Życie prywatne elit Drugiej Rzeczypospolitej

Jestem na początku, zaczęłam to czytać, ale już mi się podoba. Polecam i popieram opinię napisaną przez czytelniczkę podpisaną Jola_S_k https://youtu.be/F4gCRMChYXg Tylko, że gdyby dzisiaj nasi ułani musieli walczyć, to nie byłoby to "lance do boju, szable w dłoń" tylko inaczej: https://youtu.be/UqOL7LOR6ko

Bardzo spodobała mi się ta pozycja. Autor opisuje w sposób ciekawy, czasem pozwala sobie na cięty komentarz czy ripostę, jednakże pozostaje w miarę neutralny. Chwilami aż chciałoby się wejść w polemikę z autorem, co uważam za dobry znak, bo faktycznie o żadnej z ukazanych pań nie da się mieć powiedzieć, że były biało-czarne! Książka wciąga, ani przez moment się przy niej nie nudziłam. Patrząc na pokaźną bibliografię, autor - że tak ujmę - odwalił kawał dobrej roboty. Ciekawe spojrzenie na międzywojenną Polskę - właśnie z perspektywy pierwszych obywatelek.

Wybór kilku ważnych zagadnień i wydarzeń. Opis życia w nowym, wolnym państwie. Zgrabnie opisane, z ciekawymi cytatami naocznych świadków. Bardziej koncentrujący się na dużych miastach i życiu elit ekonomiczno-społecznych. Technice, a w zasadzie o postępie technicznym który zarówno zmieniał zastany kraj jak i tworzył nowe rozwiązania. Ale jednak nie jest to pełny obraz. Jest mało informacji o poziomie i realiach życia zwykłych ludzi, mniejszościach i relacjach z nimi (o polskim antysemityzmie nie zabrakło natomiast informacji :) ale nic o Niemcach czy Ukraińcach, o Kresach i wysiłku ich cywilizowania, COP, o wojsku jako takim itd.. Historie które wydarzyły się już 100 lat temu... Świadkami niektórych z nich byli moi dziadkowie. Dziwne uczucie - niektóre sprawy pamiętasz jeszcze z opowieści za dzieciaka, a to już historia, o której piszą książki.

Jestem mile zaskoczony! Spodziewałem się taniej sensacji rodem z brukowców, a tutaj można było jednak odnaleźć sporo smaczków ale i dużo faktów. Przyjemnie, że autor wziął na warsztat nie tylko tych super znanych, ale i tych popularnych w owych czasach, a dziś zapomnianych np. Stryjeńska czy Samozwaniec. Przy tym opracowaniu można i się uśmiać i się czegoś nauczyć. Doskonale się to słucha w interpretacji nieodżałowanego Tomasza Knapika. Zwłaszcza podczas krótkich podróży samochodem.

Audiobooka „Eugeniusz Bodo. Już taki jestem zimny drań” dostałam w prezencie i przyznam, że prawie zapuścił korzenie na Regale Czytelniczej Hańby… A to biografia napisana bardzo dobrze, ciekawa i porywająca, nawet jeśli zna się dobrze życie i dorobek artystyczny tytułowego bohatera. Mariusz Wolański zaczyna od przedstawienia pochodzenia i dzieciństwa jednego z największych amantów polskiego kina. Szybko poznajemy też jego młodzieńcze lata, które od początku naznaczone były pragnieniem zdobienia filmowej kariery. Nie od razu spełniły się marzenia Eugeniusza. Gdy już jednak stał się rozpoznawalny, wszystko potoczyło się z prędkością śniegowej kuli. Najpierw role w niemych filmach, potem w dźwiękowych, a przy ich okazji nagrywanie kasowych przebojów, które nucili nawet ci, którzy nie chadzali do kin. Coraz większa sława, coraz większe gaże… Role w filmach zagranicznych, podróże… Romanse, plotki, którymi żywiły się ówczesne media… Kreowanie własnego wizerunku eleganta, na którym wzorowali się nie tylko miłośnicy aktora… I wreszcie wybuch II wojny światowej, podczas której Eugeniusz Bodo został aresztowany przez sowietów. Od tej pory zaczyna się jego gehenna. Był podejrzewany o szpiegostwo, bo znał biegle kilka języków, także rosyjski, co paradoksalnie obróciło się przeciw niemu. Więzienia, łagier, przesłuchania i postępujące choroby doprowadziły do śmierci w potwornych męczarniach. Aktor pochowany został w bezimiennym, zbiorowym grobie. Do dziś nie udało się ustalić miejsca. Jedynie na warszawskich Powązkach znajduje się symboliczna mogiła. Czyta się/słucha tej biografii najpierw z wielką przyjemnością, bo artysta był skłonny do różnych żartów, a jego kariera obfituje w wiele anegdot. Potem robi się smutno i porażająco, gdy poznajemy jego wojenne losy od momentu aresztowania jako „elementu politycznie niebezpiecznego”. Lekturze towarzyszą emocje, ale przede wszystkim dowiadujemy się wielu interesujących rzeczy i na temat Eugeniusza Bodo, i jemu współczesnych ludzi filmu, teatru, kabaretu. Widać, że autor włożył ogrom pracy w napisanie tej biografii. Dotarł do wielu źródeł, które również cytuje w swojej książce (to m.in. fragmenty listów czy przesłuchań prowadzonych w sowieckich kazamatach). Całość napisana jest barwnie, z klasą, z dbałością o szczegóły i udokumentowanie źródeł; bez szukania taniej sensacji. Polecam szczerze, nie tylko miłośnikom dawnego kina.

Książka pełna ciekawostek i mało znanych wydarzeń, okraszonych celnymi uwagami autora. Dodatkowo audiobook czytany jest przez Tomasza Knapika, a to robi dodatkowy nastrój i wspaniale się słucha. Ciut gorsza od elit artystycznych, ale ciągle na wysokim poziomie.

Zwykle bronie jak lwica książek przybliżających nam sylwetki kobiet znanych i mniej znanych. Niestety, tym razem mam poważny dylemat w związku z książką popełniona przez Elizabeth Mahon. "Skandalistki. Historie kobiet niepokornych" to zbiór opowieści o kobietach, przygotowany i przedstawiony w sposób uporządkowany i skrócony. Każda z historii jedynie na kilku stronach prezentuje nam wybrane wydarzenia z całego życia bohaterki. Jednak zawsze możemy uzupełnić swoją wiedzę szukając innych książek o danej osobie. Nie samo okrojenie treści mnie denerwowało, a nierówność w traktowaniu poszczególnych bohaterek. Niektóre opisy były bardziej obszerne od innych, co według mnie sugerowało, że są to ulubione bohaterki autorki (ale może to tylko wynikało z faktu, że jest więcej informacji o niej?! któż to wie?!). Oczywiście zdaję sobie sprawę, że tego rodzaju książka nie trafi w gusta wszystkich czytelników, gdyż każdy z nas prawdopodobnie chciałby poczytać o jeszcze innych przedstawicielkach różnych gałęzi społecznych, czy zawodowych. Podsumowując - książka stanowi dobry punkt wyjścia do pogłębiania swojej wiedzy.

Jeden z najwybitniejszych polskich aktorów we wspomnieniach swojej żony. Rzadko żony piszą o swoich mężach, a więc już z tego powodu warto tę książkę przeczytać. Jest to ciepła, subtelna relacja o wspólnych przeżyciach. Zawodowych i prywatnych. Szczególnie podobały mi się wspomnienia Autorki dotyczące poznania Gustawa Holoubka, jak również ten wątek, kiedy to Pan Gustaw niechcący obsypywał sobie spodnie popiołem z papierosa i... udawał przed żoną, że wcale nie palił. Może obraz tego aktorskiego małżeństwa jest w książce nieco wyidealizowany, ale warto przeczytać.

Książkę czytało się jak najlepszy kryminał. Historie osób w niej opisanych są naprawdę niewiarygodne. Na początku zaznaczałam te, które mi się najbardziej podobały, ale po przeczytaniu 10 przestałam to robić, ponieważ musiałabym oznaczyć niemal całą książkę. Z chęcią przeczytałabym kolejne części wydane w takiej formie - myślę, że takich historii i bohaterów nie brakuje. Autor ma lekkie pióro, dzięki czemu lekturę czyta się bardzo szybko. Książka jest też dobra dla tych, którzy mówią, że nie mają czasu na czytanie - każda historia to dosłownie kilka stron, codziennie można znaleźć te kilkanaście minut, aby zapoznać się z tymi niezwykłymi zapomnianymi bohaterami. Książkę będę polecać wszystkim, nawet tym, którzy twierdzą, że historia jest nudna. Szkoda tylko, że do pożyczania mam tylko jeden egzemplarz. Edit: Nie będę nic zmieniać w swojej opinii (żeby widać było kontrast jak łatwo omamić czytelnika), ale muszę napisać o dość porażającej rzeczy, o której dowiedziałam się już po przeczytaniu trzeciej części, a mianowicie, że w dużej mierze (żeby nie napisać w całości bo nie mam takiej wiedzy) wszystkie te opowieści to plagiat. Autor własnymi słowami "przepisuje" prace innych ludzi. Dla potwierdzenia link do facebooka z wpisem jednego z takich splagiatowanych autorów https://www.facebook.com/semczukprzemek/photos/a.349678605182427/1320976524719292/?type=3

Tytuł PRL jak cudnie się żyło kusi obietnicą podejścia do absurdów polskiego komunizmu nieco z przymrużeniem oka. I w sumie ją spełnia, chociaż formuła, którą przyjął autor jest dość specyficzna. Ta książka to właściwie zbiór anegdotek. Każda z nich jest zredagowana tak, że zajmuje maksymalnie dwie strony, wraz ze zdjęciami czy dodatkowymi ciekawostkami napisanymi mniejszą czcionką. W sumie to dość ciekawe podanie tematu i nawet osiąga efekt opisania szeroko życia za PRL. Niestety skrótowe i anegdotyczne podanie informacji sprawia, że tę książkę dość ciężko się czyta. Nie da się w nią wciągnąć, bo co kartka, to nowy temat. Acz należy przyznać, że dzięki temu autor był w stanie dotknąć chociaż po powierzchni bardzo wielu aspektów życia, o których się rzadziej mówi. 🪤 Cała masa anegdot PRL jak cudnie się żyło to w sumie masa anegdot z przeróżnych dziedzin życia. Problem jednak w tym, że nie do końca wiadomo czy prawdziwe i skąd się wzięły, bo ich źródła są podawane rzadko, głównie w przypadku cytatów z gazet. Acz niektóre z nich są powszechnie znane i nawet jeśli są urban legends, to założyć można, że mniej więcej oddają ówczesną rzeczywistość. Choć muszę też przyznać, niektóre opisane historie były dla mnie nowością. Np. sensowna i prosta przyczyna wybuchu gazu w rotundzie w 1979 (oblodzenie). Albo tego, jaka historia stała za Marianem Falskim i stworzeniem Elementarza. Że autora wyzywano od truciciela dusz dziecięcych bo w jego podręczniku nie było obrazków świętych, procesji ani kościołów. I wgl jakim ta mała książeczka była wielkim narzędziem propagandy! 🪤 Coś więcej niż anegdotki Życie tak wyglądało i nie wyglądało jednocześnie, bo życie nie składa się z anegdotek. A jednak dają one wyraźny obraz absurdów w przeróżnych aspektach codzienności. Szczególnie te dotyczące najważniejszych potrzeb życiowych – brakach żywności i innych produktów, codziennego reżimu (Milicja czy Ormo), czy ogólnego stanu państwa, który szczególnie rzucał się w oczy podczas zim, np. w 1979 nazywanej zimą stulecia. Ale PRL jak cudnie się żyło to nie tylko śmiesznostki i absurdy. To także inne informacje o ustroju, o niezbyt miłej rzeczywistości braków, przestępczości i prostytucji, czy o pisarzach (Tyrmandzie i Słomczyńskim). W ogóle jest tu sporo informacji o książkach i pisarzach tamtych czasów. Także o popkulturze, filmach, designie i wielu innych aspektach codzienności czasów wiecznych braków i kombinowania. Wiesław Kot zsyntezował ogromną ilość ciekawostek dotyczących przeróżnych aspektów życia. Dość dobrze udało mu się oddać specyfikę życia jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Warto sięgnąć po tą książkę, jako szybką rozrywkę do poczytania od czasu do czasu, w tramwaju, na tronie, czy gdzieś, gdzie ta krótka forma będzie zaletą. Może być też świetnym źródeł niezobowiązujących ciekawostek do wplatania w opowieść o absurdach komunizmu.

Podzielam opinię wcześniejszych recenzji, to piękna książka, taka, która tylko wzbogaca. Dodam jedynie co dla mnie pozostanie ważne po latach (czytałam tę książkę kilka lat temu). Zapamiętam sposób w jaki pani Anna Szatkowska opowiada — tam gdzie wspominała najdramatyczniejsze momenty w życiu — robiła to pogodnie; o bliskich, o domu, relacjach rodzinnych - zawsze z czułością, a o wielkich decyzjach — bez dramatu w głosie. Jest w tych wspomnieniach tyle łagodności i szacunku do ludzi, którzy p. A. Szatkowską otaczali, przebija się życiowa mądrość pokoleń i dobre wychowanie ponad wszystko. Niech czytają młodzi :)

Odważna, mocna, obnażająca bolesne niuanse z prywatnego życia wielkich rodów. Bardzo zachęciła mnie do poznania historii Dzikowa i jego mieszkańców. Pomaga zrozumieć mechanizmy upadku nie tylko imperiów ale i wielkich rodów, i tworzących je jednostek. Czytałam kilkukrotnie. Wrócę jeszcze...

Książka wydana w 2012 roku trochę się zdezaktualizowała w kwestiach dotyczących bieżących (wówczas) sytuacji politycznych czy społecznych. Mimo to wiele spostrzeżeń autora jest aktualnych, ma charakter uniwersalny i się nie starzeje. Pan Artur w pełnej formie. Audiobook czytany przez autora, nikt nie zrobi tego lepiej. Dla fanów Artura Andrusa ale nie tylko.

Wiadomość o śmierci Ariadny Gierek obiegła niedawno serwisy informacyjne. Nie znałam wielu szczegółów z jej życia a przedstawiane w artykułach prasowych strzępki informacji wzbudziły tylko moją ciekawość. Życie tej kobiety musiało być ciekawe a ja musiałam je poznać z pewniejszego źródła. Stąd już niedaleka droga do książki będącej jej biografią. Napisana przez dwoje dziennikarzy, daje prawdziwą historię od młodości w biednej rodzinie i marzeń o malarstwie do podjęcia jednak pragmatycznych wyborów kierunku studiów oraz kandydata na męża. Bardzo łatwo się czytała, pochłonęłam ją na dwa razy przy dwójce małych łobuzów. Polecam!

Pan Jerzy wcale nie o chorobie pisze. Snuje swoje przemyślenia w spokojny, kulturalny sposób, a choroba jest tam gdzieś w tle. Bardzo go lubiłam, dlatego z chęcią prześledziłam cały dziennik. Jak zmarł, poczułam się tak, jakbym straciła kogoś bliskiego. Teraz uśmiecham się na wspomnienie o Nim i chętnie wrócę do filmów z jego udziałem.

Powojenna historia Polski, miniona epoka na tle burzliwych zmian polityczno-społecznych opowiedziana przez pryzmat życia Daniela Passenta, polskiego dziennikarza, publicysty, pisarza, tłumacza i dyplomaty, jednym słowem intelektualisty, otoczonego wachlarzem przyjaciół gotowych wspierać w chwilach dobrych i złych oraz gronem nieprzyjaciół zawsze gotowych do demaskowania błędów i moralizatorskich pouczeń. Wieloletni felietonista tygodnika „Polityka” przyznaje: „chętnych do rozliczania mojej osoby nie brak”. Książka biograficzna, powstała, gdy Daniel Passent miał 74 lata, to ważna informacja, perspektywa czasowa pozwala na oddzielenie spraw ważnych, od tych mnie istotnych, namysł nad własnym życiem i czasem minionym, bardziej obiektywny rejestr zdarzeń, rzetelną ocenę dokonanych wyborów i mniej dramatyczne przeżywanie problemów. Pewne rzeczy można ujrzeć dopiero z dalszej perspektywy, gdy łódź naszego życia oddala się na zakręcie rzeki. Wiedza z zakresu szeroko pojętej polityki nie jest moją mocną stroną, książkę przeczytałam z uwagi na wysoką kulturę słowa i warsztat dziennikarski autora, zachowałam w pamięci fragment o przemijaniu / odchodzeniu: - „Jestem pogodzony, nie uciekam w religię, nie wierzę w życie pozagrobowe, nie szukam żadnego innego pocieszenia. Chciałbym umrzeć tak, jak mój teść, człowiek wielkiej dobroci, Stanisław Orawiński, który w ostatnim dniu swojego życia przywiózł mi do domu obiad, bo byłem chory, po czym wrócił do siebie, położył się spać i zasnął na wieki”.

Znany pewnie wszystkim aktor Jerzy Stuhr przedstawia historię swojej rodziny począwszy od połowy XIX wieku aż do współczesności. Książka jest dobrze napisana, okraszona wieloma zdjęciami. Dowiedziałam się z niej wielu ciekawych rzeczy - skąd wzięła się rodzina Jerzego Stuhra w Krakowie, jakie były losy członków jego rodziny w czasie wojny, a także kilka ciekawostek z życia samego aktora. Polecam

Autora znam z fenomenalnego Dreadnoughta ora następnych "Twierdz ze stali" i to były wspaniale napisane historie początków pancerników w dzisiejszym rozumieniu i wyścigu zbrojeń II Rzeszy z Imperium brytyjskim na morzach. Zatem oczekiwania były wielkie, do tego trochę tajemnicza dla mnie postać (w rozumieniu że niewiele o niej czytałem) i znana bardziej z tego co robiła w tym czasie pierwszej Rzeczpospolitej. Moja nadzieje zostały jednak tylko częściowo zaspokojone. Z jednej strony sporo informacji o samej carycy i jej epoce - skąd się wzięła, jak działała, czym były jej reformy, gdzie poniosła porażkę a gdzie sukcesy. Sporo te informacji o życiu prywatnym by mieć kontekst. Brakowało mi jednak tej wartkiej opowieści z jakiej znałem Autora. Dla mnie chyba też zbyt wiele tych wątków pobocznych i zbyt mało opisu motywów i działań cesarzowej, a zbyt wiele owych historii personalnych. Stąd lekko obniżona ocena.

Zaznaczę tylko, że nie dla poglądów politycznych kupiłam tą książkę tylko dla samej osoby p. Moniki, która przez większość swojego życia zajmowała się modą, biżuterią sławnych ludzi W. Kruk oraz psychologią. To mnie najbardziej interesowało oraz ile krajów (dzięki tacie Wojciechowi Jaruzelskiemu) zwiedziła. I ile ludzi ze świata kultury (dzięki sobie poznała). Książkę czyta się szybko ponieważ jest napisana również z humorem. Jak to, że są to krótkie rozdziały. Rozmawiałam przez chwilę z p. Moniką jest bardzo sympatyczna osobą. Nie pochwalam żeby nie było jakie osoby zaprasza do swojego programu na You Tube. Widać trochę w którą stronę ma poglądy (nie zgadzam się z nimi). W książce są też opisane jej relacje z rodzicami. I nigdy też nie pozbędzie się tego, że była, jest i będzie córką prezydenta. "Kiedy człowiek płynie po oceanie i woda jest spokojna, można rozkoszować się samotnością. Natomiast w momencie, kiedy zaczyna się sztorm, potrzebni człowiekowi są inni, którzy wyciągną pomocną dłoń."

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.