Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Żmija

Okładka książki Żmija autora Aleksy Tołstoj,
Okładka książki Żmija
Aleksy Tołstoj
6,7 / 10
Wydawnictwo: Książka i Wiedza Seria: Koliber klasyka
85 str. 1 godz. 25 min.
Kategoria:
klasyka
Format:
papier
Seria:
Koliber
Tytuł oryginału:
Izbrannoe
Data wydania:
1977-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1977-01-01
Liczba stron:
85
Czas czytania
1 godz. 25 min.
Język:
polski
Tłumacz:
Tadeusz Żeromski, Jerzy Brzęczkowski
Średnia ocen
6,7 6,7 / 10
15 opinii 130 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Żmija w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Żmija

Średnia ocen
6,7 / 10
130 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
5 ocen
9
9 ocen
8
25 ocen
7
40 ocen
6
26 ocen
5
14 ocen
4
7 ocen
3
4 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
753
426
Renata
06.12.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nie wiem dlaczego tak jest, ale podobają mi się książki rosyjskich autorów. Przynajmniej jak do tej pory. Króciutka książeczka, zawierająca dwa opowiadania. Jeśli chodzi o "Żmiję" przeczytałam z nie małym zainteresowaniem losy naszej bohaterki Olgi. Nostalgiczna, momentami przytłaczająca. Ale ten koniec - uwielbiam ten zabieg Autorów, a zarazem go nienawidzę. Zmusza do namysłu i refleksji.

Nie wiem dlaczego tak jest, ale podobają mi się książki rosyjskich autorów. Przynajmniej jak do tej pory. Króciutka książeczka, zawierająca dwa opowiadania. Jeśli chodzi o "Żmiję" przeczytałam z nie małym zainteresowaniem losy naszej bohaterki Olgi. Nostalgiczna, momentami przytłaczająca. Ale ten koniec - uwielbiam ten zabieg Autorów, a zarazem go nienawidzę. Zmusza do...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

289 użytkowników ma tytuł Żmija na półkach głównych
  • 183
  • 106
92 użytkowników ma tytuł Żmija na półkach dodatkowych
  • 66
  • 7
  • 6
  • 4
  • 3
  • 2
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Żmija

opowiadania rosyjskie koliber

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Duchy nocy świętojańskiej Edward Benson, Mikołaj Gogol, Mychajło Kociubynski, Vincent O'Sullivan, Aleksy Tołstoj, Roman Zmorski
Ocena 7,6
Duchy nocy świętojańskiej Edward Benson, Mikołaj Gogol, Mychajło Kociubynski, Vincent O'Sullivan, Aleksy Tołstoj, Roman Zmorski
Okładka książki Ogromna rzepa. Pierwsze czytanki Georgien Overwater, Aleksy Tołstoj
Ocena 10,0
Ogromna rzepa. Pierwsze czytanki Georgien Overwater, Aleksy Tołstoj
Okładka książki Bajki, bajeczki Korniej Czukowski, Iwan Kryłow, Aleksander Puszkin, Aleksy Tołstoj, Lew Tołstoj
Ocena 0,0
Bajki, bajeczki Korniej Czukowski, Iwan Kryłow, Aleksander Puszkin, Aleksy Tołstoj, Lew Tołstoj
więcej
Aleksy Tołstoj
Aleksy Tołstoj
Rosyjski pisarz, dramaturg i publicysta. Przedstawiciel nurtu realistycznego, pisał również utwory w konwencji socrealizmu (Czarne złoto), powieści fantastyczno-naukowe (Aelita, Związek pięciu) oraz dramaty, często o tematyce historycznej. Był propagandzistą komunistycznym, idealizował Stalina jako następcę Piotra Wielkiego. W latach 1917–1923 przebywał za granicą. Podczas II wojny światowej Tołstoj był członkiem Państwowej Komisji Nadzwyczajnej badającej zbrodnię katyńską. Komisja ta odpowiedzialnością za masakrę Polaków obarczyła Niemców. Był również członkiem Komitetu Wszechsłowiańskiego w Moskwie, jednym z najgorętszych zwolenników utworzenia Komitetu, z inspiracji władz ZSRR zaangażowany w program antyfaszystowskiego frontu narodów słowiańskich i połączenia idei słowiańskiej z ideą internacjonalizmu proletariackiego. Najbardziej znany jako autor Drogi przez mękę (1922–1941), trylogii rozgrywającej się w czasach rewolucji październikowej i poświęconej losom inteligencji. Aleksiej Nikołajewicz Tołstoj był synem hrabiego Nikołaja Tołstoja i Aleksandry z domu Turgieniew. Jego matka uciekła z kochankiem Aleksym Apollonowiczem Bostromem, będąc w drugim miesiącu ciąży. Pisarz wychował się bez kontaktu z rodziną Tołstojów, odziedziczył jednak 30 000 rubli i nazwisko. Jego wnuczką jest pisarka Tatiana Tołstoj. Iwan Bunin przedstawił życiorys pisarza w tekście Trzeci Tołstoj opublikowanym m.in. w Gazecie Wyborczej w 2007. Spoczywa pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Baby Anton Czechow
Baby
Anton Czechow
Czechow mógłby być ojcem duchowym naszego Boya-Żeleńskiego. Obaj studiowali medycynę a utrzymywali się z pisarstwa. Obaj zakochiwali się często i namiętnie. I obaj tworzyli rzeczy o mocnym wydźwięku społecznym. Jak te siedem opowiadań : „Baby”, z których prawie każda bardzo lubi się zabawiać. Księżna bawi się dobroczynnością tak radośnie, że aż obiekty jej łaski uciekają od niej jak najdalej. Trzpiotka zabawia się uprawianiem sztuki i flirtów pozamałżeńskich do tego stopnia, że dosłownie zamęcza na śmierć uwielbiającego ją męża – wybitnego lekarza i naukowca. Agafia - młoda mężatka upatrzyła sobie uroczego notorycznego lenia, który odwdzięcza się kochającym i rozpieszczającym go kobietom „w naturze” i figluje z nim w najlepsze w rytm wychylanych szklanic z wódką. W tytułowych „Babach” jest sobie pewna Maszeńka, która zabawiać się nie chciała, za to pokochała zbyt mocno i nie tego co powinna. A od tej miłości tylko nieszczęście i sromota niemal na całą wieś. No i niejedna nieszczęśnica skusiłaby się zrobić to, co Masza, byle tylko pohulać, pożyć troszeczkę! Modystka Poleńka to kolejna miłośnica, która źle ulokowała uczucia w chłopcu spoza swojej sfery. Ale równocześnie trzyma w odwodzie jako plan awaryjny zakochanego w niej subiekta. I nawet przez myśl jej nie przejdzie, że igra cudzymi uczuciami. Chórzystka jest raczej sama zabawką w rękach kapryśnego adoratora, osobiście zaś bawi się średnio. Nie dość, że pożytków z kochanka nie ma zbyt wiele, to do tego braku uciech dołączają złość i pogarda. Tomik kończy się intrygującym tytułem: „Anna na szyi”. Niby chodzi o order Świętej Anny, a w istocie o młodziutką dziewczynę, świeżo poślubioną starszemu, średnio atrakcyjnemu i dość nadętemu urzędnikowi. Małżeństwo miało ją wydobyć z biedy a okazało się obrzydliwą niewolą. Ale tylko do czasu aż młoda Ania obudzi w sobie demona nieposkromionej kobiecości. Może i Czechow nie przepada za swoimi bohaterkami, może odmalowuje je w niezbyt korzystnym świetle. Jednak czuć, że je rozumie i stara się ukazać ich wiele twarzy, czystą prawdę o życiu i trudne uwarunkowania społeczne, w jakich przyszło „babom” żyć. Ja polubiłam je prawie wszystkie. Dla zaspokojenia mojego męczącego dla co poniektórych symetryzmu, chętnie przeczytałabym zbiór opowiadań „Chłopy”. Czy też daliby się lubić?
Katarzyna Anna - awatar Katarzyna Anna
oceniła na 7 9 miesięcy temu
Wiosenne wody Iwan Turgieniew
Wiosenne wody
Iwan Turgieniew
Moje pierwsze spotkanie z Turgieniewem i wiem, że nie ostatnie. Wśród wszechobecnego bełkotu, wulgaryzmów, bylejakości i niechlujności słowa pisanego itp. język Turgieniewa jest po prostu piękny. Czyta się bardzo przyjemnie. A do tego te smaczki jak np. "bezradosne życie".
basia - awatar basia
oceniła na 8 5 miesięcy temu
Teresa Desqueyroux François Mauriac
Teresa Desqueyroux
François Mauriac
Mauriac to mistrz krótkich powieści, w których z niesamowitą przenikliwością potrafi spojrzeć w głębię ludzkiej natury. Pokazuje w jaki sposób w sercu samotnego człowieka rodzi się zło. Jak uprzedzenia i pycha latami zatruwają serca bohaterów, jak rośnie mur między najbliższymi osobami, jak nie sposób już rozmawiać o rzeczach najprostszych.
alejak - awatar alejak
ocenił na 10 1 rok temu
Szczęście rodzinne Lew Tołstoj
Szczęście rodzinne
Lew Tołstoj
Opowiadania powstały w latach 50. dziewiętnastego stulecia i odnoszą się do ówczesnej rosyjskiej prowincji. A świat tak bardzo się zmienił od tego czasu, że dla nas, współczesnych, tamta rzeczywistość nieraz jawi się jako takie odwrócone science-fiction. A jednak, człowiek w swojej istocie tak bardzo się znów nie zmienił. Siłą rzeczy jest to staromodne pisarstwo, ale warto do niego wrócić czasem. Szlachetne zawarte w nim przesłanie, mające na uwadze by czynić dobro, autentyczność, szczerość, a także - czystość intencji bohaterów, są wartościami, które, miejmy nadzieję, nigdy nie zanikną. Z dużą wnikliwością Tołstoj oddaje całą zawiłość, bogactwo i zniuansowanie ludzkiej psychiki, w szczególności – duszy kobiecej.
Harry - awatar Harry
ocenił na 7 2 lata temu
Podcięte skrzydła Aleksy Tołstoj
Podcięte skrzydła
Aleksy Tołstoj
"Boże, jaki jestem samotny, Boże, jak straszliwie jestem samotny!" To słowa jednego z książkowych bohaterów. Lęk przed samotnością, poszukiwanie miłości i zrozumienia oraz bliskości drugiego człowieka wśród znaczącej części bohaterów powodują życiowe komplikacje, które mogły zakończyć się lub zakończyły się tragedią. W opowiadaniach tutaj zawartych przeplatają się przeróżne namiętności, miłość łączy się z cierpieniem, przez rozmaite próby poszukiwania szczęścia i miłości tworzą się skomplikowane związki uczuciowe. Książka zawiera trzy rewelacyjne opowiadania Aleksieja Nikołajewicza Tołstoja, które wybrane są z dzieła "Sobranije soczinienij" (t. I i II). Są to w kolejności: "Wielkie kłopoty", "Piękna nieznajoma", "Podcięte skrzydła (z przeszłości)". Każde opowiadanie zasługuje na uznanie i jest godne uwagi. Wszystkie zaciekawiają i intrygują. Każde bez najmniejszych wątpliwości warte przeczytania. Potrójna rewelacja w jednej książce. Po trzykroć warto po książkę sięgnąć. Trzykrotnie na zakończenie powtórzę: polecam, polecam i jeszcze raz polecam.
Jarosław Wiśniewski - awatar Jarosław Wiśniewski
ocenił na 8 5 lat temu
Opowiadania petersburskie Mikołaj Gogol
Opowiadania petersburskie
Mikołaj Gogol
Dotąd Gogola znałem tylko z Martwych Dusz, które przeczytałem wieki temu. Sięgnąłem więc po opowiadania, nie mając pojęcia czego się spodziewać. Dostałem kilka świetnych perełek. Co prawda zaczęło się dość niemrawo Newskim Prospektem, ale później było już tylko lepiej. Najpierw trochę absurdu w rewelacyjnym Nosie, no i genialny Płaszcz (Szynel). Pozostałe opowiadania doskonale wypełniły całość. Opowiadania petersburskie to świetna pozycja, żeby się przekonać, że w krótkiej formie Gogol jest tak samo dobry, jak w dramatach czy powieściach.
roorkie - awatar roorkie
ocenił na 7 1 rok temu
Opowiadania Mikołaj Gogol
Opowiadania
Mikołaj Gogol
Mikołaj Gogol większość swoich opowiadań poświecił satyrycznemu przedstawieniu sylwetek i opisów żywota pomniejszych carskich urzędników. Przedstawia ich na tle hieratycznej machiny biurokratycznej. Gogol dobrze poznał szczegóły świata który opisywał, zanim został pisarzem pracował w Petersburgu jako urzędnik rangi pośledniej. Administracja państwowa za panowania cara Mikołaja I, zwanego Żandarmem Europy, rozrosła się do monstrualnych rozmiarów, gdzie hierarchia i bezwzględne posłuszeństwo było hasłem przewodnim. Do zadań samego aparatu urzędniczego należało trzymanie w ryzach wiernopoddaństwa narodów wielkiego Imperium Rosyjskiego. Przykładem opowiadań przedstawiających środowisko małych trybików biurokratycznego monstrum jest „Szynel”, opisujący historię pewnego petersburskiego urzędnika niskiej rangi, pana Akakiusza Kamaszkina. Jest to człowiek poczciwy, ale niezbyt uzdolniony, który wiedzie nędzną egzystencję, doświadczając od losu różnych udręk. Kolejnym opowiadaniem będącym ironią na urzędniczą oczywistość jest „Nos” , który charakteryzuje się szczególną dawką surrealizmu w fabuły, który występuje też w innych opowiadaniach, ale w mniejszym natężeniu. We wszystkich opowiadaniach Mikołaja Gogola, fabuła jest tak naprawdę tylko pretekstem, kamuflowanym przesłaniem do krytycznej oceny ówczesnej rzeczywistości. Główne zarzuty koncentrują się na bezdusznej biurokracji, serwilizmie niższych rangą przed wyższymi rangami, gdzie zachowawczość i uniżona postawa przeważa nad inicjatywą i kreatywnością. Gogol musiał uciekać się do literackich paraboli, gdyż przez ówczesnych był atakowany jako zdrajca i wróg Rosji. Talent autora umożliwił przechytrzenie ówczesnej cenzury, a kolejnym pokoleniom dał możliwość obcowania z literaturą najwyższego rzędu.
Paweł - awatar Paweł
ocenił na 7 9 lat temu
Carmen Prosper Mérimée
Carmen
Prosper Mérimée
Wszyscy znają operę Carmen, jej literacki pierwowzór jest mniej znany. Utwór pochodzi z 1845 roku, jest jednym z ciekawszych osiągnięć romantyzmu w literaturze Galów i Franków. Poznajemy w nim, losy młodego Baska, zakochanego w Cygance Carmen, obdarzonej demoniczną osobowością. Nastrojowy, spokojny, i refleksyjny klimat dzieła, jest rozpiętym między nadzieją czytelników, na dobre zakończenie, a logicznym zrozumieniem, iż w tej opowieści, takie zakończenie, trąciłoby kiczem. Styl dzieła, jest bardzo przyjemnym w odbiorze, brak tutaj najmniejszej literackiej chropowatości, tak typowej, dla obecnej literatury, która, zagubiła się w usilnym próbach szokowania czytelników. Tekst jest zresztą świetnie przetłumaczonym, co tylko dodaje mu uroku. Zwykle, gdy czytam klasyczne dzieła, żałuje, że takie utwory, już niestety nie powstają. Podobne odczucia towarzyszy mi przy lekturze Carmen. Jest to utwór totalny, mamy w nim bowiem wszystko - mrok tajemnicy, tragizm fatalizmu ludzkich losów, odmęty namiętności, szczyptę romantyzmu i egzotyki. Czegoż chcieć więcej, od dobrej literatury?
Janszklanko - awatar Janszklanko
ocenił na 7 9 miesięcy temu
Sonata Kreutzerowska Lew Tołstoj
Sonata Kreutzerowska
Lew Tołstoj
Audiobook. Poruszająca, małżeńska historia, którą nieznany mężczyzna opowiada narratorowi (innemu podróżnemu) w pociągu. Taka trochę ,,Wojna państwa Rose” w XIX-wiecznym wydaniu. Przerażające jest to, jak książka ta jest cały czas aktualna. Tołstoj nie ocenia, nie stawia tez. Uważam, że przedstawia fakty na tyle obiektywnie, że każdy może sobie wyrobić swoje zdanie. Jeśli już ktoś koniecznie chce być symetrystą, to też coś dla siebie znajdzie. Można tu zobaczyć i panią, która nie chce żyć w złotej klatce, tylko dla rodziny i chce się realizować, nie robiąc nic złego, a przeszkadza jej patriarchalny mąż z zazdrosnymi urojeniami. A można też widzieć wyzutą z matczynych uczuć żonę, która wdaje się we flirty z innym mężczyzną, co usprawiedliwia gniew jej małżonka. Trochę to wszystko popsuło posłowie. Autor, niejako na prośbę ,,fanów”, ujawnia swój pogląd na relacje damsko-męskie. O ile, co do zdrady i prostytucji – pełna zgoda, o tyle odmawianie sobie współżycia seksualnego, w imię jakichś wzniosłych ascetycznych ideałów, do mnie kompletnie nie przemawia. Zbyt często prowadzi to do hipokryzji i frustracji. Koronnym przykładem są księża katoliccy (niektórzy? to już osobny temat). Niemniej, jak już napisałem, poglądy autora nie skaziły samej historii. Lektura ma wszystko to, co powinna mieć dobra, mądra, ambitna klasyka. Daję słabe 8 przymykając nieco oko na posłowie.
wiciu - awatar wiciu
ocenił na 8 5 miesięcy temu
Córka kapitana. Dama pikowa Aleksander Puszkin
Córka kapitana. Dama pikowa
Aleksander Puszkin
Aleksander Puszkin w „Damie pikowej” stworzył arcydzieło krótkiej formy, które po blisko dwóch wiekach wciąż uderza precyzją i mroczną atmosferą. To nie tylko opowieść o hazardzie, ale przede wszystkim genialne studium obsesji, która nieuchronnie prowadzi do obłędu. Główny bohater, inżynier Hermann, to postać tragiczna i odpychająca jednocześnie. Jego chłodny racjonalizm przegrywa w starciu z demoniczną pokusą poznania tajemnicy trzech kart, gwarantujących wygraną w faraona. Puszkin mistrzowsko buduje napięcie, zacierając granice między rzeczywistością a fantasmagorią. Czy spotkanie z duchem starej hrabiny było realne, czy stanowiło jedynie projekcję chorego z chciwości umysłu? Autor posługuje się oszczędnym, niemal surowym językiem, co tylko potęguje siłę wyrazu finałowej sceny przy karcianym stole. Przegrana Hermanna, symbolizowana przez drwiący uśmiech damy pikowej, to jedna z najbardziej ikonicznych scen w literaturze światowej. To przestroga przed tym, jak łatwo człowiek potrafi postawić na szali własną duszę w pogoni za fortuną. Krótka, gęsta i perfekcyjnie skonstruowana – „Dama pikowa” pozostaje niedoścignionym wzorem literackiego thrillera psychologicznego.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 7 2 miesiące temu
Zbrodnia Sylwestra Bonnard Anatole France
Zbrodnia Sylwestra Bonnard
Anatole France
"(...) Poznałem głos, który słyszałem owej nocy w Santa Lucia. — Przepraszam panią — rzekłem natychmiast. — Nie jestem pani znany, ale spełnić muszę obowiązek, dziękując pani za życzliwość okazaną staremu ziomkowi, który błądził wieczorną porą po ulicach Neapolu. — Pan mnie poznaje — odrzekła — ja poznaję pana również. — Po moich plecach, szanowna pani. — Ach! Pan słyszał, jak mówiłam do męża, że ma pan poczciwe plecy? To nie powinno być dla pana nieprzyjemne. Bardzo by mi było przykro, gdyby pan to inaczej zrozumiał. — Przeciwnie, pochlebiła mi pani. I uwaga pani, przynajmniej w zasadzie, wydaje mi się słuszna i głęboka. Charakter postaci zawiera się nie tylko w rysach twarzy. Są ręce sprytne i ręce bezbarwne. Mogą być kolana obłudne, łokcie samolubne, ramiona aroganckie i poczciwe plecy". 💙 📖 Z książki: 'Zbrodnia Sylwestra Bonnard', Anatole France.
Natala Degen - awatar Natala Degen
ocenił na 8 5 miesięcy temu
Opowiadania i opowieści. Wybór Anton Czechow
Opowiadania i opowieści. Wybór
Anton Czechow
Wybór kilkunastu opowiadań Antoniego Czechowa, na czele z wstrząsającą "Salą nr 6", melancholijną "Nieciekawą historią" i groteskową "Śmiercią urzędnika". Całość dopełniają "Chłopi" ("Mużyki"), zabawni i depresyjni zarazem oraz tzw. mała trylogia ("Człowiek w futerale", "Agrest", "Miłość"), którą spaja motyw utraconych szans i niespełnienia. Znakomita proza, z której wyłania się rosyjska dusza w całym swoim pięknie, absurdzie i tragizmie. Czechow potrafi wzruszać i rozbawiać, ale przede wszystkim skłaniać czytelnika do refleksji: nad problemami społecznymi i filozoficznymi: sensem życia i jego przemijaniem. W "Nieciekawej historii" umierający profesor uświadamia sobie dojmujący brak spoiwa łączącego jego myśli, uczucia, doświadczenia, poglądy: „W mych pragnieniach brak czegoś najistotniejszego, czegoś bardzo, bardzo ważnego. W moim umiłowaniu nauki, w pragnieniu dalszego życia, w tym tkwieniu na cudzym łóżku i dążeniu do poznania samego siebie, we wszystkich myślach, uczuciach i pojęciach, które stwarzam sobie o wszystkim, brak czegoś uogólniającego, co by wiązało to wszystko w pewną całość. Każde uczucie i każda myśl istnieją we mnie z osobna i we wszelkich mych sądach o nauce, teatrze, literaturze, o uczniach, we wszystkich tych obrazkach, które rysuje mi wyobraźnia, nawet najwytrawniejszy analityk nie znajdzie tego, co zwie się ogólną ideą, czyli bożyszczem żywego człowieka. A skoro tego nie ma – to znaczy, że nie ma nic”. W "Sali nr 6" bezradny i rozgoryczony doktor Ragin pyta: „O, czemuż człowiek nie jest nieśmiertelny? Po co są te wszystkie ośrodki i zwoje mózgowe, po co wzrok, mowa, świadomość, geniusz, jeśli temu wszystkiemu sądzone jest iść do ziemi, a koniec końców zastygnąć razem z korą ziemską i potem przez miliony lat bez sensu, celu wirować z Ziemią dokoła Słońca? Na to, żeby zastygnąć i potem wirować, wcale nie potrzeba wydobywać z niebytu człowieka z jego wzniosłym, prawie boskim umysłem i potem go jak na urąganie obracać w proch”.
Wojtek Kusiński - awatar Wojtek Kusiński
ocenił na 8 1 rok temu
Biedni ludzie Fiodor Dostojewski
Biedni ludzie
Fiodor Dostojewski
Każdy pragnie kochać - także człowiek odrzucony i poniżony. Pieniądz niezmiennie sprawuje władzę nad światem: wczoraj, dziś i jutro, a nadzieja na lepsze życie i prawdziwą miłość często okazuje się złudzeniem. To bolesna prawda, która ściska serce i zostawia gorzki smutek.
Justyna - awatar Justyna
oceniła na 8 1 miesiąc temu
Tristan Thomas Mann
Tristan
Thomas Mann
Książka zawiera dwa utwory - tytułowego "Tristana" oraz "Nieład i wczesna udręka", które urzekają doskonałością języka, jest to kawałek misternie utkanej prozy. Cudowny przekład Leopolda Staffa przydaje tekstom dostojeństwa i powagi, z drugiej strony utwory nie pozbawione są humoru i ironii. Zaskakujący jest dobór słów i szyk niektórych zdań. Czysta finezja.
libreria_bianca - awatar libreria_bianca
oceniła na 7 2 miesiące temu
Kłębowisko żmij François Mauriac
Kłębowisko żmij
François Mauriac
Arcydzieło Mauriaca. Otrzymałam dawno temu tę książkę z dedykacją "Oby twoje życie nie toczyło się w kłębowisku żmij" stąd ten tytuł i dedykacja trochę mnie zrażały, jednak po jakimś czasie książka mnie pochłonęła. Bo gdzie to kłębowisko żmij tak naprawdę się umościło? Mauriac z mistrzowską precyzją ukazuje toksyczne rodzinne relacje i napięcia. Pokazuje z jednej strony niszczącą siłę chciwości, z drugiej dlaczego ta chciwość i ciągła chęć poniżenia rodziny tak bardzo Ludwika trzymała przy życiu. Niezwykły portret rodziny wewnętrzu,
Fakirka - awatar Fakirka
oceniła na 10 1 miesiąc temu
Opętanie Raymond Radiguet
Opętanie
Raymond Radiguet
Jest to "mieszanina zuchwałości i nieśmiałości" oraz naiwności i niedojrzałości. Powieść oceniona została przez krytyków jako skandalizująca, kultowa. Odczytywana w wielu warstwach jako powieść o miłości, francuskim mieszczaństwie z początku XX wieku, uwspółcześniony mit o Dafnisie i Chlo. Dla mnie jest to powieść o niedojrzałości, kreowanej na dorosłość.
Kamil Szaładziński - awatar Kamil Szaładziński
ocenił na 7 7 lat temu
Opowieści tajemnicze Iwan Turgieniew
Opowieści tajemnicze
Iwan Turgieniew
Niektóre aż trącą... brakiem tajemniczości : Mało tajemnicze te opowieści tajemnicze, a "Zegarek"- to taki fajni, pocieszny, zabawny tekścik. Na minus, moim zdaniem, wyróżnia się opowiadanko epistolarne, jako żywo przypominające mi książkę o młodym Werterze, co cierpiał. Ale nie było tak źle, w sumie - fajna lektura do poduszki. Uśmiechnąłem się czytając, gdy wspomniany został Mickiewicz. Polski akcent!
Florian Konrad - awatar Florian Konrad
ocenił na 7 2 miesiące temu
Życie pana Moliera Michaił Bułhakow
Życie pana Moliera
Michaił Bułhakow
Nie wiem, czego spodziewałem się, wpisując tę książkę na listę książek do przeczytania. Nie pamiętam nawet, kiedy to zrobiłem. W każdym razie dostałem chyba coś innego, niż oczekiwałem — co wcale nie znaczy, że gorszego. To biografia Moliera napisana przez Bułhakowa, który wyraźnie darzy swojego bohatera sympatią. W gruncie rzeczy książka opowiada przede wszystkim o relacji między twórcą a odbiorcami jego dzieł — o tym, jak bardzo opinia o samym autorze i jego relacje z otoczeniem wpływają na odbiór jego twórczości. Dzięki temu jest to książka zaskakująco aktualna. Ale być może właśnie na tym polega siła wybitnych pisarzy: potrafią pisać literaturę uniwersalną, która pozostaje aktualna niezależnie od epoki.
Jorge deBurgos - awatar Jorge deBurgos
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Los człowieka Michaił Szołochow
Los człowieka
Michaił Szołochow
Książka niezwykle aktualna, ukazująca cierpienie i okrucieństwo, jakie niesie ze sobą wojna. To poruszająca historia człowieka, który stanął twarzą w twarz ze śmiercią, stracił wszystko — oprócz nadziei. Choć krótka w formie, jest niezwykle bogata w treść i emocje. Zmusza do refleksji i zostaje z czytelnikiem na długo.
RobertTomasz - awatar RobertTomasz
ocenił na 7 1 rok temu
Matka Maksym Gorki
Matka
Maksym Gorki
Audiobook. ,,Matka" to powieść zawsze aktualna. Poruszane w niej tematy a przede wszystkim stosunek do rodziny mimo całego rynsztoka który się na nią wylał, nasza główna bohaterka nie traci wiary w swoich bliskich i nadzieji że będzie lepiej. Matka u Gorkiego jest przykładem wielu matek niezależnie jak czasy się zmieniają bo i tą książka wydana została w 1906r. Okej czas wiele zmienia ale ludzie pozostają tacy sami dlatego ta lektura Gorkiego jest jak najbardziej ponadczasowa. Warto przeczytać lub odsłuchać, po dobrą klasykę zawsze warto sięgnąć.
Jacaff89 - awatar Jacaff89
ocenił na 7 7 miesięcy temu

Cytaty z książki Żmija

Więcej
Aleksy Tołstoj Żmija Zobacz więcej
Aleksy Tołstoj Żmija Zobacz więcej
Aleksy Tołstoj Żmija Zobacz więcej
Więcej