Zrozumieć nasz umysł

Zdecydowanie najlepsza książka o zen, jaką dane mi było przeczytać. Ukazuje sedno tej religii na przykładzie praktyki, co jest najistotniejszą kwestią. Są tutaj podane przykładowe koany, relacje z dokusan (czyli spotkań z mistrzem) oraz świadectwa oświecenia. Warstwa teoretyczna jest bezustannie odnoszona do medytacji, bo przecież bez zazen zen jest tylko figlem umysłu. Niezwykle wartościowa pozycja, dzięki której w końcu pojąłem czym jest zen i sam zacząłem siedzieć ze skrzyżowanymi nogami. Na głowę bije chociażby Wprowadzenie do Buddyzmu Zen Suzukiego, które w porównaniu do tej książki, jawi mi się jak brudny kawałek węgla do krystalicznie czystego diamentu.

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

Wiele rzeczy z tej książki było dla mnie nazbyt skomplikowane, jednak przekaz jest na tyle ciekawy, że kupiłam już "Opowieści Belzebuba" czyli książkę napisaną przez samego Gurdżijewa. Wiele koncepcji z "Fragmentów" powiela się z przekazami z innych czasów i stron świata, choć nomenklatura jest zupełnie inna i trzeba do niej przywyknąć. Same nauki wydają się być przynajmniej po części autentyczne.

Pozornie miła i przyjemna, książka jest jednak na bardzo wysokim poziomie abstrakcji. Filozofia zen w czystej postaci. Pomimo, że idee buddyzmu, zen i szeroko rozumianych filozofii wschodu nie są mi obce, to jednak przy lekturze tej książki czułam silny sprzeciw. Nie potrafię zanurzyć się całkowicie w świecie bez pojęć, bez kategoryzacji, w świecie w którym jestem tym i jestem wszystkich, w świecie całkowitej współzależności. Jednym słowem nie chcę odrzucać ja, nie uważam tego jedynie za konstrukcję myślową, i nie odrzucam zasady niesprzeczności(chociaż chwilami mam wątpliwości, czy aby faktycznie wszystko jest nią objęte). Z drugiej strony uważam, że raz na jakiś czas dobrze jest się zagłębić w lekturę tego typu. Uzyskuje się nieco szersze rozumienie rzeczywistości. Może też to być drogą do podjęcia ćwiczeń medytacyjnych bez całej tej filozoficznej otoczki.

Oceniać autorytet autora to już strzelić sobie w kolano a jemu z liścia w twarz. Mamy nie słuchać nikogo, zanegować wszystko, przestać szukać czegoś bo już to mamy lub nigdy nie znajdziemy...i po prostu patrzeć. To wyciągnąłem z lektury tej książki, bo jest to strumień świadomości, po prostu lecący jak ptak po niebie...ziuuu.... Dużo tu mądrości, truizmów, wschodu. Czyta się nielekko, ale jest ok.

Jak zwykle u T.N. Hahn, moc miłującej dobroci, zrozumienia i współczucia. Przywraca wiarę i wypełnia serce. Jego książki są podobne, ale każdą z nich warto przeczytać. Mi się to nigdy chyba nie znudzi. Ciągle coś mnie wybija ze ścieżki, a on sprawia że i tak "wracam do domu", zapanowuje cisza, radość i ciepło.

#840 - Podróż w głąb siebie - Colin p. Sisson - Wydawnictwo Medium #400/52/2021 Książka ma 528 stron. Swoją premierę miała w tym wydaniu w 1999 roku. Jest to książka, która zachęca nas, by poznać lepiej samego siebie, a poprzez to poczuć także jedność ze wszechświatem. Autor zachęca nad do wewnętrznej pracy nad samym sobą. Dzięku temu będziemy mogli żyć z większą świadomością otaczającego nas świata i jego piękna. Jeśli szukasz dobrego narzędzia do pracy nad sobą, lub do pracy ze swoimi pacjentami, to ten poradnik spełni te oczekiwania. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2780083415624874/

Fantastyczne i świeże spojrzenie na chrześcijaństwo; wspaniała dawka mądrości na temat mistycyzmu, nauki, wiary i modlitwy. Dużo inspiracji. Jaegger sam w sobie, cudowny człowiek. Polecam każdemu, w szczególności ludziom, którym w chrześcijaństwie realizowanym przez większość współczesnych kościołów czegoś brakuje...

Ta książka to po prostu sztos, na pewnym etapie mojego życia nadała inny punk widzenia i miała spory wpływ na percepcje! Namawia raczej do rozluźnienia i focusie na chwili obecnej, bez zbędnego kolorowania, jasno podparte fakty i ćwiczenia. Bardzo podoba mi się podejście autora, który do niczego nie zmusza, ani też niczego nie narzuca. Gorąco polecam, moim zdaniem, to jedna z lepszych książek i każdy powinien ją przeczytać.

Od zawsze interesowałem się zjawiskami paranormalnymi, nie tylko dlatego,że tematyka sama w sobie jest zajmująca, ale także dlatego, że w moim życiu spotkało mnie kilka rzeczy, które do tej dziedziny można zaliczyć. Postanowiłem sięgnąć po pozycję Stanislava Grofa, gdyż poleciła mi ją koleżanką, również fascynatka nieznanego i nieodkrytego. Czy książka spełniła moje oczekiwania i czy przede wszystkim mi się podobała? No cóż, mój stosunek do niej jest ambiwalentny, gdyż zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Jeśli ktoś miał ochotę poczytać sobie o świadomym śnieniu, eksterioryzacji, astralu, jasnowidzeniu, telepatii,UFO, itp. to może o tej pozycji zapomnieć. Ona nie jest o tym. Po drugie jest to lektura stricte naukowa, napisana bardzo akademickim językiem, więc przeciętny czytelnik po jej ukończeniu będzie wyczerpany materiałem przez jaki musiał przebrnąć. Paradygmat newtonowsko-kartezjański, okołoporodowe matryce perinatalne, filogenetyczny, holistyczny, synestezja, itp. Z taką naukową nomenklaturą będzie się stykał czytelnik przez 600 stron tej pozycji, a będzie miał wrażenie, że stron było co najmniej dwa razy tyle. Wydaje mi się, że zagadnienia, którym poświęcona została książka, dałoby się opisać znacznie zwięźlej, ale autor podszedł do tematu bardzo poważnie. W skrócie całość można podsumować tak: - nauka jest skostniała i szowinistyczna; nie dopuszcza do siebie innych teorii i zjawisk, które nie zgadzają się z jej ustalonym przez lata paradygmatem. Tym sposobem ludzkość stoi w miejscu, gdyż zagadnienia natury duchowej i umysłowej, które mogłyby przyczynić się do rozwoju cywilizacji, nie dochodzą "do głosu", tłamszone i całkowicie odrzucane przez świat nauki materialistycznej - większość urazów psychicznych i cech naszych charakterów jest rezultatem sposobu w jaki przeszliśmy poród. Wszelkiego rodzaju odchyły, zboczenia, przyczyny samobójstw, orientacje seksualne, kompleksy, perwersje czy innego rodzaju problemy leżą w traumie wywołanej trudnymi warunkami porodu, których "wspomnienia" są zakodowane w naszej podświadomości - wyżej wspomniane problemy można pokonać za pomocą terapii niekonwencjonalnej, zakładającej ozdrowienie przez kontakt z pierwiastkiem duchowym i mistycznym, a także przez ponowne przeżycie traumy porodu i jej przepracowanie. Rozwoju na płaszczyźnie duchowej można dokonać poprzez relaksację, ćwiczenia oddechowe, medytację, udział w obrzędach religijnych czy terapię wspieraną psychodelikami (w kontrolowanym środowisku przez facylitatora). Te wszystkie zagadnienia mniej lub więcej składają się na pojęcie psychologii transosobowej, której propagatorem jest autor książki. I to w zasadzie tyle. Książka sama w sobie jest bardzo ciekawa, jeśli interesuje kogoś podobna tematyka. Skomplikowane założenia, definicje i twierdzenia są takie tylko na początku. Każdy, kto uważa się za inteligentnego człowieka na pewno da sobie radę z tym tekstem, ale trzeba się przygotować na to, że nie jest to lektura lekka i napisana przystępnym językiem.

Nie bardzo wiem jak ocenić tę niewielką książeczkę. Jung przedstawia w niej mandale i ich symbolikę na podstawie archetypów. Dużo tu odwołań do filozofii wschodu, co we mnie wzbudza opór, szczególnie jeśli interpretacja ma dotyczyć mandali stworzonych przez pacjentów europejskich. Każda omówiona mandala przedstawiona jest na rysunku i można równolegle oglądać i czytać. Ja nie potrafiłam się do niej przekonać, ale sądzę, że zainteresowani tematem i entuzjaści autora będą usatysfakcjonowani.

Jiddu Krishnamurti słusznie zwraca uwagę, na to, że nasze umysły są zabiegane, odciągają nas od rzeczywistości i często nami bezwiednie sterują, niczym twory z własnym życiem. Warto na to zwrócić uwagę, czy czasem nasze myśli, zupełnie nieuzasadnione, nie powodują w nas wyimaginowanego smutku, przygnębienia, itp. itd. Okazuje się jednak, że i On nie uniknął i popadł w ludzkie "słabości". Romanse, niezbyt przyjemne obycie, etc.etc. Tak mówią osoby z Jego otoczenia. Jiddu - przykro mi, ale to nie Jezus Chrystus i Jego nauka wspaniała. :) Bliższe już i mi i Chrześcijaństwu są wytyczne daojia - tj. filozoficznego taoizmu. Jego porady na dłuższą metę nie są zbyt praktyczne życiowo, a nawet mogą spowodować spore spustoszenie w życiu codziennym, relacjach z bliskimi nam osobami, etc. etc.

jest to książka, która z jednej strony pobudza do patrzenia na siebie, wyzwala wiele emocji, pozwala się wyciszyć i oddalić od negatywnych emocji, ale zanim się to stanie trzeba spokojnie podejść to formy w jakiej została napisana. Nam 'współczesnym europejczykom' trudno czytać transkrypt wykładu prowadzonego dla odbiorców o innej 'chłonności" Jeśli już pogodzimy się z prostotą języka przymkniemy oko na 'banalność' przypowieści i częściowe mijanie się z jednoznacznością interpretacji myśli łatwo znajdziemy coś dla siebie do czego warto wracać, polecam, ale tylko dla tych, którzy nie krytykują na siłę...

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

Książka jest świetna i jednocześnie niesamowicie trudna. Zdecydowanie nie polecam komuś, kto dopiero zaczyna przygodę z Zen. Najprawdopodobniej taka osoba absolutnie nic z tej lektury nie zrozumie i uzna, że Zen jest jakąś pomyłką. Nawet osoby zaznajomione z tematem muszą wziąć pod uwagę ciężar tej lektury. Uważam siebie za dość wprawnego czytelnika, ale przy tej książce wiele razy musiałem się zatrzymywać, aby coś przemyśleć czy wręcz czytać niektóre akapity po kilka razy. Podaję przykład: "Wypaczenie parataktyczne, fałszywa świadomość i cerebracja nie stanowią ściśle oddzielonych sposobów przejawiania się nierzeczywistości, które istnieje tak długo, jak długo człowiek uniwersalny jest oddzielony od człowieka społecznego." s. 178 Jest w tej lekturze jednak wiele wiedzy dla każdego, kto gotów jest na intelektualne wyzwanie.

Powinniśmy dążyć do systemu edukacji opartego na wolności. Szkoda, że opisane rozwiązania organizacji grupy stały się raczej elitarnym i alternatywnym rozwiązaniem dla powszechnego i zakorzenionego w rewolucji przemysłowej systemu edukacji. W Anglii, w Polsce też. W naszym kraju, jestem tego teraz pewna przez praktykę zawodową i obserwacje na co dzień: - edukacja pełni przede wszystkim rolę przetrzymania dzieci w kontrolowanych warunkach, w czasie kiedy rodzice pracują; - edukacja na każdym poziomie służy utrzymaniu sytemu hierarchii i przemocy społecznej. Promowanie "wybranych" czy "najlepszych". Brak pracy w zespołach. Centralizacja władzy. Efekt Pigmaliona. Mobbing, dyskryminacja. Wynikające z tego posłuszeństwo. Te rzeczy nie są dosłownie opisane w tej książce. Ale na zasadzie kontrastu wobec opisywanych scen swobody edukacyjnej zapewnionej w Summerhill, zobaczyłam moją karierę edukacyjną przez inny pryzmat. Tego, że mogłam się rozwijać pomimo, a nie dzięki niej. Przynajmniej miałam trochę więcej czasu, niż dzieci i dorośli teraz. Z przeładowanymi planami zajęć, realizujący jakieś anachroniczne metodologicznie i treściowo programy. Wyrzućcie je do kosza, nikogo to nie interesuje.

Chyba najważniejsza książka Hellingera. Bardzo możliwe, że w tej pozycji każdy znajdzie coś dla siebie. O czym jest bowiem ta książka? Chyba przede wszystkim o tym, jak lepiej zrozumieć siebie, może jak dojść do ładu z samym sobą (jeśli to konieczne) lub też, być może, o tym jak poukładać pewne sprawy tak, żeby całość "grała" - wszystko zależy od tego, na jakim etapie swojego życia jest czytający ;) W każdym razie mam takie nieodparte wrażenie, że każdy, nawet mając wszystko "poukładane" ;) , może wyciągnąć z tej książki coś dla siebie. Hellinger ma bardzo fajny dar, który objawia się w jego książkach, a dar ten polega na tym, że potrafi w sposób zrozumiały pisać o rzeczach z pozoru trudnych. Książki tego autora nie zawsze są łatwe w odbiorze, ale mają w sobie naprawdę maksimum treści. Wystarczy się tylko nad nimi pochylić ;) Coś jeszcze? Tak, wyciągnąć chyba pewien, podstawowy, wniosek - ważna jest jednostka, jej samoakceptacja; kiedy ten krok zostanie wykonany możliwe jest, sensowne, poukładanie całej reszty, z ludźmi i rzeczywistością dookoła włącznie ;) /ot, taki wniosek laika po lekturze ;) /. Zdaję sobie znakomicie sprawę, że tego rodzaju książki nie trafiają do szerokiej publiki (raczej), a... szkoda. Może nie zawsze łatwo, jednak dobrze się tego autora czyta. I chyba rzeczywiście każdy byłby w stanie wyciągnąć coś z jego książek dla siebie ;) Polecam :) Dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca za egzemplarz recenzencki. Recenzja znajduje się także na moim blogu: https://cosnapolce.blogspot.com/2018/03/porzadki-miosci-czyli-byc-soba-i-zyc.html