Oblicza strachu

Sięgając po książkę Stefana Czernieckiego miałam dość mieszane uczucia. Z jednej strony ciekawość, gdyż opowieść o wyprawie w zakazane rejony Wenezueli, w celu zdobycia jednej z tamtejszych gór stołowych wydała mi się bardzo interesująca. Z drugiej strony, szybki przegląd patronów medialnych książki oraz wgląd w notkę dotyczącą autora a w końcu gorąca rekomendacja Wojciecha Cejrowskiego wzbudziły moje pewne obawy. W związku z tym, do „Czekając na Duida” podeszłam ze sporą rezerwą, by po lekturze być z niej całkiem zadowoloną. Amazonas ziemia zakazana na terytorium Wenezueli, fragment bezkresnej selwy, do której dostać się można płynąc wzdłuż Orinoko, bądź którejś z jej dopływów. Kraina, na którą z góry spoglądają pojedyncze góry stołowe – tepui, budzące ogromne emocje, odkąd po raz pierwszy wpadły w oko białego człowieka. Pionowe ściany i płaskowyż na górze, cóż tam może się kryć? Czy niczym w „Zaginionym świecie” Artura Conana Doyle tam znalazły schronienie dinozaury? Jednak przyrodnicza i geograficzna niedostępność jest praktycznie bez znaczenia, gdy wziąć pod uwagę sytuację polityczną w Wenezueli. Komunistyczne rządy Chaveza wiązały się między innymi z zamknięciem Amazonas dla ruchu turystycznego. Wniknięcie w zamkniętą strefę wymagało niezwykłej determinacji i odpowiednich znajomości. Autorowi po bardzo wielu próbach, w końcu się to udało, jednak liczne wojskowe kontrole i rewizje, na każdym kroku przypominały podróżnikom, gdzie są i kto tu rządzi. W książce dość sporo miejsca poświęcono sytuacji politycznej Wenezueli, zarówno w kontekście jej mieszkańców, jak i indiańskich plemion i turystów. Bez ogródek przeczytamy o tym, dlaczego Caracas jest jednym z najniebezpieczniejszych miejsc na Ziemi, czy o propagandzie Chaveza, kupującego lojalność obywateli na wielkich loteriach organizowanych w odciętych od cywilizacji wioskach. Wenezuela jawi się jako kraj, w którym dla własnego bezpieczeństwa o polityce lepiej nie rozmawiać. Zdominowany przez żołnierzy i przestępców świat wielkich miast oraz wioski, w których żyje się bezpiecznie i nieśpiesznie. Tym, co podobało mi się w książce Stefana Czernieckiego jest lekkie pióro, dzięki któremu książkę czyta się bardzo przyjemnie. Są w niej fragmenty budzące grozę, są i takie mocno rozleniwiające czytelnika. Autorowi idealnie udało się oddać nastroje w jakich byli bohaterowie trzyosobowej podróży w głąb Amazonas. Książka podzielona jest na kilkanaście chronologicznie ułożonych rozdziałów, w których autor opisuje kolejne etapy podróży. To prawie pamiętnikarska narracja, która jest najmocniejszą stroną książki. Każdy z rozdziałów kończy się serią pięknych fotografii przedstawiających miejsca i ludzi. Gdzieniegdzie w środku relacji z wyprawy znajdziemy krótkie wstawki i z nimi miałam największy problem w trakcie lektury. Są one bardzo różne, często mało obiektywne, pełne reprezentacji poglądów autora. Niektóre z nich były mocno osadzone w wierze, będącej czymś bardzo ważnym dla autora. „Czekając na Duida” to ciekawa pozycja wśród książek podróżniczych. Z jednej strony niezmienna egzotyka Ameryki Południowej, podkręcona jeszcze przez niebezpieczeństwa towarzyszące wyprawie do Wenezueli. Z drugiej dobrze napisany dziennik, relacja z jedynej w swoim rodzaju przygody, ze spełnienia marzenia, jakim było odwiedzenie miejsca niedostępnego dla innych. Osobom mocno sceptycznym względem jakiegokolwiek wyznania miejscami może wydać się nieco zbyt mocno osadzona w wartościach ważnych dla autora. Może to nieco przeszkadzać i zaburzać odbiór całości, choć, co bardzo ważne, nie znajdziemy tu otwartej, czy nawet skrytej, pogardy dla osób myślących inaczej. Dzięki temu książka, poza kilkoma krótkimi fragmentami, nie jest irytująca, a wręcz przeciwnie – jest pasjonująca i czyta się ją całkiem przyjemnie.

Życie i śmierć na Drodze Umarłych" to reportaż Tomka Grzywaczewskiego z jego wyprawy podróżniczo- badawczej na daleką Syberię. Auror, razem z czterema towarzyszami oraz nieprzecenionym lokalnym przewodnikiem, dociera do jednego z pomników szalonej epoki stalinizmu: Transpolarnej Magistrali Kolejowej. Jej pomysłodawca Stalin zamierzał wybudować ok 1300 km linii kolejowej biegnącej przez nieprzebyte bagniste tereny syberyjskiej tajgi i tundry, na wysokości koła podbiegunowego. Pomysł o tyle szalony, że w terenie tym więcej niedźwiedzi niż ludzi...Martwa droga pochłonęla życie tysięcy więźniów łagrów, może kilkanaście, może kilkadziesiąt tysięcy... Nikt nie wie. Mówi się, że ich ciała były rzucane bezpośrednio pod nasyp kolejowy, stąd nazwa Martwa Droga lub Droga Umarłych. Poza tym tą matrwą drogą nie przejechał nigdy żaden pociąg. Przy ówczesnym poziomie technologicznym projekt był całkowicie niewykonalny. W latach 1949-53 wybudowano ok.700 km trasy. Po śmierci Stalina Beria nakazał przerwanie budowy. Nawet dla krwawego bezwzględnego Berii pomysł był zbyt szalony... Ekipa Dead Road 1953-2013 Expedition dotarła do resztek śladów po dawnych łagrach. Znależli tory, szyny, podkłady...Czas i bezwzględna natura zrobiły swoje. Tylko my musimy pamiętac... Ciekawa lektura nie tylko o pełnej cierpienia przeszłosci ale też o nieraz smutnej, ponurej teraźniejszości żyjących tam ludzi. I o pięknej acz trudnej naturze Syberii.

7,5/10 autora uwielbiam czytać i słuchać (sprawdźcie profil na IG), właściwie to było głównym powodem sięgnięcia po ten reportaż i książkę drogi. Tematyka może leży wśród tych bardzo dalekich od moich zainteresowań (w tym światoznawczych) ale ta narracja!... 9/10 (w myśl mojej ulubionej zasady: "nie ważne co, ważne jak", bo nawet o zimnej dużej wodzie można zrobić interesującą opowieść.)

Książka językowo może i nie powala, ale za to pięknie obrazuje jak wyglądał Madagaskar jeszcze 12/13 lat temu (ciekawe czy wiele się zmieniło?🤔). Opis sposobu myślenia czy działania przez Malgaszów momentami jest tak niesamowicie różny od naszego, ale gdzieś jakby delikatnie znany. Wszechobecna korupcja, góry śmieci i niechęć do zmian, a po środku tego jak wyspa katolicka szkoła i działalność misyjna. Ta książka zmienia perspektywę.

Książka opisuje podróż Polskim Fiatem 126p po Afryce. Bardzo odważne przedsięwzięcie i jednocześnie świetna inspiracja, aby podróżować po ciekawych zakątkach świata. Po przeczytaniu książki i opisach rzeczywistości w Afryce nasuwa się refleksja, że powinniśmy cieszyć się każdego dnia z warunków w jakich żyjemy, doceniać to oraz pomagać potrzebującym. Minusem książki były narzekania na niektórych członków załogi, w moim odczuciu takich tematów nie powinno się wylewać na papier. Poza tym bardzo ciekawa lektura.

Ta książka, a raczej opis tej wyprawy udowadnia, "że chcieć to móc" to nie tylko pusty frazes. Autor z niemal pustym portfelem porywa się na pokonanie oceanu i kontynentu. Tę książkę czyta się albo z wypiekami na twarzy (marząc o rzuceniu wszystkiego), albo z lekkim niedowierzaniem, że można mieć w sobie aż tyle odwagi lub szaleństwa(co kto woli:)) "Autostopem...."to zapis podróży którą zaczyna się od dość ekscentrycznego pomysłu aby dostać się do Ameryki Południowej bez kupowania biletu lotniczego. Nie mając większego pojęcia o żeglarstwie nasz podróżnik, decyduje się na pokonanie Atlantyku JACHTOSTOPEM, a potem przemierza kontynent, polegając głównie z uprzejmości kierowców. Ta książka to relacja z drogi napisana z humorem i dystansem do samego siebie choć nie brak w niej też opisu spotkań z ludźmi którzy pisarza gościli, karmili czy też umożliwiali dalszą podróż. Skokowski udowodnił, że brak "kasy" nie jest przeszkodą w podróżowaniu. Pokazuje, że największe bariery mamy w głowach a nie w portfelach, a jeśli odnajdziemy w sobie odpowiednią dawkę uporu, entuzjazmu i uśmiechu to świat staje przed nami otworem. P.S. Książkę wyróżniają kody QR, które są umieszczone pod tytułami kilku rozdziałów dzięki którym mamy WIZUALIZACJĘ fragmentów wyprawy.

Autor nie opisuje tu jakichś swoich niezwykłych przygód. Jest to raczej luźna gawęda o najważniejszych miejscach, ludziach i zwyczajach. Czyta się to nieźle, zwłaszcza, że mniej tu jest pseudofilozoficznego bełkotu, który tak mi przeszkadzał w innej książce Autora "Indie, czyli świat". Zainteresowanie tą książką podwyższa również fakt, że Oman jest dość tajemniczym i mało znanym krajem. Plus za piękne wydanie. Oraz ładne zdjęcia (chociaż trzeba tu ostrzec, że kilka z nich jest drastycznych).

Dostalem dokladnie to, czego sie po Cejrowskim spodziewalem. Co prawda opowiesc o amerykanskiej prerii nie jest tak ekscytujaca jak o dzikich plemionach w amazonskiej dzungli, ale i tak dostajemy tu mase mnie lub bardziej ciekawych anegdot. No i zawsze podczas czytania tych ksiazek czlowiek sie rozmarzy i zaczyna myslec co by bylo gdyby...

Przed pandemią, w czasach gdy jeszcze wszyscy normalnie chodzili do biura i jeszcze nikt nie wpadł na to, że możliwy jest home office właściwie na nieograniczoną skalę, częstym zjawiskiem była ,,korpogłupota", czyli pewne odrealnienie i przesadne koncentrowanie się na zadaniach w biurze, używanie ponglisha (czyli szalonej mieszaniny polskiego i angielskiego) oraz zapominanie, że istnieje jeszcze jakieś życie poza korpo. Wtedy to jeden z moich kolegów wymyślił hasło, które do dziś wisi przy moim kompie i przypomina mi co jest ważne. A brzmi ono ,,Gdy poczujesz zew korpogłupoty to wyjedź w Andy". I w pewien sposób ma to sens. Nie raz czuję chęć by rzucić wszystko i zaszyć się gdzieś na Altiplano, gdzie nie znajdą mnie wszechobecne macki korpo. Cóż, życie w pewnym wieku narzuca pewne ramy i ograniczenia i nie każdy szalony plan można zrealizować ... ale można czytać o tych, którzy takie mieli odwagę takie szalone plany realizować. Tony Kososki (albo właściwie Przemek Śleziak) w 2010 roku zdecydował się spełnić jedno ze swoich marzeń. Najpierw jako wolontariusz wyjechał do Brazylii by pracować przy organizacji finałów Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Była to jedna, wyjątkowa okazja, która otworzyła mu drogę do wędrówki po Ameryce Południowej. Zaczął od Rio de Janeiro, gdzie nie tylko pracował jako wolontariusz na stadionie ale także przeżywał wraz z kibicami emocje. Wędrował po teoretycznie niebezpiecznych dzielnicach, wszędzie spotykając się z ludzką życzliwością i niesamowitą uprzejmością. Z Brazylii, praktycznie bez pieniędzy ruszył do Boliwii by potem udać się do Peru i zobaczyć Machu Picchu. Chyba najlepsze z tym zapisie z podróży jest ogromny optymizm i wiara w to, że wszystko jest możliwe. Kososki nie ma wielkich funduszy ale ma plan i pomysł. I właściwie to mu wystarcza. Pełen optymizmu i radości z podróżowania przemierza kolejne kilometry łapiąc pojawiające się okazje i przy okazji głęboko wnikając w społeczności. Na swojej drodze poznaje kulturę, tradycje. Rozmawia z ludźmi i zagląda tam gdzie komercyjny turysta nie trafi. Cały czas szuka także możliwości jak to wszystko zrobić praktycznie nie naruszając skromnych zapasów. Można się pukać w głowę czytając o jego przygodach i pomysłach ale tak właściwie to mu się zazdrości. Zazdrości odwagi, optymizmu, szaleństwa i upartego dążenia do celu. Tam gdzie wielu by się poddało (bo wyobraża sobie ktoś obecnie pisanie pracy inżynierskiej bez komputera, materiałów czy stałego dostępu do internetu) on jednak daje radę. Im bardziej coś nieprawdopodobne, to z pewnością znajdzie na to radę. ,,Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę" to nie tylko kawał niezłej literatury podróżniczej, to przede wszystkim skryte marzenia o szalonej, nieszablonowej przygodzie. Choć przez chwilę można się poczuć jakby samemu się podróżowało i nie ważne, że tak naprawdę siedzę w wygodnym, klimatyzowanym tramwaju w Krakowie. Polecam!

Stefan Czerniecki zabiera nas ze sobą w podróż po Argentynie, Chile i Boliwii. Zabiera dosłownie, bo książka opisuje dokładnie gdzie Autor był, co widział czy też jak wyglądało samo przemieszczanie się po Ameryce Południowej. W książce znajdziemy też informacje odnośnie campingów, które wybrać, cen tak za campingi jak i busy czy tzw. życie, co właściwie jest cechą charakterystyczną dla przewodników a mniej książek podróżniczych. Na szczęście nie ma tego dużo i nie odrywa od samej przygody jaką przeżywamy razem z Autorem. Dlaczego na szczęście? Bo za dużo tego typu informacji w tego rodzaju książkach powoduje, że odrywamy się od głównego wątku. Generalnie książkę mogę polecić.

Autorzy wiedzą o Indonezji dużo, dużo więcej niż Ja. Ale ksiązka wyszła im niestety w porywach przeciętna a niestety często kiepska. Chyba zabrakło nie kompetencji, a pomysłu i redakcji. W efekcie dostajemy trochę marnie napisanych części podróżniczych które w większości nic nie wnosiły (jakieś zupełnie bezsensu relacje rozmów z westernersami), a trochę jednak momentami zbyt płytkich mikroeseików. Część tych eseików była bardzo ciekawa, ale część dotycząca spraw o których mam jakieś pojęcie (a więc głównie tych z pogranicza historii i polityki) była pełna tak dużych uproszczeń, że trudno mi zaufać tym które dotyczyły tematów dla mnie nowych.

Dużym problem było dla mnie wyjątkowo drażniące skrzywienie ideologiczne. Jasne, jestem lewakiem, więc łatwo mnie striggerować. Ale autorzy momentami sączą jakiś zupełnie szaloną ideologię libertariańską, a wszystko na lewo od niej nazywają komunizmem. Fragmenty książki w których piszą o Sukarno, na poważnie, jako o komuniście bardziej już były nawet zabawne niż żenujące. Rozdział o indonezyjskich kobietach, chociaż pełen banalnych ale często trafnych obserwacji jako całość jest głęboko i niesmacznie seksistowski. Zarazem plus za fajny rozdział o odpowiedzialnej turystyce - zupełnie niewspółgra z siermiężnym konserwatyzmem innych części. Podobnie fajne i empatyczne, to tak rzadkie w dzisiejszych czasach, pisanie o Islamie.

Z drugiej strony nie jestem docelowym odbiorcą tej książki. Indonezję trochę znam. Jak się indonezji nie zna, nie zauważy się wpadek merytorycznych, a zafascynuje się tym krajem. Ale lepiej w tej roli spełnia się "indonezja etc." E.Pisani.

Książek podróżniczych jest na rynku bez liku, ale ta jest naprawdę niezła. Chłopaki przeżyli prawdziwą przygodę z niesamowitą historią w tle*. Pierwszą połowę czytałam z wypiekami, martwiąc się czy uda się im wyjść z głuszy. Doceniam również część faktograficzną. A poza tym, polubiłam autora za brak nadęcia. Teraz też robi wspaniałą dziennikarską robotę wobec rosyjskiej inwazji na Ukrainę i wczesniejszej wojny w Donbasie. I za ten calkosztalt ode mnie dziewiątka. Brawo Tomasz! * Historią z dużym prawdopodobieństwem nieprawdziwą i to należałoby jednak sprostować..

W sumie to nie do końca wiem, co o tej książce myśleć... Bo z jednej strony byłem nią zafascynowany i po prostu ją wchłonąłem, a z drugiej strony...potem przeczytałem inne treści, które wskazywały i udowadniały, że to ściema i P. Koperski wiele zmyślił i tak naprawdę nie przepłynął tej rzeki tak jak to opisuje. Sam nie wiem komu wierzyć i dlatego tylko 6, choć początkowo dałbym 9 lub nawet 10.

doczytałam do końca, ale z uwagi na region po którym się poruszali. zdecydowanie nie pasował mi język i nie do końca obchodziło mnie jako czytelnika, że byli niewyspani, a musieli zrobić coś dla stacji radiowej. cel jest jasny aby w określonym czasie przejechać Ameryki. były elementy krótko opisane, inne długo, ale to kwestia gustu

Książkę czytało się lekko i przyjemnie, jednak odczuwałem pewien niedosyt historii. Momentami brakowało głębszego przedstawienia kontekstu wydarzeń. Mimo to podobało mi się, że autor skupił się głównie na ludziach i ich doświadczeniach, a nie na widokach, które ich otaczały.

Najciekawiej słuchało się ciekawostek o ludach Syberii, miastach, przemyśleniach życiowych autora i historii odwiedzanych regionów. Przez pozostałą część książki, mam wrażenie, że słuchałam, jak autor szykował się do drogi, jechał, jadł ryby, był nieodpłatnie goszczony jak król lub żegnał się z kimś jak z rodziną. Nie miałabym zastrzeżeń, gdyby nie seksistowski komentarz na usprawiedliwienie zachowania jednej z opisanych kobiet oraz gdyby nie zaśmiecanie Syberii oponami (i kto wie czym jeszcze). Dziwnie się też poczułam, gdy autor przyznał się do pożyczania pieniędzy, aby móc zrealizować swój egoistyczny projekt. Uważam, że w takiej sytuacji powinno się być albo lepiej przygotowanym finansowo, albo zrezygnować z dalszego spalania paliwa (zwłaszcza że autor przyznał się również, że po Syberii Ameryka wcale nie robiła już na nim wrażenia). Mam nadzieję, że Pan Koperski wymienił chociaż pożyczające osoby w podziękowaniach, o ile takie zostały w ogóle napisane. Nie słyszałam ich podczas słuchania audiobooka, ale może w wersji do czytania są?

Książka, która nie do końca spełniła moje oczekiwania. Mam wrażenie, że autor spędził zbyt krótki czas w Dubaju, by pisać o jego "prawdziwym obliczu". Tak naprawdę opierał się na rozmowach z Izmirem i jego znajomymi, a także informacjach dostępnych w sieci. Momentów takich jak spędzenie czasu pośród robotników z Pakistanu czy Indii, było zdecydowanie zbyt mało w porównaniu do opisów spędzania czasu przez autora w najdroższym hotelu czy drogich restauracjach.

Pisana niemal dziesięć lat temu ale teraz jeszcze bardziej aktualna niż nawet wówczas. Miejscami przerażająca. To w jaki sposób islam w swojej fundamentalistycznej wersji potrafi zdobywać swoje przyczółki w zachodniej Europie i jak elity polityczne potrafią być ślepe i głuche na jego destrukcyjny charakter naprawa grozą. Marek Orzechowski pokazuje, że Islam nie chce być jedną z wielu religii, nie potrafi też zaakceptować świeckości państwa, ma za to wpisany w swoją istotę totalitarny zapał misyjny do tego by rozszerzać granice swojego zasięgu aż po krańce znanego sobie świata. Mimo, że książka była prorocka i z pewnością w Europie zachodniej napisano wiele podobnych reportaży to elity nie potrafią w ogóle zarządzić tym kulturowym niebezpieczeństwem. Podwójnie przerażające.

Opowieść o prawdziwej podróży w starym stylu. Najwięcej o samej książce mówi podtytuł - wyprawy w tajgę i step. Książka nie jest bowiem podręcznikiem o Mongolii, jej historii, mieszkańcach i całej otoczce związanej z tym krajem. Autor skupia się tutaj na własnych doświadczeniach i historiach z podróży po Mongolii. Mnóstwo jest tutaj opowieści o niebezpiecznych przeprawach, a także o spotkaniach z lokalami, które na podstawie takich właśnie zwyczajnych historii pozwalają poznać Mongołów chyba nawet bardziej niż jakieś ogólne opisy o zwyczajach tego ludu. Książka miejscami jest chaotyczna, ale ze względu na jej "wyprawowy" charakter można jej to wybaczyć - po prostu trzeba do niej odpowiedniego podejścia i adekwatnych oczekiwań czytelnika. Do nabycia już raczej wyłącznie w antykwariatach i na aukcjach z drugiej ręki.

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.