Zdarza się

Do zakupu książki zachęcił mnie jej... tytuł. Myślałem, że będzie to pozycja mocno związana z piłką nożną, więc na pewno mnie zainteresuje. Pierwsze podejście było nieudane. Okazało się, że piłka jest tylko małym dodatkiem w tle, a książkę samą w sobie jakoś ciężko mi się czytało. Po dość długim czasie zabrałem się za nią ponownie, wiedząc już, że nie będzie to nic o piłce i przeczytałem do końca. To była bardzo dobra decyzja, bo okazało się, że książka jest dość zaskakująca. Historia bardzo fajnie opowiedziana i do samego końca kibicowałem głównemu bohaterowi, żeby wszystko ułożyło się po jego myśli :) Polecam!

TRANSAMERYKA „W jednej osobie” to… No co tu dużo mówić, jeszcze jedna taka sama książka Irvinga. Zmienił się nieco główny bohater, przynajmniej jeśli chodzi o orientację seksualną, cała reszta jednak pozostała znajoma. Te same motywy, tak samo skrojone postacie, świat taki sam i wydarzenia podobne. Ale co z tego, skoro powieść czyta się rewelacyjnie, stylistycznie jest pięknie, a emocji w tym od chol… co niemiara znaczy. Głównym bohaterem jest Billy Abbott, biseksualny chłopak, w przyszłości pisarz, w chwili, w której go poznajemy, próbujący zrozumieć siebie, swoją seksualność i niezdrowy, jak to się określa, pociąg do własnego ojczyma. I na tym odkrywaniu skupia się cała opowieść. Na jego związkach, na rozumieniu, na rozwijaniu i dążeniu do spełnienia marzeń o pisarskiej karierze… http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/05/w-jednej-osobie-john-irving.html

Gdy dorastałam telewizja miała tylko dwa kanały. Dla osób, które żyją w dobie telewizji kablowej i platform streamingowych to rzecz nie do wyobrażenia. Kiedy jednak sięgam pamięcią do tamtych czasów to w mojej głowie pojawiają się programy, na które z utęsknieniem wtedy czekałam i z sentymentem wspominam do dzisiaj, takie jak "Sonda", "Pieprz i Wanilia", "7 dni- świat" czy "W starym kinie". Ten ostatni, z charakterystyczną czołówką i wpadającym w ucho dżinglem, należał do moich ulubionych. Prowadzony przez Janickiego program, który ze swadą i znawstwem wprowadzał widza w świat przedwojennych filmów (te jego charakterystyczne "r" do dziś dźwięczy mi w uszach), był dla mnie doznaniem wręcz magicznym, dzięki któremu mogłam przenieść się w czasie i obcować z takim gwiazdami jak Jadwiga Smosarska, Adolf Dymsza czy Mieczysława Ćwiklińska. Dzięki książce Marcina Szczygielskiego "Poczet królowych polskich" ponownie miałam okazję przenieść się do przedwojennej Warszawy i przyjrzeć z bliska ówczesnej śmietance towarzyskiej i gwiazdom ówczesnego kina. Powieść ta, inspirowana losami przedwojennej aktorki Iny Benity, postaci tajemniczej i pełnej sprzeczności, to historia trzech pokoleń kobiet, których trudne relację są przyczynkiem do opowieści o ambicji, harcie ducha i próbie odnalezienia się w świecie rządzonym przez mężczyzn. Babka, matka i córka, z pozoru tak od siebie różne, łączy wspólna historia, zagmatwana i pełna białych plam. "Poczet królowych polskich" to także opowieść o Polsce. Autor dużo miejsca poświęcił trudnym relacjom polsko-żydowskim burząc mit kryształowych Polaków bez reszty zaangażowanych w pomoc swoim żydowskim braciom w czasie wojny. Bolesna to lektura, ale może nadszedł czas aby rozliczyć się z win... Autor wciąga czytelnia w porywającą historię, zgrabnie żonglując prawdą, półprawdą i fikcją literacką noszącą znamiona prawdy. To wyborna szarada i z przyjemnością się w nią zaangażowałam. Od czasów "Sanato" bardzo sobie cenię pióro Marcina Szczygielskiego i z chęcią sięgam po kolejne jego książki, do czego i Was zachęcam. Audiobook (czytała Agnieszka Krzysztoń)

Książka od paru już lat zalega na mojej "czytnikowej półce", a jednak dopiero teraz sięgnęłam po nią. Chyba przerażała mnie jej objętość, bo 900 stron to spore wyzwanie, zwłaszcza jak nie ma się pojęcia jakie treści są w książce ukryte. Tymczasem powieść okazała się bardzo pozytywną niespodzianką i ogromnym zaskoczeniem i jakkolwiek nie przeczytałam jej w dzień czy nawet trzy, to naprawdę mnie wciągnęła. To bardzo realistycznie opowiedziana saga rodziny Kamyków, z jej radościami, dramatami, strachem, codziennymi radościami, to także trudna i przytłaczająca historia Polaków w czasach siermiężnego PRL-u, opowieść o latach wojny, Holocaustu, stalinizmu, czasów Gomułki, Gierka, "Solidarności", stanu wojennego ... Po tragicznej śmierci żony w sierpniu 1984 roku, Jan Kamyk -młody i ceniony poeta postanawia całkowicie zerwać kontakty z krajem, sprzedaje mieszkanie i wraz z dwuletnim synkiem Antonim wyjeżdża do USA, zmienia nazwisko na John Pebble i próbuje żyć od nowa. Przez ponad dekadę nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodziną ani przyjaciółmi, nie tęskni, nie wspomina, nie wraca do przeszłości. Jednak pewnego dnia jego uporządkowane i w miarę stabilne życie ulega diametralnym zmianom, gdy pewnego dnia nieznany dziennikarza z Warszawy wręcza mu kasetę z nagraniem, na którym rozpoznaje głos zmarłej żony. Przeszłość wraca, a wraz z nią demony, żale, oskarżenia, poczucie winy. Niespodziewana informacja o chorobie ojca staje się pretekstem do przyjazdu do kraju, a tam znów powraca przeszłości, bolesne wspomnienia, ból, poszukiwanie winnych. Książka, może nie od pierwszych stron, ale powoli wciągała mnie swą zagadkową i tajemniczą fabułą, pełną niewiadomych, przemilczeń oraz skrywanych tajemnic. Stopniowo, strona po stronie, zagłębiając się w kolejne wspomnienia, opowieści czy historie sprzed lat, dowiadywałam się co tak naprawdę się zdarzyło, poznałam dzieciństwo, przyjaźnie, dorastanie bohaterów, ich tajemnice i codzienne życie. I mimo, że akcja powieści rozgrywa się zarówno w Ameryce, jak i w Polsce, że książka ma dużą objętość oraz wiele wątków i bohaterów, to podkreślić trzeba, że nie nudzi, nie dłuży się i co ważne, przez cały czas trzyma w napięciu, w oczekiwaniu, w niesłabnącej ciekawości. To bardzo fajnie opowiedziana historia Polski, to opowieść, w której nie zabrakło wątków sensacyjnych, psychologicznych czy obyczajowych. Stworzeni przez autora bohaterowie są prawdziwi, wyraziści, pełni emocji, często skrajnych i nie zawsze kontrolowanych, to ludzie, którym los nie oszczędził dramatów, konieczności podejmowania trudnych decyzji, dokonywania wyborów ... To poruszający i bolesny, ale prawdziwy obraz ludzkich losów na tle dziejów Polski i Europy, szczególnie w czasach PRL-u i okresie stanu wojennego oraz działalności opozycyjnej. Ogromnym plusem powieści jest poprzedzenie każdego jej rozdziału pięknymi wierszami autorstwa Mr. Pebble i nie tylko jego. Klimatyczne, emocjonalne ...

Rewelacyjna książka! Taka, jakie lubię najbardziej.. pełna poczucia humoru (ale takiego z jajem ;-)), przedstawiająca ciekawy, choć niełatwy życiorys dziewczyny... czyta się lekko, z uśmiechem na twarzy, przerywając głośnymi wybuchami śmiechu... cudna książka.

Moje pierwsze spotkanie z prozą autora (wiem, niewybaczalnie późno...). Błyskotliwy i inteligentny styl - tak, pomysł - świetny, zmysł obserwacji - pierwszorzędny, włącznie ze stereoptypami. Cała gama emocji i refleksji, aż czasem w głowie wiruje, bo trzeba się zastanowić kim jesteśmy i w jakim świecie żyjemy (i czy to nasze życie, czy czyjś - może metafizyczny, a może tylko komercyjny - projekt). Lekka tendencja do szarżowania sentencyjnymi zdaniami, ale to nie przestępstwo, a niektóre smaczne. Fabuła - niestety z tendencją do grzęźnięcia. Konstrukcja - katastrofa. Po co pisać drugą część książki opowiadając ją od nowa z innej perspektywy - i to z powierzchownym zarysowaniem bohaterki, motywacji i kontekstu - zamiast połączyć wątki, prowadzić równolegle, spleść i odkrywać całość przed czytelnikiem aż do pointy? Moje zaciekawienie i zauroczenie w rezultacie stale pikowało. Za dużo w jednym, zbyt przeszarżowane, niedomyślane? Ale bez wątpienia warte przeczytania.

Książka napisana jest z poczuciem humoru, pomimo iż jest to historia osoby uzależnionej od narkotyków. Czyta się ją bardzo szybko i łatwo. Nie jest to jednak książka na faktach, lecz uważam, że sporo w niej prawdy. Dla osób które nigdy nie były uzależnione,może pokazać im rzeczywistość w jakiej żyją osoby uzależnione oraz w jaki sposób widzą codzienne sprawy, które my widzimy inaczej. Polecam.

Ksiądz Adam Boniecki to ironiczny, często złośliwy człowiek, o gigantycznym poczuciu humoru. Ktoś, dla kogo świętością jest to, co być nią powinno, ale ten fakt nie oznacza, że o wszystkim mówić trzeba ze śmiertelną powagą. Być może z tej przyczyny dla niektórych, na szczęście, jest postacią kontrowersyjną... W czasie jednej z pierwszych rozmów, która odbywała się w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, zmęczony moją determinacją, w pewnym momencie zapytał swoją współpracowniczkę: „Pani Marto, co ja mam zrobić – zgodzić się na ten szalony pomysł?”. Pani Marta po chwili namysłu odpowiedziała: „Proszę księdza, powiem tak, jak mawiała moja ciotka: «ja ci dobrze radzę, ty zrób tak... jak uważasz»”. Ksiądz uśmiechnął się i powiedział po cichu: „Jakbym słyszał Episkopat!”. To w moich oczach jest właśnie cały Ksiądz Boniecki: błyskotliwy, dowcipny, bezkompromisowy. Trudny „przeciwnik”. Zdecydowanie polecam!

"Pływanie" Nicoli Keegan to opowieść o sporcie, ale tylko pozornie. Zatracenie w pływaniu daje możliwość ucieczki od problemów, jednak nie da się uciekać bez końca. Jak sobie radzić, gdy znika grunt pod nogami? Czym wypełnić pustkę po stracie tego, co nadawało życiu sens?

Nie zgadzam się z opiniami, że książka przez fakt zawarcia w niej przekleństw czy powtórzeń jest gorsza. To jej nadaje swego rodzaju urok, sprawia że jest bardziej realna, życiowa. Jest to doskonała historia ukazująca, że życie nie zawsze jest piękne. Nie jest idealne, usłane różami i pięknymi słowami. Życie potrafi dać w kość i to jest w tej książce bardzo dobrze ukazane. Dzięki tej historii, doborze czterech całkowicie różnych od siebie bohaterów można ujrzeć cztery perspektywy życia. Mnie osobiście książka poruszyła, bo to jedna z pierwszych która mówi o tym, że odbicie się od dna nie jest łatwe i wymaga czasu, zaparcia, chęci i kogokolwiek przy sobie.Bardzo polecam. Warta przeczytania , ponieważ rożni się bardzo od tych wszystkich bajecznych książek jak to życie się zmienia w mgnieniu oka po tym jak człowiek postanawia że jednak chce żyć.

Debiut Papużanki z 2012 roku zachwyca mnie mocno, aczkolwiek nie tak bardzo mocno jak jej późniejsze dzieła. Te nieszczęsne rodziny i spaczeni ludzie, zepsute relacje, nieumiejętność budowania wspólnego życia, to tematy wałkowane wiele razy, wiele razy też wybierane przeze mnie. Po prostu lubię to. Szczególnie gdy te nieszczęścia ujęte są w narrację Zośki Papużanki – genialną narrację – te porównania, zwroty, zabawa językiem, ironia. Świetna jest. W Szopce jednak brakło mi jakiegoś spoiwa, naczelnej myśli, bo to, że wnuczka wyzwoliła się z tego patokręgu, ta myśl, że jest to możliwe, to za mało. Nie oczekuję odpowiedzi, chcę więcej niewiadomych i rozwiązań, które wcale nie są proste.

Książka „Strasznie głośno, niesamowicie blisko” Jonathana Safrana Foera zmusza czytelnika do refleksji. Jak sobie poradzić ze śmiercią kogoś bliskiego? Czy da się dalej żyć? Oskar, nie mogąc pogodzić się ze śmiercią ukochanego taty, szuka odpowiedzi w swojej wyobraźni, wymyślając wynalazki, czyniące ludzi wrażliwszymi na uczucia innych, cofające czas, spotykając innych. Udaje mu się poznać wielu ludzi, którzy kryją własne traumy i różnymi sposobami, często dziwnymi i niezrozumiałymi, usiłują egzystować mimo bólu. Doświadczenie osobiste staje się doznaniem powszechnym. Oskarowi towarzyszą z oddali bliscy również dotknięci traumą śmierci, każdy ma swoją drogę życiową: pomagają, cierpią w milczeniu, ranią bliskich, uciekają od uczuć, zadają pytania, np.: Czy miłość ma sens, jeśli zawsze kończy się czyjąś śmiercią i niewyobrażalnym bólem? Dlaczego mało mówimy o uczuciach? Co to znaczy żyć? Dlaczego człowiek jest tak nieprawdopodobnie samotny? Co jest najważniejsze w życiu? Czym jest człowiek? Czymś czy niczym? W czym wyraża się osobowość człowieka? Dlaczego jest w nas "tyle nieodbytych rozmów"? Dlaczego ludzie nigdy nie potrafią powiedzieć w porę, co myślą? Nie bez przyczyny chłopiec ma na imię Oskar, a pojęcia "black", "klucz" i "dół" mu towarzyszą. Foer odwołuje się do kilku lektur, np. do "Hamleta" Szekspira i krótkiej historii czasu" Hawkinga, które pogłębiają rozważania autora. Zróżnicowanie stylistyczne, grafika, ascetyczne ilustracje uzupełniają treść książki, czyniąc z niej kompletną całość. Nie da się uciec od powagi rozważań, nie da wzruszyć ramionami, bo mnie to nie dotyczy. Autor trzyma nas mocno i zmusza do zatrzymania rozbieganych myśli i własnych pytań.

Pomiędzy klimatem i stylewm "Sportowego życia" Davida Storey'a, "Uciekaj króliku" Johna Updike'a (drugi królik zupełnie przypadkowo), a "Chaotycznymi aktami bezsensownej przemocy" Jacka Womacka. Anodynowo luzackie, melancholijno-nostalgiczne, bezpretensjonalne i momentami frenetycznie błyskotliwe. Najbardziej w całej książce podobało mi się że Baran francuski (gatunek królika) zabrzmiał dla głównej bohaterki jak miłość.

O czym jest ta historia można przeczytać w opisie. Niby zwyczajna, o emigracji i upadku człowieka. Jednak sposób jej przedstawienia, a dokładnie język, jest już swego rodzaju majstersztykiem. Cudowny zabieg. Początkowo czyta się trudno ale już po kilkudziesięciu stronach mózg przyzwyczaja się do tej formy przekazu. Polecam, w szczególności tym, którzy dopiero co wyemigrowali za chlebem.

Będąc miłośnikiem blogowej twórczości Pruskyego, mam tu niezłą zagwozdkę, bo nie wiem, jak to ocenić. Blog dostałby u mnie 11 gwiazdek na 10 możliwych, ale czy jest sens czytać w wersji papierowej to, co kiedyś czytało się na bieżąco, na ekranie komputera? Wszystkie te historie były mi doskonale znane, a poza tym, w książce można wprawdzie dodać piórem komentarz, ale nie można oczekiwać od autora riposty. Dowód na to, że są utwory na blog i utwory na papier i nie zawsze są te same utwory. Treść książki jest przezabawna - tego nie da się nie docenić. Niesamowita wyobraźnia i poczucie humoru autora wywołają nawet nie uśmiech, ale wręcz pobudza do serdecznego śmiechu. Mimo wszystko, nie jest to blog, ze wszystkimi tego konsekwencjami. Tam czytało się jedną notkę raz na kilka dni, co poprawiało humor na resztę dnia. Coś jak jeden cukierek dziennie. Tutaj, w skondensowanej formie, wydaje się to wszystko trochę przekombinowane, jakby człowiek naraz zjadł paczkę cukierków - i jednak trochę go mdli. Nie pozwala to docenić całego uroku twórczości Wawrzyńca, z którego każdy post był perełką samą w sobie. Reasumując - podoba mi się taki fenomen przyrody jak perła. Sznur pereł - już mniej.

Mam bardzo oportunistyczne poglądy na temat alkoholizmu postrzeganego jako chorobę. Zawsze buntowałam się przeciwko stawianiu go w jednym rzędzie z cukrzycą, epilepsją czy osobą chorą na raka. Zaliczałam go tak, jak narkomanię, lekomanię, nikotynizm i podobne im uzależnienia, do nałogów. Jednak w swoim zapieczeniu starałam się poznać i zrozumieć argumentację drugiej strony, łudząc się, że znajdzie się wreszcie ktoś, kto mnie przekona. Sięgałam więc po literaturę, zwłaszcza autobiograficzną, osób walczących lub wychodzących z nałogu. Jakiegokolwiek. Jest jej na rynku polskim bardzo dużo. Jednak żadna z nich nie zmieniła moich poglądów. Ta, o której dzisiaj napiszę, również nie, ale… lekko je podważyła. A dokładniej – poszłam na kompromis. Dopuściłam istnienie pewnego konsensusu, który złagodził mój radykalizm, ale i nałożył więcej wymagań od osoby uzależnionej, wykorzystującej pojęcie choroby do usprawiedliwienia bezkarnego trwania w nałogu, a nawet wzbudzania litości i wyrozumiałości otoczenia dla swojej bierności. Przekonał mnie jeden, jedyny argument autorki – uwarunkowania fizjologiczne, które decydują o piciu lub nie. W to jestem w stanie uwierzyć, bo mogę odnieść to do siebie, jako człowieka odpornego na nałogi. Może zawdzięczam to właśnie uwarunkowaniom fizjologicznym i dlatego potrafię mówić „nie” lub „dość”? Być może, ale podejrzewam, że byłoby to zbyt duże uproszczenie, bo sam alkoholizm to bardzo złożone zjawisko psychosomatyczne i nie ma w nim prostych, jednoznacznych obrazów, wyjaśnień i odpowiedzi. Autorka tych wspomnień podjęła się takiej analizy poprzez analogię do miłości. Wymieniła w niej tylko obiekt uczuć – mężczyznę na alkohol. Przyznam, że ten bardzo dobrze przemyślany zabieg, oparty przede wszystkim na emocjach, tej niezawodnej płaszczyźnie porozumienia, na której język uczuć rozumie zdecydowana większość ludzi, gwarantował poprzez autopsję lub empatię, zrozumienie procesu uzależnienia i niemożności zerwania z nim. Prawie każdy kiedyś kochał lub kocha, tkwił w toksycznym związku, cierpiał z powodu odrzucenia, przeszedł od etapu zauroczenia po żałobę rozstania. Emocje towarzyszące tym etapom autorka ukazała dokładnie takie same jak w zakochaniu. To dlatego opowieść zaczyna się zdaniem, jak z romansu – "To było tak: zakochałam się, a potem, ponieważ ta miłość niszczyła wszystko, co było dla mnie ważne, musiałam się odkochać". Od początku, tak narzucone mi porównanie, stale odwołujące się do moich przeżytych uczuć, procentowało całkowitym rozumieniem. Nie byłam uzależniona, ale wiedziałam, co autorka ma na myśli, opisując obiekt swoich tęsknot (alkohol/mężczyzna), przemożne pragnienie obecności (napić się/przytulić się), widok dobrze znajomej sylwetki (szklanej/męskiej), dźwięk (otwieranej butelki/głosu), lęk (zabraknie/porzuci), przyjemnego stanu błogości pod wpływem dotyku, smaku i spełnienia (konsumpcja/seks) czy ciągłe usprawiedliwianie (skutki uboczne/zdrada). A kiedy pojęłam, co czuła, zażądała ode mnie – a teraz go porzuć! Zerwij z nim! Natychmiast! Ho, ho, kobieto, podeszłaś mnie, bo pierwszą myślą było – jak to tak, mam wziąć tępy nóż i tak po prostu zarżnąć tę miłość? A przecież dokładnie TO słyszą alkoholicy! Autorce udało się uwolnić od tej toksycznej miłości, wnikliwie i analitycznie ukazując cały proces uzależnienia, tkwienia w nałogu i wychodzenia z niego, poszukując przy tym jego przyczyn. Do tego celu wykorzystała również przypadki z życia swoich uzależnionych znajomych i przyjaciół oraz konteksty medyczne, społeczne i psychologiczne odwołujące się do przerażających danych statystycznych. Nie pomniejszając wartości poznawczych, najważniejszym przesłaniem tych bolesnych wspomnień jest jednak nie tyle obalanie mitu pijaka z patologicznego marginesu społecznego, ile ukazanie twarzy alkoholika, którym może być każdy. Autorka pochodziła z zamożnej rodziny, w której ojciec był cenionym i znanym psychoanalitykiem (sic!). Ukończyła prestiżową uczelnię i pracowała w renomowanej firmie. A przecież piła od czternastego roku życia, będąc zadbaną, atrakcyjną, inteligentną, twórczą, kompetentną (tak widzieli ją inni), później świetnie zarabiającą, zorganizowaną kobietą. Jej zmieniona chemiczna wersja twarzy i osobowości na pokaz w niczym nie przypominała alkoholika. Jak sama napisała – "Wielu z nas jest fachowcami w swojej dziedzinie – lekarzami, prawnikami, nauczycielami, politykami, artystami, terapeutami, maklerami, architektami – i funkcjonujemy, lekceważąc fakt, że upijamy się co wieczór, a każdego ranka mamy kaca. […] W rzeczywistości zapijaczone męty z rynsztoka stanowią zaledwie trzy do pięciu procent ogółu alkoholików, czyli drobny ułamek". To dlatego ta książka otwiera kampanię społeczną "AlcoSfery. Picie w biznesklasie", jak przeczytałam na banderoli opasującej książkę. Uważam, że bardzo trafnie organizatorzy akcji wybrali właśnie tę pozycję, wznawiając ją ponownie dekadę po pierwszym wydaniu. Książka napisana jest w sposób mądry, przemyślany, jeśli nie sprytny, kompleksowy, a zarazem analityczny delikatnie odwołując się do szerszych kontekstów, a przy tym niezwykle zmysłowo, bez zbędnego użalania się nad sobą, ukazując toksyczną grozę pułapki uzależnienia. naostrzuksiazki.pl

Chyba każdy, kto kiedykolwiek studiował, doświadczył faktu, że czytanie podręczników naukowych niekoniecznie bywa przyjemnością (nawet jeśli tyczą dziedziny, którą naprawdę się lubi). Książki Aronsona, jednego z najsłynniejszych psychologów społecznych, zawsze czytało mi się naprawdę dobrze. Dlatego bez wahania sięgnęłam po jego wspomnienia. I nie zawiodłam się, bo to pasjonująca lektura - wydaje mi się nie tylko dla osób psychologicznie 'oblatanych' (choć Ci będą mieli może dodatkową porcję smaczków poznając choćby pewne znane im 'wielkie' nazwiska - jak Maslov, McLeland czy Festinger, może z trochę innej, bardziej prywatnej strony...). Książka Aronsona bowiem to lekko napisana, fascynująca opowieść o człowieku, który z pewnością nie urodził się 'w czepku', a jednak udało mu się osiągnąć tak wiele i którego pasja badawcza oraz pasja życia są naprawdę zaraźliwe:) Bo 'przypadek (znalezienie się w odpowiednim czasie w odpowiednim miejscu) to nie wszystko', ważne jeszcze, czy i jak owe okazje wykorzystamy. A prawdziwa sztuka polega nie na tym, żeby dobrze 'rozegrać partię' idealnymi kartami, ale postarać się jak najlepiej zagrać takimi, jakie akurat dostaniemy od losu... Tak jak zrobił to Elliot Aronson. Wyjątkowy człowiek, którego niewątpliwie warto poznać - choćby w taki sposób. Mnie lektura jego książki odświeżyła, dlaczego uważam psychologię społeczną za tak fascynującą, może inni odkryją to po raz pierwszy.

Niezwykła opowieść której głównym bohaterem jest najbardziej szalone miasto świata. Gdzie słońce świeci niemal bez przerwy, a mimo to gwiazdy lśnią swoim własnym blaskiem. Gdzie flesze błyskają 24 godziny na dobę, a plotka jest najcenniejszą walutą. Stolica spełnionych marzeń i zawiedzionych nadziei, pełna seksu narkotyków i przemocy, ludzi pracowitych i biernych, żyjących w skrajnym luksusie lub przymierających głodem. Gdzie wszystko jest możliwe. Napisana w formie przeplatających się krótszych lub dłuższych nowelek, okraszonych mnóstwem szokujących, przerażających bądź śmiesznych faktów. Niezwykła pod względem treści jak i formy. Jednocześnie cudowna i straszna jak samo Los Angeles.

Dynamiczny sposób pisania wyrażanych myśli, emocji, reakcji na te emocje sprawia, że chwilami miałem wrażenie chaotyczności, braku spójności. Jedno ale - właśnie TAK wygląda choroba uzależnień. Autorka świetnie oddała to jak funkcjonuje osoba uzależniona w trakcie uzależnienia, na początku trzeźwienia oraz w trakcie trzeźwienia. Pozycja niełatwa, w moim odczuciu idealna na specyficznego grona odbiorców, nie dla każdego. Co do samej powieści w sobie to ciężko mi ocenić, gdyż to swego rodzaju autofikcja, za którą należy wyłącznie dziękować autorce.

"Czik" aka "Tschik" to słodko- gorzka proza życia czternastolatków będących na marginesie "nastoletniej socjety" lubiącej rządzić się własnymi prawami. Lekki styl pisarski i sposób prowadzenia narracji jest typowy dla literatury dla nastolatków, jednak ładunek emocjonalny tej powieści jest już bardziej przeznaczony dla osób, które -naście lat już od dawna nie mają. "Czik" to dobra pozycja na jeden wieczór, na niewielu stronach Herrndorf zawarł całą paletę zmiennych barw jakim jest dojrzewanie, pośmiać się można, ale też popaść w zadumę. Na początku byłam lekko rozczarowana końcówką, jednak z perspektywy czasu widzę, że był to zabieg celowy, tym samym powieść pozostanie w mojej pamięci na dłużej. W 2016 roku książka została zekranizowana pt "Goodbye Berlin", polecam się z filmem zapoznać.