trzeba posiadać na regale na honorowym miejscu.

Żałuję, że muszę oceniać tą pozycję jako całokształt, nie za jego pojedyncze składowe. Już sama obwoluta jest prawdziwą ucztą dla koneserów dobrej oprawy graficznej. Kreska samego komiksu, prosta, ale na swój sposób potrafi dopiescic wrażliwe oko, zwięzłość historii z jednej strony jest na plus, ale znając obszerność pierwowzoru książkowego trudno się ta streszczona formą tak do konca zaspokoić. To chyba u mnie zadecydowało o zanizonej ocenie. Całość jednak zdecydowanie na plus.:)

Wiele wątków, postaci i chaosu. Ogólnie poszczególne historie nie są złe, ale też moim zdaniem nie ma powodów do zachwytu. Batman mierzy się m.in. z naśladowcami Jokera, Poison Ivy, Merrymakerem (niewykorzystany potencjał na bardzo ciekawą opowieść), a Pingwin mierzy się ze swoim dotychczasowym asystentem. Liczne nawiązania do "Śmierci rodziny".

Jak sama nazwa wskazuje to początek budowania Ligi Sprawiedliwości, bohaterowie dopiero się poznają. Budują między sobą zaufanie i muszą sprostać atakowi samego Darkseida na Ziemię, dzięki czemu zyskują ufność ludzi. Komiks ładny, szybki i prosty, wydaje mi się, że tutaj o to w tym chodziło. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Generalny koncept znałem, ponieważ jako młodszy nastolatek oglądałem ekranizacje kilka razy i nie zrobiło to na mnie jakiegoś większego wow. Chyba jednak musiałem trochę dorosnąć, poobcować z kulturą nieco więcej by docenić ten kunszt w oryginale. Rozumiem zachwyty, ale po Strażnikach, Alan Moore bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę.

Trzeci tom Kaznodziei był arcydziełem, któremu Łowcy w żaden sposób nie mogli dorównać, ale i tak jest to świetny album. Na scenie pojawia się nowy gracz Herr Starr, trochę psychopata, trochę ciota, która daje się zgwałcić i to dosłownie. Czwarty tom nie szokuje poziomem brutalności, lecz wyuzdaną orgią od której robi się nie dobrze. Na szczęście fabuła idzie w dobrym kierunku i odczuwam pewne skojarzenia z Kodem da Vinci, który chyba był zainspirowany jednym z motywów tego komiksu. Na duży plus nowi bohaterowie, a nasz irlandzki wampir jest coraz zabawniejszy. Kot zamknięty w kiblu, uśmiałem się po pachy.

Drugi tom zaczyna się od końca budowy tamy Hoovera. Giną kolejne osoby, związane z prezesami firmy, która ją budowała. Miejscowy szeryf próbuje wyjaśnić tajemnicę kolejnych morderstw. Pomagają mu w tym rzekomi agenci federalni. Suma summarum znów dochodzi do rzezi. Złe i pozornie dobre wampiry znów się ujawniają. Akcja dzieje się w 1936 roku ( poprzedni tom to był koniec XIX wieku i lata 20 XX w. ) więc już lepsze bryki , więcej broni, wybuchów itd. Bardzo dobrze, że dobrano też drugiego rysownika, użyto w jego rysunkach nieco innych odcieni barw, choć styl ma podobny. Historia się rozwija, jedni gonią drugich, zobaczymy jak ich losy potoczą się dalej, bo kluczowe cztery postacie nadal są w grze.

„Amerykański wampir” to jeden z tych komiksów, które są dokładnie takie, jak się człowiek spodziewa. Jest stuprocentowo komiksowy, efektowny, przerysowany, amerykański. Twórcy przyjęli sobie dwa kluczowe założenia (dobra, pewnie więcej, ale tyle zauważyłem): Po pierwsze, oddają wampirom co wampirze. To okrutni drapieżnicy, bezlitośni krwiopijcy, dla których nadrzędną wartością jest polowanie. Po drugie, długowieczność wampirów jest tu wykorzystana aby prowadzić scenariusz przez historię Stanów Zjednoczonych. Dzięki czemu mamy w pierwszym tomie nacisk na lata dwudzieste i wschodzące Hollywood, wraz z całą jego patologią (tu wzmocnioną o wampirze akty). Czasy i temat to wdzięczny, jak pokazało choćby „Zaćmienie” Brubakera. Na plus bardzo klimatyczny rysunek z naciskiem na czerń - nie zachwycający, ale taki jak trzeba. Jest krwiście, mrocznie, ale stuprocentowo rozrywkowo. Nie ma tu najmniejszej obietnicy czegoś więcej. Tak naprawdę ani postaci, ani scenariusz zbyt wiele mi nie zrobiły. Nie jest to nic wybitnego, nie próbuje być. Zasadniczo nie ciągnie mnie do takich poprawnych rzeczy, ale w tym przypadku dam szansę jeszcze kilku tomom, bo jestem zwyczajnie bardzo ciekaw jak wypadną inne momenty z historii USA ubrane w tę konwencję. Zapraszam na Instagram: @traczytanko

Do przeczytania mocno zmotywował mnie tato, który dzień wcześniej rzucił hasło "Jutro oglądamy Sin City". Mam (nie)stety tę przypadłość, że wolę znać tekst źródłowy, zanim poznam adaptację, więc stwierdziłam, że przeczytam chociaż 1. tom serii. I przeczytałam, a właściwie połknęłam, ponieważ dosłownie płynęło się przez ten komiks. Ciężki i mroczny klimat świetnie jest tu ukazany w kadrach z walką, ale też przy samym pokazaniu miasta. Frank Miller nie szczędzi krwi ani nagości, co tym mocniej zarysowuje charakter dzieła. Dzięki temu, że akcja idzie bardzo szybko, czytelnik nawet nie ma czasu kwestionować motywów głównego bohaetera, ponieważ szybko wpada w wir wydarzeń. Na pewno będę czytać kolejne tomy!