Zmącony spokój Pani Labiryntu

Alistair MacLean - autor mojej młodości. Przeczytałem wszystkie wydane w Polsce książki jego autorstwa i książki na bazie scenariuszy filmowych. Są pozycje bardzo dobre, dobre, średnie i słabe. Zawsze występuje super bohater który walczy ze złem, a jego przygody porównać można z Jamesem Bondem. Większość z nich to pozycje sensacyjne ale i trafiły się opowiadania morskie jaki i zbeletryzowana forma biografii kapitana Cooka. Tym razem superbohater walczy z przestępcami na dalekiej północy Ameryki Północnej. Niszczenie rurociągów i wież wiertniczych jest celem grupy terrorystów. Muszę przyznać że po przeczytaniu tej książki maiłem mieszane uczucia, jednakże gdy parę lat później ponownie ją przeczytałem to moja ocena jej wzrosła.

Niezwykle wciągający kryminał. Osobiście doceniam fakt, że konwencjonalny "zmęczony policjant" , tak popularny we współczesnych kryminałach, nie jest zapijaczonym, opuszczonym przez wszystkich, zgorzkniałym starcem. To po prostu człowiek, który w trakcie rekonwalescencji, musi przemyśleć swoje życie. I wcale nie chce być zamieszany w żadne morderstwa, dochodzenie i sekrety. Nie, dziękuję.

Cały czas trzyma w napięciu. Świetnie napisana książka. Autorka zna realia świata policyjnej pracy (amerykańskich) detektywów – z politycznym tłem włącznie. Detektyw Joe Peters nie ufa nikomu, ma wrażenie, że wszyscy kłamią, ale stara się dotrzeć do prawdy. Jedni policjanci są „sztampowi” – od razu ustalają na podstawie swojego wyczucia rozwiązanie morderstwa, a w przeciwieństwie do nich Joe Peters podważa wszystkie narzucające się innym hipotezy - co w rezultacie doprowadza go do szukania rozwiązania zagadki podwójnego morderstwa w czasie (prawie przymusowego) urlopu. Aby rozwiązać tę zagadkę, Joe Peters musi cofnąć się do innych, nie do końca prześwietlonych spraw z przeszłości, znaleźć powiązania miedzy ludźmi i naprawdę nie może wierzyć nikomu… Świetnie skonstruowana fabuła. Mottem tej książki może być zdanie: „nie wierz nikomu”. Tłem jest pokazanie problemów „świata policji” – począwszy od nacisków politycznych, poprzez stosowanie przez policjantów nieczystych metod z psychologicznym wymuszaniem fałszywych zeznań, i w końcu na odseparowywaniu prawdy od fałszu. Wciąga. Słuchałam w wykonaniu świetnego lektora – Ryszarda Nadrowskiego.

Kolejna książka z serii o (tym razem jeszcze) poruczniku Downarze wysłuchana. I muszę przyznać, że była to jeszcze lepsza zabawa niż pierwsze spotkanie z tą starą serią. I bynajmniej nie dlatego, że Czarny mercedes jest komedią kryminalną, wręcz przeciwnie, to rasowy retro kryminał. Ale napisany tak lekko, ze swadą, pięknym językiem, że słuchanie go było prawdziwą przyjemnością. No i ta Warszawa na wiele lat przed moim urodzeniem, z czasów, kiedy do obstawienia wszystkich wylotówek potrzeba było aż czterech (😆) radiowozów, a Rakowiec to było takie odludzie, że taksówkarze odmawiali jeżdżenia w tamte rejony. Leszek Filipowicz wczuwający się w warsiawiaka z Woli (z Woly) to już w ogóle złoto i mistrzostwo świata. PS w opisie jest błąd, istotny, bo superprzystojny S. Downar nie ma 174 cm wzrostu tylko o 10 cm więcej :)

Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961), pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Joe Alex tym razem wyjaśni nam co się stało w willi na przedmieściach Londynu. Dowiem się czy znany ekonomista i entomolog Gordon Bedford popełnił samobójstwo czy został zamordowany przez któregoś z domowników. Klasyczny kryminał, z którym spędzicie miło czas. Polecam!

W pisarstwie autorki najbardziej podoba mi się znakomite ujęcie złożoności postaci i prawie poetyckie opisy, które składają się na własny, rozpoznawalny styl pisarki. Drażniące były jedynie usterki w tłumaczeniu, mam na myśli kalki z języka angielskiego i nadużywanie zaimków "jego", "jej", które niejednokrotnie pojawiają się po kilka razy w jednym zdaniu.

Słyszałam nieraz o Raymondzie Chandlerze i jego wręcz ikonicznym bohaterze Philipie Marlowie. Oglądałam kiedyś film na podstawie jego książki, jednak nigdy nie czytałam jego książek. Przez przypadek przeczytałam „Tajemnica jeziora” i jestem zachwycona. Uważam, że ta książka napisana w 1943 roku nie tylko wytrzymała próbę czasu, ale jest lepsza od niejednego współczesnego kryminału. Philip Marlow zostaje wynajęty przez bogatego biznesmena, aby odszukał jego żonę, Crystal, która zaginęła prawdopodobnie przed miesiącem. Dostał od niej telegram z El Paso, że ucieka razem ze swoim kochankiem. Początkowo nie był zaniepokojony, gdyż zona od dawna chodziła własnymi ścieżkami. Jednak, gdy przypadkiem spotyka kochanka żony, który nic nie wie na temat wyjazdu jego żony i od dawna jej nie widział, poczuł się zaniepokojony. Marlow rozpoczyna poszukiwania od ostatniego miejsca jej pobytu, czyli ich letniej posiadłości nad Jeziorem Małego Jelonek. Spotyka tam stróża, znanego w okolicy pijaczka, mieszkającego obok. Okazuje się, że w tym samym dniu, gdy zniknęła Crystal, po kolejnym jego pijaństwie, wyjechała jego żona. Spacerując nad jeziorem, odkrywają w nim zwłoki kobiety, które od dłuższego przebywały w wodzie. Marlow rozpoczyna śledztwo i pojawia się więcej trupów, a także on sam ociera się o śmierć. Przy okazji odkrywa inne morderstwo luźno powiązane z jego sprawą, pomimo działań skorumpowanej policji. Oczywiście sprawa coraz bardziej się komplikuje, aż do zaskakującego finału. Finał jest zaskakujący, ale logiczny. Ucieszył mnie brak wątków pobocznych, szczególnie obyczajowych. Każda scena i dialog mają powiązania ze śledztwem. Dzięki temu akcja toczy się wartko, bez żadnych przestojów. Stworzył ciekawych i charakterystycznych bohaterów. Autorowi wystarczyło parę zdań, aby opisać i scharakteryzować postacie i niepotrzebne są życiorysy postaci. Zachwycił mnie styl autora, sarkastyczny i cyniczny humor, szczególnie Marlowa. Osobną kategorię stanowią porównania autora typu: „Spluwaczka tak wielka, że zmieściłby się w niej cały zwinięty wąż przeciwpożarowy, dotykała prawej nogi mężczyzny”. Za każdym razem czytając tego rodzaju porównania, bawiłam się doskonale. Z chęcią przeczytam inne książki autora.

Astrid Brands prowadzi swój pensjonat ręką żelazną, a reguły są proste: pensjonariusze mają mieć spokój, ciszę, intymność, no i muszą być dość majętni. Tutaj nie ma miejsca na szaloną zabawę czy skandale. Chętnych nie brakuje, choć przed sezonem jest to akurat kilka osób. Jedną z nich jest lekarz policyjny i jednocześnie narrator opowieści. Pensjonariuszką jest też Maria Jansson, Szwedka polskiego pochodzenia, legenda szwedzkiego biznesu. To ona złamie zasady pani Brands pozwalając się zamordować w swoim pokoju. Śledztwo – co nie uchodzi uwadze narratora – prowadzi młody, niedoświadczony oficer. Póki co ma on jedynie mnóstwo domysłów, które niczego nie wyjaśniają i sprzecznych teorii, które podsuwa mu wybitny dziennikarz i wspomniany lekarz. Naciski „z góry” na szybkie odnalezienie sprawcy nie pomagają, a kiedy okazuje się, że sprawca nie powiedział ostatniego słowa wydaje się, że śledczy jest już na prostej drodze do spektakularnej porażki. Choć ofiar przybywa, śledczy nie wydaje się być przytłoczony, wkrótce okaże się, że wcale nie jest takim żółtodziobem na jakiego wygląda... Ciekawy kryminał w dość przewrotnej formie napisany. Autor od razu sprawę podaje nam na tacy strzegąc jednocześnie sposobu jego wykrycia, a poczynania śledczego wcale nie są oczywiste. Choć akcja toczy się w środowisku hermetycznym (skromna grupa świadków i zamknięty obszar działania) nie przytłacza monotonią. Kilka zwrotów akcji ma kosmetyczny wydźwięk, bo sprawca to „pewniak”, to jednocześnie plus i minus dramaturgiczny. Samym Szwedą też się „przykleiło”: ich święte oburzenie, że w tak cywilizowanym kraju zabójstwa mógł dokonać tylko dziki imigrant na co, co i rusz, zwracają uwagę oficjele, paradoksalnie przypomina współczesną Polskę z tym histerycznym przekonaniem o wspaniałości nieskończonej.

Najpierw przeczytałem "gra w czerwone", czyli zacząłem od końca. Główna bohaterka w obydwu częściach jest ta sama, niestety tylko z imienia, bo są to całkowicie różne postacie. Ale co do tej pozycji, jest zdecydowanie lepiej napisana, ciekawsza, z fajnym pomysłem, może trochę zrypane zakończenie, ale o tym za chwile. Sama fabuła jest na prawdę ciekawie wymyślona, mamy tu starą tajemnice, poszukiwaczy skarbów, wątek miłosny, parę bohaterów, czyli wszystko co tworzy ciekawą książkę. Niestety jest też sporo nieścisłości, kilka błędów, ale to wszystko można pominąć, jeśli podejdziemy do tej pozycji w odpowiedni sposób a mianowicie, nie jak do kryminału, lecz jak do książki przygodowej dla młodzieży! Bo właśnie tak trzeba odbierać Ekspedycje Kolitz, jest to typowa książka przygodowa. Samo zakończenie trochę rozczarowuje, ale nie o zakończenie tutaj chodzi. Całość czyta się przyjemnie i szybko, nie ma tu nadęcia i bufonady. Polecam jako fajny przerywnik i powrót do czasów młodości. :)

Teatr Sensacji „Kobra” był kultowym cyklem sensacyjnych telewizyjnych przedstawień teatralnych. 70 lat temu 6 lutego 1956 ruszyła machina sensacyjnej kobry, początkowo spektakli na żywo(wartkiej akcji towarzyszyły więc czasem niepożądane atrakcje, jak na przykład zapadnięty fotel pod Andrzejem Łapickim albo atak kaszlu Tadeusza Plucińskiego, dopiero od 1962 roku przedstawienia rejestrowano na taśmach.) i trwała do 1993 i ponownie od 2013. W latach 50. i 60. XX wieku jeden z najpopularniejszych polskich programów telewizyjnych(oczywiście był jeden kanał, potem dwa). W tym czasie 95 % widzów śledziło "Kobrę" i ulice wyludniały się w Polsce. Inicjatorką cyklu była redaktorka TVP - Illa Genachow, czwartek, legendarny wąż z czołówki zaprojektowany przez Eryka Lipińskiego, animacja Witolda Giersza, muzykę skomponował Francis Poulenc. Zaczeło się od „Zatrutych liter” Agathy Christie po „Było dziesięciu Murzynków” (dzisiaj tytuł "Było.ich dziesięciu" po 2020 roku oficjalnej zmianie prawnuka pisarki). Był to fenomen telewizji: oglądalność sięgała 95% widzów, a w 144 spektaklach padło… 400 trupów. Wśród filarów „Kobry” był Józef Słotwiński - „polski Hitchcock”, twórca ponad 100 spektakli. Cykl miał też swoje odmiany: sensacyjną i fantastyczną - i był prawdziwym „oknem na świat” w socrealizmie peereelu. Scenografia, rekwizyty, kostiumy, charakteryzacja i nazewnictwo rodem z zachodu, brytyjskie klimaty czy amerykańskie. Na ekranie pojawiały się największe gwiazdy polskiego teatru i filmu, m.in. Krzysztof Chamiec, Edmund Fetting, Edward Dziewoński, Wiesław Gajos, Roman Wilhelmi, Emil Karewicz, Irena Kwiatkowska, Aleksandra Śląska, Andrzej Łapicki i inni. W jubileuszowym 2026 roku Teatr Telewizji pokaże premiery: „Wnuczkę Picassa” Juliusza Machulskiego oraz „Wszystko czerwone” Joanny Chmielewskiej w reżyserii Krystyny Jandy. "Rzeczywistość nas męczyła, nudziła, mierziła", przyznawał Janusz Majewski, tłumacząc popularność czwartkowych wieczorów z "Kobrą". Zainteresowanie zbrodnią i występkiem było dla władzy podejrzane, więc w przypadku "Kobry" wskutek interwencji funkcjonariuszy Komitetu Centralnego po 1960 roku zmniejszono liczbę premier – kryminalne czwartki emitowano nie cztery, a dwa razy w miesiącu. W treść sztuk ingerowała też niekiedy cenzura. 70 LECIE TEATRU SENSACJI KOBRA Spektakl "Powiem wam, jak zginął" lub drugi tytuł "Powiem wam kto zabił") to kultowa realizacja Teatru Sensacji "Kobra" z 19 lutego 1959 roku. Reżyserem był Józef Słotwiński, a sztuka oparta była na powieści Joe Alexa (Macieja Słomczyńskiego). Nagranie tego pierwszego spektaklu nie zachowało się do czasów współczesnych.  Obsada aktorska Halina Mikołajska /Sara Drummond Krystyna Kamieńska /Łucja Sparrow Alicja Świderska./Pokojówka Kali Maciej Maciejewski /Joe Alex Michał Pluciński /Inspektor Parker Stanisław Winczewski /Ian Drummond Bolesław Płotnicki /Pofesor Hastings Józef Kostecki /Harald Sparrow Teodor Gendera /Filip Davis Konrad Morawski /dziadek Malachi Tadeusz Somogi /Sierżant Jones Mirosław Wojtulanis /lekarz Mieczysław Ziołowski /daktyloskop W 2024 roku TVP Teatr Telewizji zrealizował nową wersję tego spektaklu, w reżyserii Marka Bukowskiego, stanowiącą powrót do tradycji „Kobry" Scenariusz telewizyjny i reżyseria: Marek Bukowski Zdjęcia: Arkadiusz Tomiak Scenografia: Wojciech Żogała Kostiumy: Marta Grudzińska Charakteryzacja: Ewa Drobiec, Bożena Balcerowska-Grinka, Aneta Mizera Opracowanie muzyczne: Joanna Fidos Premiera w Teatrze Telewizji: 13.05.2024 Obsada: Grzegorz Małecki /Joe Alex Sebastian Stankiewicz / Inspektor Parker Roma Gąsiorowska / Sara Drummond Rafał Gąsowski / Ian Drummond Weronika Dzierżyńska /Lucy Sparrow Jan Wieczorkowski / Harold Sparrow Konrad Żygadło / Filip Davis Mariusz Jakus / Robert Hastings Jakub Snochowski /.Jones Klara Bielawka /pokojówka Kate ""(...)Kli­taj­me­stra   Oto je­stem. Za­da­ny cios i czyn speł­nio­ny. Otwar­cie i bez lęku po­wiem wam, jak zgi­nął. Otu­li­łam go płót­na płach­tą, mocno tkaną, jak sie­cią. Nie mógł uciec ani się uchy­lić przed cio­sem. Ude­rzy­łam raz po raz, dwu­krot­nie, a on krzyk­nął dwa razy i upadł nie­ży­wy. A gdy leżał, za­da­łam trze­ci cios: ofiar­ny, w po­dzię­ce Zeu­so­wi, wład­cy pań­stwa zmar­łych… Tak oto padł i zgi­nął. Wów­czas dusza jego usta­mi wy­try­snę­ła razem z krwi stru­mie­niem tak sil­nym, że mnie całą skro­pił jak deszcz czar­ny. I wstrzą­snę­ła mną roz­kosz jak zie­mią po desz­czu, gdy czuje na­brzmie­wa­nie kieł­ku­ją­cych na­sion(...)" Aj­schy­los Ore­ste­ja Książka "Powiem wam, jak zginął" Joe Alexa (pseudonim literacki Macieja Słomczyńskiego) to klasyczny kryminał utrzymany w stylu angielskim, w którym analiza zabójstwa Iana Drummonda stanowi główny wątek intelektualnej gry detektywa z mordercą. Zgodnie z zasadami klasycznego kryminału typu."zamkniętego pomieszczenia', zbrodnia ma miejsce w zamkniętym gronie osób przebywających w posiadłości Sun­shi­ne Manor. Joe Alex i Ian Drummond byli przyjaciółmi z czasów wojny – 15 lat wcześniej razem wyskoczyli z płonącego samolotu zestrzelonego przez hitlerowców. Zazdrość i skomplikowane relacje osobiste, zawodowe, zawoalowane aluzje i ambicje czynią tę grupę, wyjątkowo strefogenną. Joe Alex wraz z Benem Parkerem odkryli prawdę, analizując psychologię postaci i szczegóły intrygi. Kluczowe nawiązanie intrygi i zbrodni do antycznej tragedii greckiej, otwiera motto oparte na sztuce Ajschylosa. Joe Alex, pisarz i detektyw amator, angażuje się w sprawę anonimowych gróźb otrzymywanych przez jego przyjaciela, chemika. Historia toczy się w starej rodowej posiadłości, gdzie wśród gości ukrywa się morderca i otwiera serię z Joe Alexem w 1959 roku. Maciej Słomczyński urodził się 10 kwietnia 1920 w Warszawie, zmarł 20 marca 1998 w Krakowie. Polski pisarz i tłumacz. Powieści kryminalne podpisywał pseudonimem Joe Alex. Był autorem powieści sensacyjnych i kryminalnych, publikował pod pseudonimami Joe Alex (także Józef Aleks) i Kazimierz Kwaśniewski (powieści milicyjne). Jako Joe Alex był autorem scenariuszy filmowych, sztuk teatralnych (Panny z Acheronu) oraz widowisk i audycji telewizyjnych. Kryminały Joe Alexa zostały przetłumaczone na 13 języków. Był synem amerykańskiego lotnika, reżysera i producenta filmowego Meriana C. Coopera i Marjorie Crosby, Angielki (później Marjorie Crosby-Słomczyńska). Nazwisko Słomczyński nosił po ojczymie, Aleksandrze Słomczyńskim, za którego wyszła jego matka, kiedy nie zdecydowała się na wyjazd do USA z Cooperem. Okres powojenny to inwigilacja. Twórczość: "Lądujemy 6 czerwca" 1947 "Zadanie porucznika Kenta" 1947 "Fabryka śmierci" "Szary cień" "Opowiadania o sprawach osobistych"1953 "Opowiadania o dalekich drogach" 1954 "Marsz ołowianych żołnierzy" 1965 Jako Joe Alex "Śmierć mówi w moim imieniu" "Cichym ścigałam go lotem" "Gdzie przykazań brak dziesięciu" "Niechaj odnajdą swoich wrogów " "Zmącony spokój Pani Labiryntu" "Cicha jak ostatnie tchnienie" "Jesteś tylko diabłem" "Piekło jest we mnie" "Powiem wam jak zginął" "Czarne okręty" – cykl powieści historycznych dla młodzieży Jako Kazimierz Kwaśniewski "Śmierć i Kowalski" (scenariusz filmu pt. Ostatni kurs podpisany jest Joe Alex) "Zbrodniarz i panna" (scenariusz filmu o tym samym tytule podpisany jest Joe Alex) "Każę aktorom powtórzyć morderstwo" "Gdzie jest trzeci król? "(scenariusz filmu pt. "Gdzie jest trzeci król?" podpisany jest Joe Alex) "Ciemna jaskinia" "Czarny Kwiat" (Echo Krakowa 1965–1967, wydanie książkowe: "Gdzie jest trzeci król?") Scenariusze filmowe Joe Alex, "Zbrodniarz i panna", 1963, reż. Janusz Nasfeter Joe Alex, "Ostatni kurs", 1963, reż. Jan Batory Joe Alex, "Gdzie jest trzeci król?" 1966, reż. Ryszard Ber

Zaczyna się niewinnie- od zaginionego obrazu zaginionego malarza. A potem szybko akcja nabiera tempa i na podstawie wielu zapętlonych zdarzeń i informacji Lew Archer musi odgadnąć jaki obraz widnieje na właściwej stronie gobelinu.. Zaś ludzie, których przesłuchuje mocno mu to utrudniają. To typowy kryminał detektywistyczny z dużą ilością wątków, komplikacji, tajemnic i fałszerstw .I jak zwykle Archer nie daje się zwieść pozorom a jego zmysł obserwacyjny i przenikanie psychologicznych barier pomaga rozwiązać tę niewiarygodnie pogmatwaną łamigłówkę. A największą zaletą stylu autora jest dla mnie właśnie sposób w jaki Archer rozmawia z ludźmi.

Nie da się przecenić wpływu Chandlera na estetykę filmu noir, której jestem wielkim fanem. I to nie tylko metaforycznie, pociągając za sznurki Philipa Marlowe'a na kartach swojej prozy - także dosłownie, konstruując scenariusze filmowe. W tym miejscu warto wymienić przede wszystkim rewelacyjne "Double Indemnity" z 1944 w reżyserii Billy'ego Wildera. I choć wstyd przyznać, było to moje pierwsze poważniejsze zetknięcie z dziełem Chandlera. "Czysta robota" to zbiór opowiadań, które - choć nie brak w nich zwrotów akcji - koniec końców okazują się być schematyczne i nieco rozczarowujące. Ktoś może powiedzieć, że konwencja gangsterskiego noir siłą rzeczy implikuje ubóstwo fabularne (z czym można się częściowo zgodzić), niemniej nadal pozostaje spory niedosyt - mówimy w końcu o jednym z najbardziej znanych autorów kryminałów w skali światowej. "Czystą robotę" czyta się dobrze, względnie lekko, choć nie jest to literatura najwyższych lotów - mam nadzieję, że kolejne starcie z Chandlerem będzie jednak bardziej spektakularne.

Spotkawszy się z Sherlockem Holmesem pierwszy raz w wersji papierowej (bo filmów już kilka widziałem - jak nie kilkanaście) nastawiałem się na klimat mrocznego, bandyckiego, owianego mgłą, XIX-wiecznego Londynu. No i co? No i trochę się oszukałem. Po pierwsze to samego Londynu tutaj mało, bo większość przypadków dzieje się na peryferiach, satelitach ościennych albo innych miasteczkach w głębi Anglii. Bandytów i typów spod ciemnej gwiazdy też mało, a przestępstwa powodowane są raczej pod wpływem impulsu i mają niekiedy charakter "matrymonialny". Opowiadania (a jest ich 10) w jakiś tam sposób angażują (choć moim skromnym zdaniem mogłyby bardziej). Cóż, uznam to po prostu za niezłe wprowadzenie do wersji "pełnometrażowych" literatury Conan Doyle'a, za którą pewnikiem kiedyś się jeszcze złapię.

Historię się pisze - od zawsze. Historią się manipuluje - od zawsze. Przeczytałam ponownie po wielu latach. Sprawdziłam na wszelki wypadek, czy zaczytany papierowy egzemplarz, wydany lata temu przez Czytelnika w Serii z Jamnikiem, odpoczywa sobie spokojnie w głębinach szafy bibliotecznej. Pamiętając, jakie wywarła na mnie wówczas wrażenie, kupiłam natychmiast ebook i audiobook. Tak na wszelki wypadek, z wrodzonego łakomstwa oraz wskutek dawnej "papierowej" traumy, kiedy to nie wracała do mnie pożyczona komuś książka - tu się przyznam, że elektroniczny backup papierowych skarbów pozwala mi na spokojny sen nocą:) "Córka czasu" w pełni zasługuje na pozycję, jaką zajmuje w swojej kategorii. Właśnie skończyłam audiobook w interpretacji Wojtka Masiaka i, wbrew początkowym obawom, stwierdzam, że w tej formie książka jest równie smakowita, jak w pozostałych. Szczęśliwie w nowym wydaniu zachowano doskonałe tłumaczenie Krystyny Jurasz-Dąmbskiej, którego czas się nie ima. W tej sytuacji nie mam żadnego argumentu przeciwko najwyższej ocenie "Córki czasu" w kategorii, do której należy.

Czytałam na Kindle, co było mniej przyjemne jak na papierze. Kryminał wydał mi się dość klasyczny. Może nie tak starawy jak kryminały George'a Simenon, ale jednak trochę w tym stylu. Główny bohater, zawodowy zabójca wzbudził moją sympatię i chciałam, by mu się udało.

Coś pięknego. Sposób pisania bardzo mi odpowiada, Bułyczow podchodzi humorystycznie do tematu, Wielki Guslar to wszędzie i nigdzie i nie bójcie się, to że było to pisane za czasów i w ZSRR wcale nie deaktualizuje treści. Problemem są tu pytanie filozoficzne a nie spotkania z ludzikami z UfO

Tym razem to nie Sherlock Holmes, ale sam sir Isaac Newton będzie szukał morderców. Brzmi to może absurdalnie, ale kiedy słynny odkrywca pracował jako zarządca Mennicy Królewskiej mieszczącej się w twierdzy Tower, jednym z jego zadań było ściganie fałszerzy waluty. Ścierały się wówczas interesy drobnych złodziejaszków, wielkich fałszerzy, ludzi z wyższych sfer, a nawet wielka polityka (osłabianie wartości brytyjskich monet nieuchronnie wzmacniało ekonomicznie Francję). Ten nieznany szerszej publiczności wątek z życia Newtona pozwala go pokazać nie tyle jako wybitnego matematyka, fizyka i filozofa, co zdolnego ekonomistę, menedżera, bystrego detektywa i bezlitosnego sędziego. Z uwagi na negatywny wpływ niestabilnej sytuacji gospodarczej na losy wojny, działania mające na celu wprowadzanie w obrót fałszywych pieniędzy traktowane były jak zdrada państwa. Dlatego Newton z niezwykłą skrupulatnością poświęca się zadaniu tropienia fałszerzy, w czym pomaga mu młody asystent, Christopher Ellis, postać historyczna, a zarazem narrator opowieści. Ale wątki kryminalne - choć wciągające - to tylko pretekst dla fantastycznych opisów siedemnastowiecznego Londynu i wprowadzenia kilku postaci historycznych, które znamy z całkiem innej (zazwyczaj pompatycznej) strony (np. Daniel Defoe czy Samuel Pepys). Nikt tutaj zresztą (nie wyłączając Newtona) nie jest kryształowa postacią - geniusz Newtona ma jednak szanse błysnąć wielokrotnie zarówno w fantastycznych zdolnościach obserwacji (trochę plagiat z Holmesa ;-), jak i kryptografii. Najważniejszym bohaterem książki pozostaje jednak Londyn: nigdy wcześniej, nawet w opowieściach o Kubie Rozpruwaczu, nie znalazłam tak sugestywnych opisów, tak realistycznych opisów wszelkich, najbardziej zakazanych przybytków, uliczek, zaułków. Są w tej opowieści także wątki humorystyczne, kpina z ludzkiej naiwności, przyczynek do dyskusji o prawach płci i nierównym ich traktowaniu wobec seksu (po części także wykpionym przez wprowadzenie postaci siostrzenicy Newtona, która okazuje się... inna niż tego oczekiwał narrator ;-) Warto odnieść się do tytułu powieści - sam autor objaśnia w posłowiu, że nie chodzi tu o emitującą, nie absorbującą światła część materii w galaktykach (odkrycie której umożliwiły stojące u podstaw współczesnej kosmologii prawa Newtona). Oryginalny tytuł, Dark Matter, trafniej oddaje atmosferę powieści z uwagi na fakt, że angielskie słowo „matter” obejmuje swoim znaczeniem nie tylko materię, ale też sprawy, zdarzenia. Właśnie ciemne sprawy Londynu końca XVII w stanowią kanwę tej ponurej historii.

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

Kolejny kryminał z Komisarzem Maigretem w roli głównej. Powolne śledztwo prowadzone równolegle przez Komisarza i inspektora "Fajtłapę" Lognona, mające na celu odkrycie tożsamości młodej dziewczyny i motywu jej zabójstwa. Z każdą chwilą poznajemy historię życia dziewczyny, którą prześladuje pech, zły los. I gdy nagle nadchodzi możliwość lepszego życia, bliska jej osoba powierza tajemnicę niodpowiedniej osobie. To właśnie ta tajemnica jest powodem tragicznych w skutkach zdarzeń .......