Zemsta na lekturach. Megapowtórka przed egzaminem ósmoklasisty

Dziś kilka słów o książce, która udowadnia, że szkolne lektury wcale nie muszą być nudne. A mowa o „Zemście na lekturach” Uli Hirniak.

Sięgnęłam po nią trochę z ciekawości, trochę z przekory, bo już sam tytuł brzmi jak manifest wszystkich uczniów, którzy choć raz westchnęli ciężko na widok listy lektur 😫.
Okazuje się jednak, że ta „zemsta” wcale nie polega na wywróceniu wszystkiego do góry nogami, tylko na pokazaniu, że te wszystkie szkolne teksty można ogarnąć… po prostu po ludzku.
I to jest chyba największa siła tej książki.
Bo nagle dostajemy opracowanie lektur obowiązkowych dla klas 4–8, ale zupełnie inne niż te, które pamiętamy z czasów szkolnych. Nie ma tu suchego streszczania ani szkolnej powagi. Zamiast tego są zabawne anegdoty, ciekawostki o autorach, historie o tym, w jakich okolicznościach powstawały poszczególne utwory.

Czyta się to trochę jak rozmowę z kimś, kto zna te lektury od podszewki, ale opowiada o nich tak, jakby właśnie siedział obok przy kawie.

Najbardziej podoba mi się pomysłowość form. Bo tu naprawdę wszystko może się wydarzyć. Jedna lektura podsumowana jest jak debata, inna jako kartka pocztowa, jeszcze inna jako instagramowe konto bohatera. Są testy osobowości, są różne zabawne zestawienia… a gdzieś pomiędzy nimi pojawia się coś absolutnie genialnego – sesja terapeutyczna bohaterów. I przyznam bez bicia: to właśnie ta forma skradła moje serce. Wyobrażenie sobie literackich postaci na kozetce u terapeuty jest tak absurdalne, że aż idealnie pasuje do szkolnych dramatów z lekturami w tle.

Autorka @polishglots ma też ogromne poczucie humoru. Potrafi jednym zdaniem zdjąć z klasycznych tekstów ten ciężar „świętości”, który często sprawia, że uczniowie odbierają je jak obowiązek do odhaczenia. Nagle „Balladyna” przestaje być tylko tragiczną bohaterką z podręcznika, a zaczyna przypominać trochę dramatyczną królową dram. Scrooge z „Opowieści wigilijnej” przestaje być moralitetem, a staje się po prostu starym marudą, który psuje wszystkim humor. A spór o zamek w „Zemście” albo w „Panu Tadeuszu” zaczyna wyglądać jak jakaś swojska, szlachecka wersja „Gry o tron”.
I co najciekawsze – mimo tej całej lekkości, naprawdę można się z tej książki sporo dowiedzieć. O fabule, o bohaterach, o kontekstach. Tyle że wiedza przychodzi tu trochę mimochodem. Człowiek czyta dla przyjemności, uśmiecha się pod nosem, a dopiero po chwili orientuje się, że właśnie zrobił całkiem sensowną powtórkę z lektur.

Mam wrażenie, że „Zemsta na lekturach” robi coś, czego w szkole często bardzo brakuje – oswaja literaturę. Pokazuje, że te wszystkie wielkie nazwiska i ważne teksty nie muszą być od razu pomnikami z brązu. Można je potraktować z dystansem, czasem się z nich pośmiać, czasem spojrzeć na bohaterów jak na ludzi z krwi i kości.
I nagle okazuje się, że lektury wcale nie są takie straszne.
Ba, mogą być nawet całkiem… czaderskie.

„Zemstę na lekturach” polecam przede wszystkim:
➡️ uczniom klas 4–8, którzy szukają sposobu na szybką, ale jednocześnie naprawdę przyjemną powtórkę przed sprawdzianem czy egzaminem ósmoklasisty.
➡️ nauczycielom - jako źródło inspiracji do ciekawszego mówienia o literaturze na lekcjach.
➡️ rodzicom, którzy chcą pomóc dzieciom w ogarnięciu lektur, a przy okazji sami spojrzeć na znane teksty z zupełnie nowej, dużo bardziej humorystycznej perspektywy. 📚😄

Dziś kilka słów o książce, która udowadnia, że szkolne lektury wcale nie muszą być nudne. A mowa o „Zemście na lekturach” Uli Hirniak.

Sięgnęłam po nią trochę z ciekawości, trochę z przekory, bo już sam tytuł brzmi jak manifest wszystkich uczniów, którzy choć raz westchnęli ciężko na widok listy lektur 😫.
Okazuje się jednak, że ta „zemsta” wcale nie polega na wywróceniu...