Celebryci, skandale i sensacje Drugiej Rzeczypospolitej

Genialnie napisana, wciąga bardziej niż niejeden kryminał. Doskonale opisane losy Polaków zamieszkujących tereny Dolnego Śląska pozwoliły mi ich poznać i przeds wszystkim zrozumieć. Sięgnęłam po nią po przeczytaniu serii Schronisko ktore przestało istnieć i zainteresowało mnie jak doszło do "wymiany" mieszkańców po wojnie. Nabrałam szacunku, wręcz podziwu dla tych ludzi. Śmiało można stwierdzić że tam zamieszkują potomkowie tych którzy przeżyli najgorsze w czasie wojny i dobrze ze w końcu ktoś przywrócił im należny szacunek, przykryty np cierpieniem powstańców warszawskich czy więźniów Auschwitz

Wg mnie to najlepsza książka tego autora. Przenosimy się w czasy II WŚ i możemy się zapoznać z tym jak się żyło Niemcom podczas tej wojny, albo też jak wyglądały działania wojenne za Kołem Podbiegunowym. Autor realnie opisuje wojnę oraz uzbrojenie, jednak bardzo dużo miejsca poświęca również portretom psychologicznym poszczególnych bohaterów. Z książki można wyczuć wielką fascynację autora Arktyką. Polecam.

Bardzo ciekawa. Kilka faktow. Roczny przychod biskupstwa krakowskiego w XVII w to (juz po przeliczeniu na wspolczesne) ponad 50 mln zl. Na drugim biegunie biskupstwa o przychodzie 1-2 miliony. Druga osoba w panstwie , po krolu, byl prymas! Nie byles na mszy, placisz 12 zl. Nie bylo cie drugi raz - 120 zl. Niby tylko polowa mieszkancow Polski tamtych czasow stanowili katolicy, ale jak zylo sie w Krakowie, gdy 25% mieszkancow bylo przedstawicielami kleru? I zeby nie bylo! Biskupi nie byli ulepieni z innej gliny. Owszem, ci ze szlachty (50%) mogli miec lepsze wyksztalcenie, ale czesto okazywalo sie, ze edukacja ksiedza trwala kilka miesiecy. I na koniec, majetek kosciola rosl, ale to dzisiejsza perspektywa. W tamtych czasach ksiadz traktowany byl jak przedstawiciel patrona - szlachcica, ktory wynosil osobe z rodziny na ksiedza. Wiec majatek kosciola byl majatkiem tego szlachcica. Granic wyraznych nie bylo. Szkoda ze o tym zapomniano, jak w latach 90 powolano Fundusz Koscielny. Kosciol otrzymal nieruchomosci (w tym filharmonie krakowska i wiele innych perelek nieruchomosci),ale w zamian tj zobowiazania wobec wiernych w rachunku krzywd pominieto. A szkoda, bo w dawnych czasach kosciol mial tez zobowiazania. Przynajmniej w teorii. Wiecej takich smakolykow w Dziesiecinie.

Audiobook. Ta książka to zbiór różnorakich ciekawostek. Owszem, można zgodzić się, że większość z nich nie jest powszechnie znana. Jednakże tylko kilka z nich wydało mi się interesujących na tyle, by zgłębić je bardziej. Trudno jednoznacznie wskazać nawet okres historyczny, którego tematyka tej książki dotyczy. Największy ich procent skupia się raczej na kulturze zachodniej. Kilka historyjek zdziwiło mnie, kilka rozbawiło, a niektóre tak jak już wspominałem - mnie zainteresowały. Niezwykle trudno coś więcej o tej publikacji powiedzieć. Wydarzenia w niej opisane są tak różnorakie, że wymykają się klasyfikacji. Reasumując - myślę, że książka będzie odpowiednia dla fanów historycznych i zarazem nieoczywistych ciekawostek. Miejscami obnaża ona postacie, które historia uważa za wybitne jak np. Winston Churchill czy Henry Ford. Niczego więcej niż li tylko zaspokojenia ciekawości w tej książce bym się nie doszukiwał.

„Miasto szpiegów” Michała Wójcika to niezwykła książka historyczna, która czyta się jak rasowy thriller. Autor ma wyjątkowy dar opowiadania – prowadzi czytelnika przez skomplikowaną sieć wydarzeń, ludzi i intryg, a jednocześnie nie gubi najważniejszego: prawdy o tamtym czasie. Już na początku książki pojawia się spis wszystkich postaci – i to ogromny plus. Bohaterów jest naprawdę wielu, a dzięki temu zestawieniu łatwiej się odnaleźć w gąszczu nazwisk i funkcji. To ukłon w stronę czytelnika, który może w każdej chwili wrócić do tej listy i szybko przypomnieć sobie, kim była dana osoba. Największą wartością „Miasta szpiegów” jest jednak odbrązawianie. Wójcik nie pisze ku pokrzepieniu serc ani nie buduje jednoznacznych pomników. Pokazuje polskie podziemie i polskie społeczeństwo podczas II wojny światowej w całym ich skomplikowaniu – z bohaterstwem, ale i z cieniem zdrady, z odwagą, ale i z ludzkimi słabościami. To obraz daleki od czarno-białych narracji. Autor przypomina, że w czasach wojny niezwykle trudno jest oceniać ludzi, bo każdy wybór mógł mieć dramatyczne konsekwencje. Warto też zwrócić uwagę na stronę edytorską książki. Publikacja jest pełna zdjęć, rycin, planów czy dokumentów – dodatków, które sprawiają, że opisywana historia ożywa. Dzięki nim postacie stają się bardziej realne, a opowieść nabiera wymiaru namacalnej prawdy. To właśnie takie elementy sprawiają, że książka nie tylko opowiada historię, ale wręcz przenosi czytelnika w tamte czasy. „Miasto szpiegów” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się II wojną światową i historią Warszawy, ale także dla tych, którzy po prostu lubią dobrze napisaną, trzymającą w napięciu opowieść. Michał Wójcik udowadnia, że historia może być fascynująca, wielowymiarowa i bliska człowiekowi.

Książka, która po przeczytaniu sprawia, że człowiek nagle zaczyna doceniać najdrobniejsze rzeczy życia codziennego. Historia pana Gajdzińskiego dała mi wiele do myślenia jak i zmieniła moje spojrzenie na świat. Moje top 3 (bez kolejnosci) książek jakie przeczytałem. POLECAM !

Jak to się świetnie czytało! Poczucie zwiedzenia wraz z autorem klasztoru to jedno z lepszych posunięć literackich. Dodaje to lekkości. Wstawki przypominające to też świetny zabieg. Człowiek może się poczuć jakby chodził po poranionym Cudzie. A na pytanie zadane przez autora odpowiadam: Oczywiście że pomogę! :) Cud trzeba ratować i pamiętać że to jest dziedzictwo każdego z nas. Nie ważne czy poniemiecki, popiastowski. Jest to perła o której nie można zapomnieć

Dawno zbierałam się do napisania opinii o tej książce, bo jest zupełnie inna niż wszystkie oficjalne opowieści o Suwalszczyźnie. Ta, porusza problematykę o której mówi się z cichym wstydem, a czasem w ogóle się ją pomija. Autor zabiera nas, w trochę mroczną, ale jakże ciekawą, podróż w czasie. Przedwojenna Suwalszczyzna, a tam - kryminalne podziemie, przemytnicze szlaki, zbrodnie... a to wszystko osnute oparami eteru. Smaczku dodaje fakt, że książka powstała w oparciu o solidny research historyczny i oddaje prawdziwy obraz obraz części północno-wschodniego pogranicza.

Kapitalnie przedstawiony zbiór dokumentów z lat 1938-1939 dotyczący kłamliwej retoryki hitlerowskich Niemiec oraz świadectw dyplomatycznych polskich, angielskich, w małej części francuskich. Nawet kilka not z pierwszych dni września 1939 r. (m. in. watykańskich, włoskich, belgijskich, skandynawskich). Książeczka króciutka, ale jakże wymowna.

W trójcy Polskie, Sowieckie i Ostatnie - naziści są pośrodku, ale z pewnością lepsze niż najsłabsze z cyklu Polskie. Nadal mamy do czynienia z wersją light i fani tematyki doskonale znają zagadnienia, o których pisze autor. Czytając trzy pozycje zdarzają się powtórki, np. o Hessie czy Klossie. Trochę razi nadmierne epatowanie pojęciem teorie spiskowe. Rozumiem asekurację, ale bez przesady. Teorie spiskowe to często konstrukt sztuczny używany do zamydlenia oczu. Spiskowa praktyka dziejów jest faktem.

„PRL od kuchni” to nie tylko nostalgiczna podróż do smaków i przepisów kulinarnych PRL-u, saturatorów, stołówek szkolnych i pracowniczych, imprez towarzyskich i rodzinnych tamtych lat, to spojrzenie na historię Polski Ludowej przez pryzmat talerza i pustej lady sklepowej. Autorzy stawiają odważną, ale bliską prawdzie historycznej tezę: to właśnie pustki na hakach w sklepach mięsnych stały się zapalnikiem zmian. Kryzysy lat 1970, 1976 i 1980 dobitnie pokazały, że w PRL-u kuchnia była miejscem najbardziej politycznym, a bitwa o schabowy miała większą siłę rażenia niż ideologiczne manifesty. Książka genialnie zestawia dwa skrajne światy: siermiężne bary mleczne, gdzie królowały kotleciki jajeczne i ziemniaczane oraz „bukiet dla pana z jednym jajem” vs lokale kultowe - gdyński Maxim czy warszawska Kameralna, enklawy luksusu, często niedostępne dla zwykłego śmiertelnika, pachnące zachodnim tytoniem i koniakiem. Wspomnienie o bonach towarowych i Pewexach przypomina o specyficznej schizofrenii ekonomicznej tamtych lat – posiadanie twardej waluty lub bonów otwierało drzwi do „lepszego świata” pełnego kawy, gum do żucia i dżinsów, podczas gdy na półkach reszty sklepów stał ocet, po mięso ustawiały się gigantyczne kolejki, a obłęd reglamentacji towarów sprawiał, że kartki na żywność stawały się ważniejszą walutą niż same pieniądze. Autorzy serwują nam danie słodko-gorzkie, ale niezwykle treściwe. Warto po nie sięgnąć, by zrozumieć, że w Polsce Ludowej droga do wolności prowadziła nie tylko przez ulice, ale przede wszystkim przez kuchnię.

"Wsi spokojna, wsi wesoła" - cóż, ani spokojna ani wesoła, z czego zdaje sobie sprawę większość społeczeństwa i zna większość obyczajów, obrzędów, czy też przesądów od podszewki. Kamil Janicki ma umiejętność przekazywania całego kompendium wiedzy dosłownie w pigułce. Zwraca także uwagę na mity i stereotypowe myślenie o radościach, smutkach i problemach włościan. Chętnie sięgam po książki tegoż autora i już następne po "Warcholstwie", Pańszczyźnie" czekają w kolejce. Polecam !

„Od momentu utworzenia RFN status prawny starających się o wyjazd na stałe przesiedleńców był przedziwny. W Polsce uznawano ich za Polaków… W momencie przekroczenia granicy przez te same osoby granicy z RFN były one uznawane za obywateli niemieckich...” Nie mam niemieckich korzeni, przynajmniej nic o tym nie wiem, ale chciałam przyjrzeć się bliżej kolejnej na drodze mojego poznawania perspektywie tematyki przesiedleń, tym razem z Polski do Niemiec. Kilka lat temu zainteresowałam się losami ludzi, którzy przymuszeni przez umowy, władzę, polityczną lub ekonomiczną sytuację, porzucili cały dotychczasowy świat i dobytek, udali się w nieznane, do innego kraju, poszukując nowych możliwości, trwałej stabilizacji i codziennego szczęścia. Jak silne i intensywne były to przeżycia i doświadczenia, potężnie emocjonalne, obarczone niepewnością i strachem, znalazłam potwierdzenie we wspomnieniach przytaczanych w publikacjach popularnonaukowych, biografiach, a nawet powieściach. „Czy jestem Niemcem?” uwzględnia oczywiście realia ludzkich losów w ujęciu odczuć, jednak koncentruje się na rozterkach i motywach, weryfikacjach nadziei i wyobrażeń z realiami prawie półtora miliona przesiedleńców z Polski do RFN. Nakreśla polityczną atmosferę, propagandowe kampanie, historyczne tło stosunków polsko-niemieckich, podstawy ekonomiczne podstawy, umocowania prawne, przekazy stereotypów i przekonań. Podkreśla indywidualność historii jednostek i rodzin, procesu kompletowania dokumentów, pobytu w obozach dla przesiedleńców. Ukazuje chaos w bilansie przesiedleń wynikający z odmiennych metod liczenia i kwalifikowania osób po stronie Niemiec i Polski. Wiele pamiętam z młodości, kilka interpretacji zjawisk odkryłam. Ryszard Kaczmarek starannie przejrzał i wybrał materiał do książki, co podkreślała bibliografia, wnikliwie zaprezentował, z dbałością o szczegóły, chronologicznie ułożył, uwzględniając podział na fale przesiedleń. Wycinki z prasy, cytaty z książek, fragmenty z dokumentów, ekspertyzy i opinie, oraz statystyczne zestawienia, stały się źródłem ciekawych, często zaskakujących, informacji. Nawiązania do wspomnień i liczne zdjęcia nadawały osobowy wymiar treści. Przydatnym okazał się indeks nazwisk i lista skrótów, zaś przypisy dopełniały kontekst. Publikacja sprawiała wrażenie rzetelnej historycznej treści, bardzo dobrze absorbowanej ze względu na przyjazny styl narracji, zajmującą tematykę i zagadnienia dualizmu tożsamości narodowej. bookendorfina.pl

„Wstępując do Armii Krajowej, wiedziałem, na co narażam siebie i bliskich. Wiedziałem, że nie będzie łatwo. Że moje dotychczasowe życie, wraz z odrzuceniem pozwu do wojska, kończy się na zawsze. Z tej drogi nie było już odwrotu. Przewidywałem zimne noce w lasach, ucieczki przed wrogiem, strach i determinację, które będą krążyć w moich żyłach zamiast krwi. Spodziewałem się długich, wesołych rozmów, nawiązania nowych przyjaźni i poddania próbom tych starych. Lecz to, co mnie spotkało, nie nawiedziło mnie nawet w najgorszych koszmarach”. Pełne radości, rodzinne, świąteczne spotkanie staje się nieoczekiwanie okazją by na chwile cofnąć się czasie i powrócić do dramatycznego, pookupacyjnego okresu naszych dziejów. Czasów, w których kształtowała się i krzepła, przyniesiona na bagnetach Armii Czerwonej nawa, brutalna, komunistyczna władza i zrodzona z niej rzeczywistość. Opowieść pradziadka, który jako członek podziemia niepodległościowego podjął wraz z towarzyszami broni zbrojną walkę z narzuconą Polsce sowiecką dyktaturą, jest (zwłaszcza dla niego ) próbą rozliczenia się z odległą, lecz wciąż traumatyczną przeszłością a zarazem ważną i potrzebną ( szczególnie dla młodego pokolenia) lekcją patriotyzmu, będącą odbiciem krętych ścieżek naszych dziejów najnowszych To poruszająca historia Mariana Bronieckiego, pełnego ideałów młodego człowieka, który odrzuciwszy wezwanie do Ludowego Wojska Polskiego, wstępuje do Armii Krajowej i w jej szeregach walczy ze wszystkich sił z nową okupacją swojej ojczyzny. Ścigany, prześladowany (dotyczy to również jego najbliższych) a w konwencji aresztowany przez przez polską bezpiekę, przechodzi przez całą ( okrutną i zupełnie odczłowieczoną) gehennę stalinowskich więzień. „Moim ciałem zawładnął niepohamowany dreszcz. Tak, to nie bicie było najgorsze. Tylko to siedzenie przez kilka, nawet kilkanaście godzin w jednym miejscu, o pustym żołądku, bez możliwości załatwienia najzwyklejszych, fizjologicznych potrzeb, a to wszystko przy ostrym, rażącym świetle”. To naprawdę wstrząsający i przepełniony tragizmem obraz życia ostatnich niepokornych żołnierzy niepodległej Polski. Ukrywających się w leśnych ostępach, osaczonych, opuszczonych, przenoszących się z miejsca na miejsce, mordowanych z ukrycia, stopniowo pozbawianych zaplecza ekonomicznego i społecznego. Jego wstrząsająca historia jest odbiciem losów całego pokolenia polskich działaczy niepodległościowych, zepchniętych przez komunistyczną propagandę do roli kolaborantów, bandytów, morderców, unurzanych po łokcie w niewinnej polskiej i żydowskiej krwi, opluwanych i zohydzanych przy każdej możliwej okazji przez piewców poprzedniego systemu. Autorce udaje się wiernie i bardzo sugestywnie przybliżyć czytelnikowi atmosferę tamtych ponurych dni, poznać motywy kierujące poczynaniami ludzi i uzmysłowić nam współczesnym czym były i co za sobą niosły te straszne powojenne czasy. Książka Paulina Koniuk „Zapomniani bohaterowie powojennej Polski” jest kolejnym ważnym głosem w dyskusji o naszej historii najnowszej i swoistym hołdem dla tych wszystkich (dziś nazywamy ich „Żołnierzami Wyklętymi” ) którzy nigdy nie pogodzili się ze zniewoleniem swojej ojczyzny.

Od opisywanych w książce wydarzeń minęło blisko 60 lat. Zmienił się ustrój, kraj, gospodarka, sojusze międzynarodowe, mamy otwarte granice...a pewne społeczne lęki, fobie, nienawiści, publiczne wypowiedzi prosto z tamtych czasów. Mieczysław Moczar mógłby być dumny w zaświatach, że w obecnej III RP ma tylu pogrobowców i wyznawców swoich spaczonych idei. Trochę wstyd i żal...

📝 Monografia odsłaniająca mroczny rozdział historii – losy więźniów obozu przesiedleńczego w Potulicach. Autor, opierając się na relacjach świadków i archiwalnych dokumentach, przywraca pamięć o ludziach, których cierpienie przez lata pozostawało w cieniu milczenia. To poruszające świadectwo ludzkiej krzywdy, ale też siły przetrwania i nadziei, która potrafiła przebić się przez mrok. 💭 Moja opinia: Nie jestem w stanie czytać tej książki bez ścisku w gardle. Każda strona to spotkanie z ludzkim bólem, z dramatami, które wydarzyły się tuż obok, w miejscach, które znam i po których dziś chodzimy, często nieświadomi, co kryje ziemia pod naszymi stopami. Potulice nie są już tylko punktem na mapie – po tej lekturze stały się symbolem wszystkiego, co w człowieku najgorsze i najpiękniejsze zarazem: okrucieństwa i odwagi, nienawiści i nadziei. Paweł napisał książkę w sposób niezwykle wyważony i pełen szacunku. Czuć ogromne emocje, ale też dziennikarską rzetelność i wrażliwość na drugiego człowieka. Momentami musiałam odkładać ją na bok, bo ból i ciężar opisanych historii był zbyt duży. Mimo to wracałam, bo czułam, że trzeba. Że pamięć o tych wydarzeniach to nasz obowiązek. A to rozszerzone wydanie jest wyjątkowe – dojrzalsze, pełniejsze, dopracowane do granic możliwości. Widać w nim ogrom pracy i serca. Zostało już niewiele egzemplarzy, a szkoda – bo to książka, która powinna być w każdej bibliotece, w każdym domu, który pamięta. ⭐ Ocena: 10/10

Ta książka to wyczerpująca monografia o polskich jednostkach wojskowych mających spadochron w godle,choć to historia 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno Desantowej popularnych Czerwonych Beretów. To tu mamy przegląd jednostek od czasów II wojny aż po czasy współczesne,książka zaczyna się od rozpisania współczesnej struktury opisując poszczególne bataliony i ich patronów byłych Dowódców.I to właśnie jest też książka o ludziach których inteligencja odwaga i męstwo budowały elitarność PDPD . Świetny rozdział jest opisujący jednostki specjalne w powojennej Polsce Sumując każdy interesujący się desantem powinien tą mega interesującą książkę przeczytać .

Ciężka książka. Zawiera mnóstwo przykrych informacji. Ale myślę, że osoby po nią sięgające świadomie mają ochotę poczytać o takich katastrofach. Przestrzegam jednakże przed drastycznymi zdjęciami ponieważ nie każdy jest gotów na oglądanie poćwiartowanych ciał czy zwęglonych zwłok. A tutaj takie fotografie zostały zamieszczone. Książka podzielona jest na katastrofy na morzu, w powietrzu, na kolei czy pod ziemią. Ale niestety czytając ją odnosi się wrażenie pewnej niekonsekwencji. Jedne katastrofy są opisane dosyć szczegółowo, inne wręcz wzmiankowane. Dziwi mnie np. że w dziale katastrof tramwajowych jest tylko wzmiankowana największa z nich, która miała miejsce w Szczecinie na ul. Wyszaka a z kolei inna, która nie miała takich konsekwencji już została szczegółowo opisana. Trochę odnosi się tu takie wrażenie jakby książka stanowiła luźny zbiór wyszukanych ogólnie katastrof. Tak czy inaczej jest to pokaźne źródło wiedzy na ten temat i każdy kto ma ochotę doedukować się w tym temacie powinien być zadowolony z lektury.