Strażnicy, tom 3

Do przeczytania mocno zmotywował mnie tato, który dzień wcześniej rzucił hasło "Jutro oglądamy Sin City". Mam (nie)stety tę przypadłość, że wolę znać tekst źródłowy, zanim poznam adaptację, więc stwierdziłam, że przeczytam chociaż 1. tom serii. I przeczytałam, a właściwie połknęłam, ponieważ dosłownie płynęło się przez ten komiks. Ciężki i mroczny klimat świetnie jest tu ukazany w kadrach z walką, ale też przy samym pokazaniu miasta. Frank Miller nie szczędzi krwi ani nagości, co tym mocniej zarysowuje charakter dzieła. Dzięki temu, że akcja idzie bardzo szybko, czytelnik nawet nie ma czasu kwestionować motywów głównego bohaetera, ponieważ szybko wpada w wir wydarzeń. Na pewno będę czytać kolejne tomy!

Po raz kolejny spotkałam się z serią „Sin City” na łamach komiksu „Damulka warta grzechu”. Dzieło Franka Millera ponownie zabrało mnie w mroczny świat pełen nieprawości. Część ta została w 2014 roku zekranizowana w ramach filmu o tym samym tytule. Dwight w ramach swej pracy śledzi i fotografuje niewiernych mężów, a także przyjmuje inne drobne zlecenia. Walczy z wewnętrznym demonem, gdy z dnia na dzień w jego życie z buciorami wchodzi przeszłość. Ava, która niegdyś go porzuciła dla pieniędzy, poszukuje w nim oparcia i pomocy. W jej pozornie ułożonym małżeństwie dzieje się coś niepokojącego, a ktoś usiłuje ją zabić. Otumaniony mężczyzna usiłuje się oprzeć bogini, gdy ta wciąga go w mroczną intrygę, z jakiej nie da się łatwo wyplątać… Opowieść naprawdę ma swój urok. Nawet jeśli pod pewnymi względami jest nieco sztampowa i czerpie ze znanych wzorców. Niemniej pojawia się nieco plot twistów, czy bardziej intrygujących momentów. Bardzo duża część historii poświęcona została na wewnętrzne rozterki Dwighta, co zdecydowanie czyni go bardziej wiarygodnym, rzeczywistym bohaterem. Z tekstu bije naprawdę ponury, mroczny klimat miasta, w którym deprawacja jest porządkiem dziennym. Sama intryga nawet mi się podobała, przy pierwszym podejściu może zrobić duże wrażenie, gdy nie sposób jeszcze odsiać prawdę od kłamstwa. Czarno-białe rysunki pozbawione szarości przypadły mi do gustu bardziej niż poprzednio, choć jest to raczej wynik samej fabuły, która wymogła pewną statyczność większej liczby scen. Silny kontrast najciekawiej wypada przy tym w nieco bardziej… intymnych scenach. Plansze z Avą skaczącą do basenu zdecydowanie się wyróżniają i przykuwają uwagę, to przypuszczalnie jeden z moich ulubionych fragmentów w tej części. „Sin City: Damulka warta grzechu” jest pozycją wartą sprawdzenia. To przyjemny komiks czerpiący nieco z noir, który naprawdę potrafi wciągnąć. Z mojej strony 8/10.

Tom pierwszy uważam za lepszy, ciekawszy, bardziej pomysłowy i oryginalny. Ta część stanowi kawał dobrej lektury, ale nie czułem takiego zaangażowania jak poprzednio. Na na plus mogę wyróżnić rysunki, które idealnie pasują do przyjętej przez Moore’a konwencji. Na niektórych kadrach osoby bardziej uważne mogą natknąć się na ukryte detale i smaczki. Komiks jest dobry, ale odczułem jednak lekkie rozczarowanie bo po tak trudnych w ocenie i całkowicie niejednoznacznych bohaterach można było spodziewać się czegoś więcej.

„Tego zmierzającego donikąd świata nie kształtują niejasne siły metafizyczne. To nie Bóg zabija dzieci. To nie los je ćwiartuje i nie przeznaczenie rzuca psom na pożarcie. To my. Tylko my. […] Wtedy się odrodziłem. Mogłem narysować własny wzór na tym moralnie pustym świecie.” Zdecydowanie lepsza część, naprawdę wciągająca. Historia Strażników ma w sobie coś magnetycznego. Nie ma tutaj jakiejś typowej dla superbohaterów akcji, w stylu przyszli, wygrali ze złem i cała ludzkość jest im za to wdzięczna. Wciąż w ukryciu przeżywają swoje osobiste dramaty i rozważają nad sensem świata i bycia tym, kim byli kiedyś. Dostajemy też w tej części świetny portret Rorschacha. Bohaterowie czują, że wojna jest czymś nieuniknionym, ale czy są w stanie cokolwiek zrobić, kiedy traktowani są jak przestępcy? Jestem bardzo ciekawa jak całość się zakończy.

Generalny koncept znałem, ponieważ jako młodszy nastolatek oglądałem ekranizacje kilka razy i nie zrobiło to na mnie jakiegoś większego wow. Chyba jednak musiałem trochę dorosnąć, poobcować z kulturą nieco więcej by docenić ten kunszt w oryginale. Rozumiem zachwyty, ale po Strażnikach, Alan Moore bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę.

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

Egzemplarz komiksu do recenzji otrzymałem od Timof comics w ramach współpracy barterowej. "Prosto z piekła" to dzieło wybitne. Alan Moore stworzył genialny scenariusz w oparciu o mnóstwo materiałów dotyczących Kuby Rozpruwacza. Jego historia wydaje się przez to równie prawdopodobna, co każda inna z lepiej uzasadnionych teorii. Mistrzowska jest także kreska Eddiego Campbella, która nie tylko oddaje ówczesne realia, ale i w sposób znakomity podkreśla nastrój opowieści. Równie genialny jest sam przekład – zachowanie żywego języka sprawiło, iż komiks jest jeszcze bliższy rzeczywistości. Osoby z niższych warstw społecznych więc „mówiom, robionc błendy”, podczas gdy usytuowani na wyższym szczeblu drabiny społecznej obywatele Londynu wysławiają się zgodnie z obowiązującymi zasadami leksykalnymi. Zastanawiacie się pewnie teraz, co z samym Kubą Rozpruwaczem? Oczywiście, nie zdradzę Wam, kto w "Prosto z piekła" został osadzony w jego roli. Co jednak mogę Wam zdradzić, to to, że postać ta została przez Moore’a bardzo dobrze sportretowana. Jej psychika, zachowania oraz motywy są wiarygodne – na tyle, na ile „wiarygodna” może być logika kierująca seryjnym mordercą. Równie dobrze zostały zaprezentowane wszelkie inne osoby dramatu. Każda z postaci, która choćby na chwilę pojawia się w kadrze, została odpowiednio nakreślona. Zarówno pod względem psychologicznym, jak i wizualnym. Na osobne omówienie zasługuje również naturalizm w wykonaniu Campbella. Jako że ofiarami Rozpruwacza w głównej mierze były panie lekkich obyczajów, w komiksie znajduje się kilka scen, których nie powstydziłby się Milo Manara: jest więc i negliż, jak i ujęcia cielesnych zbliżeń. Poza tym, oczywiście, przedstawione są także same zbrodnie. Bez żadnych upiększeń. "Prosto z piekła" jest pod tym względem niezwykle brutalnym komiksem. To nie jest zwykła historia o Kubie Rozpruwaczu. To komiksowe arcydzieło. Ale tylko dla osób dorosłych i o mocnych nerwach. Żeby nie było – ostrzegałem. Dłuższa recenzja na moim blogu - link: https://karols.pl/prosto-z-piekla-edycja-kolorowa/

Wreszcie nadszedł i ten moment – pożegnanie z Miastem Grzechu. „Sin City: Do piekła i z powrotem” jest siódmą, a zarazem ostatnią odsłoną kultowej serii komiksów. To dzieło Franka Millera jednocześnie okazuje się największym objętościowo tomem. W dodatku dość nietypowym. Artysta i weteran wojenny, Wallace, ratuje nieznajomą kobietę przed śmiercią. Miły wspólny wieczór przy drinku zmienia się jednak w koszmar, gdy Esther zostaje brutalnie uprowadzona. Mężczyzna rozpoczyna osobistą wendettę, usiłując odnaleźć bratnią duszę w tym przepojonym złem mieście. Jednak każdy spisek czy szemrany biznes sięga głębiej, niż można by przypuszczać. Nigdy nie wiesz, komu wypowiadasz wojnę, upominając się o sprawiedliwość… Ta opowieść może budzić różne emocje. Nie wszystkie będą pozytywne. Klimat jest gęsty, zemsta słodka, a przeciwności losu wymagają nie lada sprytu, odwagi oraz niekiedy odpowiednio wykorzystanej siły. W pewnym momencie robi się już naprawdę poważnie, rzeczywistość okazuje się dobrze zakamuflowanym piekłem, budząc zgrozę i obrzydzenie. Gorszym nawet od psychodelicznych wizji spowodowanych nieznanym narkotykiem. Jednak mimo tak hiperbolizowanego obrazu deprawacji, przedstawiona historia znacząco różni się od pozostałych odsłon, co przynajmniej w moim odczuciu nie stanowiło atutu. Zakończenie nie podąża typową drogą, w związku z czym czułam delikatne rozczarowanie – jednak to kwestia już kompletnie indywidualna, czy akurat to rozwiązanie przypadnie komuś do gustu. Dominujący styl nie różni się od tego w poprzednich tomach, oferując dokładnie ten sam znakomity poziom. Czarno-białe kontrasty, subtelność, a także przebijający się gdzieniegdzie kolor przewodni… Z wyjątkiem jednej nieco dłuższej sceny, która jest w pełni barwna i kompletnie odjechana. Zmiany z kadru na kadr, psychodelia, narkotyczna podróż przez stany świadomości. Wszystko zupełnie niespodziewane, w dodatku zabarwione humorem (choć w dużej mierze dość niskich lotów). „Sin City: Do piekła i z powrotem” domyka kultową serię w dość nieoczywisty sposób, nie stroniąc od chłodnego optymizmu. Może się to podobać, można się tym zachwycić, mnie nie do końca to kupiło. Wciąż uważam tę część za dobrą, ale nie umywającą się do najlepszych. Ot takie proste 7/10.

A ja pysznie się bawiłam na Lidze. To kawał ciekawego, choć może niezbyt oryginalnego komiksu z masą nawiązań do popkultury. Odnajdywanie kto i co, a najważniejsze skąd to była połowa przyjemności. Do tego dobre rysunku, niezłe kolory i co najważniejsze - brak widocznych efektów komputerowych. Co prawda Nina w każdym epizodzie ma inną twarz, ale to nie istotne. Klimat jest, zabawa jest, wciąga... czego chcieć więcej?

Wiele lat po obejrzeniu fenomenalnego filmu, w końcu sięgnąłem po pierwowzór komiksowy. Surowa kreska, brutalny świat, trup ściele się gęsto. Posiadać ten komiks w swojej bibliotece to nie lada gratka. Po lekturze można też zauważyć, że ekranizacja naprawdę czerpała garściami z komiksu. Epickie dzieło.

Unikalny, wspaniały album. To nie tylko najlepszy komiks napisany przez Franka Millera, ale i najlepszy komiks o Batmanie, jaki powstał. Zrobił na mnie ogromne wrażenie lata temu, kiedy czytałem go pierwszy raz, a teraz, po odświeżeniu w 2025 roku, nie stracił niczego ze swojej atomowej (nomen omen) mocy. Fabuła „Powrotu Mrocznego Rycerza” to ogrom różnych elementów, które doskonale się uzupełniają. Początkowo opowieść może się wydawać chaotyczna, ale wszystko świetnie się ostatecznie zazębia – obraz świata przedstawionego jest prawdziwie przerażający, ale jest w nim, paradoksalnie, miejsce na nadzieję. Niesie ją starzec, któremu jeszcze chce się walczyć w imię swoich ideałów. Wbrew wszystkim przeciwnościom. Niezłomnie. Do końca. „Powrót Mrocznego Rycerza” zachwyca także po latach. To arcydzieło.

(opinia zbiorcza dla obu tomów) O tym jak trauma wojenna zatruwa życie nawet osobom, które jej osobiście nie doświadczyły. To ubrana w formę komiksu historia Żyda ocalałego z II wojny światowej. Zaczyna się w przedwojennych czasach dobrobytu, przechodzi przez pierwsze wojenne, wciąż jeszcze względnie spokojne miesiące, pobyt w obozie jenieckim, getcie, ukrywanie się, kończąc na Auschwitz. Ale to też relacja trudnej relacji ojca z synem, na której cieniem położyły się te ciężkie wojenne doświadczenia i samobójcza śmierć matki. Główny bohater nie jest postacią z kryształu, to żywy obraz stereotypu chytrego Żyda - małostkowy, kłótliwy, rasistowski, chorobliwie oszczędny, ale też nie mogący się pogodzić z trudnymi wspomnieniami, dręczony przez poczucie winy ocalałego, tęskniący za ukochaną żoną, człowiek bez korzeni. To w jakimś sensie bohater bardzo przegrany, mimo że przeżył - czasem dzięki szczęściu, ale często dzięki własnemu sprytowi i zaradności. To bardzo poruszająca historia, podkreślona minimalistyczną formą czarno-białego rysunku i bardzo realna mimo zwierzęcego sztafażu. I tak całkiem na marginesie, niesamowicie zachwyca mnie sam tytuł - "Mój ojciec krwawi historią" - ależ to piękne.

Niebywała pozycja. Chyba każdy z nas wie jak skonstruowany jest Maus, że jest komiksem w którym naród żydowski przedstawiony został jako myszy. Ja przynajmniej tyle wiedziałam przed rozpoczęciem lektury. Nie przypuszczałam, że tak bardzo mną ona wstrząśnie i ile bólu przekaże. Jestem pod ogromnym wrażeniem.

Cykl „Kaznodzieja” to porywająca lektura. Jest tak wiele aspektów, o których można tu powiedzieć, że doprawdy trudno znaleźć miejsce startu. No ale weźmy, niech będzie: Kaznodzieja jest opowieścią typu „love story”. Albo nie: Kaznodzieja jest historią o przyjaźni między mężczyznami. Inaczej: Kaznodzieja jest przypowieścią o świecie z gruntu niesprawiedliwym, bowiem rządzonym przez ludzi, których stworzył Bóg - a potem zostawił ich samych sobie, w swoim pragnieniu umiłowania pozwolił, by doszli do tej miłości samodzielnie, bez nacisku. I jest również Kaznodzieja historią świata z lat 90., w którym już tylko najbardziej naiwni - oraz ci niespecjalnie inteligentni - wierzą, że istnieje coś takiego jak „amerykański sen”, czyli świat, w którym uczciwą pracą się ludzie bogacą. Garth Ennis w Kaznodziei pomieszał to, co kocham w filmie „Prawdziwy romans”, z tym, co uwielbiam w filmie „Dogma”, a całość umieścił w brutalnym (okropnie brutalnym) świecie, którego dramatyzm wskakuje na najwyższe możliwe tony. Jednocześnie przyjemnie czyta się o prawdziwej, męskiej przyjaźni Jessego z Cassidym, podobnie w zaangażowany sposób patrzymy na związek Jessego z Tulip, niejednokrotnie trzaśniemy się w czoło patrząc, jak coś tak pięknego jak miłość jest aż tak trudne; jak złączenie dwóch osobowości, które niewątpliwie pragną się wzajemnie, jest usłane takimi wilczymi dołami. Samo życie. Jest i Bóg i aniołowie, dosłownie, jako postaci faktycznie istniejące. Dla niektórych i dziś może to być obrazoburcze (a co dopiero w połowie lat 90.!), ale myślę, że jednak dla większości będzie to już lektura jak najbardziej zdatna. Organizacja, z którą przychodzi się mierzyć naszemu Kaznodziei jest jednoznacznie kojarzona z licznymi religijnymi organizacjami naszego świata, a mocne przerysowanie faktów nie tylko nie utrudnia, ale wręcz ułatwia spojrzenie na religijne instytucje z boku, krytycznie, bez poczucia zagrożenia czy wykonywania czynu grzesznego. Jest tak wiele stron, z których można na cykl spoglądać - tak ogromne wrażenie robi. Garth Ennis i Steve Dillon stworzyli serię, która jak mało która w amerykańskim komiksie zawiera początek, rozwinięcie i koniec, nie jest przeciągnięta o ani jeden epizod, a całość zwyczajnie zwala z nóg. Szczególnie, że mam wrażenie, że my u nas dopiero stosunkowo od niedawna mamy taki świat, jaki przed trzydziestu łaty pokazywał Ennis w USA: gadające głowy w telewizji, które doprawdy nie mają nic do powiedzenia, najgorsze męty z tytułami ministrów, każda, nawet największa głupota, która im się opłaca objawiana niczym słowo boże i jedyne możliwe działania, inaczej no po prostu będzie “finis poloniae”. I te pozwy, wykorzystywanie ludzi utalentowanych przez cwaniaków, którzy krążą jak sępy wokół faktycznie posiadających talent przedstawicieli naszego gatunku, wieczne kłamstwa, życie na koszt buraków-podatników, łamanie z dnia na dzień obietnic bez najmniejszego wstydu - oto, co pokazuje Ennis w tle tej pasjonującej historii. Ale tylko dla dorosłych, ostrzegam. Moim zdaniem jest to dzieło wybitne, które po prostu trzeba posiadać na regale na honorowym miejscu.

Podchodziłam do Hellboya dwa lub trzy razy, bo jest to klasyk i postanowiłam sobie, że muszę się z nim zapoznać. Chciałam w końcu wiedzieć o co z nim chodzi, wyrobić sobie zdanie, i może nawet dać się zaskoczyć. Próbowałam dać się przekonać, ale niestety bezowocnie. Nie wiem czy moja niechęć do kontynuowania utworu wynikała ze słabo przedstawionej treści, mało angażującej fabuły, mojego niezrozumienia przekazu, czy rozciągnięcia w czasie poznawania komiksu. Być może złożyły się na to wszystkie wyżej wymienione czynniki, nie wiem. W każdym razie, jestem niemalże pewna, że do Hellboya nie wrócę, bo najzwyczajniej w świecie nie interesuje mnie co dzieje się dalej, a też dużej części nie zrozumiałam, bo była bardzo chaotyczna.

Mimo, że jako ludzie przeszliśmy bardzo długą drogę w poszukiwaniu logiki, mimo że odkryliśmy świat atomów oraz potęgę wszechświata, to ciągle i na nowo brakuje nam tej podstawowej, wynikającej z życiowych zasad, zdroworozsądkowości, która powstrzymała by nas od popełniania wciąż tych samych błędów. Krótki cytat, a właściwie tłumaczenie z języka niemieckiego, w którym czytałem tę książkę, podsumowujący moją myśl: "Ludzkość nadal składa się z tych samych zgniłych jaj, pełna tych samych namiętności, które nadal skutkują tymi samymi okropnymi omletami!"

Kontynuacja historii o przekazaniu klucza do bram Piekieł z świetnym wtrąceniem na początku, traktującym o historii Charlesa Rowlanda (wow, jak to było dobrze powiązane w kontekście całego tomu). Niewiele więcej można tutaj napisać, świetna fabuła i tragiczne rysunki.

Po długim czasie sięgnęłam w końcu po odłożone na półkę komiksy z Hellboy'em i zdania, co do dzieł Mignoli nie zmieniam. Rysunki są niesamowite, dopracowane i ciężko oderwać od nich wzrok, historie bazujące na podaniach, legendach i opowieściach ludowych wciągają, a wpleciony tu i ówdzie humor ubarwia całokształt.

Słynny(?) "Szninkiel" Van Hamme'a i jednego Polaka. Podzielony na 10 części, ukazywał się w 1986-87, we Francji. Recenzuję czarno-białą wersję z serii "Kolekcja komiksów Grzegorza Rosińskiego" z 10 rozdziałami. Bez ciężaru nostalgii. Do roboty. Na planecie Daar od lat ścierają się armie trójki "nieśmiertelnych". Na rzeź pędzą roznegliżowane wojownicze amazonki, rycerze na plujących ogniem bestiach, włochate małpoludy i niebinarni łucznicy na latających mięsożernych roślinach. Kręcą się między nimi jeszcze pokurcze szninkiele; niby hobbici, ale trochę gryzonie – niewolnicy, mięso armatnie. Jeden z nich, J'on, budzi się na pełnym trupów pobojowisku. Ukazuje mu się O’n, czyli "Władca Stworzyciel Światów", czyli gadający monolit z "2001: Odyseja Kosmiczna". Każe szninkielowi zaprowadzić pokój na Daarze, bo inaczej zrobi armagiedon. Do pomocy w zadaniu daje małemu "wielką moc". J’on do ostatniego rozdziału będzie się głowił, co to za moc. Tak zaczyna się "mission impossible" niechętnego bohatera. Nie będzie sam. Spotka pomocnego małpoluda Bom-Boma, a potem tłumy oddanych szninkielów z ponętną G’wel na czele. To nie komiks dla dzieci! Przemoc, okrucieństwo, golizna. Autorzy z lubością rozbierają kobiety, a ulubioną zabawką Rosińskiego jest G’wel. Poznajemy ją, gdy omal nie pada ofiarą gwałtu zbiorowego, a potem jej idealne piersi oglądają Daar równie często, jak jego dwa słońca. No i ta słynna scena u Volgi. Co Van Hamme i Grzegorz chcieli powiedzieć? Najlepszy kochanek to hojnie obdarzony murzyn, który straci panowanie, gdy zobaczy modelkę Playboya? Czy tak? To miał być żart? Dzisiaj by nie przeszedł. Oj, nie. Jean Van Hamme czerpał garściami z innych dzieł, gdy lepił "Szninkiela". Wspomniana już "Odyseja", Tolkien, wątki mesjanistyczne, nawiązania biblijne, stwór z Lovecrafta, zrzynka z "Ciemnego Kryształu" Hensona… Komiks miał być przygodówką, opowieścią o zbawicielu, rozprawą na temat relacji człowiek-stwórca, o wybaczaniu... To za wiele srok ciągniętych za ogon. Część wątków interpretuj sobie czytelniku sam. J’on podejrzanie często wychodzi z opresji – tylko szczęście? W co grał O'n? Zakończenie jest dziwne, mało logiczne, pozostawia niedosyt. Mimo to, "Szninkiel" zostaje w pamięci. Nie można przejść obok niego obojętnie. Ma w sobie ogromne pokłady ambicji. Do tego rysunki Rosińskiego – fantastyczne. Zachwycają pięknem i harmonią, by za chwilę oddawać ze szczegółami brzydotę. Podobno istnieje wersja kolorowana. Cieszę się, że trafiłem czarno-białą. "Szninkiel" to wysoka liga, ale nie należy do moich ulubionych komiksów. Interesująca, słodko gorzka przygoda, rozczarowujący finał. Siedem gwiazdek to jednak za mało i nie fair. Osiem. Wydanie zawiera wstęp Kseni Chamerskiej -trochę o autorach, więcej o roli stwórcy w opowieści. Średnio pomocne interpretacje. Dodatki na końcu - zobacz czytelniku, jak bohaterowie "Szninkiela" mogli wyglądać i co G’wel ma między nogami (jeśli cię to interesuje). Poza tym.. Skąd się brały amazonki, ciężkozbrojni i dżender fluidy? Trójca musiała uzupełniać ich szeregi. Zabicie J’ona stworzyłoby męczennika. I nie poprawiło sytuacji. Zły pomysł, "nieśmiertelni". 27.02.26

Kolejny mega pokręcony pomysł - wrzucenie Barbie z grupą freakowego towarzystwa do Krainy Snów! Wyszło świetnie, easter-eggi związane z Kenem jako małą cegiełką budują monumentalność całego numeru, tylko utwierdzają w przekonaniu, że Gaiman to ma łeb. Rysunek, być może przez to, że numer mimo wszystko jest bardziej "przyziemny" nie kłują tak mocno w oczy.