Zagadki kryminalne Rzeczypospolitej szlacheckiej

Trzynaście krótkich opowieści o bohaterskich kobietach, które swoją postawą i zaangażowaniem nie przynosiły ujmy Polsce. Wybór postaci jest nieoczywisty, a przez to bardziej interesujący. Niezłomność i przy tym nieustający optymizm w połączeniu z niewyobrażalnym cierpieniem na rzecz Ojczyzny zrobiły na mnie pozytywne wrażenie godne upamiętnienia ich czynów oraz pamięci dla ich patriotycznych postaw w obliczu przeciwności jakich doświadczały na co dzień. Warto zapoznać się z ich losami kiedy za oknem słota i zimno...

Sama biografia Luny zawiera jak dla mnie zbyt dużo pobocznych wątków o Bierucie i Wasilewskiej, natomiast kolejne o Michniku, Wolańskiej, Różańskim i "Krwawym Julku" ciekawe. Polecam, choć wstęp i rozdział o Lunie trochę rozwleczone. Ale całość ok, dla tych zainteresowanych historia najnowszą. Niestety historia lubi zataczać koło i bezprawie z czasów komuny wraca ( areszty wydobywcze i rządzenie dekretami, nocne aresztowania zwalczanie wszelkiej opozycji,).

Osoby wymienione w książce wybrane wg ciekawego klucza. Dość udana próba usystematyzowania zebranego materiału w równe porcje okraszone gęsto (plus) materiałami graficznymi nawiązującymi do postaci (czasem zbyt luźno). Wspaniale, że ktoś podjął się zebrania tych informacji i podał je czytelnikom. Język dość szkolny i bez polotu, ale można przymknąć oko.

Kawał rzetelnej historii naszego kraju. Bez upiększeń i zbędnego słodzenia. Szkoda, że w oficjalnych przekazach od lat słyszymy zupełnie coś innego, niestety całkowicie rozmijającego się z rzeczywistością historyczną. A przecież historia to "nie je bajka".

Lekka, pełna humoru i wartości książka o prostych ludziach i ich życiu. Możemy odnaleźć informacje o tym, z czego się śmiano, kto i co pisał w licznych gazetach (głównie Warszawa, Kraków i tak bliska sercu - Łódź), za co można było dostać mandat i dlaczego okrążenie przez kobietę płonącej stodoły, skutkowało pobiciem strażaków spieszących ugasić pożar.

W miarę dobrze się czyta, ale aż tak zbytnio nie wciąga. Co najważniejsze w tej książce obala 2 główne mity o Lunie. Nie ma żadnych potwierdzeń na to, że torturowała osobiście zatrzymanych. Są tylko dosłownie 3 relacje, że ona to robiła, ale niczym niepotwierdzone. Albo ktoś słyszał od kogoś, albo komuś się wydawało, jak się ocknął, że to Luna znajduje się w pomieszczeniu, ale nie jest pewny na sto procent, a jedyna osoba z 3 relacji, która nie została zweryfikowana, niestety już nie żyła, gdy próbowano tego dociec. Nie zmienia to faktu, że z zawziętością walczyła z Kościołem i polskim podziemiem. Podpisywała nakazy aresztowanie, przez co ludzie spędzali lata w więzieniach, bądź ginęli podczas przesłuchań czy zostali skazywani na karę śmierci. Drugi mit to, to że się nawróciła pod koniec życia, bo w podwarszawskich Laskach ją kilka razy widziano w ośrodku dla niewidomych, prowadzonym przez zakonnice. Nie ma śladów domniemanego chrztu, żaden ksiądz nie towarzyszył jej w ostatniej drodze, na grobie nie ma symboli religijnych. Jak pisze autorka " Historie o jej nawróceniu, są często powtarzane, bo w pewien sposób podbudowują naszą wiarę w człowieka i porządek świata..." Sam syn Luny, nawet mówił, że się nie nawróciła przed śmiercią.

Sławomir Koper znany jest z tego, że potrafi opowiadać. I to tak, że aż chce się tego słuchać. Potrafi porwać niemal każdego czytelnika i z wielką chęcią można nauczyć się historii. Ja zawsze lubiłam historię i miałam szczęście mieć świetnych nauczycieli, lecz wiem, że zdarzają się i tacy, którzy potrafią zanudzić uczniów na lekcjach historii. Książka "Jagiellonowie. Schyłek Średniowiecza" może jest bardziej przeznaczona dla młodzieży, ale myślę, że każdemu ponowne poznanie (lub przypomnienie) sobie o Jagiellonach nie wyda się nudne, ale będzie wspaniałą podróżą w czasie po ówczesnej Polsce, Ukrainie czy Białorusi oraz innych miejscach, w które zabiera nas autor w raz ze swoim nastoletnim synem. To właśnie jemu, w czasie wycieczki opowiada historię Polski od roku 1370, czyli od śmierci Kazimierza Wielkiego (ostatniego Piasta) do schyłku Średniowiecza do roku 1493 - wtedy zmarł Kazimierz Jagiellończyk oraz o najważniejszych wydarzeniach mających miejsce za czasów Jagiellonów. "Kazimierzowi Wielkiemu na ogół dopisywało szczęście, jednak jako dynastia poniósł dotkliwą porażkę, bo chociaż cztery razy był żonaty, to nie doczekał się legalnego następcy tronu." Zwiedzając miejsca będące areną tamtych wydarzeń, Sławomir Koper opowiada o losach dynastii a także odpowiada na pytania zadawane przez syna. Ciekawie poprowadzona narracja zachęca do lektury, czyta się tę książkę jak przygodową powieść. Jednocześnie może być ciekawym przewodnikiem turystycznym. To, że styl pisania autora jest bardziej młodzieżowy czy wręcz dziecinny, zupełnie nie przeszkadza. Uważam, że ma to swój urok i przyjemniej się czyta. Zresztą moi wnukowie bardzo lubią tego typu książki i to za ich namową zabrałam się za tę lekturę. Oglądałam w telewizji film o Jagiellonach, więc moi wnukowie przynieśli mi tę książkę z biblioteki... "Związek Polski i Litwy przez długie lata przypominał małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą. Miłości w nim nie było, ale na pewno był rozsądek i wspólny interes. Dopiero z czasem obie strony zaczęły doceniać korzyści, jakie płynęły z prowadzenia wspólnej polityki." Już dawno naukę szkolną mam za sobą, lecz bardzo miło mi było poczuć się jak na ciekawej lekcji historii. Gdyby w taki lub podobny sposób nauczano tego przedmiotu, to myślę, że chętniej uczniowie sięgaliby nie tylko po książki historyczne. Ważne jest również to, że Sławomir Koper jest bezstronny i nie narzuca czytelnikowi swojej oceny. Mnogość fotografii także uprzyjemnia lekturę, chociaż część z nich jest zbyt mało widoczna a małe mapy nie odzwierciedlają dokładnie opisywanych miejsc. Zaskoczył mnie także opis wydawcy: "Wędruj renesansowymi śladami po polskich Kresach, a w Krzemieńcu wraz z królową Boną zaangażuj się w poszukiwania żony dla jej syna, Zygmunta Augusta.", bo przecież królowa Bona a tym bardziej Zygmunt August, to już zupełnie inny czas... Chronologiczne zestawienie dat, które znajdziemy na końcu książki może być dobrą ściągawką, nie tylko w szkole... A historia naszej ojczyzny przez wieki była bardzo ciekawa a często też i przewrotna. Warto zatem poznać losy dawnej Polski.

Bardzo wartościowa książka, dobra w odbiorze, zawiera dużo faktów i wymienia wiele postaci Podzielona jest na rozdziały tematyczne. Opisane sytuacje mają potwierdzenie w materiałach źródłowych, do których mamy odnośniki na dole strony, czasami nawet są one uzupełnieniem do treści w książce. A ta treść to temat znany, okrucieństwa II Wojny Światowej, bezlitosne morderstwa na mężczyznach, kobietach i dzieciach. Już tytuł ”Żony ss- manów” informuje nas, komu autorka poświęciła swoje dzieło, kobietom – żonom mężczyzn, którzy mordowali z zimną krwią, napawali się cierpieniem drugiego człowieka. Autorka uzmysławia nam, że te kobiety były współwinne. Nie tylko wiedziały, czym zajmują się mężowie, ale niektóre z nich same uczestniczyły w zabijaniu, nie czuły żadnej litości, rozkoszowały się władzą, okrutnością dorównywały mężczyznom. Pani Gudrun Schwarz opisuje nam poszczególne przypadki, charakteryzuje konkretne kobiety, należące do wspólnoty SS. Było wiele powstałych organizacji narodowosocjalistycznych, do których należały kobiety. Autorka opisuje nie tylko działalność ss-manów i ich żon, ale również zwraca naszą uwagę na sytuację po wojnie. Wielu z nazistów zostało ukaranych karą śmierci, ale wiele spraw zostało umorzonych lub winni zostali objęci amnestią. Nie mówiąc już o kobietach, które w ogóle były uwolnione od wszelkich zarzutów, bo niby były tylko żonami. Ale ta książka udowadnia nam właśnie, jak bardzo było to niesprawiedliwe, te kobiety zawiniły podobnie, jak ich mężowie. Smutne jest to, że nazizm porwał tak ogromną masę ludzi, dla nich te okrutne morderstwa i znęcanie się nad ludźmi było po prostu aktywnością zawodową. Bardzo dobrze, że są takie książki i nadal powstają, niech będzie ich - jak najwięcej, żeby pamięć o tym bestialstwie nie zaginęła.

Książka tak między dobrą a przeciętną. Brak w niej tego czegoś, co pozwoliłoby zapamiętać ją na dłużej. Ale jest coś, o czym wspomnieć muszę - błędy tłumaczki (lub korekty)! Czasem głupie, czasem irytujące, a czasem śmieszne. Potwierdza to moje przekonanie, że na tym właśnie wydawnictwa oszczędzają w pierwszej kolejności, a Wyd. Literackie w tym przoduje. Książki przestają być wzorem poprawnej polszczyzny, a przekaz autora staje się często nieczytelny. Ot, przykrość.

Chciałem se poczytać o pijanych szlachcicach, czuję się jak po przejrzeniu podręcznika do historii takiego dużego. Potężna cegła o historii Polski uwzgledniająca ignorowany przez inne publikacje wpływ alkoholu na losy naszego kraju. Liczyłem najbardziej na opisy obyczajów i anegdoty, dostałem ich sporo ale przeważająca większość faktów to kulisy biesiad postaci rządzących ojczyzną. Ktoś spadł po pijaku ze schodów? Tutaj to będzie. Ktoś po pijaku wyzwał kogoś na pojedynek? Kurde żeby to raz. Dodatkowo jeśli z lekcji historii pamiętacie dziwne zachowania i decyzje wszystko się wyjaśni bo zwykle były podejmowane w stanie nietrzeźwym, czego zwykle nikt nie wspomina - a tutaj to jest. Nie jest to wada ale nagromadzenie dat, postaci i ogólnie wiedzy jest tak duże ze ciężko zapamiętać mniej istotne rzeczy, warto mieć na półce i zajrzeć jeśli interesuje nas konkretny okres, czytanie od dechy do dechy jest męczące. Dużo cytowania dawnej polszczyzny co też utrudnia odbiór ale na szczęście nie uniemożliwia zrozumienia.

Przeczytać jeśli czujesz się mocny. Ponad 600 stron w nurcie gender - ale pokroju ZACHODNIOEUROPEJSKIEGO i AMERYKAŃSKIEGO NAUKOWEGO a nie wynaturzonego i karykaturalnego POLSKIEGO gender w służbie różnych pseudoideologii - niestety, momentami niebezbiecznie ocierającego się o wojujący feminizm w stylu 'jeńców nie bierzemy'. Książka jest próbą przedstawienia sylwetek wybranych femin z historii rzymskiej, na podstawie poddanych (skrupulatnej?) analizie zarówno materiałów źródłowych (pisma i zabytki archeologiczne) jak i opracowań. Czy autorka wychodzi z tego obronną ręką (klawiaturą) - rzecz względna. W warswie merytorycznej z pewnością tak, choć rażą kompletnie nie na miejscu odnośniki i analogie do amerykańskiego życia politycznego i 'dziewczęce fochy' na temat wszechpanującego wówczas, w całym znanym świecie, patriarchatu. Mankamentem jest oportunistyczne skupienie się na dynastii julijsko-klaudyjskiej (połowa książki, ok. 100 lat), który to okres został już przez wszystkich możliwych badaczy przeanalizowany, opracowany, przetrawiony i do bólu wyeksploatowany. O okresach królewskim i republikańskim zaledwie wzmianki a 400 lat od Flawiuszy do upadku Rzymu potraktowane nadto wybiórczo. Autorka usprawiedliwia się małą ilością źródeł dotyczących tych czasów, niemniej przeniesienie ciężaru badań na okresy republikański i późnocersaki w minionych kilku dekadach, dostarczyło dużo informacji i opracowań, z których Annelise rzadko korzysta. Zastrzeżenia mogą również wzbudzać niektóre spekulatywne wnioski dotyczące pozycji kobiet, szczególnie w okresie julijsko-klaudyjskim, jak i nazbyt szczegółowe wgłębianie się w pozakobiecą historię Cesarstwa, dostępną przecież powszechnie w wielu publikacjach. Ukłonem w stronę szerszej grupy czytelników są nawiązania omawianych wątków w literaturze i muzyce okresów późniejszych a nawet w kinie współczesnym, tak jak i odnośniki oraz analogie do amerykańskich 'pierwszych dam', chociaż te ostatnie w kontekście całej pracy są kompletnie nie na miejscu. W rezultacie powstała pozycja z pewnością spełniająca ambicję autorki o wypełnieniu pewnej - jej zdaniem - luki w opracowaniach starożytnego Rzymu. Pozostawia wrażenie wnikliwego spojrzenia na pozycję kobiety, bogato uzupełnionego legendami i ciekawostkami, ale też braku koncepcji co do konstrukcji jasno przecież określonych chronologicznie rozdziałów, przez co informacje niejednokrotnie kluczowe nikną w odmętach stylu Reisenburgh. Podwójny plus za klasyczny, oksfordzki system przypisów, umiejętnie wykorzystany: konkretnie i rzeczowo. Do tego solidny indeks osobowy. Praca zyskałaby znacznie na wartości (a także na lekkości), wzbogacona o ilustracje istotnych reliefów i malowideł, które autorka szczegółowo opisuje.

Książka opisuje, jak Watykan, w czasie II WŚ, pełnił rolę mediatora między niemieckimi spiskowcami a krajami alianckimi. Poznamy historię Josefa Müllera, oficjalnie agenta Abwehry działającego w Rzymie, a naprawdę negocjatora pomiędzy admirałem Canarisem (i innymi wysoko postawionymi spiskowcami), a Watykanem, który za pomocą swoich ludzi przesyłał informacje dalej do Aliantów. W lekturze znajdziemy też opis działalności Kręgu z Krzyżowej - niemieckiej, tajnej opozycji antyhitlerowskiej. Śmierć papieża Piusa XI na początku 1939 roku stawiała Watykan w trudnej sytuacji. Wojna wisiała w powietrzu i każdy na konklawe wiedział, że trzeba wybrać papieża na trudne czasy. Wybór padł na kardynała Pacelliego - Włocha, który wiele lat spędził na ziemiach niemieckich i przyczynił się do podpisania konkordatu z III Rzeszą w 1933 roku oraz inicjatora encykliki (1937) Piusa XI, która potępia działania rządu Hitlera. Niemcom więc nie spodobał się wybór Pacelliego na papieża Piusa XII. Można się kłócić na temat, czy gdyby Hitler nie zwalczał kościoła w Niemczech, to Watykan, mniej lub bardziej jawnie, zainteresowany byłby obaleniem totalitarnego rządu III Rzeszy. Wielu komentatorów zarzucało Watykanowi zbytnią neutralność i brak jawnego potępienia nazistowskich zbrodni, niemniej jednak nie można odmówić zasług, jakie Watykan oddał w czasie wojny. Udzielał schronienia Żydom oraz ułatwiał ich przerzut do krajów bezpiecznych, ponaglał też zbuntowanych niemieckich generałów do usunięcia Hitlera, dopuszczając nawet jego zabicie, które byłoby moralnie usprawiedliwione w oczach Boga, jako zabicie tyrana.

Lubię tego Autora, temat wydawał się intrygujący. I choć w sumie książka jest dokładnie taka, to jednak czegoś zabrakło. Jakiejś iskry, bo przecież jak o szaleństwach, to może powinno być zabawniej. Merytoryki jednak Autorowi trudno odmówić - sporo historii wplecione, sporo źródeł podane. Jako ciekawostka - tak, jako rozrywka z humorem - już niekoniecznie. Po prostu zależy od oczekiwań względem książki.

Przyjemna książeczka. Nie wiem dlaczego, ale gdy zobaczyłem okładkę, nastawiłem się na to, że "Grażdanin" będzie poważną historyczną rozprawą, drobiazgowo ukazującą życie codzienne w Sojuzie. Tymczasem nic z tego. Rozczarowałem się, lecz rozczarowanie to było jak najbardziej pozytywne. Można by tu nawet mówić o pozytywnym zaskoczeniu. Miast bowiem przyciężkiego historycznego wywodu, przeczytałem lekko i z humorem napisaną relację o życiu przeciętnego obywatela Kraju Rad. Zaznaczę, iż moim zdaniem nie jest to pozycja naukowa, a raczej sympatyczna i trochę chaotyczna opowieść, traktująca wyrywkowo o życiu w Związku Radzieckim i jako taka winna być postrzegana. Może tytuł trochę przerósł treść... Jeśli nawet, to i tak nie uważam czasu przeznaczonego na czytanie tej książki za stracony. Od wczesnego dzieciństwa, przez lata szkolne, młodość studencką, wiek dojrzały, starość, aż po grobową deskę. Towarzyszymy pionierom, stachanowcom i górnikom, a raczej "szachcioreczkom". Patrzymy na zdrowych i chorych, na lekarzy i cudotwórców. Zahaczamy o durdom i wytrzeźwiałkę. Powołują nas do armii i wysyłają na wojnę. Stoimy w kolejkach i załatwiamy różne dziwne sprawy. Odpoczywamy na Krymie i marzniemy na dalekiej północy. Dostajemy przydział do pracy i jedziemy w delegację, cały czas jakoby z boku spoglądając, jak to żyło się ludziom w robotniczym raju. Starsi, w znaczeniu: pamiętający czasy minionego ustroju w Polsce, znajdą pewnie w książce wiele podobieństw do własnego życia z czasów, gdy Trybuna Ludu i jedynie słuszna linia miały coś do powiedzenia. Wśród młodszych, wychowanych w kulturze "wszystko i zawsze dostępne", niektóre sytuacje mogą wywołać co najmniej zdziwienie, a na pewno brak zrozumienia. A przecież tak właśnie ludzie pod egidą partii komunistycznych żyli. Większość obywateli byłego Bloku Wschodniego wiodła żywot podobny i z podobnymi borykała się problemami, biorąc poprawkę na pewne regionalne różnice i odchyłki od "normy". Może i było biednie, ale mimo wszystko - lub może na przekór - raczej wesoło. Poza tym zasadniczo większość była w tej biedzie równa. Może i był Czarnobyl, lecz przynajmniej nie było takich dziwnych wirusów, jak obecnie. No cóż, każde czasy są na swój swój sposób ciekawe. Starszym dla przypomnienia i porównania ZSRR, a PRL, młodszym dla nauki. Myślę, że każdemu warto tę książkę przeczytać.

Pan Koper jak zwykle prowadzi narrację tak interesująco, że czas spędzony nad „Najbogatszymi” mija właściwie nie wiadomo kiedy. Niejednokrotnie już wypowiadałam się o jego książkach, które szczerze polecam i ta nie stanowi wyjątku. O prezentowanych postaciach autor pisze ciekawie, intrygująco, niekiedy żartobliwie. Z czterech pań „wziętych na tapetę” najbardziej podobał mi się rozdział dotyczący Heleny Rubinstein. Może dlatego, że tak wiele o niej wiadomo, a może z tego względu, że ona jedna z tego grona wszystko co osiągnęła zawdzięczała samej sobie. Nie otrzymała spadku od bogatego krewnego, nie wyszła korzystnie za mąż, ba, nawet nie otrzymała wykształcenia, które by ją przygotowało do prowadzenia własnego przedsiębiorstwa. Trochę nie rozumiem skąd w książce w ogóle wzięła się Misia Sert. Owszem, do najbiedniejszych nie należała, do tego w latach swojej świetności nadawało ton paryskiej bohemie artystycznej, ale ani nie doszła do posiadanych pieniędzy swoją własną pracą (najpierw otrzymała spadek, potem korzystnie wychodziła za mąż, bądź żyła z pokaźnych alimentów), ani nie pomnożyła ich trafnymi inwestycjami, ani nawet nie czuła się Polką. Przyznawała się do polskich korzeni, miała pro-polskie sympatie i pomagała Polakom, ale do szpiku kości była Francuzką. Fajnie było się czegoś o niej dowiedzieć, ale ta postać jakoś nie pasuje mi do całej reszty pań (i chyba trochę do idei, jaka przyświecała autorowi). Rozdziały o Barbarze Piaseckiej-Johnson i Marcie Steward są znacznie mniej obszerne. Uważam, że trochę szkoda, szczególnie w przypadku pani Barbary. Nie miała kobieta dobrej prasy w Polsce i może warto by ją trochę zrehabilitować. W wielu przypadkach jej projekty związane z naszym krajem nie wypaliły, nie dlatego, że pani Barbara nie miała chęci, czy dobrej woli, lecz głównie z tego powodu, że nasze społeczeństwo nie było na nie gotowe. Jej nastawienie, dziś normalne i zupełnie oczywiste (według strategii: inwestuję, by zyskać, no a przynajmniej nie stracić oraz chcę otrzymać jasne rozliczenie środków przeze mnie przekazanych) było u nas tuż po upadku PRL-u zupełnie niezrozumiałe. Wszyscy widzieli w niej dobrą ciocię z Ameryki, która będzie na prawo i lewo rozdawała worki z pieniędzmi, nie wnikając w to, co się z tą kasą dzieje. Niewygodne pytania i głębsze zainteresowanie tematem, czy żądanie restrukturyzacji przedsiębiorstwa, które się chce uratować było odbierane jako impertynencja i nietakt wysokiej klasy. A od tego już był tylko jeden krok, by kobietę odsądzić od czci i wiary, na co sobie wcale nie zasłużyła…. Książka dobra, lecz dla mnie trochę jakby niepełna.

Maria Skłodowska-Curie jest niewątpliwie jedną z najbardziej fascynujących postaci w historii, wzorem dla niejednej uczonej na starcie swojej kariery i chyba najsłynniejsza polska kobieta – naukowiec. Fascynuje nie tylko ze względu na potęgę swojego umysłu i dokonania naukowe. Fascynuje przede wszystkim jako kobieta. Nic więc dziwnego, że jej życie fascynuje nie tylko historyków, ale także jest przedmiotem licznych opracowań naukowych i powieści. Autorka przytacza wiele faktów, ciekawostek i detali z życia polskiej noblistki, dzięki czemu można znakomicie uzupełnić swoją dotychczasową wiedzę na jej temat oraz usystematyzować informacje. Na uwagę zasługuje zgrabne łączenie przez pisarkę wątków z życia osobistego Marii Skłodowskiej z jej karierą naukową oraz realiami ówczesnego świata. Mnie szczególnie zainteresowały skomplikowane relacje słynnej chemiczki z jej córkami oraz to, jak sobie radziła w roli samotnej matki. Podtytuł tej książki „Złodziejka mężów życie i miłości” jest bardzo milący i niektórzy srogo się zawiodą, licząc na ckliwe romansidło. Wszystko to sprawia, że książka Iwony Kienzler jest arcyciekawą i wciągającą lekturą. Czy tę książkę I. Kienzler można komuś polecić? Po przeczytaniu zdecydujecie.

O ile okres II w.ś kojarzy się z kontrowersjami dotyczącymi postawy Piusa XII o tyle historia jego poprzednika, Piusa XI pozostaje cokolwiek zapomniana a wszak to osoba Achille Ratti miała wielki udział w budowie włoskiego państwa faszystowskiego - od traktatów letarańskich po opozycję wobec ustawodawstwa antysemickiego ( jego fragmentów ściślej). Pozycja powstała częściowo po odtajnieniu niektórych akt watykańskich w 2006.

Podtytuł tłumaczy prawie wszystko: "Burzliwe dzieje łódzkich bogaczy". Książka składa się z dwóch bardzo nierównych części, po jednej dla każdego Autora. Główna opowiada o dziejach dziesięciu najsłynniejszych rodów łódzkich fabrykantów — zazwyczaj od przybycia protoplasty do małego, ale szybko rosnącego miasteczka do drugiej wojny światowej, w której jego potomkowie ostatecznie potracili wszystko, niekiedy z życiem włącznie. Druga część to dodatek o współczesnych (w momencie pisania) losach rodziny Heinzlów. Jakby powstała w oparciu o wywiady z wciąż żyjącymi potomkami rodu. Wydaje mi się, że została wciśnięta na siłę, wkład pracy obu Autorów jest nijak niewspółmierny, a książka świetnie by sobie poradziła bez niej. Dalej zamierzam skoncentrować się wyłącznie na części zasadniczej. Więcej szczegółów tutaj: https://finklaczyta.blogspot.com/2021/06/fabrykanci-o-odzi.html

Historie warte Poznania, Filipa Czekały to wspaniała podróż w czasie po moim ukochanym mieście ❤️ czytając książkę poznacie historię Międzynarodowych Targów, dowiecie się jak powstawały Rataje(dzielnica Poznania) czy Malta, na której odbywają się zawody wioślarskie. Fani Kolejorza też znajdą tu coś dla siebie 😉 a historię poznańskich koziołków obowiązkowo powinien znać każdy mieszkaniec tego miasta 😊 Książka jest pięknie ilustrowana, co mnie niezwykle cieszy, bo uwielbiam oglądać zdjęcia dawnego Poznania 🤩 Polecam Was serdecznie tą przyjemną, odprężającą lekturę 😊

Jeśli ktoś sięgnął po tę książkę, bo jest fanem serii gier "Assassin`s Creed" to ten tytuł na pewno nie będzie dla niego. Jest ona napisana w sposób ściśle naukowy i podchodzi do tematu asasynów typowo pod kątem historycznym. Uświadczymy w niej mnóstwo muzułmańskich nazwisk nie do zapamiętania oraz innych szczegółów dotyczących rozwoju tej budzącej strach sekty na terenie XII-wiecznej Syrii. Niestety, nie dowiemy się nic stricte o życiu Nizarytów, treningu, metodach eliminacji wyznaczonych celów, kamuflażu,itp. Dlatego uważam, że książka jest zbyt jednowymiarowa i za bardzo skupia się na faktach historycznych, władcach i datach, a mniej na samych asasynach. Niemniej jednak dla fanów historycznych niuansów ta książka może się wydać idealna.