Żywe trupy: Co przed nami

„Za dużo ich jest… w chuj za dużo!” Akcja rusza dalej, poza to co widziałam w serialu i muszę przyznać, że jest całkiem nieźle. Fakt, wiało nudą przez pierwszą połowę, różne myśli przechodziły przez moją głowę, że to już było, że całość robi się schematyczna, że znowu i znowu i znowu w kółko to samo… Ale później jak zwykle zdarza się coś, co ciężko sobie wyobrazić i przewidzieć, coś, co jednak zostawia mnie z większym bądź mniejszym ‘wow’ na ustach. W tej części też było coś takiego, ale kopara nie opadła mi do samej ziemi. Pomimo to wciąż jest dobrze i wciąż czuję tę moc. Więc… czekam niecierpliwie na dalsze wydarzenia. „Dlaczego potrzebowałem tyle czasu, żeby zdać sobie sprawę, że zawsze problemem byli ludzie. Nie mogę uwierzyć w to co powiem, ale zmarli… to problem do opanowania.”

„Zgoda buduje, niezgoda rujnuje”. Strasznie przegadana część. Nadchodzi zima, kończą się zapasy, po wypadkach z ostatniej części nastroje społeczności są niespecjalne. Od początku oczekujemy na to, jak rozwinie się sprawa z Carlem, a także obserwujemy mniejsze bądź większe zawirowania uczuciowe mieszkańców. A poza tym jest głównie o Ricku i zaczęłam mieć uczucie, że wciąż o tym samym, o dylematach związanych z zabijaniem innych ludzi, jego słusznością i koniecznością. Wciąż jest o podziałach, o chęci dominacji i władzy. Wydaje mi się, że to wszystko już było, że jest tego za dużo i generalnie mówiąc, wynudziłam się. Z odcinka na odcinek lubię Ricka coraz mniej, jego rozważania o wszystkim zaczynają mnie dobijać, a biorąc pod uwagę, że Andrea od samego początku działała mi na nerwy, to końcówka tego tomu była dla mnie wyjątkowo rozczarowująca.

KIEDY LUDZIE SĄ GORSI OD BESTII Przyznam, że jestem pozytywnie zaskoczony tym i poprzednim tomem „Żywych trupów”. Kiedy przypomnę sobie, jak komiksy z tej serii nudziły mnie jakieś dziesięć tomów wcześniej, nie mogę nie docenić tego, że zdołały jednak podźwignąć się i postawić poprzeczkę całkiem wysoko. Wprawdzie najlepsze wciąż pozostaje dla mnie starcie z Gubernatorem, ale najnowszy tom serii Kirkmana i Adlarda dostarczył mi naprawdę dużo dobrej, mocnej zabawy. Całoścć recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/03/03/zywe-trupy-25-bez-odwrotu-robert-kirkman-charlie-adlard/

Pojawienie się Negana, biedny Glenn umarł po spotkaniu z nim i jego zabójczą Lucille. Płakałam jak umierał. Uwielbiałam go. Abe też padł ofiarą ludzi Negana. Smutny i brutalny tom, jedyne promienie przebijającego się słońca to związek Ricka i Andrei ( jak długo trzeba było na to czekać! ) oraz ciąża Maggie.

Jest to moje drugie spotkanie z komiksem i jestem pozytywnie zaskoczony. Tematyka zombie jest w literaturze, filmie bardzo popularna a komiks wręcz idealnie do tego pasuje. Sama kreska, chociaż nie mam w tym temacie doświadczenia, mi osobiście przypadła do gustu. Oprócz oczywiście wygłodniałych zombie autor starał się pokazać zwykłych ludzi, ich życie i problemy i to się udało. Samo zakończenie świetne, na pewno przeczytam następną część z cyklu.

Tomy, w których walczyli z Neganem, pochłaniałam w szaleńczym tempie. Przyznam, że momentami przewracałam oczami, gdy widziałam piąte przekleństwo na jednej stronie, ale o to chyba chodziło, by jak najlepiej oddać klimat i zachowanie postaci. Tak czy inaczej, Żywe Trupy są świetną serią i cieszę się, że aż tak mi się spodobały.

Cóż mogę rzecz...Przeczytałem jako fan serialu TWD i generalnie gatunku. Książka nie specjalnie mnie porwała, chociaż miała swoje dobre momenty. Cały czas chodzi za mną przeczytanie kolejnych części, ale to raczej zasługa marki The Walking Dead niż samej książki.

Całkiem interesująca, dobrze napisana ksiązka. W sumie to najbardziej interesująca była do śmierci jednego z głównych bohaterów, potem dużo straciła, od tego momentu to już chciałem tylko dotrzeć do końca. Dobrze że książki z cyklu nie tworzą jednej historii, tylko są luźno ze sobą powiąznae, ponieważ w Polsce wydano tylko pięć częsci, z bodajże siedmiu.

Mam strasznie mieszane uczucia. Całość mi się bardzo podobała, ale zanim doszłam do tego stwierdzenia musiałam przebrnąć przez morze przeróżnych myśli kłębiących się w głowie i sumarycznie doszłam do wniosku, że czegoś mi zabrakło, że komiks był naprawdę mocno przegadany, akcja posuwała się w bardzo powolnym tempie do przodu, co dla jednego czytelnika będzie plusem, dla innego niekoniecznie. Pozwoliło to co prawda na bardzo dokładne przedstawienie postaci, bardzo łatwo było je zrozumieć, zbliżyć się do nich i poczuć ich emocje w obliczu zbliżającej się zagłady świata, i za to największy plus dla tej opowieści. Mocną stroną było też genialne zakończenie, przy finiszu emocji zdecydowanie nie brakuje, warto było przedrzeć się przez kilka mniej interesujących dla mnie momentów, aby zobaczyć takie rozwiązanie, jakże odmienne od tego, czego się spodziewałam, a uwielbiam być zaskakiwana. Czy ocalenie świata musi wymagać poświęceń? Ilu musi zginąć w imię większego dobra? I czy jest w tym wszystkim miejsce na sprawiedliwość i prawdę? Intrygująca końcówka, złapałam się na tym, że chciałabym wiedzieć co mogłoby się wydarzyć dalej. Cała przygoda ze Strażnikami była naprawdę ciekawym doświadczeniem.

Strażnicy to bardzo ważny komiks ponieważ zmienił oblicze gatunku superhero. W latach 80 komiksy obu znanych wydawnictw były zupełnie i były skierowane do młodszego czytelnika. Ten komiks to wszystko zmienił. Zacznij od tego, że komiks jest brutalny( choć sceny nie są naturalistyczne) Mamy przedstawione ważne dla Amerykanów wydarzenia podczas których działali Strażnicy. Uważam, że Alan Moore bardzo dobrze przedstawił historię i nastroje zmiązane chociażby z wojną w Wietnamie. Potacie są dobrze przedstawione i każdy znajdzie swoją ulubioną. Moje pierwsze odczucia były mieszane i jestem przekonany, że nie każdemu fabuła może się podobać. Jednak każdy kto czyta komiksy musi znać Strażników ponieważ miał on duży wpływ na dzisiejsze medium.

Sam pomysł bardzo przypadł mi do gustu - a miasto Nowy York idealnie pasuję na lokalizację dla "baśniowców" którzy łatwo mogą się wtopić w tłum będąc na wygnaniu. Minusem niestety jest jakość wydania i kolorystyka - sprawia wrażenie wydania kieszonkowego, aż się prosi o lepszą jakość papieru i piękne błyszczące ilustracje.

Pierwszy tom komiksu Roberta Kirkmana Żywe trupy to prawdziwa perełka w świecie horroru i survivalu, która doskonale oddaje klimat apokalipsy zombie, znany widzom serialu The Walking Dead. Chociaż wielu fanów serialu może być przyzwyczajonych do ekranowej wersji tej historii, komiks – zwłaszcza w formie słuchowiska – wciąga równie mocno, oferując wyjątkowe doświadczenie, które świetnie współgra z wyobraźnią czytelnika. Słuchowisko oddaje atmosferę grozy i osamotnienia z niezwykłą precyzją. Reżyseria, efekty dźwiękowe oraz głosy aktorów tworzą klimat, który przenosi odbiorcę wprost do świata pełnego niebezpieczeństw i wyzwań. To właśnie dźwięk sprawia, że mamy wrażenie, jakbyśmy sami przemierzali puste ulice i unikali nieumarłych – każdy szept, każdy krok jest tak wyrazisty, że aż ciarki przechodzą po plecach. Dzięki świetnej realizacji słuchowisko wydobywa z komiksu wszystkie emocje i napięcia, które mogły umknąć w wersji papierowej. Pod względem fabularnym komiks Żywe trupy jest pełen przemyślanych wątków i głębokich refleksji na temat ludzkiej natury. Kirkman wprowadza nas w świat, gdzie prawo przestaje istnieć, a bohaterowie stają przed dylematami moralnymi, które zmuszają do refleksji nad człowieczeństwem w ekstremalnych warunkach. Każda scena jest pełna napięcia, a rozwój postaci, zwłaszcza Ricka, ukazuje, jak przetrwanie wpływa na ludzką psychikę. Komiks posiada też swoje unikalne cechy, których nie znajdziemy w serialu – Kirkman niejednokrotnie decyduje się na odmienne rozwiązania fabularne i rozwój postaci, co czyni lekturę jeszcze bardziej interesującą, nawet dla osób znających serial. Dodatkowo, w porównaniu z serialem, komiks pozwala bardziej zagłębić się w wewnętrzne przeżycia bohaterów, co wzbogaca historię o nowe wątki i emocje. Minusem może być jedynie fakt, że fabuła rozwija się nieco wolniej niż w serialu – co nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak, Żywe trupy w wersji komiksowej stanowią idealne uzupełnienie serialu, oferując nowe perspektywy i głębsze spojrzenie na postapokaliptyczny świat. To wyjątkowa propozycja zarówno dla fanów gatunku, jak i osób szukających emocjonującej, wciągającej historii, która dorównuje serialowi, a momentami nawet go przewyższa.

Jak sama nazwa wskazuje to początek budowania Ligi Sprawiedliwości, bohaterowie dopiero się poznają. Budują między sobą zaufanie i muszą sprostać atakowi samego Darkseida na Ziemię, dzięki czemu zyskują ufność ludzi. Komiks ładny, szybki i prosty, wydaje mi się, że tutaj o to w tym chodziło. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Generalny koncept znałem, ponieważ jako młodszy nastolatek oglądałem ekranizacje kilka razy i nie zrobiło to na mnie jakiegoś większego wow. Chyba jednak musiałem trochę dorosnąć, poobcować z kulturą nieco więcej by docenić ten kunszt w oryginale. Rozumiem zachwyty, ale po Strażnikach, Alan Moore bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę.

“Trybunał Sów” to moje czwarte podejście do komiksowego uniwersum Batmana po “Roku Pierwszym”, “Zabójczym Żarcie” i “Człowieku, Który Się Śmiał” - przez wielu moich znajomych, którzy od dawna siedzieli w tym uniwersum, “Trybunał Sów” miał być czymś co wyrzuci mnie z kapci i sprawi, że będę chciał czytać już tylko to co wymyślił Scott Snyder. Tymczasem okazało się wręcz odwrotnie, a mój szacunek do poprzednich komiksów o Batmanie jeszcze bardziej wzrósł. Brzmi to trochę jak początek skrajnie negatywnej recenzji, jednak ta wcale tak nie będzie wyglądała - chcę po prostu na początku zaznaczyć, że mimo styczności z dość dobrym komiksem, nie dał mi on aż tylu pozytywnych bodźców co inne komiksy o Batmanie wydane w serii wydawniczej DC COMPACT. “Trybunał Sów” pióra Scotta Snydera, opatrzony ilustracjami Grega Capullo to najgrubszy z dotychczasowych tomów DC COMPACT traktujących o Batmanie i może być nie lada niespodzianką dla fanów Mrocznego Rycerza, bowiem zawiera w sobie wszystkie 11 zeszytów, a także dwa dodatkowe mini-opowiadania, stanowiące łącznie spójną opowieść o największej tajemnicy miasta Gotham, czyli o tytułowym Trybunale Sów. I muszę przyznać, że sama koncepcja owego komiksu z miejsca mnie kupiła, uwielbiam bowiem historie spiskowe oraz motyw organizacji rządzących światem, stąd też “Trybunał Sów” wydawał mi się komiksem idealnie skrojonym pode mnie. Okazało się jednak, że mimo świetnego pomysłu, sposób przedstawienia tej historii był daleki od ideału i sprawił, że końcowo zamiast czuć się tą opowieścią zafascynowany to byłem znużony. Wdzięczny za możliwość zapoznania się z tą historią, ale jednak znużony. Problem według mnie leży w tym, że niniejsza powieść graficzna, mimo swoich dużych rozmiarów, paradoksalnie nie mieści w sobie dużo uporządkowanej treści - narracja jest dość chaotyczna, wydarzenia wydają się być wplątywane w nić fabularną w zależności od potrzeby, i mimo świetnych konceptów, miejscami po prostu rozkojarzają, a nie nastrajają. Świetnym według mnie pomysłem było ukazanie psychologicznego aspektu tej opowieści i przedstawienie psychiki Batmana w bardzo, ale to bardzo mroczny sposób - to zdecydowanie największy atut “Trybunału Sów” i osobiście uważam, że gdyby autorzy skupili się jedynie na tym to byłby to jeden z najciekawszych komiksów o Batmanie w historii. Autorzy jednak nie koncentrują się jedynie na tym wątku i próbują wsadzić do swojego dzieła wszystko co się da, w konsekwencji czego powstaje nam dzieło pompatyczne, ale pełne ukrytych pułapek. Podobnie mają się ilustracje autorstwa Grega Capullo - z jednej strony zachwycające i dopieszczone (zwłaszcza we wspomnianych sekwencjach psychozy) by za chwilę zmienić się w przeciętne i nieinteresujące panele. Najbardziej widać to po profilach bohaterów - Bruce Wayne dosłownie wygląda jakby cierpiał na prognatyzm żuchwy, podczas gdy jak zakłada maskę Batmana to wada zgryzu magicznie się cofa. Takich głupotek jest więcej, jednak nie sposób zabrać Capullo tego, że gdy trzeba zachwycić czytelników nastrojowymi panelami to ten zdecydowanie potrafi to zrobić. Podsumowując, nie jest to komiks zły, wręcz powiedziałbym, że jest komiksem bardzo dobrym, jednak przez wzgląd na zbytni chaos i brak uporządkowanej konsekwencji nie jest on tak dobry, jak mógłby być w alternatywnej rzeczywistości. Otrzymujemy powieść graficzną z rewelacyjną koncepcją, jednak z brakiem odpowiedniego pomysłu na siebie przez co mimo fascynujących intryg, psychozy czy scen walki to nie pozwala czytelnikowi skupić się w dostateczny sposób na żadnej z tych kwestii i w konsekwencji powoduje znużenie. Niemniej jednak polecam ten komiks dla bardziej doświadczonych czytelników i fanów uniwersum, którzy wiedzą czego mogą się po “Trybunale Sów” spodziewać i znajdą przyjemność w odkrywaniu wielu ukrytych nawiązań i easter-eggów. Jeśli spodobało Ci się co tu napisałem to zapraszam na mojego Instagrama (kulturiada) po więcej recenzji i ciekawostek ze świata kultury, będę niezwykle wdzięczny za każdy rodzaj wsparcia :) https://www.instagram.com/kulturiada/

Wstępna historia z Kopciuszkiem super! Mega zaskoczenie, potem opowieści wojenne średnie, a potem wracamy już do dalszych opowieści o Baśniowcach i ich problemach, pomysłach i intrygach. Generalnie ten tom jest póki co najspokojniejszy z dotychczasowych coś mi się wydaję, że to cisza przed burzą, chociaż sama końcówka wow sam domyśliłem się dopiero pod sam koniec, jak ktoś czyta te opinie to w dalszym ciągu będę każdemu polecał tą serię ponieważ moim zdaniem jest wspaniała! Pozdrawiam

Po długim czasie sięgnęłam w końcu po odłożone na półkę komiksy z Hellboy'em i zdania, co do dzieł Mignoli nie zmieniam. Rysunki są niesamowite, dopracowane i ciężko oderwać od nich wzrok, historie bazujące na podaniach, legendach i opowieściach ludowych wciągają, a wpleciony tu i ówdzie humor ubarwia całokształt.

Wiele wątków, postaci i chaosu. Ogólnie poszczególne historie nie są złe, ale też moim zdaniem nie ma powodów do zachwytu. Batman mierzy się m.in. z naśladowcami Jokera, Poison Ivy, Merrymakerem (niewykorzystany potencjał na bardzo ciekawą opowieść), a Pingwin mierzy się ze swoim dotychczasowym asystentem. Liczne nawiązania do "Śmierci rodziny".

Dla Baśniogrodu nadchodzi czas zmian. Dotychczasowe status quo chwieje się w posadach, gdy intryganci próbują przejąć władzę. Bigby i Śnieżka w wyniku uroku trafiają na morderczy kemping, a Woodland pozbawiony rządu musi oprzeć się na... Księciu Uroczym. Tom 3. zawiera numery komiksu od 11 do 18, co stanowi nieco grubszy zbiór niż poprzednie. Prócz głównych "Kronik" otrzymujemy też 3 pomniejsze historie (operacja "Sharp" w dwóch aktach była prześmieszna!). Na duży plus jest dla mnie przeplatanie różnych autorów rysunków, ponieważ osobiście nie jestem fanką stylu Buckinghama. Ten tom zdecydowanie stawia na zbliżanie bohaterów do siebie. Choć nazwa może wskazywać, że wątki miłosne to centrum fabuły to raczej jest to zgrabnie wplecione w tło. Podobało mi się również pogłębienie postaci Wilka - otrzymujemy jego wrażliwą i romantyczną stronę, a także poznajemy rodzinne backstory. Fabuła prezentuje pierwszy "boss fight", który jest naprawdę spektakularny. I krwawy. Brutalności i dużej ilości drastycznych scen nie można odmówić temu tomowi. Zbiór nr 3 jest - jak wszystkie poprzednie w mojej ocenie - bardzo dobry. Czyta się go z łatwością, a świat stworzony przez Willinghama jest wciągający, poważny i zabawny zarazem.

Piąta już z kolei część i niestety ostatnia na naszym rynku zaliczona. Pozostaje pytanie. Kiedy ukażą się dwie ostatnie w rodzimym języku? Książki odbiegają fabułą od serialu. Mimo to są obowiązkową lekturą dla każdego fana tej serii. Z tą serią nie można się nudzić a czyta się szybko i jednym tchem. Polecam bo naprawdę warto je przeczytać.