Karuzela

Inspirująca historia pewnego redaktora i pisarki. Ktoś bacznie przygląda się ich życiu, prywatnym problemom, wątpliwościom i błędom rozliczając ich w przesyłanej w odcinkach powieści. Naprawdę bardzo dobra książka. Do końca zastanawiałam się kto może być w kręgu podejrzanych. Okazało się, że nie można nikomu ufać. Każdy może być podejrzany. Czytałam naprawdę z zapartym tchem. Dawno nie czytywałam żadnych książek z braku czasu i innych priorytetów. Kupiłam ją na straganie nad morzem. Zaintrygował mnie tytuł i okładka. Dodatkowo fakt, że autorką jest polka. Do tej pory czytywałam jedynie powieści zagranicznych autorów. Chciałam przetestować twórczość Pani Agaty i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść napisana w dobrym tonie, prowadzi czytelnika za rękę zmieniając otoczenie i bohatera, a także moment opowieści. Autorka była w stanie przez cały czas lektury utrzymać moje zainteresowanie, więc naprawdę jest to wyczyn godny pochwały. W dzisiejszych czasach zarówno ja, jak i wiele innych osób szybko się nudzi, lub męczy, bo z tyłu głowy mielę cały czas ostatnie sytuacje, problemy i kwestie, do których będę musiała wrócić po odłożeniu książki. Jednak tutaj mogłam się zatopić w świecie spisków i podejrzeń bez jakichkolwiek skrupułów bawiąc się w odkrywanie prawdy. Z miłą chęcią wracałam do książki w wolnych chwilach. Podsumowując, moim zdaniem książka jest dobrze napisana, historia jest przedstawiona z odpowiednią energią, nic nie jest oczywiste. Do samego końca. Później, po skończeniu książki dalej się zastanawiałam, czy aby na pewno rozumiem zakończenie. Jednak do dzisiaj nie mam pewności, czy dobrze zinterpretowałam całą historię. Uwielbiam lektury, które dają do myślenia i pozostawiają czytelnika z refleksją i skłaniają do zastanowienia się ponownie nad całością.

Przeczytałam chyba wszystkie książki Pani Małgorzaty Wardy i nawet do nich wracam. Jest w tych powieściach coś, co wzbudza we mnie niepokój, od samego początku czytania. Wiem, że coś się wydarzy, coś co wzbudzi we mnie emocje. Zawsze wypatruję Panią Małgorzatę na targach Książki w Krakowie, ale Jej nie ma. Gorąco polecam.

Książki Gabrieli mają w sobie zawsze tyle ciepła i wrażliwości. Tym razem jest to powieść, której tematem przewodnim jest odnalezienie samego siebie. Główna bohaterka czuje całą sobą, że nadszedł czas na wielkie zmiany. Gdy podejmuje decyzje o powrocie do swojego kraju, by pomóc schorowanej mamie, to tak jakby dała zgodę wszechświatu , aby ten otworzył przed nią nowe przygody życia. Tak też się dzieje, pojawiają się tajemnice, nowe znajomości, miłość i tęsknota. Spodobała mi się ta książka. Daje naukę wybaczania, spojrzenia na trudne sprawy z dystansem i spokojem. Jest plastrem na zranione serca.

Niełatwa lektura. O wtłoczeniu w rolę odrzuconej od najmłodszych lat. Osoby, która musi "zasłużyć", by ktoś darzył ją uczuciem, by najbliżsi ją zauważali. Osoby, żyjącej dla..., wspierające rodzeństwo, spłacającej dług brata, zdradzanej nie tylko przez narzeczonego, opiekującej się przez lata chorą na Alzheimera matką, od której wcześniej nie zaznała miłości, zrozumienia. Ma się wrażenie, że wszyscy od niej czegoś chą i tylko jej samej, mimo iż jest narratorką, brak. Dlatego tak bardzo pozytywnie zaskakuje zakończenie.

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

Uwielbiam takie historie.Historie tak bardzo życiowe,tak bardzo realne,pokazujące prawdziwe życie,prawdziwe emocje.Realne problemy.W tej książce jestem pewna, każdy znajdzie jakąś cząstkę siebie.Autorka ma niesamowicie lekki styl i nie odczuwa się tych ponad 600str .Nie jest łatwo opisać zwyczajną rzeczywistość tak by porwać czytelnika, a tu jest to zrobione w rewelacyjnym stylu. Z przyjemnością zerknę co jeszcze autorka stworzyła. A wam serdecznie ją polecam.

Wzruszyła mnie bardzo ta opowieść. Jak każdy z nas w obliczu śmierci by postąpił? co by zrobił ze swoim życiem>? nikt tego nie wie dopóki sam tego nie przeżyje. Hania ma ciężkie doświadczenia życiowe począwszy od dzieciństwa aż do momentu gdy na swej drodze spotkała Piotra. Zupełnie różni ludzie, z innych światów a tak dobrze im się ze sobą rozmawiało. Czy z powodu dziwnych zbiegów okoliczności uda im się dogadać? #WyzwanieLC2025

🔹️ Uwielbiam książki Gabrieli Gargaś. Mówię to za każdym razem po przeczytaniu jej książki i za każdym razem nie zmieniam zdania. 🔹️Autorka w wyjątkowy dla siebie sposób pisze o uczuciach. Bardzo prosto i bez zbędnego ubierania w słowa. Tak po prostu, od serca. Uwielbiam taki styl. Balansuje na emocjach, potrafi czytelnika wciągnąć w historię, zmusić do śmiechu a kiedy potrzeba, wycisnąć łzę. 🔹️Historia dwóch przyjaciółek z dzieciństwa, Mariony i Karoliny. Jedna to oddana matka i żona, która na zakręcie życia poznaje Bartka i rozpoczyna romans. Druga to singielka,która czerpie z życia garściami. Jednak i ją dopada strzała amora. Niestety los nie jest dla niej łaskawy. Jej wyczekiwane dziecko rodzi się chore. Jak obie przyjaciółki poradzą sobie w trudnych sytuacjach? 🔹️Piękna opowieść o sile przyjaźni ale i miłości. O radościach, smutkach, problemach, nierównej walce z losem ale przede wszystkim o nadziei na lepsze jutro. 🔹️Jakie to piękne, że jest ktoś taki jak przyjaciel, na kogo zawsze można liczyć w trudnych chwilach. 🔹️Bardzo polecam

Początkowo ciężko mi było połapać się w zawiłościach fabuły - cztery różne historie opisywane naprzemienne robiły mi niezły miszmasz w głowie. Jednak po kilku rozdziałach tak prowadzonej narracji "wyciągnęłam się" i reszta lektury była już czystą przyjemnością. A zakończenie - majstersztyk! Głęboko przemyślane, zaplanowane i cudownie opisane. Piękna historia, która w sumie mogłaby się wydarzyć naprawdę, bo przecież ludzkie życia nieustannie się przeplatają i łączą ze sobą.

Anna Karpińska "Przekonaj Mnie, Że To Ty" wydawnictwo Prószyński i S-ka. .... Obudziłam się po jakimś czasie oszołomiona środkami uspokajającymi. W perspektywie miałam na głowie przygotowania do pogrzebu i zaledwie kilka dni do wyjazdu do Hiszpanii. A teraz siedzę z mamą na tarasie,a ona mi mówi,że tacie zależało na moich studiach! -Mamo,chodźmy spać.Obie jesteśmy wykończone.-Zdobyłam się na jedyne sensowne zamknięcie dzisiejszego dnia. Jutro podejdę do tematu ponownie. -Obiecaj mi,że przemyślisz sprawę studiów.-Dobiła mnie na koniec. -Obiecuję. Nie mogłam odpowiedzieć inaczej. -Śpij dobrze,córciu -Ty też,mamuś. -Nigdy nie myślałam,że będzie mi aż tak źle-wyszeptała,wsparłszy się w progu o futrynę. ....... Opowieść obyczajowa pokazana z dwóch stron Edyty która marzy o wyjeździe do Hiszpani i jej matce, Urszuli która trochę pogubiła się w życiu. Obie kobiety spotyka tragednia umiera ojciec i mąż w młodym wieku ciężko im się z tym pogodzić.Ulka wpada w depresje i nie zdaje sobie sprawy jak to wpłynie na życie jej córki.Kobieta prowadzi pensjonat w Krynicy,jej córka nie wyobraża sobie żeby całe życie być w jednym miejscu lecz rezygnuje z wyjazdu tylko ze względu na mame. Do Ulki odzywają się koleżanki o pomoc w organizacji spotkania klasowego co przyjmuje z radością.Edyta ma zająć się grupą Hiszpanów dzięki czemu będzie mogła przypomnieć sobie język który pokochała. Wszystko zaczyna się zmieniać właśnie od tych spotkań. Czy matka z córką dogadają się? Czy Edyta spełni swoje marzenia? Kim jest Daniel i Miłosz? Jest to książka która pokazuje,że trzeba walczyć o swoje oraz,że nie zawsze przyjaźń jest szczera. Autorka pokazuje nam jakie są przeżycia po stracie bliskiej osoby i jak mało potrzeba żeby zrozumieć problem. Czyta się przyjemnie a kubek herbatki tylko umila czas.

"Pamiętaj wszystko zależy od pozytywnego nastawienia. Biegnij za marzeniami ! Nawet jeśli ich nie złapiesz, to przynajmniej schudniesz !" Baśka ma 39 lat i tak naprawdę ma wszytsko co jest potrzebne do szczęścia kobiecie w jej wieku. Ma kochającego męża i dwójkę kochanych urwisów. No i ma też nadwagę a z tego do szczęścia nie potrzebuje. Stosowała miliony różnych diet w ciągu ostatnich lat. I nic ! To właśnie te diety pochłaniają tyle energii z jej życia. Kiedy koleżanka z pracy mówi, że znalazła genialną dietę Baśka odrazu ją wypróbowuje. Niestety bez efektów. Kiedy wydaje jej się, że wypróbowała już każdą dietę świata na jej drodze staje przyjaciółka z czasów szkolnych. Może akurat ona coś naszej Basi doradzi. Podobała mi się książka z humorem.

Czytając ''Pod skrzydłami miłości'' zadawałam sobie pytanie, czy taka miłość rzeczywiście może się przydarzyć w realnym życiu? Mam nadzieję, że tak... Z książki zapadło mi w jeszcze w pamięć, że życie pokazuje nam, że obawiamy się tylko swoich wyobrażeń. ''Że najbardziej boimy się tego, co nieznane i nowe. Wyolbrzymiamy problem, usprawiedliwiamy się, szukamy kolejnych powodów, podczas gdy tak naprawdę brakuje nam motywacji do działania. Nie chcemy spróbować, z góry zakładamy porażkę. Kiedy oswoimy w końcu nasze obawy, najczęściej okazuje się, że wcale nie były tak przerażające, jak nam się wydawało. Wszystko zależy tylko od tego, z jakiej perspektywy patrzymy na daną sprawę i czy starcza nam odwagi, by przełamać wszystkie lęki.''

Czytając tę książkę, nie można spodziewać się cukierkowej powieści. To historia pełna trudnych tematów i emocji. Opowiada o losach trzech kobiet — Sabiny, Soni oraz pani Bronisławy — które połączył przypadkowy wypadek w supermarkecie. Ich historie bardzo mnie poruszyły. Przejmujące są zarówno problemy, z jakimi się mierzą, jak i ich wiara w lepsze jutro. Szczególnie smutny jest brak miłości i akceptacji, którego bohaterki tak głęboko doświadczają. Każda z nich zmaga się z tęsknotą za uczuciem, ciepłym słowem i docenieniem swoich starań. Powieść przypomina także, jak ważne jest, by zadbać o siebie, i doceniać to, co mamy tu i teraz, ponieważ wszystko może się zmienić. Nic nie jest nam dane na zawsze.

Kapelusz z głowy przed Autorką za niedomówienia zawarte w jej powieści – nie będę oryginalna i tak jak inni czytelnicy kilka razy dałam się zwieść i byłam zaskoczona rozwojem akcji. Po raz drugi zdejmę go za refleksję nad znaczeniem niedomówień w naszym życiu – nie tylko bohaterów tej powieści, ale tak, właśnie w naszym życiu, moim życiu. Tyle mówimy o szczerości, o aktywnym słuchaniu, a czy rzeczywiście na co dzień słyszymy czy tylko słuchamy, dojaśniamy, parafrazujemy czy fantazjujemy, zgadujemy, spłycamy. Czy słuchamy tego co mają nam do powiedzenia inni, czy słuchamy samych siebie, czy jesteśmy wysłuchani? Czy mamy szansę na wyrażenie własnych potrzeb, myśli, przekonań, pomysłów? Czy zakładamy maski – nie te chroniące nas w okresie pandemii, lecz te, które chronią nas przed oceną, naznaczeniem ze względu na prezentowane myśli, wypowiedziane słowa? Czy mamy odwagę wyrażać własne sądy, stanowisko, szanując prawo innych do odmienności w tym względzie? Myślałam, że ta powieść będzie dla mnie tylko okazją do rozwiązywania z bohaterką tajemnic, zagadek… A zupełne co innego stało się ważne… Inny ważny wątek, to poszukiwanie własnej tożsamości przez dojrzałą kobietę. I tu znowu rodzi się refleksja nad znaczeniem osób, zdarzeń i własnego zaangażowania w budowanie weidzy o sobe, poczucia zakorzenienia i samoświadomości.

Wałcz trochę znam z autopsji, więc tym bardziej przyjemnie czytało mi się książkę, której akcja toczy się w tak pięknym i klimatycznym miasteczku. Fabuła też ciekawa, dająca wiele do myślenia. Wszystko za sprawą ezoteryki, która pozwoliła rozwiązać wiele problemów bohaterek. Lektura lekka I przyjemna.

Całkiem dobre czytadło. Tematem jest jak różnie pojmujemy szczęście, co może doprowadzić do rozwodu, który nie jest końcem świata, choć on się wali i nie widać szczęścia. Książka pokazuje, że nie warto być perfekcyjną we wszystkim, co się robi, że trzeba mieć czas tylko dla siebie, być zdrowym egoistą.

„Noc Perseidów” to kolejna historia, która udowadnia, że nie potrzeba wielkich dramatów rodem z telenoweli, żeby poruszyć emocje. Wystarczy zwyczajne życie – ze swoimi decyzjami, słabościami i konsekwencjami, od których nie da się uciec. To opowieść bardzo ludzka. Emilia i Tomek znają się od lat, ich relacja wydaje się naturalna, „bezpieczna”, trochę jakby z przyzwyczajenia. I właśnie to jest w tej książce ciekawe – autorka pokazuje, że nie każda miłość, która trwa długo, jest dojrzała i zdrowa. Czasem jest tylko wygodna. A czasem jedna decyzja wystarczy, by wszystko się rozsypało. Ogromnym plusem tej historii jest to, że emocje nie są tu podkręcane na siłę. Zdrada, zagubienie, porównywanie jednej kobiety do drugiej, presja otoczenia, ambicje i kompleksy – to wszystko brzmi boleśnie realistycznie. Tomek jest postacią, która potrafi irytować, ale jednocześnie jest bardzo prawdziwa. Jego wybory nie są usprawiedliwiane, ale też nie są czarno-białe. To człowiek, który chce „więcej”, tylko sam nie do końca wie, czego. Bardzo podobał mi się motyw Nocy Perseidów i życzeń wypowiadanych w tym magicznym czasie. To ciekawy, symboliczny zabieg, który nadaje historii lekko metaforyczny wymiar. Bo z jednej strony mamy marzenia i pragnienia bohaterów, a z drugiej – brutalną rzeczywistość, która szybko je weryfikuje. I tu nie ma cudów. Jest za to coś innego: karma. W tej książce naprawdę czuć, że każdy dostaje to, na co zapracował. Nie zawsze od razu, nie zawsze wprost, ale prędzej czy później konsekwencje doganiają bohaterów. I to jest bardzo satysfakcjonujące – nie w sensie zemsty, tylko sprawiedliwości. Życie nikogo tu nie oszczędza, ale też nikogo nie krzywdzi bez powodu. Wątek miłosny – podobnie jak w poprzednich książkach, które ostatnio czytałam – rozwija się naturalnie, bez fajerwerków i wielkich słów. Uczucia dojrzewają powoli, czasem boleśnie, czasem wbrew planom. I właśnie dlatego łatwo w nie uwierzyć. „Noc Perseidów” to książka pełna emocji, ale takich codziennych, znajomych. To opowieść o wyborach, które zmieniają życie, o marzeniach, które nie zawsze spełniają się tak, jak byśmy chcieli, i o tym, że los bywa najlepszym – choć czasem bezlitosnym – scenarzystą.

Smutna powieść. Ona biedna dziewczyna ze wsi , która wszystko robi pod dyktando ojca, później męża . On przystojny ,bogaty syn prawnika, pomimo pięknej żony ,ma kochankę. Ona żyje w złotej klatce, brakuje jej uczucia ,kogoś kto ją zrozumie. Wpada w depresję. Paradoksalnie jej choroba przyczynia się do tego ,że mąż zmienia się o 180 stopni.