Maigret i trup młodej kobiety

Name: Maigret i trup młodej kobiety
Rating: 6,1 (21 reviews)
Author: Georges Simenon
ISBN: 83-207-0266-6

Okładka książki Maigret i trup młodej kobiety

Georges Simenon

6,1 / 10

21 ocen

5 opinii

Wydawnictwo Iskry

Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry Cykl: Komisarz Maigret (tom 45) kryminał, sensacja, thriller

158 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Cykl:: Komisarz Maigret (tom 45)
Tytuł oryginału:: Maigret et la jeune morte
Data wydania:: 1981-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1981-01-01
Liczba stron:: 158
Czas czytania: 2 godz. 38 min.
Język:: polski
ISBN:: 83-207-0266-6
Tłumacz:: Leszek Kossobudzki

więcej

Przechodnie znajdują na skwerze ciało zamordowanej dziewczyny. Kim była? Jak trafiła w to miejsce w deszczową, ponurą noc, odziana w wypożyczoną wieczorową sukienkę? Oto zagadka, której rozwiązania będziemy szukać wraz z komisarzem Maigret.
W latach 30. XX wieku do panteonu bohaterów powieści kryminalnej dołączył komisarz Maigret. Postać stworzona przez Georges'a Simenona zajęła miejsce u boku takich gwiazd jak panna Marple i Hercules Poirot Agathy Christie oraz Philip Marlowe Raymonda Chandlera.
Wszystkich tych detektywów łączy jedno - tropią zbrodniarzy samotnie, zdani na własne siły, z dala od blasku jupiterów. I nie ulega wątpliwości, że gdyby nie oni, prawo i sprawiedliwość nie miałyby szans.

Średnia ocen

6,1 / 10

5 opinii 21 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Maigret i trup młodej kobiety w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Maigret i trup młodej kobiety

Średnia ocen

6,1 / 10

21 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

9 ocen

8 ocen

3 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

123

Magda_B

23.08.2024

7 / 10

Na półkach:

Kolejny kryminał z Komisarzem Maigretem w roli głównej. Powolne śledztwo prowadzone równolegle przez Komisarza i inspektora "Fajtłapę" Lognona, mające na celu odkrycie tożsamości młodej dziewczyny i motywu jej zabójstwa. Z każdą chwilą poznajemy historię życia dziewczyny, którą prześladuje pech, zły los. I gdy nagle nadchodzi możliwość lepszego życia, bliska jej osoba powierza tajemnicę niodpowiedniej osobie. To właśnie ta tajemnica jest powodem tragicznych w skutkach zdarzeń .......

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

281 użytkowników ma tytuł Maigret i trup młodej kobiety na półkach głównych

Przeczytane 204
Chcę przeczytać 74
Teraz czytam 3

63 użytkowników ma tytuł Maigret i trup młodej kobiety na półkach dodatkowych

Posiadam 40
Kryminały 6
Audiobooki 5
Audiobook 5
Georges Simenon 3
Ulubione 2
Crime 2

Tagi i tematy do książki Maigret i trup młodej kobiety

powieść belgijska Maigret

Inne książki autora

Więcej

7,0

Liberty Bar Georges Simenon

7,0

Cécile is Dead Georges Simenon

7,0

Maigret Georges Simenon

8,0

The Cellars of the Majestic Georges Simenon

6,1

Maigret w Nowym Jorku Georges Simenon

6,3

Maigret u pana ministra Georges Simenon

6,4

Maigret i panna z kamienicy Georges Simenon

więcej

Georges Simenon

Belgijski prozaik piszący w języku francuskim i dziennikarz gazety w Liège, swym mieście rodzinnym. W 1922 roku przeniósł się do Paryża i pod pseudonimem Georges Sim opublikował serię popularnych powieści. W 1929 roku napisał pierwszą powieść kryminalną, która zapoczątkowała wydawany w comiesięcznym rytmie cykl książek z komisarzem Maigretem w roli głównej. Maigret, bywalec podmiejskich bistr, wielbiciel fajki, świetny obserwator, potrafi na podstawie najbardziej banalnych poszlak rozwikłać tajemnicę zbrodni. Simenon podniósł podrzędny gatunek kryminału do rangi literatury, a popularność postaci Maigreta dorównała popularności Sherlocka Holmesa. Jego powieści nie są zwykłymi kryminałami, każda z nich jest obyczajowym freskiem życia francuskiej prowincji i paryskich przedmieść. Simenon napisał około stu tomów z tego cyklu. Był także autorem powieści psychologiczno-obyczajowych, np. „En cas de malheur” (1956, W przypadku nieszczęścia) i autobiograficznych, np. „Lettre a mon juge” (1947, List do mojego sędziego), „Le demenagement” (1968, Przeprowadzka). Powieści Simenona cieszyły się ogromną popularnością, wiele z nich doczekało się ekranizacji, a komisarza Maigreta grał w nich Jean Gabin.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Papierowy człowiek

Dashiell Hammett

Już od pierwszych stron wciągnęła mnie bardziej niż słynny i przereklamowany Sokół Maltański, który jest średni szczerze mówiąc. Tutaj intryga i jej rozwiązanie są o wiele ciekawsze. Mamy tu sporo barwnych postaci; wciągające wątki porąbanej rodzinki. Również były detektyw i jego żona budzą większą sympatię niż Sam Spade. Tylko tytuł słabo dobrany; ów papierowy człowiek (w sensie chudzielec - The thin man) jest tylko wspomniany pod koniec. O ile Sokół mnie trochę znudził, o tyle tutaj nie mam dość i chętnie poczytałbym o dalszych losach Nicka i Nory Charles. Co prawda jest to ostatnia książka Hammetta, ale po jej zekranizowaniu nakręcono kilka kontynuacji i serial.

Brexxxer

ocenił na 7 4 miesiące temu

Szklany klucz

Dashiell Hammett

Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961), pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Andrew Vysotsky

ocenił na 7 6 miesięcy temu

Znajomi z pociągu

Patricia Highsmith

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

Marcin92

ocenił na 6 2 lata temu

Błękitny młoteczek

Ross MacDonald

Zaczyna się niewinnie- od zaginionego obrazu zaginionego malarza. A potem szybko akcja nabiera tempa i na podstawie wielu zapętlonych zdarzeń i informacji Lew Archer musi odgadnąć jaki obraz widnieje na właściwej stronie gobelinu.. Zaś ludzie, których przesłuchuje mocno mu to utrudniają. To typowy kryminał detektywistyczny z dużą ilością wątków, komplikacji, tajemnic i fałszerstw .I jak zwykle Archer nie daje się zwieść pozorom a jego zmysł obserwacyjny i przenikanie psychologicznych barier pomaga rozwiązać tę niewiarygodnie pogmatwaną łamigłówkę. A największą zaletą stylu autora jest dla mnie właśnie sposób w jaki Archer rozmawia z ludźmi.

ewa_13

ocenił na 8 2 lata temu

Czarna wieża

P.D. James

Niezwykle wciągający kryminał. Osobiście doceniam fakt, że konwencjonalny "zmęczony policjant" , tak popularny we współczesnych kryminałach, nie jest zapijaczonym, opuszczonym przez wszystkich, zgorzkniałym starcem. To po prostu człowiek, który w trakcie rekonwalescencji, musi przemyśleć swoje życie. I wcale nie chce być zamieszany w żadne morderstwa, dochodzenie i sekrety. Nie, dziękuję.

Anna

oceniła na 7 27 dni temu

Tajemnica jeziora

Raymond Chandler

Słyszałam nieraz o Raymondzie Chandlerze i jego wręcz ikonicznym bohaterze Philipie Marlowie. Oglądałam kiedyś film na podstawie jego książki, jednak nigdy nie czytałam jego książek. Przez przypadek przeczytałam „Tajemnica jeziora” i jestem zachwycona. Uważam, że ta książka napisana w 1943 roku nie tylko wytrzymała próbę czasu, ale jest lepsza od niejednego współczesnego kryminału. Philip Marlow zostaje wynajęty przez bogatego biznesmena, aby odszukał jego żonę, Crystal, która zaginęła prawdopodobnie przed miesiącem. Dostał od niej telegram z El Paso, że ucieka razem ze swoim kochankiem. Początkowo nie był zaniepokojony, gdyż zona od dawna chodziła własnymi ścieżkami. Jednak, gdy przypadkiem spotyka kochanka żony, który nic nie wie na temat wyjazdu jego żony i od dawna jej nie widział, poczuł się zaniepokojony. Marlow rozpoczyna poszukiwania od ostatniego miejsca jej pobytu, czyli ich letniej posiadłości nad Jeziorem Małego Jelonek. Spotyka tam stróża, znanego w okolicy pijaczka, mieszkającego obok. Okazuje się, że w tym samym dniu, gdy zniknęła Crystal, po kolejnym jego pijaństwie, wyjechała jego żona. Spacerując nad jeziorem, odkrywają w nim zwłoki kobiety, które od dłuższego przebywały w wodzie. Marlow rozpoczyna śledztwo i pojawia się więcej trupów, a także on sam ociera się o śmierć. Przy okazji odkrywa inne morderstwo luźno powiązane z jego sprawą, pomimo działań skorumpowanej policji. Oczywiście sprawa coraz bardziej się komplikuje, aż do zaskakującego finału. Finał jest zaskakujący, ale logiczny. Ucieszył mnie brak wątków pobocznych, szczególnie obyczajowych. Każda scena i dialog mają powiązania ze śledztwem. Dzięki temu akcja toczy się wartko, bez żadnych przestojów. Stworzył ciekawych i charakterystycznych bohaterów. Autorowi wystarczyło parę zdań, aby opisać i scharakteryzować postacie i niepotrzebne są życiorysy postaci. Zachwycił mnie styl autora, sarkastyczny i cyniczny humor, szczególnie Marlowa. Osobną kategorię stanowią porównania autora typu: „Spluwaczka tak wielka, że zmieściłby się w niej cały zwinięty wąż przeciwpożarowy, dotykała prawej nogi mężczyzny”. Za każdym razem czytając tego rodzaju porównania, bawiłam się doskonale. Z chęcią przeczytam inne książki autora.

jatymyoni

ocenił na 8 4 miesiące temu

Dziękuję, Jeeves!

P.G. Wodehouse

Kolejna odsłona przygód brytyjskiego arystokraty Bertie'go Woostera i jego nieprzeciętnego służącego Jeevesa. Mamy tutaj typowo angielski humor na całkiem wysokim poziomie. Bardzo dobrze się bawiłam podczas lektury, aczkolwiek fabuła nader przewidywalna stąd mój zachwyt jest tylko umiarkowany. Pomimo jednak tego na pewno powrócę jeszcze do tej serii.

Justyna

oceniła na 6 2 lata temu

Tajemnice Poodle Springs

Robert B. Parker Raymond Chandler

Nasz bohater tym razem będzie musiał odkryć kto stoi za hazardowymi długami i dlaczego tym razem ich nie uregulował choć ma bogatą żonę. Co takiego wyjątkowego jest w zdjęciach rozebranych pań i czy na prawdę warto być prywatnym detektywem. Podobała mi się ze względu na klimat tajemniczości. Nie jest to co prawda opowieść jak poprzednie, ale w sumie nie musi być.

żabka

oceniła na 7 1 rok temu

Trzech panów na włóczędze

Jerome K. Jerome

Opinię o pierwszej części już napisałem, POLECAM !!! W drugiej części zmęczeni codziennością trzej panowie wyruszają na wyprawę rowerową po wilhelmowskich Niemczech. Angielski stoicyzm, różnice kulturowe, niemiecka mentalność i zwyczaje doprowadzają do wielu humorystycznych i zabawnych sytuacji. Czytając książkę miałem często wrażenie, że autor tłumaczy jakiś stenogram, tekst przygotowany dla jakiegoś dobrego współczesnego kabaretu czy stand - upu, co biorąc pod uwagę czasy wiktoriańskie, w których to pisał jest dużym osiągnięciem !!! Pod koniec lektury byłem jednak zadowolony, że panowie nie wybrali się w podróż po Europie !!! Wyprawa łódkowa trzech ponów po Tamizie jest często porównywana do ich rowerowej wycieczki po Niemczech. Sam/a widzisz, nie porównasz jeśli nie przeczytasz obydwu książek, co nie jest karą, a przyjemnością !!! POLECAM !!!

ando

ocenił na 8 5 miesięcy temu

Z nienaturalnych przyczyn

P.D. James

W pisarstwie autorki najbardziej podoba mi się znakomite ujęcie złożoności postaci i prawie poetyckie opisy, które składają się na własny, rozpoznawalny styl pisarki. Drażniące były jedynie usterki w tłumaczeniu, mam na myśli kalki z języka angielskiego i nadużywanie zaimków "jego", "jej", które niejednokrotnie pojawiają się po kilka razy w jednym zdaniu.

libreria_bianca

oceniła na 6 2 lata temu

Czysta robota. Opowiadania

Raymond Chandler

Nie da się przecenić wpływu Chandlera na estetykę filmu noir, której jestem wielkim fanem. I to nie tylko metaforycznie, pociągając za sznurki Philipa Marlowe'a na kartach swojej prozy - także dosłownie, konstruując scenariusze filmowe. W tym miejscu warto wymienić przede wszystkim rewelacyjne "Double Indemnity" z 1944 w reżyserii Billy'ego Wildera. I choć wstyd przyznać, było to moje pierwsze poważniejsze zetknięcie z dziełem Chandlera. "Czysta robota" to zbiór opowiadań, które - choć nie brak w nich zwrotów akcji - koniec końców okazują się być schematyczne i nieco rozczarowujące. Ktoś może powiedzieć, że konwencja gangsterskiego noir siłą rzeczy implikuje ubóstwo fabularne (z czym można się częściowo zgodzić), niemniej nadal pozostaje spory niedosyt - mówimy w końcu o jednym z najbardziej znanych autorów kryminałów w skali światowej. "Czystą robotę" czyta się dobrze, względnie lekko, choć nie jest to literatura najwyższych lotów - mam nadzieję, że kolejne starcie z Chandlerem będzie jednak bardziej spektakularne.

Yarek44

ocenił na 6 4 lata temu

Sprawa aksamitnych pazurków

Erle Stanley Gardner

Raz na jakiś czas mam taki szalony pomysł - przeczytam ponownie wszystkie A. Christie, G. Simenona, ... itp. , obecnie padło na E.S. Gardnera. Pewnie przy 50 tej książce będę narzekała na schematyczność fabuły, ale przy pierwszej nie wypada, fajnie się czyta, a kobiety to jednak femme fatale, zawsze tak uroczo wrabiają adwokata w potężne tarapaty.

senga

oceniła na 6 4 lata temu

Śledztwo

Dorothy Uhnak

Cały czas trzyma w napięciu. Świetnie napisana książka. Autorka zna realia świata policyjnej pracy (amerykańskich) detektywów – z politycznym tłem włącznie. Detektyw Joe Peters nie ufa nikomu, ma wrażenie, że wszyscy kłamią, ale stara się dotrzeć do prawdy. Jedni policjanci są „sztampowi” – od razu ustalają na podstawie swojego wyczucia rozwiązanie morderstwa, a w przeciwieństwie do nich Joe Peters podważa wszystkie narzucające się innym hipotezy - co w rezultacie doprowadza go do szukania rozwiązania zagadki podwójnego morderstwa w czasie (prawie przymusowego) urlopu. Aby rozwiązać tę zagadkę, Joe Peters musi cofnąć się do innych, nie do końca prześwietlonych spraw z przeszłości, znaleźć powiązania miedzy ludźmi i naprawdę nie może wierzyć nikomu… Świetnie skonstruowana fabuła. Mottem tej książki może być zdanie: „nie wierz nikomu”. Tłem jest pokazanie problemów „świata policji” – począwszy od nacisków politycznych, poprzez stosowanie przez policjantów nieczystych metod z psychologicznym wymuszaniem fałszywych zeznań, i w końcu na odseparowywaniu prawdy od fałszu. Wciąga. Słuchałam w wykonaniu świetnego lektora – Ryszarda Nadrowskiego.

Krystyna Parczyk

ocenił na 8 1 rok temu

Ostatni autobus do Woodstock

Colin Dexter

Gdyby to było moje pierwsze spotkanie z inspektorem Morsem, to bym się mocno zawiodła. Na szczęście czytałam już "Ktokolwiek widział" (tom drugi), więc miałam czas, by przyzwyczaić się do specyficzności Dextera - jego nieco irytującego detektywa, który nigdy nie powie wprost, o co mu chodzi, błądzącej niemal na oślep narracji, kluczących postaci. Przebijanie się przez tę gęstą opowieść może początkowo odrzucać, ale jeśli zaakceptuje się dominującego w narracji zrzędliwego Morse'a (i Lewisa narzekającego na swojego nowego przełożonego), to czeka na nas fantastyczna zagadka. Mój jedyny zarzut dotyczy pisania postaci kobiecych - jak słusznie zauważył jeden z recenzentów, przebija z niego staroświeckość, bliższa latom 60. aniżeli połowie lat 70. Dotyczy to absolutnie wszystkich bohaterek/podejrzanych w powieści, na dłuższą metę jest to odrzucające i irytujące, co też może odebrać jakąkolwiek przyjemność z lektury.

Maromira

oceniła na 7 3 miesiące temu

Dewiza Woosterów

P.G. Wodehouse

Lubię angielski humor, więc miałam sporą pewność, że mi się ta książka spodoba. Jest to cały cykl książek o brytyjskim arystokracie Bertie'm Woosterze i jego służącym o imieniu Jeeves, ale niestety tylko kilka zostało przetłumaczonych na język polski. Tym razem Bertie Wooster wplątuje się w całą serię przygód za sprawą srebrnej krówki na śmietankę, którą desperacko pragnie posiadać jego ciotka, a jak się potem okazuje nie tylko ona. Powieść lekka i zabawna, coś w stylu "Trzech panów w łódce nie licząc psa" jeśli chodzi o humor.

Justyna

oceniła na 7 2 lata temu

Port lotniczy

Arthur Hailey

Dobrze napisana, interesująca fabuła, trzymająca w napięciu, ale też i refleksyjna. Opowieść nie wydaje się nieaktualna, mimo że umieszczona w latach 70. XX wieku. Lektura tej książki dała taką dawkę emocji, jakiej nie doznałam od dawna w czasie lektury współczesnej literatury.

lucy

ocenił na 8 1 rok temu

Kraksa

Friedrich Dürrenmatt

Jawiły mu się obrazy blade, twarzyczka synka, w półmroku wioska, przy której zdarzyła się kraksa, jasna wstęga szosy, pagórek z kościołem, szumiący dąb, olbrzymi, zalesione wzgórza, świecące w górze niebo - wszędzie, bez końca...przeciętny człowiek w bezmyślnej poniewierce co prze przez życie, bo chce mieć lepiej. Nie bacząc na innych, osiąga sukces - w przemyśle tekstylnym. Występki, szwindle, cudzołożenie. Los figle płata - awaria Studebakera, trzeba we wsi przenocować. A tam, impreza życia - wykwintne sery, dymiące półmiski, Bordeaux w koszyczkach - z emerytowanymi przedstawicielami prawa. Wielkie żarcie. I co się dzieje? Bierze udział w zabawie, grze, procesie, niewinny przecież - tym upojony - wyznaje co nieco przed groteskowym sądem. Za oknem wisi późny księżyc, cieniutki sierp, lekki szum drzew. W kieliszkach iskrzy się Château Pavie 1921. Uświadomiono mu, mniema, że poznał siebie. Ach doceniony, kochany, głębszym człowiekiem się czuje, godnym szacunku, przyjaźni uczonych i wykształconych mężów (teraz koniaku z pękatych kieliszków). Jakby zawierał znajomość z człowiekiem, którym sam jest, a którego spotkał gdzieś tam kiedyś tylko przelotnie. I okazało się, że zaplanował coś pięknego i dokonał tego, takie szczęście (szampana polejcie). Więc jednak żył prawdziwym życiem, był bohaterem, co za tym idzie (na czworakach) wyzbywa się pragnień - cóż pozostaje? Ktoś jednak zepsuł wspaniałe przyjęcie... gwiazdy blednące od dalekiego wschodu słońca, ostry krzyk ptaków, rześkość i rosa.

Yulquen

ocenił na 9 1 rok temu

Pensjonat na Strandvägen

Jerzy Edigey

Astrid Brands prowadzi swój pensjonat ręką żelazną, a reguły są proste: pensjonariusze mają mieć spokój, ciszę, intymność, no i muszą być dość majętni. Tutaj nie ma miejsca na szaloną zabawę czy skandale. Chętnych nie brakuje, choć przed sezonem jest to akurat kilka osób. Jedną z nich jest lekarz policyjny i jednocześnie narrator opowieści. Pensjonariuszką jest też Maria Jansson, Szwedka polskiego pochodzenia, legenda szwedzkiego biznesu. To ona złamie zasady pani Brands pozwalając się zamordować w swoim pokoju. Śledztwo – co nie uchodzi uwadze narratora – prowadzi młody, niedoświadczony oficer. Póki co ma on jedynie mnóstwo domysłów, które niczego nie wyjaśniają i sprzecznych teorii, które podsuwa mu wybitny dziennikarz i wspomniany lekarz. Naciski „z góry” na szybkie odnalezienie sprawcy nie pomagają, a kiedy okazuje się, że sprawca nie powiedział ostatniego słowa wydaje się, że śledczy jest już na prostej drodze do spektakularnej porażki. Choć ofiar przybywa, śledczy nie wydaje się być przytłoczony, wkrótce okaże się, że wcale nie jest takim żółtodziobem na jakiego wygląda... Ciekawy kryminał w dość przewrotnej formie napisany. Autor od razu sprawę podaje nam na tacy strzegąc jednocześnie sposobu jego wykrycia, a poczynania śledczego wcale nie są oczywiste. Choć akcja toczy się w środowisku hermetycznym (skromna grupa świadków i zamknięty obszar działania) nie przytłacza monotonią. Kilka zwrotów akcji ma kosmetyczny wydźwięk, bo sprawca to „pewniak”, to jednocześnie plus i minus dramaturgiczny. Samym Szwedą też się „przykleiło”: ich święte oburzenie, że w tak cywilizowanym kraju zabójstwa mógł dokonać tylko dziki imigrant na co, co i rusz, zwracają uwagę oficjele, paradoksalnie przypomina współczesną Polskę z tym histerycznym przekonaniem o wspaniałości nieskończonej.

Krzysiek Czyżowski

ocenił na 6 2 miesiące temu

Paryski ekspres

Georges Simenon

Powieść sprzed wielu lat, a nawet dekad (oryginał pochodzi z 1938 roku), napisana lekką i wprawną ręką. Wnikliwemu czytelnikowi, chcącemu uzyskać z lektury jak najwięcej, być może zabraknie jakiegoś pogłębienia niektórych wątków, by móc ocenić wyżej książkę. Jednak, po samodzielnym zastanowieniu się nad przedstawioną historią, sam byłbym od tego daleki. Całość, w takiej postaci, odczytuję jako świadomy autorski wybór, w którym sprawy są postawione raczej dość ogólnie. Bynajmniej nie traci na tym opowieść, która potrafi zaangażować.

PanLiterka

oceniła na 7 4 miesiące temu

Papierowi ludzie

William Golding

Po przeczytaniu tej książki mam mieszane uczucia, gdyż ani mnie nie zachwyciła ani nie zniechęciła do twórczości autora. Oceniam ją jako dosyć przeciętną, może trochę zabawną, zważając na pewne niecodzienne zachowania głównego bohatera w różnych sytuacjach, gdy ucieka i ukrywa się przed swoim "stręczycielem"... Widzimy w jego osobie znanego i sławnego autora, który boryka się z problemem alkoholizmu, ( co daje do myślenia) i ukazuje środowisko literackie od nie najlepszej strony.

iwona

oceniła na 6 4 miesiące temu

Cytaty z książki Maigret i trup młodej kobiety

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Maigret i trup młodej kobiety