Znajdź kropki

Pomysł na tę książkę jest rewelacyjny. Mapa rozłożona w całości wygląda imponująco i zachęca do przycupnięcia przy niej na wiele długich chwil. Dziecko z euforią odkrywa znajome miejsca, a jest ich wiele i łatwo je rozpoznać po typowych budowlach (...). Cała recenzja tutaj: http://ksiazkiweterze.pl/k2/w1/2016/05/31/tomasz-minkiewicz-mapa-przyszlosci-nasza-ksiegarnia/

Historie bez słów to seria wydawnictwa Zakamarki, w której znajdziemy książki obrazkowe. To dość specyficzne publikacje, gdyż nie zawierają tekstu. Pełno za to w nich obrazków. I to dzięki obrazkom my sami tworzymy własną opowieść. Może w niej być mnóstwo szczegółów, a może być krótka - wszystko dostosowujemy do potrzeb dziecka, dla którego przeznaczona jest historia. Dlatego te książki są uniwersalne. Tym razem w moje ręce wpadła pozycja o podróży pociągiem. Widzimy lokomotywa z wagonem i kilkoma pasażerami. Na stacjach dosiadają się nowe postacie (ludzie i zwierzęta), pociąg przejeżdża tunelem, polami... Ot zwykła podróż, ale ile w niej zawrzemy zależy od nas. Historia zawarta w tej publikacji od razu skojarzyła mi się z rodzimą Lokomotywą Juliana Tuwima (którą nota bene uwielbiam). Jednak dzięki książce Vincenta Bourgeau możemy pobudzać wyobraźnię dziecka. Aby ją opowiadać poszerzamy zasób słów dziecka, by w konsekwencji samo dziecko mogło opowiadać historię. Wyrabiamy tu też uwagę - za każdym razem możemy znaleźć coś nowego.

Z pozoru sprawia wrażenie nieciekawej. Nie miałam na nią pomysłu, na czytanie jej z 3letnim synem. Dostaliśmy ją gratis do zamówienia kilku książek z wydawnictwa Babaryba. Syn się w niej zakochał! Pomysł na czytanie sam wpadł do głowy, kiedy obserwowałam reakcje syna. "Ufo kuku" wywołuje nawet po roku, salwy śmiechu. Najwyraźniej my, dorośli, nie jesteśmy w stanie tej książki zrozumieć, za to dzieci tak! Na prawdę warta zakupu, mamy masę śmiechu, polecam :)

Książką w pierwszej kolejności urzekła mnie swoją stroną graficzną. Ilustracje są ciekawe, trochę w starym stylu. Wierszyki też się nam spodobały, zwłaszcza dzieciom. Poeci pokrótce przybliżają pory roku w całkiem świeży sposób. Warto sięgnąć po ten zbiór. Jedyny minus jest taki, że książkę wydrukowano na łatwym do potargania papierze i kilkunastomiesięczna córka niechcący wytargała kartkę, próbując przeraczkować po książce :)

Warto kupić i ćwiczyć z dziećmi logopedyczne zagwozdki, by nasze pociechy w przyszłości być dobrze zrozumiane przez otoczenie. Książka zawiera zabawne wierszyki, uczenie się z niej to przyjemność, nie praca. Nie mozna też nie wspomnieć o przepięknych, uroczych rysunkach Pani Joanny Kłos. Warto!

Jak bawić się książkami z dziećmi? Może w teatr cieni. Naprzeciw wychodzi książka H. Tulleta "Gra cieni", która w pierwszej chwili zaskakuje, bo jest cała czarna. Po chwili widać w niej wycięte kształty, zachęcające do zabawy z latarką. Pomysł naprawdę świetny. Trochę trudno się jednak odgina kartki by podświetlić cały obrazek. No i opowieść raczej dość krótka i prościutka, więc to zabawa na kilka razy. Może gdyby było więcej części...

Przetestowana na trzech dzieciaczkach, nie każdemu podoba się równie bardzo, ale ogólnie wzbudza zainteresowanie. Grafiki są bardzo wyraziste i łatwo jest skupić wzrok. Sam wierszyk można czytać z intonacją w taki sposób, że dziecko jest zainteresowane. Grube tekturowe strony ułatwiają maluszkom samodzielne przewracanie strony tak samo ja okrągłe wycięcie. Grzbiet zaś bardzo fajnie się gryzie ;) Szkoda, że nie jest nadal drukowana, egzemplarz da siostrzeńca musiałam kupić używany.

Udany zakup. Kupiona 3 miesięcznemu Jankowi, już wtedy się nią bardzo zainteresował, do tego stopnia, że była przyklejona do ściany na wprost jego bujaka, teraz gdy ma miesięcy 10 nadal z zainteresowaniem przygląda się tym razem wybranym tylko stronom, które po prostu są jego ulubionymi. Przyznam szczerze, że także dla mnie ta książka była ciekawa i fajną odskocznią od innych. Dokupuję kolejne z serii. Co do stron, są twarde, grube i wytrzymałe, jak jej dziecko nie zje to długo posłuży.

Osobliwa niezwykle książka obrazkowa opowiadająca o wakacyjnym czasie nad morzem. Jakim to nie wiadomo, tym bardziej, że plażę odwiedza najprawdziwsze ufo,  z którego to kosmici starają się wtopić w tłum niezauważenie. Każda strona przedstawia tych samych bohaterów, ale w różnych odsłonach. Obrazki nie są typowe, raczej zwariowane i mocno surrealistyczne. Ale na szczęście szczegółów nie jest na tyle, że można dostać oczopląsu i pomieszania. Są duże i wyraziste więc nawet trzy latki mogą swobodnie śledzić losy swoich ulubionych bohaterów. Polecam na naukę spostrzegawczości i dobrą zabawę. 

Kiedy za oknem szaro, buro, zimo i ponuro, warto wybrać się w podróż, nawet jeśli miałaby to być wyłącznie podróż palcem po mapie. Warto odwiedzić ciekawe, dotąd nieznane miejsca. Warto o świecie, jego najdalszych, a nawet najbliższych zakątkach, dowiedzieć się czegoś nowego, z całą pewnością również ciekawego. Warto w taką podróż udać się również z dzieckiem. Warto pokazać mu piękny i bardzo interesujący świat, nawet jeśli właśnie siedzimy na swej własnej, prywatnej kanapie a za oknem pada listopadowy deszcz bądź prószy pierwszy śnieg. By podróż była ciekawa, pasjonująca i rozwijająca, warto mieć do tego ciekawą mapę. Nie może być to jednak zwykła mapa jakich w atłasach znaleźć można wiele. By podróż była interesująca dla naszego dziecka, dawała mu sporo dziecięcej radości i pozytywnie wpływała na jego rozwój, wzbogaciła jego wiedzę, musi być to mapa idealnie dopasowana do jego poznawczych potrzeb. Dziś chcę zatem zaproponować Wam mapę i podróż dookoła świata, które zostały stworzone z myślą o młodych, żądnych przygód podróżnikach. Za tę niezwykłą podróż odpowiedzialna jest Nikola Kucharska, której książka Podróż dookoła świata. Północ-południe. Wschód-zachód ukazała się niedawno nakładem Wydawnictwa Nasza Księgarnia. Podróż dookoła świata. Północ-południe. Wschód-zachód to wciągająca podróż palcem po mapie, poprzez kontynenty, morza, oceany, rzeki… To ogromna ilość informacji, które przyswajamy podczas dwóch wypraw wzdłuż i wszerz świata, w które ruszają dwie sympatyczne rodziny, główni bohaterowie tej niezwykłej książki. Jedna z nich podróżuje z północy na południe. To podróżnicy, którzy nie boją się ryzyka i prawdziwej przygody. Wraz z nimi w podróż ruszamy zaczynając przygodę z książką od jej pierwszej strony. Gdy zaś odwrócimy książkę i zaczniemy wertować strony od tyłu, poznamy sympatyczną rodzinkę, która woli bardziej zorganizowane wycieczki. Z nią świat poznamy podróżując ze wschodu na zachód. Podróż dookoła świata. Północ-południe. Wschód-zachód to książka do oglądania, czytania (ma formę komiksu) i dyskutowania. Młodzi podróżnicy wraz z jej bohaterami poznają nie tylko świat od strony geograficznej czy przyrodniczej, zagłębiają się również w kulturę odwiedzanych miejsc czy dowiadują się wielu ciekawostek z historii danych terenów czy mieszkających tam ludzi. Informacji jest po prostu mnóstwo. Forma przekazu jest zaś dość prosta i niejednokrotnie okraszona dowcipem. Na kartach książki odnajdziemy również sporo zadań do wykonania, które z pewnością mocno zaabsorbują młodych odkrywców. Wydana w twardej oprawie, pozwalająca oglądać świat w sposób tradycyjny – strona po stronie, jak również dająca możliwość rozłożenia i stworzenia długiej mapy, do oglądania na przykład na podłodze książka Podróż dookoła świata. Północ-południe. Wschód-zachód to spora dawka wiedzy jak i wyśmienitej zabawy. Nie jest to jednak książka dla dzieci najmłodszych. Jej forma, szata graficzna i ogromna ilość informacji najlepiej sprawdzi się u dzieci co najmniej 6-7 letnich. Polecam.

"Kto prowadzi? Who's driving?" to kolejna nietuzinkowa, niebywale angażująca pozycja Wydawnictwa Babaryba, którą można poznawać na wiele sposobów. Jest to książeczka dwujęzyczna, która przez powtarzalność pomaga nauczyć się zwrotu "who's driving?' oraz nazw pojazdów czy zwierząt po angielsku. Trochę starsze dzieci z łatwością przyswoją także inne słownictwo, a także utrwalą budowę zdań, młodsze natomiast zaproszone zostają do fascynującej, jakże przyjemnej zabawy wyrazami dźwiękonaśladowczymi. Szata graficzna jest zachwycająca, cudownie dopełnia zabawną zagadkę, polegającą na odnalezieniu odpowiedniego kierowcy. To jedna z tych nieszablonowych książeczek, które inspirują do zabawy, zachęcają do snucia własnych opowieści, a przede wszystkim rozbudzają ciekawość i zachęcają do nauki angielskich słówek. Tekst jest nakreślony w obu językach, co dla początkujących okaże się wielkim ułatwieniem. Użyte słownictwo jest proste, bliskie dziecku, przez co chętnie poznawane i powtarzane. Taka forma nauki języka obcego to bezsprzecznie wspaniała, emocjonująca zabawa, przynosząca zachwycające skutki. "Kto prowadzi? Who's driving?" to wspaniale ilustrowana, zabawna i nieszablonowa książeczka dwujęzyczna, która sprawdzi się idealnie w czasie pierwszych spotkań z językiem angielskim. Angażujące zagadki, wesoła forma, uroczy zwierzęcy bohaterowie, a wszystko to dopełnione wyjątkowym pomysłem. Książeczka inspiruje do różnorodnych zabaw i ćwiczeń, także anglojęzycznych, rozbudza wyobraźnię i zainteresowanie językiem obcym nad którym warto pracować już od najmłodszych lat. Podsumowując, genialna, wszechstronnie rozwijająca, barwna pozycja! Polecam całym sercem!

Ciekawy pomysł na książkę dla małych dzieci, czyli książka - gra, gdzie czytelnik podejmuje część decyzji. Co do ilustracji, niektóre są ładne i ciekawe, a niektóre brzydkie i dziwne. Sam główny bohater, rycerz Lwie Serce jest brzydko i dziwnie przedstawiony. Wygląda jak niebieski kosmita ze zdeformowaną głową uzbrojony w tarczę o dziwnym kształcie i kamienną włócznię. Domyślam się, że to niebieskie to miała być zbroja, a zdeformowana głowa to hełm o takim kształcie i to książka dla dzieci, ale mogłoby to być narysowane lepiej.

"Atlas miast" to bardzo bogato ilustrowana książka dla dzieci i młodzieży. Za pomocą kolorowych rysunków oraz krótkiego tekstu przedstawiono w niej kilkanaście miast zlokalizowanych w różnych częściach naszego świata, np. Berlin, Tokio czy Nowy Jork. Wydaje mi się, że to dobra propozycja na początek podróżniczej przygody. Książka może bowiem rozbudzić wyobraźnię i ciekawość dziecka. Nie wymaga ona dużego zaangażowania, choć jak się okazuje jej przeczytanie zajmuje trochę czasu, bo tekstu do dyskusji jest jednak dość dużo. Podczas lektury można pokazywać dziecku zdjęcia z danego miasta, które opisują rzeczy zaprezentowane w tekście lub opowiadać mu o własnych przygodach (o ile w danym miejscu byliśmy). Dla mnie czegoś w tej pozycji zabrakło. Mówiąc szczerze, trochę mnie ona miejscami nudziła, bo zawierała mnóstwo odniesień do muzeów czy lokalnego jedzenie a wiadomo, że nie każdego to interesuje. Cieszę się jednak, że takie książki są wydawane w Polsce, bo prezentują się one wspaniale i są bardzo dobrym pomysłem na prezent.

Z trzech książek z serii o Malince i Leonie, które czytałem przedszkolakom w ramach zajęć bibliotecznych ta autentycznie mnie rozśmieszyła i dzieci też rechotały, a jednocześnie chyba najlepiej się wsłuchały. Wszystko dlatego, że w sumie to bardziej dowcip niż jakaś wielka opowieść ucząca morału, który trzeba zapamiętać i wprowadzić w życie. Może to dziwnie zabrzmi ale klasyczna i równa struktura opowieści sprawia, że jest ona tak atrakcyjna. Słoń Leon opowiada Malince historię o tym jak złamał trąbę i każda rzecz, o której mówi ma możliwość sprawienia by ta się złamała, jednak to ciągle nie to. I tak kilka razy okazuje się, że to nie to i nie to, a wagi przybywa i przybywa, aż w końcu okazuje się, że trąba złamała się dlatego, że w drodze by opowiedzieć tą historyjkę Leon przewrócił się i wtedy dopiero złamał trąbę. Okazuje się, że całe to napięcie budowane przez opowieść to pisinco! Coś zupełnie innego i nieoczekiwanego doprowadziło w ogóle do historyjki, którą razem z Malinką wysłuchaliśmy. To odkrycie, że "to jednak nie to" jest jednym z najbardziej klasycznych i podstawowych zagrań i kulturowych i życiowych, więc książka która pokazuje dzieciom coś takiego jest dla mnie z automatu dobra. Tym bardziej, że nasza Malinka od razu chce podzielić się tą opowieścią z kimś innymi i zgadnijcie co się dzieje? Myślę, że sami jesteście (i dzieci też) w stanie dopowiedzieć sobie i to kolejna wspaniała cecha tej książki. Polecam, myślę, że będzie super się podobać zwłaszcza tym, którzy dopiero uczą się czytać.

Kolejna z propozycji, które mogę czytać i z dwulatkiem i z pięciolatkiem. Prezentuje ona różne dzieci z całego świata w strojach ludowych oraz ich domy. Mało tu tekstu, ale dużo treści. Dzieci są ubrane w stroje etniczne, a ich domy mogą się znacznie różnić od tych, które znają dzieci. Fajnie, że na końcu jest też mapa i można zobaczyć, w której części globu znajdują się poszczególne państwa.

Wesoła książeczka z przesympatycznym bohaterem - małym słonikiem Pomelo. Historyjka jest zabawna, pełna ciepła, niedomówień, pojawia się też wątek o zabarwieniu filozoficznym, autorka bawi się słowem. Ilustracje są kolorowe, rysunkowe. Moje dzieci pokochały Pomela i z pewnością sięgniemy po kolejne części.

Uwielbiam książki dla dzieci w twardych oprawach; są stabilne oraz dużo ciężej małemu szkrabowi pomiąć od razu okładkę ;). Co za tym idzie, na pewno taka książka posłuży dziecku dłużej, więc warto zwrócić uwagę na ten aspekt przy wyborze odpowiedniej lektury. Gdy publikacja się dziecku spodoba, będzie sięgało po nią częściej; im częściej, tym więcej śladów użytkowania książka będzie nosić, zatem twarda oprawa sprawdzi się świetnie! Lubię, gdy szczególną uwagę w książce dla dzieci zwrócono na ilustracje; dobrze jest, gdy są one przejrzyste, nakreślone wyraźną, charakterystyczną kreską, stonowane w kolorach (mocny misz-masz jaskrawych barw nigdy się nie sprawdza, a dziecko podobnie jak rodzic/opiekun dostaje oczopląsu), tematyczne, zabawne, przykuwające uwagę. Żadne dziecko nie przeczyta książki bez ilustracji; sama wiem z doświadczenia jak jest gdy czytam w przedszkolu bajkę. Praktycznie nikt jej nie słucha, bo każdy chce zobaczyć obrazki w książce ;). Ważne, by ilustracje cieszyły oko za każdym razem, gdy się zagląda do publikacji, by się nie "opatrzyły", by nie wiało nudą. Dbałość o szczegóły; zgodność z treścią, ciekawa i niebanalna konstrukcja - to jest to! Doceniam, gdy książka zapada w pamięć po przeczytaniu jej pierwszy raz; gdy będę chciała otworzyć ją ponownie z różnych powodów. A to żeby przeczytać jeszcze raz dany fragment, a to żeby zobaczyć konkretną ilustrację, a to żeby wykorzystać ją w kawałku bądź w całości do zajęć/rozmowy/przeczytania na dobranoc. Jeszcze ciekawiej jest, gdy książka zawiera rymy, bowiem wtedy wpada do pamięci bardziej niż proza... "Słoń w autobusie" ma WSZYSTKO, czego szukam w dobrej książce dla dzieci! Oryginalny pomysł na treść łączy się z wspaniałymi ilustracjami, a to tworzy naprawdę dobrą kompozycję, zapadającą w pamięć na dłużej. Kilkuwersowe wierszyki, opowiadające o przygodach zwierząt, pragnących jechać danym środkiem lokomocji (w każdym przypadku zupełnie niedostosowanym do pasażera z różnych powodów) tworzą całkiem zabawną opowieść dla każdego. Dziecko będzie chciało dowiedzieć się, jakie rozwiązanie znalazła autorka, rodzic będzie chciał uśmiechnąć się do siebie za każdym razem otwierając tę niezbyt obszerną, ale jakże bogatą książeczkę. Jeśli dziecko jest znudzone długimi baśniami i bajkami, ta lektura z pewnością będzie wspaniałą odmianą, okraszoną dobrym humorem i zabawną aurą samą w sobie. Polecam i trzymam na półce na honorowym miejscu ;). Więcej na www.wirtualnaksiazka.blogspot.com

Historia rozpoczyna się od momentu, gdy lis porywa kurę. Przyjaciele (niedźwiedź, królik i kogut) rzucają się przyjaciółce na pomoc i wyruszają w podróż, podczas której pojawiają się różne przeszkody i niebezpieczeństwa. Nie zdradzę zakończenia tej historii, ale napiszę tylko, że jest ono zupełnie inne niż się spodziewamy! Już od pierwszej strony czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, angażuje się w dynamiczną akcję i pogoń przez las, góry, a nawet przez morze, bez względu na wszystko, by uratować ukochaną osobę. Złodziej kury to opowieść wyłącznie w formie ilustrowanej, przez co to my, czytelnicy, kształtujemy ją, tworząc ją za każdym razem w inny sposób. Podążając za ilustracjami każdego dnia na nowo musimy opracować unikalny bieg zdarzeń, a zarówno rozpoczęcie, jak i zakończenie powstaje w naszej wyobraźni. Autorka pisze opowieść nie za pomocą słów, lecz przy pomocy kolorów i linii. Istotne jest tutaj wszystko: otoczenie, kształty i bohaterowie. Po jakimś czasie role się odwracają. To dziecko zabiera nas w tą podróż, tworząc swoją własną wersję zdarzeń.

Od jakiegoś czasu w naszym domu dużym powodzeniem cieszą się książeczki, które wymagają od dzieci spostrzegawczości i wytężenia wzroku co z kolei wiąże się z odszukaniem na ilustracjach pewnych ukrytych tam elementów. Gdy jednak maluchy prześledzą je kilka razy zapamiętują ich układ a wtedy odkładamy książeczkę na jakiś czas by potem ponownie do niej powrócić. Chętnie też, jeśli nadarzy się okazja, sięgamy po nowe tego typu tytuły, a właśnie niedawno nasza biblioteczka wzbogaciła się o jeden z nich, pt. "W mieście". Lektura, jak wskazuje tytuł, przybliża dzieciom duże miasto. Jest to miejsce, w którym dużo się dzieje, jest mnóstwo budynków i gwarnych ulic, jest plac targowy, na którym można zrobić zakupy i dworzec kolejowy. W mieście jest też wiele miejsc sprzyjających rozrywce jak duży, chętnie odwiedzany przez okolicznych mieszkańców i turystów basen, park pełen wspaniałych niespodzianek czy wesołe miasteczko. W takim mieście na pewno nudzić się nie można ;) Jedynym tekstem jaki znajdą w publikacji maluchy są wskazane nazwy danych miejsc oraz krótkie polecenie do wykonania. Chodzi o to aby na kolorowych i bardzo zatłoczonych ilustracjach odnaleźć pokazane obok nich elementy i postacie. Nie jest to łatwe gdyż na ilustracjach naprawdę dużo się dzieje. Moje dzieci szybko i sprawnie poradziły sobie w poszukiwaniach. Wspaniałe ilustracje zabrały je w podróż do wielkiego miasta i sprawiły, że była to niezapomniana dla nich przygoda. Bardzo wiele można się więc nauczyć i dowiedzieć patrząc tylko na nie. A jeśli pokusimy się o odszukanie jakichkolwiek zagadkowych obrazków, prześledzimy każdą z ilustracji wielokrotnie. Przy tym osobiście bardzo zachęcam do zabawy całą rodziną. W naszym przypadku bawiliśmy się wspaniale. Maluchy natomiast przy okazji poćwiczyły koncentrację, myślenie logicznie, skupiały uwagę, odkrywały uroki życia w mieście i poznawały jego różnorodne zwyczaje i atrakcje. Lektura jest rewelacyjna, tętni kolorami i wzbudza u najmłodszych duże zainteresowanie. Wydanie jest porządne, kartki grube a zadania jakie czekają na dzieci wciągające i edukacyjne. Ogólnie bardzo fajnie przyjęły ją moje dziewczyny, które dość szybko zaczęły z pamięci wskazywać poszczególne rzeczy gdy ja próbowałam je z mozołem odszukać. Lektura fajnie sprawdza się też poza domem i w podróży. Zdecydowanie polecam, może na mikołajki ;) http://testowanieartdzieciece.blogspot.com/

Szybki kurs historii i kultury francuskiej dla dzieci. Duży format, kartki z grubej tektury, a na nich wyłącznie ilustracje, bez tekstu. Otwieramy kolejne strony pełne paryskiej architektury, zabytków kultury francuskiej i znanych Francuzek i Francuzów narysowanych zabawną, nieco rozedrganą kreską. Książeczka jest wszechstronna i nie zestarzeje się szybko, bo w pewnym sensie rośnie razem z dzieckiem. Z maluszkiem można się bawić w wyszukiwanie powtarzających się na każdej ilustracji motywów, potem w liczenie i grupowanie podobnych elementów, potem w śledzenie rozwoju historii przewijających się na poszczególnych ilustracjach postaci, a z dzieckiem biegłym już w czytaniu i w miarę samodzielnym korzystaniu z internetu na przykład w rozpoznawanie i wyszukiwanie znanych budowli i dzieł sztuki. Jedyny mankament to to, że nie każda osoba czytająca wraz z dzieckiem specjalizuje się chociażby w historii malarstwa francuskiego czy rozpoznaje paryskie budowle od pierwszego spojrzenia, dlatego przydałaby się jakaś wkładka informacyjna dla dorosłych, żebyśmy nie musieli świecić oczami ;)