Zakładnik

Książka mi się podobała.Zachowuje tempo nie za szybkie,nie za wolne w sam raz do zagłębienia się w tego typu sensacyjną literaturę. Postacie bohaterów odtworzone dość starannie ,akcja logiczna i linearna,beż żadnych kontrapunktów w przeszłości.Nie jest to literatura wysokich lotów,można,że powiedzieć wagonowa.

Spodobał mi się ten niecodzienny kobiecy team kryminalny. Jest zabawnie, rzeczowo i nietrywialnie. Śledztwo toczy się leniwie, wolno prąc naprzód. Unika większości dziwnych zbiegów okoliczności, bohaterskich akcji oraz innych pułapek w które wpada większość kryminałów. Do czasu... Końcówka już jest ewidentnie "standardowa" w złym znaczeniu tego słowa. Brakuje też epilogu.

Dobra książka. Całkiem niezła historia. Dobrze i wciągająco opowiedziana. Czarny przypływ to historia przemyślana, zaskakująca z bohaterami żywymi – z krwi i kości. Owszem, czasami można było zastanowić się nad prawdopodobieństwem wydarzeń, niemal nierealnymi powiązaniami, wydarzeniami, które mogły zdarzyć się tylko tu i teraz, jednak w żaden sposób nie psuje to odbioru książki. Powiedziałabym, że niekiedy jest zbyt szybko, aby tracić czas na zastanawianie się nad takimi sprawkami. Wybuch dworcu kolejowym Grand Central w Nowym Jorku daje początek historii o miłości, pożądaniu, pieniądzach, a także o braku umiejętności radzenia sobie z problemami. Pokazuje jaki wpływ na życie mają niewyjaśnione sprawy, jak zmieniają nas traumatyczne wydarzenia i że niewiedza jest jedną z najgorszych rzeczy jakie mogą się nam przytrafić. Główny bohater nadaje się znakomicie do polubienia. Z całkiem sporym bagażem przeszłości mierzy się z każdym kolejnym dniem. Mocno trzymam kciuki, aby przyszłość okazała się dla niego lepsza, bardziej szczęśliwa. Spodobała mi się historia i sposób jej przedstawienia i dlatego bardzo ciekawa jestem kolejnych części tego cyklu. Obiecuję sobie po nich sporo literacko-kryminalnej przyjemności czytelniczej. Polecam, myślę, że to pozycja dla osób ceniących kryminały z wartką akcją, pomieszane z wątkami obyczajowymi i romantycznym, w których czasami lepiej przymknąć oko niż czepiać się wszystkiego i wszystkich.

Przeczytałam w swoim życiu mnóstwo kryminałów, a ten wywarł na mnie wyjątkowo dziwne wrażenie. Z jednej strony dla osób oczytanych w tym gatunku literackim - zakończenie powieści było dosyć oczywiste, a mimo to lektura ta trzymała mnie w napięciu aż po ostatnią stronę. Za wszelką cenę chciałam zagłębić się w historię jeszcze bardziej. Polecam tę pozycję na okres wakacyjny! Nie znam wielu dzieł tej autorki, jednak ta książka według mnie nadaje się dla osób o mocniejszych nerwach i zaprawionych w świecie brutalnych zbrodni

Bardzo dobra sensacja, bez wydumanej sensacji w fabule, to dziś rzadkość. "Bez przebaczenia" trzyma poziom pisarski, a jednocześnie jest typową kanwą scenariuszową kanwą dla kina akcji, jaki kiedyś był lubiany w hollywood. Jest super-męski główny bohater, eks-żołnierz, maszynka do zabijania, jest też wojownicza i bezkompromisowa Pani szeryf dla przeciwwagi. Są też czarne charaktery i jakiś tam spisek w tle, a także dramatyczne wydarzenia, które popychają akcję i powodują lawinę zdarzeń, w których oczywiście nie może zabraknąć motywu zemsty. A wszystko o dziwo trzyma się kupy!

Do tej książki idealnie pasuje stwierdzenie „nieważne jak zaczynasz, ważne jak kończysz”. Pierwsza 1/3 “Spalonych” ciągnęła się jak guma od majtek. Niewiele ponad 100 stron męczyłam kilka dni i nawet parokrotnie poważnie rozważałam możliwość ciśnięcia książki w kąt i definitywnego porzucenia czytania. Jednak w pewnym momencie nagle zaiskrzyło i sytuacja zmieniła się o 365 stopni - resztę powieści pochłonęłam na raz. Przez cały dzień byłam dosłownie przylepiona do książki - jakby mnie Kropelką ktoś przykleił. “Co kropelka sklei sklei, żadna siła nie rozklei!” - to o mnie i „Spalonych”! Fabułę “Spalonych” poznajemy z dwóch perspektyw - policjantki prowadzącej śledztwo w sprawie seryjnego podpalacza oraz przyjaciółki jednej z ewentualnych ofiar miłośnika zapałek i kanistrów z benzyną. I naprawdę nie potrafię wskazać faworyta jeśli chodzi o historię - obydwie czytało mi się równie rewelacyjnie i obydwie były równie wciągające i intrygujące. Jak już pewnie zdążyliście się zorientować powieść Jane Casey to kryminał. I jest to kryminał z tych, które lubię najbardziej - czyli z bardzo bogatą i rozbudowaną warstwą obyczajową - nie brak tu rozległych opisów, a i postacie drugoplanowe są nadzwyczaj szczegółowo nakreślone. Jest to też kryminał pełen tajemnic, w którym prawie każdy z licznych bohaterów ma na swoim koncie jakieś niejasne i wstydliwe grzeszki i sekrety. Autorka bawi się z czytelnikiem, miesza mu w głowie umiejętnie myląc tropy i wprowadzając coraz to nowsze niejednoznaczne postaci i namnażając kolejne niejasne i zagadkowe tajemnice z przeszłości. Pomimo dosyć spokojnego tempa akcji to jednak powieść cały czas trzymała mnie w napięciu i niejednokrotnie zaskakiwała rozwiązaniami fabularnymi. Szalenie polubiłam i zżyłam się z główną bohaterką - detektywką Maeve Kerrigan. To postać silna, niezależna i inteligentna, jednak żadna z tych cech nie występuje u niej w zbyt pokaźnym nadmiarze, dzięki czemu Maeve wydaje się być taka normalna i sprawia wręcz wrażenie realnej. Po prostu jest to bohaterka z którą spora część kobiet mogłaby się utożsamiać i identyfikować. Bardzo się cieszę, że będę miała okazję jeszcze się z nią spotkać, bowiem “Spalone” to dopiero pierwsza część serii o przygodach Brytyjki. Po tak entuzjastycznej opinii to fakt że po kolejne tomy mam zamiar sięgnąć jest chyba oczywisty! https://romy-czyta.blogspot.com https://www.instagram.com/romyczyta

Dziewczyna z nożem,wskazuje.Że to będzie książka,gdzie kobieta będzie.Winna morderstwa./Nie znałem wcześnie autora,owszem czytać.Coś czego się nie zna,zawsze,jest trudne.Ale zobaczymy,dalej.Czy mi się podobało. Akcja toczy się w Kanadzie,jakże to inne miejsce niż w USA. Ludzie,jakby mniej porywczy czy ,też ambitniej.Podchodzący do spraw,co się toczą na sali. Tu nie ma chęci wygrania,za wszelką cenę.Tylko,mozolne dojście do prawdy. Mimo,to książka dla mnie nie nie jest wybitna.Raczej,dobra ale nie.Wybitna,czyta się dobrze.Ale,chyba się nie zakocham w twórczości autora.

Ponieważ lubię thrillery medyczne, więc nie mogłem odpuścić sobie Paula Carsona. Na pierwszy ogień poszedł "Ostatni dyżur" i mogę napisać, że schemat powieści niemal całkowicie podobny jest do wielu thrillerów medycznych największego mistrza tego gatunku - Robina Cooka czy niektórych powieści Michaela Palmera. Tutaj też mamy młodego, niezwykle zdolnego i ambitnego lekarza, który kosztem wielu wyrzeczeń osiąga lukratywne stanowisko w renomowanym szpitalu. Jednak awans okupiony jest niezwykle ciężką pracą, brakiem czasu na cokolwiek, przez co najwięcej cierpi rodzina i ogromnym stresem. No i intryga. Potężny koncern farmaceutyczny chcąc wypromować swój nowy lek zabiega o pozytywne opinie największych kardiochirurgów. Nasz bohater - Jack Hunt - jest jednak wrogiem wszelkich tego typu działań i nie zgadza się na spotkania z ludźmi koncernu. Ci jednak nie dają za wygraną i rujnują życie naszego bohatera. Zniesławiony i pozbawiony pracy Jack rozpoczyna samotną walkę o przywrócenie dobrego imienia... Klasyka jak u Cooka, jednak styl i sposób konstrukcji tej powieści nieco odbiega od mistrza. Nie mniej jednak Carsonowi udało się napisać naprawdę dobry thriller, który trzyma w napięciu, z wartką akcją nie pozbawioną zaskakujących zwrotów i niezwykle dramatycznych momentów. Zakończenie i rozwiązanie intrygi to kompletne zaskoczenie, które w moim odczuciu nie do końca pasowało do całości powieści. Kilka zdań wyjaśnienia na koniec nie do końca mnie przekonało. Ale co tam - powieść naprawdę dobra! Polecam gorąco!

Trochę jak Reacher - prawy i sprawiedliwy były żołnierz, dbający o swoich kumpli nawet, gdy już dawno nie są brothers in arms. Joe Pike też jest świetnie wyszkolony i zawsze spada na czter łapy, i mimo że uroku ma mniej niż Reacher, historię z jego udziałem czyta się całkiem dobrze.

Ocalony” Seana Slatera to thriller, który wciąga od pierwszej strony! Wartka akcja książki sprawia, że trudno się od niej oderwać – dynamiczne zwroty akcji i napięcie trzymają w napięciu do końca. Ciekawym i oryginalnym pomysłem było wprowadzenie czarnego charakteru, ocalonego z kambodżańskich pól śmierci, oraz motyw tirady, który dodał historii głębi i niecodziennego klimatu. Rozwiązanie fabuły było dla mnie średnio satysfakcjonujące, ale wciąż solidne i nie psuje ogólnego wrażenia. Polecam fanom szybkich, emocjonujących thrillerów!

Wzruszająca i straszna historia. Podczas czytania tego nie czułem, ale teraz kiedy zabrałem się za pisanie mojej opinii, stwierdzam, iż chwyta za serce. Tak mi jest mocno żal z powodu tego, co się wydarzyło w życiu większości postaci. Niewinni ludzie cierpią, a inni delektują się ich cierpieniem patrząc tylko na swoją korzyść. A najgorsze jest to, że przedstawiona historia mogłaby się przytrafić w prawdziwym świecie (jeden wątek tej książki jest oparty na faktach, bardzo okrutny). Każdy lubi obstawić, kim jest przestępca podczas czytania kryminału. Ja obstawiłem niemalże na początku, w momencie kiedy właściwa akcja się rozpoczyna i... trafiłem. Nie był to zwykły strzał w pierwszą lepszą postać, po prostu zauważyłem, że jest to osoba nietypowa. Można powiedzieć "czyli ta postać bardzo się rzuca w oczy, słaba postać do kryminału, skoro ją tak łatwo zdemaskować". Ale nie zgodzę się z tym, nie łatwo ją zdemaskować, trzeba dowodów, których dostarczają nam kolejne rozdziały historii. Chociaż muszę przyznać, że brakowało mi tego elementu zwrotnego, który pokazuje "mylisz się czytelniku, to nie ta osoba jest przestępcą, strzelaj dalej". "Piętno śmierci" jest tą książką, która dała mi do myślenia po przeczytaniu. Wzruszyła mnie i chętnie polecę ją każdemu. Bardzo dobre dzieło.

Nie oglądaj się to druga książka o detektywie Ty Hauck’u i jego przygodach kryminalnych. Druga i moim zdaniem, równie udana jak pierwsza. W każdej książce można znaleźć, coś co może nam się nie spodobać, coś do czego można się „przyczepić”. Podejrzewam, że i tutaj można byłoby ponarzekać na kilka elementów, jednak ja nie odczuwam takiej potrzeby. Nie oglądaj się to szybka historia, napisana w sprawny sposób, oparta głównie na działaniu i wydarzeniach, które niekiedy pędzą z zawrotną szybkością. Czy mamy uwierzyć w historię Grossa? Chyba nie szukałabym odpowiedzi na to pytanie, choć myślę, że może jest w niej ukryte niejedno ziarnko prawdy. Nawet jeśli jest otoczone wydarzeniami, które wydają się mało wiarygodne i przesadzone. Lubię głównego bohatera, jego postawę, charakter i zachowania. To dobry policjant, który popełnia błędy i ma odwagę się do nich przyznać. Cenię jego siłę przeciwstawiania się złu i odpowiedzialność za działania. Świetnie dopełniają go bohaterowie drugoplanowi zarówno współpracownicy, jak i rodzina czy osoby pojawiające się tylko na moment. Oczywiście mam w planach lekturę kolejnej części. I nie ukrywam, że spodziewam się równie udanej książki. Polecam, być może Nie oglądaj się nie jest książką, której treść będę pamiętała przez lata, ale na czas obecny to znakomita historia to przeczytania, odetchnięcia od dnia codziennego, do stanięcia po stronie prawa.

Elitarny klub alibi i bardzo bogaci faceci ktorym wiele uchodzi na sucho. Elena byla policjantka obecnie stajenna gdy dowiaduje sie o brutalnym morderstwie swojej kolezanki nie potrafi odpuscic. Zmierzy sie ze swoja przeszloscia lecz takze rosyjska mafia ktora ma pewne powiazania z tym co sie stalo. Od ksiazki jak ktos lubi kryminaly jak ja ciezko sie oderwac i chce sie poznac sprawce. Koniec zaskakuje.

Zbiegiem okoliczności dwóch mężczyzn staje przed ważnym pytaniem czy można zaufać komuś kto wymachuje bronią? Dodatkowo nie wiedzą kto spowodował że muszą to zrobić i czy w takim razie nie powinni zacząć go szukać i dowiedzieć się o co tak na prawdę chodzi w tym wszystkim. Taka w zasadzie jest ta książka. Nie jest to arcydzieło, ale można poświęcić mu parę swoich chwil z życia.

Pierwsza powieść z cyklu o Jacku Taylorze, upadłym gliniarzu, pijaku intelektualiście i prawym człowieku. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego w Polsce nie przetłumaczono pozostałych powieści z cyklu Jack Taylor, a jest ich, jak do tej pory, jedenaście. Ken Bruen jest tam bestsellerowym pisarzem. Kultura irlandzka w Polsce jest nadal mało znana i propagowana, pomimo tak dużej emigracji Polaków. Cykl ten, oprócz ciekawych historii kryminalnych, przemyca wiele faktów z historii, kultury i obyczajowości Irlandii, opisuje miasto Galway, mówi o nadużyciach zakonu sióstr Magdalenek, wspomina klasyczny dramat irlandzki Johna Millingtona Synge'a - "Deirdre of the Sorrows". Mała dygresja: jakieś dwa, trzy lata temu, mogłam pocieszyć się serialem, nakręconym na postawie powieści Kena Bruena, pierwszych pięć długometrażowych odcinków pokazał kanał Ale Kino i chwała mu za to. Genialny Iain Glen, zabawny Kilian Scott, niezła Nora Jane Noone.

Porwano już menedżerów wielkich korporacji dla okupu, ale porwanie całego kierownictwa? Joseph Finder jak zwykle z pieczołowitym dbaniem o szczegóły przedstawił ewentualną zmorę firm ubezpieczeniowych i agencji ochrony wielkich gigantów. Dzieje się tu jak zwykle bardzo dużo. Ileż tu korpogierek na wysokim szczeblu. Wartka, płynna akcja, jak w dobrym filmie.

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

To książka na którą trafiłam całkiem przypadkiem, gdzieś w markecie za grosze. Po przeczytaniu poniższego opisu wydawcy, uznałam, że może nie będzie taka głupia 😅. Przeczytałam ją już bardzo dawno temu, ale pamiętam, że super się czytało. Ciekawa postać Jenny Cooper i jej śledztwo w sprawie rzekomego samobójstwa nastolatków. Ostatnio pojawił się serial nagrany na podstawie tej książki. Powiem Wam, że oglądałam może kilka odcinków i nie mogłam przez niego przebnąć. Jakoś serial mi nie podszedł, a książka już tak. Polecam 😊 Depresja, ataki paniki, środki uspokajające łykane garściami – to codzienność Jenny Cooper. Niecodzienna – zdawałoby się – dla prawniczki, która obejmuje stanowisko koronera bristolskiego dystryktu. Jenny liczy na dobrą pensję i święty spokój, by dojść do siebie po rozwodzie i załamaniu nerwowym. Ale już pierwszego dnia natrafia w aktach na sprawę tragicznych śmierci w miejscowym więzieniu dla młodocianych. Przyczyny zgonu chłopca, który popełnił samobójstwo, i piętnastoletniej narkomanki, która przedawkowała heroinę, nie wydają się tak oczywiste, jak stwierdził poprzedni koroner. Jenny wznawia dochodzenie i natrafia na mur milczenia. Ktoś nie chce, by dotarła do prawdy – i pogrzebanych dowodów zbrodni… I zrobi wszystko, by ją przed tym powstrzymać. (Opis wydawcy)

Ależ świetnie się to czytało! Nieco trudniejszy początek, bo sporo wątków i postaci, pozornie niepowiązanych ze sobą. W parku w Dublinie zostają znalezione zwłoki poszukiwanaj zaginionej nastolatki- córki amerykańskiego chirurga, pracującego w Irlandii. I tak zaczyna się opowieść będąca thrillerem medycznym, dotykająca swą tematyką działalności firm farmaceutycznych i wielkiej polityki. Narkotyki, seks, chciwość, moralne bagno- do czego zdolni są ludzie, gdy w grę wchodzą awanse, władza i wielkie pieniądze. W drugiej części akcja mocno przyspiesza i już nie ma się ochoty odłożyć lektury. Ale jest to jedna z tych książek, przy czytaniu których chcesz jak najszybciej poznać finał intrygi, a z drugiej strony tak dobrze się je czyta, że nie chcesz opuszczać świata stworzonego przez autora. Do tego stopnia, że kupiłam dwie używane pozostałe książki autora, kiedyś już przeze mnie przeczytane- szkoda, że nie ma nowych wydań, w tym ebooków. Na duży plus- autor to praktykujący lekarz więc medyczny język oraz realia pracy szpitalnej ( w Irlandii i USA 😉) rzetelnie oddane i bez jakichś dużych wpadek. Polecam!

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html