Żądze Kleopatry

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Nic nie jest wieczne. Właśnie ta książka pokazuje jak tragicznie może skończyć się narzucanie swojej władzy i upór. Bona przyzwyczajona do górowania nad innymi, nie szanuje niczyich uczuć. Cóż - była królową. Nie potrafi się odnaleźć jako postać drugoplanowa w państwie. Zakulisowe rozgrywki na dworze tak Bony jak i Augusta pokazują, kto naprawdę rządzi.

Przepiękna opowieść, zabierająca czytelnika w podróż do Indii połowy XIX wieku. Kto lubi powieści historyczne, egzotyczne klimaty, silne i waleczne kobiety tego „Zbuntowana Królowa” nie zawiedzie. Książka zaczyna się bardzo dramatycznie. W małej wiosce położonej na odludziu, podczas drugiego porodu, umiera młoda kobieta. Osierociła dwie córeczki, ich wychowaniem zajął się ich ojciec oraz babka. W Indiach opisywanego okresu nowo narodzone dziewczynki po urodzeniu były często zabijane, ich utrzymanie i uzbieranie posagu często wykracza poza możliwości finansowe rodziny. Dlatego też, aby zebrać na posag dla młodszej siostry, który umożliwiłby jej wyjście za mąż, Sita – starsza z sióstr długie lata uczy się i ćwiczy sztuki walki, aby zostać durgawasi (członkinią osobistej ochrony królowej Dźhansi -Lakszmi). Choć wydaje się to praktycznie niemożliwe, Sicie udało się pozyskać zaufanie królowej i dostać się pod jej służbę. Jest to ogromne wyróżnienie i zaszczyt dla skromnej dziewczyny z małej wioski. Doskonale wyszkolone durgawasi są bardzo cenione ze względu na zagrażający i coraz bardziej narastający konflikt między Imperium Brytyjskim a Indiami ( właściwie wieloma niezależnymi, drobnymi indyjskimi królestwami). Po przybyciu do pałacu w Dźhansi Sitę zaskakuje piękno i przepych królewskiej rezydencji. Jest oszołomiona barwnymi strojami, klejnotami, a nawet smakami i zapachami potraw. Wszystko jest dla niej nowe, nieznane, niewyobrażalnie piękne. Niemiło zaskoczona jest pałacowymi intrygami, dochodzącymi do jej uszu szokującymi plotkami, nieprzychylnością innych durgawasi co do jej osoby. Stabilne i dostatnie życie u boku królowej Lakszmi przerywa przybycie wojsk brytyjskich do Dźhansi. Władczyni, jak również mieszkańcy królestwa, są zaskoczeni brutalnością i bezwzględnością wojsk angielskich, a te z kolei nie spodziewały się tak silnego oporu i bezkompromisowej walki tubylców o niezależność. Całość powieści jest niezwykle barwna, oczarowuje czytelnika kolorami strojów, zdumiewa wystrojem pałacu, ogrodów pełnych egzotycznych, wonnych kwiatów i spacerujących wokół rezydencji pawi. Michelle Moran pokazuje również ciemną stronę Indii tego okresu. Biedę, głód, dramatyczną sytuację kobiet, bardzo niesprawiedliwy system kastowy, handel ludźmi, mordowanie noworodków płci żeńskiej lub wydawane za mąż kilkuletnich dziewczynek, patriarchalny model rodziny (kobiety nie miały absolutnie żadnych praw). Autorka nie boi się również mówić o barbarzyńskich czynach wojsk Imperium Brytyjskiego – gwałtach, napadach na ludność cywilną, podstępnych działaniach w celu grabieży i zawłaszczenia cudzego mienia. Jest to tematyka bardzo rzadko poruszana w literaturze, niełatwo znaleźć tak dramatyczny opis polityki kolonialnej Imperium Brytyjskiego. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Gorąco polecam

powieść bardziej przypomina kronikę. samych dialogów jest tutaj niewiele. Autorka jest jak Pigmalion, którego rzeźba ożyła. Jej powieści ożywiają, tętnią życiem. Tętnią pierwotnym pierwiastkiem, a czytelnik odczuwa go bardzo namacalnie. Za każdym razem gdy czytam książki tej autorki czuję śpiew pradawnej, źródlanej , prastarej, naturalnej kobiecości. Czuję z nią więź. Jest tutaj też ogromna wiedza merytoryczna, ( może nie tyle wiedza ile ilość podanej informacji o tym okresie) która może trochę męczyć i nużyć dlatego napisałam iż powieść bardziej przypomina kronikę. Zgrzytem dla mnie były niepotrzebne powtórzenia tej samej informacji w krótkich od siebie odstępach.

Po "Nowym Jorku" i "Paryżu" przyszła pora na Rosję. Rutherfurd ma swoją sprawdzoną metodą i schemat i konsekwentnie jej się trzyma. Łączy epoki historyczne i kluczowe wydarzenia i tworzy wobec nich fabułę z fikcyjnymi bohaterami. I opisuje kolejne pokolenia, rzucając ich w wir wydarzeń. W przypadku "Rosji" wziął pod uwagę cały potężny kraj, a nie tylko jedno miasto jak w poprzednich przypadkach. Powieść była dość wymagająca, bo można się było trochę pogubić w ilości bohaterów, ale przy systematycznym czytaniu można się w tym odnaleźć i połapać. 8 dni czytania dostarczyło mi porcję bardzo solidnej rozrywki. Nie wykluczam, że za dłuższy czas jeszcze coś przeczytam tego autora.

,,Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń” Eleonor Roosevelt mówiła. Mamy tu historię Hatszepsut, młodej kobiety, córki Faraonów, która wręcz byłaby idealnym władcą Egiptu, gdyby nie fakt, że jest kobietą. Pytanie: A co to przeszkadza? Księżniczka żyła w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ale okoliczność sprawiła, że dopięła swego i nie musiała nikogo mordować. Podoba mi się w tej powieści to, że jest oparta na faktach, księżniczka Hatszepsut jest autentyczna. Jej historia wskazuje, że można być dobrym Faraonem, niezależnie od płci. Także w każdej epoce byli ludzie przychylni władcom oraz tacy, którzy spiskują. Nawet z najbliższego otoczenia. Szkoda trochę tych ludzi, którzy umierają, bo według spiskowców mogliby zagrozić ich interesom. Księżniczka była idealna, potem, jako kobieta faraon także. Rządziła światową potęgą, opiekowała się państwem, wszystko za sprawą boga Amona, którego córką była księżniczka. Nie podoba mi się, że mimo tylu zasług dla Egiptu i zasłynęła swoimi wybitnymi rządami, została wymazana z kart przez swojego następcę Totmesa III. Hatszepsut dało się polubić, ona nie wyciągała ręki do władzy, nie spiskowała przeciwko komuś, nie zdobyła władzy siłą. Została wybrana przez Bogów. Jak na powieść historyczną jest wciągająca, i ileż można ciekawych rzeczy się dowiedzieć?

Książki Pana Gortnera nie nudzą. Czytając dokładnie wsiąka się w otaczającą nas historię i bohaterów. "Księżniczka Watykanu" to powieść o Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI. Od samego początku postać ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Inteligencja i przenikliwość od najmłodszych lat. A jednak mimo swoich przeczuć nie udało jej się do końca uwolnić od toksycznej rodziny i intryg Watykanu - papieża. Przepych Watykanu, władza i niekończące się intrygi to właśnie życie młodziutkiej Lukrecji. Tyle ile ta młoda kobieta przeszła w swoim życiu mogłoby wręcz wydawać się niemożliwe.

Książki historyczne nie są moją ulubioną lekturą. Ostatnio stwierdziłam, że współczesnych autorów powieści historycznych bardziej interesują sensacje niż prawda historyczna. Z pewną dozą sceptycyzmu podeszłam do tej książki, ale okazałam się interesującą lekturą. Książka opowiada nam historię rządów Władysława Jagiełły, ale przez historię życia jego kolejnych żon. Po bezpotomnej śmierci Kazimierza Wielkiego i panowaniu Ludwika Węgierskiego korona i tron Polski przypadł Jadwidze Andegaweńskiej. Nie mogła w tamtych czasach samodzielnie rządzić, musiała wyjść za mąż. W ówczesnych czasach ślub głów koronowany i nie tylko był wyłącznie sprawą polityczną. Litwa była ostatnim niechrześcijańskim krajem w Europie i opłacał się Polsce sojusz z Litwą przeciw Krzyżakom i żeby to właśnie Polska wprowadziła chrześcijaństwo na Litwę. Wybrano księcia litewskiego Jagiełłę. Jednak wcześniej musiał przyjąć chrzest. Na matkę chrzestną wybrano Jadwigę z Pilczy. W średniowieczu uważano, że pomiędzy chrześniakiem i jego rodzicami chrzestnymi tworzy się więź duchowa. Wydaje się, że w wypadku Jagiełły i Jadwigi z Pilczy taka więź powstała. Jagiełło często odwiedzał swoją matkę chrzestną i jej córkę. Jadwiga Andewageńska, jako dziesięciolatka przybyła do Krakowa i została koronowana. Wcześniej była przyrzeczona innemu mężczyźnie, którego znała. Jednak panowie polscy mieli inne plany i doprowadzili dwunastoletnią Jadwigę do ślubu z Jagiełłą. Dla obojga Kraków i Wawel był obcym miejscem, do tego różnili się kulturowo, a więc nie było łatwo się porozumieć. Na Jagielle, jak na wszystkich ówczesnych władcach spoczywał obowiązek spłodzenia następcy tronu. Co prawda na temat poczęcia dzieci w tym czasie były bardzo dziwne poglądy, ale uważano, że żeby kobiety mogła zajść w ciążę, to musiała czerpać zadowolenie ze współżycia. Niestety, co prawda Jadwiga zaszła w ciążę, ale urodziła dziewczynkę i niedługo po tym oboje zmarli. Przed śmiercią Jadwiga zaleciła Jagielle ślub z wnuczką Kazimierza Wielkiego. Pomimo początkowych obaw, zgodził się na ślub z Anną Cylejską. Jednak zanim doszło do ślubu i koronacji, ta niemieckojęzyczna księżniczka musiała się nauczyć języka polskiego. Pomimo że właściwie nic nie łączyło Jagiełłę ze swoją żoną, to ona urodziła dziecko, które przeżyło. Co prawda była to córka, ale Jagiełło doprowadził do tego, aby ona stała się jego następcą. Teraz już pięćdziesięcioletni władca, zmęczony rządzeniem, chyba stwierdził, że też ma prawo do szczęścia. Tym razem on sam wybrał sobie żonę. Elżbieta Granowska była córką jego matki chrzestnej, z którą się przyjaźnił do jej śmierci, a później zaprzyjaźnił się z córką. Możnowładcy za zgodę na to małżeństwo wymusili na Królu przysięgę, że się więcej nie ożeni. Niestety małżeństwo trwało tylko trzy lata, gdyż Elżbieta zmarła. Pomimo przysięgi, że się więcej nie ożeni, Jagiełło zaczął szukać nowej żony. Może powodowało nim, że po jego śmierci Polska przejdzie pod władanie książąt niemieckich i zostanie zerwany sojusz z Litwą. Wybrał na żonę księżniczkę litewsko-ruską, Sońkę Hosztańską, mającą w dniu ślubu dziewiętnaście lat. Żeby możnowładcy dali mu zgodę na to małżeństwo, musiał im dać olbrzymie przywileje. Księżniczka, żeby doszło do ślubu, musiała przejść na katolicyzm i nauczyć się języka polskiego. Po ślubie cały dwór był przeciw niej, ale to ona dała Królowi męskich potomków i następcę tronu. Niestety po narodzeniu pierwszego syna, książka się kończy. Interesująca książka. Autor starał się sięgnąć do wszystkich dostępnych i różnorodnych źródeł, aby przybliżyć na historię. Nie opiera się wyłącznie na kronikach Długosza, wręcz wykazuje, że Długosz często się mylił i był stronniczy. Jednak nie jest to pozycja popularnonaukowa, ale powieść tętniąca życiem. Dzięki wprowadzeniu fabularyzowanych scen plastycznie oddaje realia epoki i nie ukrywa własnych poglądów i sympatii. Niestety po jej wysłuchaniu czułam pewien niedosyt. Wiadomo, że uwcześni kronikarze i biografowie, głównie skupiali się na poczynaniach mężczyzn, ale myślę, że można więcej napisać o Królowych. Według mnie to jest historia Jagiełły i historia jego kolejnych żon, jakby w tle. Każda z żon właściwie władała Wawelem, gdyż Jagiełło, jak się dowiadujemy z publikacji, był tam rzadkim gościem, niezbyt zainteresowanym Wawelem. Każda z nich miała swój dwór, otaczała się ludźmi oddanymi, ale też mądrymi. Każda z nich prowadziła liczną korespondencję z innymi dworami, a nawet z Papieżem i prowadziła własną politykę, czasami inicjowała wydarzenia polityczne, w których uczestniczył też Król. Rozumiem, że mało miejsca poświęcił Jadwidze Andegaweńskiej, gdyż o niej powstało dużo publikacji. Jest tylko informacja, że swoje klejnoty ofiarowało na reaktywację Uniwersytetu, ale musiała już wcześniej zainteresowana jego losem. Oprócz tego kolejne Królowe, między innymi, też starały się wspomagać i rozwijać Uniwersytet. Ostatnia żona, Zofia, pomimo panującego wokół niej ostracyzmu, zorganizowała najpierw swój ślub, a później koronację, na które zjechała połowa głów koronowanych i nie tylko z Europy. Ona też była inicjatorką pierwszego tłumaczenia Biblii na język polski. Jak dla mnie za mało było w tej książce informacji na temat działalności samych Królowych.

Dalsze losy rodziny Reekie. Tym razem akcja książki przenosi się do roku 1670. Po ucieczce z domu na mokradłach Alinor wraz ze swoją córką Alys oraz wnukami mieszka w Londynie, gdzie zajmują się handlem z przypływającymi statkami oraz magazynowaniem ich towarów. Próbują zapomnieć o trudnej przeszłości, jednakże ich spokój burzy pojawienie się tajemniczej Włoszki Livii z niemowlęciem. Kobieta twierdzi, że Rob zmarł, zaś dziecko jest jego synem. Alinor nie ufa kobiecie i twierdzi, że nie ma ona wobec jej rodziny czystych intencji. Przypuszczając, że jej syn żyje wysyła swoją wnuczkę Sarę w podróż do Wenecji. Brat Alinor Ned po dojściu Cromwella do władzy opuścił Anglię i udał się do kolonii w Ameryce. Tam podejmuje się pertraktacji i handlu z Indianami, a także angażuje się w spory i mediację między zwaśnionymi plemionami. Dąży również do uregulowania stosunków osadników z autochtonami. Drugi tom losów Alinor i jej najbliższych pełen jest gwałtownych zwrotów akcji oraz emocjonalnych momentów. Bohaterowie muszą mierzyć się z nowymi intrygami, a do tego jeszcze powracają do nich demony z burzliwej przeszłości. Czy uda im się odwrócić zły los? Na te pytania warto odpowiedzieć sięgając po tę powieść. Moim zdaniem "Mroczne wody" są nieco lepsze, niż "Mokradła". Więcej jest w nich napięcia, intryg oraz zaskakujących momentów. Fabuła nie zwalnia ani na moment, zaś od połowy powieści nabiera ona jeszcze mocniejszej dynamiki i zaskakuje na każdym kroku. Bardzo dobra powieść. Mam nadzieję, że trzeci tom będzie tak samo wciągający jak pierwsze dwie książki z tego cyklu.

Spora dawka wiedzy podanej w lekki sposób o naszym ostatnim - w mojej ocenie jednak - niewydarzonym królu. Autorka jest dość łaskawa dla Stanisława Augusta, ale nie narzuca swojej interpretacji. Pozwala wyciągać wnioski samodzielnie. Perypetie Poniatowskiego od szczęśliwego dzieciństwa po śmierć na obczyźnie bardzo mnie wciągnęły. Książka zainspirowała mnie do głębszego zgłębiania tematu.

Nie do końca wiem, jak ocenić ... Przyzwyczajona jestem do całkowicie innych książek Philippy. Momentami się wynudziłam, a momentami mnie wciągało. Najbardziej mąciło mi w głowie zachowanie samej głównej bohaterki, nie byłam w stanie jej polubić. Ogólnie dobrze nadane tło historyczne i prezentacja czasów, jednak nie przekonuje mnie to, aby sięgnąć po kolejną część.

Cała trylogia o Eleonorze Akwitańskiej jest szalenie ciekawa i dobrze napisana. Niemniej „Tron królowej” zdaje się być częścią najprzyjemniejszą, obfitującą w wydarzenia a samą Alienor nareszcie widzimy na właściwym jej miejscu. Śmierć męża tyrana sprawia, że jako królowa matka zajmuje należne Jej miejsce u boku ukochanego syna/króla Ryszarda Lwie Serce. Choć nie jest już młoda ale stara się ze wszystkich sił być pomocną i godnie reprezentować zarówno syna jak i siebie. Zdecydowanie warto było spędzić czas na przebrnięcie przez barwnie opisane dzieje tej niezwykłej kobiety epoki średniowiecza. Elizabeth Chadwick napisała dla nas piękną opowieść, w której zachwyca czytelnika życiorysami ówczesnych ludzi i ich rodzin, opisami zwyczajów, stosunku do przyrody a zwierząt w szczególności. Krótko mówiąc – polecam.

Autor próbował chronologicznie opowiedzieć najciekawsze historię z dziejów papiestwa, ale jest niekonsekwentny i pominął wiele ciekawych historii, a niektóre aż za nadto opisał. Brakuje mi tu np historii konfliktu papieża i Henryka VIII czy historii o lęku przed rokiem 1000.

Dziś recenzja „Kopciuszków na Tronach Europy” autorstwa Iwony Kienzler. 📑 Książka opowiada historie prawdziwych „życiowych” Kopciuszków takich jak: Cezonia – partnerka Kaliguli, Teodora – żona cesarza Justyniana Wielkiego, Elżbieta Granowska – trzecia żona Jagiełły i trzecia królowa, Anna Boleyn – druga żona sławnego Henryka VIII i matka Elżbiety I, Kopciuszek w wersji męskiej – hrabia Bothwell, Karin – żona króla szwedzkiego Eryka XIV, Marta Skowrońska – żona cara Piotra I oraz Zofia von Chotek – żona arcyksięcia Franciszka Ferdynarda, zastrzelona wraz z mężem przez serbskiego nacjonalistę i tym samym początek ciągu wydarzeń, które poskutkowały wybuchem I Wojny Światowej. 📑 Niestety w odróżnieniu do bajki o Kopciuszku, nie wszystkie Kopciuszki w tych historiach były dobrymi osobami i często wykorzystywały pozytywne uczucia innych dla swoich korzyści. Ale życie to nie bajka prawda? ❤ Bardzo lubię takie pozycje 🙂 Kocham historie związane z rodami królewskimi świata. Pani Iwona Kienzler bardzo ciekawie prowadziła historię i przedstawiała różne ciekawostki. Czytało mi się, więc bardzo przyjemnie i szybko. Jeżeli lubicie historię i ciekawe osobowości, to jest to książka dla Was. 🎖 Ocena: 9/10 Fb: Adelina Czyta Ig: adelinaczyta

„ Pieniądze, wpływy i nakazy ludzkie zawsze przemawiały głośniej aniżeli Bóg i sumienie.” (str.10) Poznajemy dalsze losy Alienor koronowanej wraz z mężem Henrykiem II na królową i króla Anglii. Początkowo pod swoją nieobecność król pozwalał Alienor rządzić Anglią, lecz zawsze miał swoich ludzi wokół niej. Jednak z czasem uznał że jej głównym zajęciem powinno być rodzenie i wychowanie potomków. Z czasem traktował żonę jak klacz rozpłodową. W ciągu 9 lat siedem razy była w ciąży i rodziła , ale to nie był koniec. Dopiero kiedy podczas kolejnego porodu jest życie zawisło na włosku powiedziała dosyć. Alienor na każdym kroku musiała być czujna, bo mąż był człowiekiem porywczym, o nieobliczalnym zachowaniu i uwzględniał zdanie żony kiedy było mu wygodnie. Królowa była sprytną, mądrą osobą, posiadała dużą wiedzę i wiedziała jak podejść męża. Czasem zmieniał zdanie, lecz najczęściej stawiał na swoim, co nie zawsze było korzystne dla jego panowania. Jednym z przykładów może być mianowanie swojego kanclerza Tomasza Becketa na arcybiskupa Canterbery. Mimo, że żona przekonywał go żeby tego nie robił. A że Tomasz był człowiekiem chciwym, otaczającym się bogactwem i splendorem szybko pokazał na co go stać i między panami rozgorzała wojna i nigdy nie doszli do porozumienia. Z czasem między małżonkami zaczęło się dziać coraz gorzej, dlatego z ulgą przyjmowali rozłąkę. Henryk rzadko bywał w domu. Albo walczył podporządkowując sobie kolejne terytoria, albo zażywał rozrywki polując. Alienor zaś rodziła kolejne dzieci i wychowywała te które były już na świecie. Bardzo kochała swoje dzieci. Coraz częściej była odsuwana od władzy, lub decyzje podejmowano za jej plecami. Różnica wieku między małżonkami z czasem stawał się coraz bardziej widoczna. Henryk zaspokajał swoje potrzeby seksualne z licznymi kochankami i nawet się z tym nie krył. Od żony wymagał bezwzględnego posłuszeństwa i nie wtrącania się do spraw królestwa. Decydował o losie swoich poddanych nie bacząc na to jak ich unieszczęśliwia. Rzadko zmieniał swoje zdanie. Losy dzieci królewskich były przesądzone już w kołysce. Nastoletnie dziewczynki wychodziły za mąż czasem za dużo starszych od siebie. Liczyły się względy strategiczne, majątek i pozycja kandydata na męża. To samo tyczyło chłopców. Dzieci pary królewskiej powoli opuszczały dwór, wypełniając wolę ojca, który zaplanował im przyszłość. Mimo iż Alienor była królową Anglii, księżną Normandii i hrabiną Anjou. Te tytuły z czasem miały coraz bardziej pusty wydźwięk, bo król izolował ją od wszystkiego. Kiedy jej drogi z mężem prawie się rozeszły doradzała swoim dzieciom szczególnie synom, którym nie podobała się polityka uprawiana przez ojca i zaczęli się buntować. Król nieustannie kontrolował poczynania swoich synów i żony i ograniczał ich wpływy. Wszędzie miał swoich szpiegów. Alienor przebyła długą drogę pełną poświęceń i wyrzeczeń, cierpienia i bólu, a w zamian otrzymała tak niewiele. Król w końcu w zdradziecki sposób odebrał jej ukochaną Akwitanię, tę niewielką cząstkę władzy którą miała. Samotna, opuszczona przez bliskich, zdradzona przez męża, uwięziona czekała co przyniesie jej przyszłość. A że była silną osobowością na pewno sobie poradzi. O tym dowiem się z trzeciej części sagi. Zarówno pierwsza jak i druga część bardzo mi się podobała. Podziwiałam Alienor, która nie miała szczęśliwego życia. Dwa jej małżeństwa były nieudane. I mimo początkowej fascynacji i pożądaniu kończyły się nienawiścią obojga małżonków. Fakt faktem że zarówno Ludwik jak i Henryk bardzo się zmienili z czasem na niekorzyść.

Księżna Mediolanu – Renata Czarnecka Powieść przybliża losy Izabeli Aragońskiej – matki polskiej królowej Bony, która jako roczne niemowlę została zaręczona z księciem Gianem Galeazzem Sforzą. Pfff… co za absurdalne i bezwzględne realia czasów, w których nade wszystko liczyły się władza i polityczne wpływy. Autorka plastycznie oddaje przede wszystkim obyczajowe realia epoki oraz pełne intryg życie włoskich dworów. Przed lekturą warto jednak wiedzieć, że jest to przede wszystkim powieść obyczajowa (uwaga dla fanów powieści stricte historycznych), osadzona w realiach historycznych. Niemniej czyta się ją naprawdę bardzo dobrze. Książka wciąga i pozwala lepiej zrozumieć mechanizmy władzy oraz rolę kobiet w świecie polityki. Z pewnością sięgnę po kolejne części, ponieważ postać samej królowej Bony od zawsze mnie fascynuje – jako kobieta silna, niezależna i ambitna, a jednocześnie wciąż inspirująca. Część poświęcona jej matce rzuca natomiast światło na to, w jakich warunkach wzrastała Bona, i pozwala dotrzeć do źródeł jej siły.

"Złota królowa" to moje drugie spotkanie z Dorotą Pająk-Pudą. Może nie tak udane jak pierwsze (książka o Elżbiecie Granowskiej mnie zachwyciła) ale ogólnie bardzo udane. Lektura była dla mnie dużą przyjemnością, bo książka jest bardzo dobrze napisana i wciąga praktycznie od pierwszej strony. Inaczej jednak niż w książce o Elżbiecie Granowskiej przydaje się posiadanie wiedzy historycznej, bo inaczej można pogubić się w fabule (kto jest kim i jakie ma koligacje z innymi postaciami). Ilość postaci o imionach Elżbieta, Małgorzata, Jadwiga, Anna i Karol też nie ułatwiają lektury (oczywiście to nie wina autorki). Mimo tego dowiedziałam się więcej o historii Polski i Węgier niż w szkole. Na pewno sięgnę po inne książki autorki.

Autorka napisała „Nie jest to klasyczna powieść biograficzna, Jest to powieść osnuta na legendzie, która powstała za życia bohaterów i która, niezależnie od ich woli, zostanie przekazana potomnym w tej właśnie formie.” Choć ta część ma podtytuł „Karol”. To więcej jest o Camilli niż o Karolu. Cała historia oparta jest na ciągnącym się romansie Karola i Camilli. Głównych bohaterów trudno polubić. Camilla chce mieć wygodne życie u boku męża i być w centrum uwagi Karola. „Książę kochał tylko siebie, a Camilli potrzebował, by go utwierdzała w przekonaniu, że jest wielki, wspaniały. I rozkoszny.” Camilla przez autorkę przedstawiona została w najlepszym świetle. W rzeczywistości to manipulantka, która odradzała księciu każdą kobietę, która mogła zagrozić romansowi. Wybrała mu na żonę taką, która według niej miała nie interesować się ich romansem, nie mieć odwagi go przerwać. „Królowa matka zachłysnęła się pomysłem wyswatania wnuka z wnuczką przyjaciółki.” Diana przedstawiona jest jako trzpiotka, głupiutka, bez żadnych zainteresowań. „Z nikim nie znajdowała wspólnego języka.” Nie rozumiała pasji Karola, byli niedobraną parą. Książek o Dianie i Karolu powstało wiele, warto poznać i tę. Czyta się szybko.

Doskonała, napisana lekkim piórem, powieść historyczna. Dzięki Autorce miałam możliwość poznania czwartej żony króla Władysława Jagiełły – Zofii Holszańskiej. Postaci mało znanej, porównując z innymi polskimi władczyniami. Jednak jej rola w historii polski była bardzo ważna, to dzięki niej zawdzięczamy ciągłość dynastii Jagiellonów na polskim tronie. Sonka była litewską księżniczką, spokrewnioną z wielkim księciem litewskim Witoldem. W 1422 roku w Nowogródku poślubiła Władysława Jagiełłę i przeszła z prawosławia na katolicyzm. Została ochrzczona i otrzymała imię Zofia. Przybywając na Wawel była młodą, siedemnastoletnią, zagubioną dziewczyną, nie potrafiącą czytać ani pisać. Niemniej była ona kobietą bardzo inteligentną, szybko uczącą się, doskonale potrafiącą reprezentować swój kraj na arenie międzynarodowej. Wyróżniała się nieprzeciętną urodą, była kobieca i namiętna. Głównym zadaniem, jakie miała do wykonania jako młoda małżonka siedemdziesięcioletniego króla było danie mu męskiego potomstwa. I tak się też stało, została ona matką trzech synów, jeden niestety zmarł w dzieciństwie. Władysław Jagiełło nie traktował Zofii jako partnerki życiowej i królowej władanych przez niego ziem. Spędzał z nią niewiele czasu, czuła się ona zaniedbywana i samotna. Ciążyła jej wyznaczona, drugoplanowa rola, pragnęła być traktowana zgodnie ze swoją funkcją, oczekiwała szacunku zarówno ze strony męża, jak i jego doradców oraz szlachty. Bardzo męczyły ją również niezliczone intrygi nieprzychylnego jej osobie kardynała Oleśnickiego. Największym ciosem, który został zadany jej jako królowej, było posądzenie jej o cudzołóstwo, a jej dzieci o bycie bękartami. Książka napisana jest chronologicznie, każdy rozdział opowiada o kolejnym roku z życia królowej. Użyta narracja pierwszoosobowa pozwala dostrzec przemianę, jaka zaszła w Zofii na przestrzeni lat. Z przestraszonej, niepewnej siebie księżniczki przeobraziła się w silną, pewną siebie królową, która nie bała się walczyć o przyszłość swoich dzieci, swoje miejsce na Wawelu, bez trwogi odpierała knowania jej politycznych przeciwników. Powieść wywołuje emocje i skłania do refleksji, jak mało znaczyła w opisanych czasach kobieta - matka, żona, a nawet królowa. Książkę warto przeczytać, aby przypomnieć sobie ważne wydarzenia z historii polski, poznać jedną z ważniejszych kobiecych postaci historycznych, która miała bardzo ważny, lecz niedoceniany wpływ na ciągłość dynastii Jagiellonów, a co za tym idzie, losy Rzeczypospolitej .

Imponująca wiedza pana Michała. Ze skromnych, surowych źródeł historycznych stworzył żywy wielce prawdopodobny, żywy obraz możliwej historii. Zabiegi jakich tu pan Kubicz dokonał opłaciły się z nawiązką. Każada postać ma swoją osobowość oraz jest zapamietywalna (co przy Rzymskich oryginalnych imionach wcale nie jest takie oczywiste). Bardzo długo czytałem tę książkę ale podobała mi się na tyle, że na pewno śięgnę po kolejne powieści autora.