Życie tak zwyczajne

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

"Miód na serce" odkrywa przed czytelnikiem kilka historii, których finał ma być plasterkiem miodu na nasze serce. Być może fabuła nie jest odkrywcza i gdzieś już czytaliśmy te opowieści, to jednak potrafią nas wzruszyć i sprawić, że głębiej się przyjrzymy własnym decyzjom.

Historia Beaty była dla mnie zrozumiała od początku, ale jak zaczęły się listy jej babci i księdza Stacha, to już się pogubiłam :P Za dużo osób tam się wtedy przewijało, głównie ze strony babci Beaty, ale jednak. No i według mnie wyszło to takie poplątane z pomieszanym :P Ale końcówka mnie nawet zaskoczyła ;)

Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości), to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/), przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.

Od pierwszych zdań książka mnie bardzo wciągnęła, ale 1po kilkudziesięciu stronach było jak dla mnie coraz gorzej. Pojawia się kultura chińska, owszem bardzo ciekawa, ale stanowczo za dużo o jej historii, za dużo opisów,. W tle oczywiście wątek miłosny, wcześniej dramatyczny.

wspaniała książka,świetnie I przemyślanie napisana. Autorka powoli buduje napięcie I zaciekawia czytelnika wcale nie nudząc ani przez moment. Dla mnie to wręcz prawdziwy majstersztyk I koronkowa robota napisanie takiej powieści. Miałam do czynienienia z audioboockiem czytała pani Anna Gajór,cudownie,co w wykonaniu tej lektorki podniosło dla mnie wartość książki.

Inspirująca historia pewnego redaktora i pisarki. Ktoś bacznie przygląda się ich życiu, prywatnym problemom, wątpliwościom i błędom rozliczając ich w przesyłanej w odcinkach powieści. Naprawdę bardzo dobra książka. Do końca zastanawiałam się kto może być w kręgu podejrzanych. Okazało się, że nie można nikomu ufać. Każdy może być podejrzany. Czytałam naprawdę z zapartym tchem. Dawno nie czytywałam żadnych książek z braku czasu i innych priorytetów. Kupiłam ją na straganie nad morzem. Zaintrygował mnie tytuł i okładka. Dodatkowo fakt, że autorką jest polka. Do tej pory czytywałam jedynie powieści zagranicznych autorów. Chciałam przetestować twórczość Pani Agaty i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść napisana w dobrym tonie, prowadzi czytelnika za rękę zmieniając otoczenie i bohatera, a także moment opowieści. Autorka była w stanie przez cały czas lektury utrzymać moje zainteresowanie, więc naprawdę jest to wyczyn godny pochwały. W dzisiejszych czasach zarówno ja, jak i wiele innych osób szybko się nudzi, lub męczy, bo z tyłu głowy mielę cały czas ostatnie sytuacje, problemy i kwestie, do których będę musiała wrócić po odłożeniu książki. Jednak tutaj mogłam się zatopić w świecie spisków i podejrzeń bez jakichkolwiek skrupułów bawiąc się w odkrywanie prawdy. Z miłą chęcią wracałam do książki w wolnych chwilach. Podsumowując, moim zdaniem książka jest dobrze napisana, historia jest przedstawiona z odpowiednią energią, nic nie jest oczywiste. Do samego końca. Później, po skończeniu książki dalej się zastanawiałam, czy aby na pewno rozumiem zakończenie. Jednak do dzisiaj nie mam pewności, czy dobrze zinterpretowałam całą historię. Uwielbiam lektury, które dają do myślenia i pozostawiają czytelnika z refleksją i skłaniają do zastanowienia się ponownie nad całością.

Ewa to młoda fotograficzka i była nauczycielka, która pracuje w małym studiu fotograficznym. Dziewczyna kompletnie nie ma siły przebicia, a lukratywne i ciekawe zlecenia zawsze są zgarniane przez innych, bardziej przebojowych współpracowników. Jej zachowanie drażni Jolę, osobę bardzo wpływową w firmie, która wykorzystując swoje możliwości, spryt oraz przebiegłość, wysyła Ewę do Francji w celu wykonania zdjęć reklamowych bardzo ekskluzywnej sieci kwiaciarni. Właścicielka rodzinnego biznesu i jednocześnie nestorka rodu, Konstancja, uparcie odrzuca wszelkie pomysły młodszego pokolenia na unowocześnienie kwiaciarni i optymalizację wydatków. Ewa stara się skupić tylko i wyłącznie na swojej pracy, ale bezwiednie zostaje wplątana w zawirowania rodzinne, szczere zwierzenia, nocne wycieczki po tajemniczym domostwie, a także w nierozwiązaną zagadkę z przeszłości. Co więcej, na drodze młodej dziewczyny stanie przystojny ogrodnik, który wystawi związek Ewy na wielką próbę. Czy Ewa rozwiąże problemy goszczącej ją rodziny? Czy związek dziewczyny przetrwa francuskie zlecenie? Co czeka Ewę po powrocie do Polski? Francuskie zlecenie to poprawiona wersja debiutanckiej powieści pt. Zamówienie z Francji. Jak na debiut to ta książka jest wybitna <3 Owszem, jest całkowicie różna od sag rodzinnych, w których się zaczytywałam, ale nie jest przez to gorsza. Jest inna, ale równie ciekawa, równie wciągająca, równie lekkim piórem napisana. Nie odstaje w żadnym stopniu od późniejszych powieści. Każda kolejna przeczytana książka Ani tylko mnie utwierdza, że Ania to naprawdę dobra pisarka, która odwala kawał świetnej roboty. Po jej książki możecie sięgać w ciemno. Polecam <3

Z grubsza oceniłabym tą część jako jugosławską telenowelę - nie jest to jednak zarzut, bo wiele się dzieje i czytelnik się nie nudzi, a jednocześnie autorka płynnie wprowadza w kolejne wątki. Bardzo podobało mi się jak Dragan pięknie wypowiadał się o Jasminie, jak wiele różnych miłości było dobrze napisanych (do ukochanej, do rodziny, ojczyzny czy syna). Wiele wątków było niezwykle zaskakujących, ale niestety również wiele było niedopowiedzianych (np. powrót Jasminy z urodzin pewnego jegomościa). Miałam też wrażenie, że druga połowa była właśnie w wielu momentach pisana z pośpiechem. Mimo to uważam, że była to warta poświęcenia czasu lektura i na pewno przeczytam kolejne części.

Recenzja ,,Dama z kotem" Iwona Czarkowska Zuzanna zwana Zu to kobieta zdolna do wszystkiego za namową męża,który jest lekarzem wyjeżdżają na roczny wyjazd na wieś Bangladesz. Ale gdy przybędzie to ze wsi spokojnej i cichej stanie się miejscem gdzie Zu bedzie wpadać w tarapary. Gdy dzień po przyjeździe do pensjonatu znika nagle Aniela Kubacka to postanawia zająć się tą sprawą i znaleźć starszą panią. Książka pełna humoru i perypetii u głównej bohaterki. Zuzanna to taka trochę zakręcona kobieta trzyma rzeczy w nieoczywistych miejsca i zawsze gdy się ona pojawia to napewno będą z tego kłopoty. Świetne humorystyczne dialogi najbardziej mi zapamietały dwa-jeden to podczas wieczoru gdy syn przyszedł do rodziców i powiedział ze w pokoju jest potwór a za potwora uważał siostrę. A druga scena to jak sąsiad oskarżył ich o kradzież kozy "Baśki s*ki jednej" bo tak nazywał swoją kozę a siostra Zu ma na imię Baśka to w pewnej chwili było nieprzyjemnie. Książka z poczuciem humoru. To było moje pierwsze spotkanie z autorką i akurat zaczęłam od tylu czytać tą serię z Zu. Bedę musiała przeczytać 2 pozostale ksiazki by się wiele pośmiać z wyczynów Zu. Można tą ksiażkę czytać osobno nie jest jakoś powiązana z wczesniejszymi książkami oprócz bohaterów. Jak ktoś szuka książki z humorem to ,,Dama z kotem" bedzie idealnym wyborem.

Piękna opowieść o miłości i jej trudach, o relacjach międzyludzkich i konsekwencjach braku dialogu. Z jednej strony mąż, który z nieznanego powodu z dnia na dzień odsunął się od żony, a z drugiej tajemniczy Szymon, który tak dużo zmienił w życiu Łucji. Wspomnienia bohaterki i teraźniejsze życie przeplatają się ze sobą, co może stanowić pewną trudność w odnalezieniu się w całej opowieści. Jednak jest pewien moment, po którym chciałoby się wrócić i zacząć czytać jeszcze raz, inaczej patrząc na poszczególne wydarzenia. Książka bardzo refleksyjna, wzruszająca.

Anna Karpińska "Przekonaj Mnie, Że To Ty" wydawnictwo Prószyński i S-ka. .... Obudziłam się po jakimś czasie oszołomiona środkami uspokajającymi. W perspektywie miałam na głowie przygotowania do pogrzebu i zaledwie kilka dni do wyjazdu do Hiszpanii. A teraz siedzę z mamą na tarasie,a ona mi mówi,że tacie zależało na moich studiach! -Mamo,chodźmy spać.Obie jesteśmy wykończone.-Zdobyłam się na jedyne sensowne zamknięcie dzisiejszego dnia. Jutro podejdę do tematu ponownie. -Obiecaj mi,że przemyślisz sprawę studiów.-Dobiła mnie na koniec. -Obiecuję. Nie mogłam odpowiedzieć inaczej. -Śpij dobrze,córciu -Ty też,mamuś. -Nigdy nie myślałam,że będzie mi aż tak źle-wyszeptała,wsparłszy się w progu o futrynę. ....... Opowieść obyczajowa pokazana z dwóch stron Edyty która marzy o wyjeździe do Hiszpani i jej matce, Urszuli która trochę pogubiła się w życiu. Obie kobiety spotyka tragednia umiera ojciec i mąż w młodym wieku ciężko im się z tym pogodzić.Ulka wpada w depresje i nie zdaje sobie sprawy jak to wpłynie na życie jej córki.Kobieta prowadzi pensjonat w Krynicy,jej córka nie wyobraża sobie żeby całe życie być w jednym miejscu lecz rezygnuje z wyjazdu tylko ze względu na mame. Do Ulki odzywają się koleżanki o pomoc w organizacji spotkania klasowego co przyjmuje z radością.Edyta ma zająć się grupą Hiszpanów dzięki czemu będzie mogła przypomnieć sobie język który pokochała. Wszystko zaczyna się zmieniać właśnie od tych spotkań. Czy matka z córką dogadają się? Czy Edyta spełni swoje marzenia? Kim jest Daniel i Miłosz? Jest to książka która pokazuje,że trzeba walczyć o swoje oraz,że nie zawsze przyjaźń jest szczera. Autorka pokazuje nam jakie są przeżycia po stracie bliskiej osoby i jak mało potrzeba żeby zrozumieć problem. Czyta się przyjemnie a kubek herbatki tylko umila czas.

Karuzela – Agnieszka Lis 🎠📖 Każdy z nas jest inny. Każdy potrzebuje czegoś innego. Każdy ma swój „złoty środek” na wszystkie bóle — zwłaszcza nie swoje 💭 A potem przychodzi dzień, w którym zapada wyrok. Jedno słowo: białaczka 🩺 I nagle wszystko trzeba poukładać od nowa. Nauczyć się być. Być dla niej 🤍, ale też dla siebie, dla rodziny, dla najbliższych. Razem. Bo przy niektórych problemach inne bledną. A jeszcze inne dopiero wychodzą na jaw. Choroba nie dotyka tylko jednej osoby — zmienia całą rodzinę, relacje, codzienność. Odsłania prawdziwe emocje, słabości i siłę, o której wcześniej się nie wiedziało 💔✨ To była trudna podróż. Piękna. Wzruszająca. Ale cholernie trudna. I nie będę ukrywać — nie raz uroniłam łzę 😢 Ta historia zostaje w sercu na długo 🤍

Bardzo ciekawa i intrygująca książka. Wzruszenia, emocje i historyczne wątki wylewają się strugami. Trzyma w napięciu i wzbudza zaciekawienie. Alicja bohaterka książki mierzy się z rozpadającym się życiem. Ratunek widzi w starym domu i miejscowości z jej dzieciństwa.

To jest drugi tom, ale treść książki dotyczy czasów Zefiryna i Pawła, czyli sprzed pierwszego tomu. Pojawiają się też bohaterowie z poprzedniej części, bo oczywiście byli związani z Zefirynem. Dzięki tej książce poznajemy czasy Zefiryna i jego rodziny. Takiego życia, jakie on miał, to raczej nikt by mu nie zazdrościł :P Pewnie dlatego później był jaki był. Z kolei Paweł nie poznał Zefiryna, ale coś tam w genach chyba po nim miał :P W każdym razie okropną miał matkę :P Ale w sumie chyba na to zasłużył, że go wygnała :P No, a później są już wspominani rodzice Beaty i Kuby, a także oni sami. A jak ktoś wcześniej czytał jedynkę, jak ja, to jeszcze raz ją sobie przypomni ;)

Powieść zaczyna się w momencie gdy dziedzic Wólki Podleśnej zniewala młodą wdowę Walerię. Owocem jest Marianna, kobieta zmuszona jest uciekać z rodzinnej wsi na służbę. Znosi wiele upokorzeń, cierpi głód. Sytuacja życiowa sprawia ,że Waleria staje się zgorzkniała i oschła. Córka nie rozumie postępowania matki i całym sercem szuka uczucia. Dziewczyna nawiązuje znajomość z młodzieńcem Wojtkiem, który staje się pierwszą miłością Mańki. Niestety nie jest dane młodym być razem, a Marianna zostaje sama z maleńkim synkiem.Od tego momentu następuje cała seria dramatycznych wydarzeń, nie brakuje śmierci kolejnych dzieci ,zgonów mężów... I tu niestety autorka dała się ponieść zbytnio fantazji i nagromadziła zbyt wiele dramatów. Moim zdaniem spłyciło to akcję powieści. Wygląda to tak ,że zabrakło jej pomysłu na ewentualne zagospodarowanie dzieci w dalszym ciągu książki. Dosyć ciekawe losy Honoraty,tak inne w odniesieniu do pozostałych postaci. Ogólnie powieść dosyć dobrze się czyta, może drugi tom już o losach współczesnych kobiet tej rodziny będą realniejsze.

Bardzo podobały mi się wcześniej przeczytane książki tej autorki: "Marzenia Łucji" i "Obietnice Łucji". Spodziewałam się, że czytanie tej sprawi mi też przyjemność. Początek mnie nie wciągnął, odkładałam dwa razy, co zwykle mi się nie zdarza. Dalej było trochę lepiej, ale nie jestem zachwycona tę powieścią. Bohaterowie bez wyrazu, nudni, żadnego nie poznajemy dokładnie. Akcja toczy się powoli, trzeba wczuć się w klimat powieści.

Natalia po emocjonującym pobycie w Ciechocinku wraca do Helu i swojego atelier. Kto by się spodziewał takich sensacji po tym spokojnym uzdrowiskowym miasteczku?! Na pewno nie nasza starsza pani. W ramach pokłosia przywozi do domu psa przybłędę i kochanka. Za to Nina ma w planach dalszy rozwój swojej firmy. Czy uda się paniom zrealizować zamierzenia? A może wydarzy się coś, co całkowicie zburzy ich uporządkowane życie? Poczuliście się zaintrygowani? To czym prędzej weźcie w swoje ręce kolejny tom przygód Niny i Natalii. Tak jak poprzednio wydarzenia są opisywane na dwa, przeplatające się ze sobą głosy. Zalecam za to zachować odstęp czasowy między kolejnymi częściami, ponieważ autorka skrzętnie relacjonuje poprzednie wydarzenia. I o ile nie cierpicie na galopującą arteriosklerozę, to trochę stron będziecie zmuszeni przerzucić. Słuchałam w wersji audiobooka. Pomimo odrobinę zakatarzonego głosu lektorki, lektura była wyjątkowo przyjemna w odbiorze. Do tego stopnia, że już zaczynam trzeci tom. Polecam.

książkę fajnie się czyta , ale już po raz kolejny stwierdzam , że niektórym osobom odpowiedzialnym za wydanie książki brak jest wiedzy - fantazja -to fantazja , ale żeby Niceę ulokować nad Adriatykiem? - co to ma miejsce w treści, to mnie zaskoczyło ; To już kolejny przypadek tego rodzaju "kiksa" - np. p.Mróz w swojej powieści przez Opole puścił Nysę Łużycką. A gdzie Rzym ,gdzie Krym?....

„Noc Perseidów” to kolejna historia, która udowadnia, że nie potrzeba wielkich dramatów rodem z telenoweli, żeby poruszyć emocje. Wystarczy zwyczajne życie – ze swoimi decyzjami, słabościami i konsekwencjami, od których nie da się uciec. To opowieść bardzo ludzka. Emilia i Tomek znają się od lat, ich relacja wydaje się naturalna, „bezpieczna”, trochę jakby z przyzwyczajenia. I właśnie to jest w tej książce ciekawe – autorka pokazuje, że nie każda miłość, która trwa długo, jest dojrzała i zdrowa. Czasem jest tylko wygodna. A czasem jedna decyzja wystarczy, by wszystko się rozsypało. Ogromnym plusem tej historii jest to, że emocje nie są tu podkręcane na siłę. Zdrada, zagubienie, porównywanie jednej kobiety do drugiej, presja otoczenia, ambicje i kompleksy – to wszystko brzmi boleśnie realistycznie. Tomek jest postacią, która potrafi irytować, ale jednocześnie jest bardzo prawdziwa. Jego wybory nie są usprawiedliwiane, ale też nie są czarno-białe. To człowiek, który chce „więcej”, tylko sam nie do końca wie, czego. Bardzo podobał mi się motyw Nocy Perseidów i życzeń wypowiadanych w tym magicznym czasie. To ciekawy, symboliczny zabieg, który nadaje historii lekko metaforyczny wymiar. Bo z jednej strony mamy marzenia i pragnienia bohaterów, a z drugiej – brutalną rzeczywistość, która szybko je weryfikuje. I tu nie ma cudów. Jest za to coś innego: karma. W tej książce naprawdę czuć, że każdy dostaje to, na co zapracował. Nie zawsze od razu, nie zawsze wprost, ale prędzej czy później konsekwencje doganiają bohaterów. I to jest bardzo satysfakcjonujące – nie w sensie zemsty, tylko sprawiedliwości. Życie nikogo tu nie oszczędza, ale też nikogo nie krzywdzi bez powodu. Wątek miłosny – podobnie jak w poprzednich książkach, które ostatnio czytałam – rozwija się naturalnie, bez fajerwerków i wielkich słów. Uczucia dojrzewają powoli, czasem boleśnie, czasem wbrew planom. I właśnie dlatego łatwo w nie uwierzyć. „Noc Perseidów” to książka pełna emocji, ale takich codziennych, znajomych. To opowieść o wyborach, które zmieniają życie, o marzeniach, które nie zawsze spełniają się tak, jak byśmy chcieli, i o tym, że los bywa najlepszym – choć czasem bezlitosnym – scenarzystą.