Zabójca demonów

Moje pierwsze spotkanie kilka miesięcy temu z N. Longiem należało do jednych z najlepszych, wampirzyca Ulryka dalej znajduje się wysoko w moim rankingu serii kronik. To wrażenie nie uległo zmianie, gdzie zastępując W. Kinga w opowieściach o Gotreku i Feliksie zaskoczył mnie równie pozytywnie prowadząc kolejny tom w ciekawy sposób. Historia w "Zabójcy Orków" zapowiadała się dla mnie typowo, najazdy, walka z kolejnym potężnym watażką na końcu - nic bardziej mylnego, więc unikając spoilerów tutaj skończę pozostawiając niedosyt w kwestii opinii na temat samej fabuły. Sam warsztat autora - dla mnie poezja, ale nie w poetyckim tego słowa znaczeniu. Dużo akcji, dużo krwi, nawet smutne fragmenty, widać, że Pan Long umie w Warhammera jak mało kto, a będąc w trakcie kolejnej książki tylko się w tym utwiedzam.

Dobra była ta zmiana autora gotrekowej sagi. Co prawda Nathan Long nie zamienił jej w jakieś niebywałe arcydzieło, ale zniknęły jednak te dłużyzny z wiecznymi rozterkami Feliksa, które były przecież nieszczególnie głębokie, a za to zdecydowanie nudne. Akcja na Czarnej Arce momentami aż za bardzo spektakularna, najlepiej wygląda w momentach, gdy mieszają się w nią skaveni.

Jest to bardzo dobra książka. Która me jedną naprawdę dużą wadę. Jak wiele lat temu tamu próbowałem pierwszy raz zacząć czytać tą książkę niestety nie dałem rady przebrnąć przez początek bo nie rozumiałem w ogole świata warhammera 40k wystepujacych tam pojęć i postaci. I pewnie wiele nowych osob probujacych czytac ta ksiazke robi ten sam blad i sie zraza bo powinny niestety sprobowac wpierw obejrzec pare filmikow na youtubie by chociaz zrozumiec jak ten swiat wyglada i jak jest skonstruowany. Bo bariera wejscia jest dosyc wysoko postanowiona i ogolnie pisarze zakladaja ze ksiazka jest pisana dla fanow tego gatunku. Ale bardzo polecam bo to jedna z lepiej napisanych ksiazek w40k.

Kolejna naprawdę udana część Przygód mojego ulubionego krasnoluda w kronikach. Książka świetnie spisała się w kwestii przygodówki, opartej tym razem na wąskim wycinku Imperium. Niby prosta sprawa - smok, zemsta, miłość, ale wszelkiego rodzaju dodatki do tej historii sprawiają, że przestaje być ona taka banalna jak się zapowiada. Mocne 7/10, kontynuacja serii zdecydowanie nie odstaje od pozostałości.

Książka dobrze rozbudowała charaktery oraz historie głównych postaci, natomiast zawiódł mnie zupełnie niezrozumiany koniec tego tomu. Miałem wrażenie, że ostatni rozdział rozwijał wątki, które powinny być wprowadzone wcześniej bądź w pierwotnym planie miały zostać wprowadzone, ale zostały skrócone przez nieznany nam przymus/ograniczenia lub samo lenistwo autora. Książkę czyta się dobrze, natomiast w porównaniu do tomu 1 gdzie chaos i tempo akcji wpasowywały się do koncepcji okrutnej i nieprzewidywalnej wojny w pierwszych rozdziałach, to w przypadku ostatniego rozdziału tomu drugiego wypada ten koncept mizernie, ponieważ nie jest to wprowadzenie do świata WH 40K, a kontynuacja historii, której podłoża nie poznaliśmy (piszę tutaj o Pani Inkwizytor i jej "przeznaczeniu" [w trochę w mniejszym stopniu tyczy się to również wątku Eldarów]).

Szczuroludzie przedstawieni zost pokazani w naprawdę ciekawy sposób. Najbardziej zaciekawiła mnie ich mentalność. Ich podziemne imperium i cała ta atmosfera paranoi, każdy Skaven wszędzie widzi spiski i zdradę, zawsze ktoś jest winny ich porażek, nigdy oni sami. Ta ciągła podejrzliwość wobec siebie nawzajem sprawia, że są jednocześnie zabawni i niebezpieczni.

Herezji Horusa ciąg dalszy. Pierwsza część cyklu czyli „Wywyższenie Horusa” uważam za świetną, niestety miałem spore obawy jako że rzadko udaje się utrzymać poziom w kolejnych częściach które siłą rzeczy są częściami środkowymi. Bez owijania. Udało się. Jest nawet lepiej. Horus który w pierwszej książce jest bardziej symbolem niż bohaterem tutaj jest już konkretną postacią z krwi i kości z konkretną historią i motywacją. Książka ma o wiele większy rozmach niż część pierwsza, o wiele mroczniejsze wątki i co ciekawe zważywszy że piszą różni autorzy - czuć podobne pióro, a jednocześnie całość jest lepsza od jedynki, co pachnie vibem „Imperium Kontratakuje”. Pierwotnie miałem przeczytać tylko 3 części serii, ale już zamówiłem kolejne dwie a w planach jeśli ogólnie (dopuszczając drobne wpadki) poziom się utrzyma pewnie skończy się na tym, że łyknę całą kilkudziesieciotomową serię. Ku chwale Imperatora.

Herezji część trzecia. I zaczynam mieć problem, ponieważ pierwsza była super, druga była świetna, aż tu nagle zaliczamy spadek formy (acz może to kwestia innego autora). Uno - bohaterowie schodzą na dalszy plan a na czoło wysuwa się herezja i wyczekiwana wojna między prymarchami. I tutaj pojawiają się schody, ponieważ nagle rozwój bohaterów pada na twarz (a w zasadzie go nie ma), motywacja znika i rzeczy dzieją się po prostu „bo tak”. Logika gdzieś uleciała, autor za to przechodzi sam siebie w opisach wojny które są świetne. Problem tylko w tym, że dość bezemocjonalne. Książka ma momenty, wątek istot z Osnowy nadal cudownie horrorowy i dostarcza, trochę śmierdzi za to nagła magiczna przemiana Horusa z wzorca cnót wszelakich w szalonego mordercę socjopatę. Czyta się to nadal świetnie jednak nie wiem czy byłbym w stanie przeczytać całą seria, zwłaszcza że na ile rozumiem poszczególne partie książek mają tendencję to dziania się w tym samym czasie.

Świetne przedstawienie narcystycznego Fulgrima jego uczuć postawy jak po woli poddaje się pod władzę demona Slaanesha i jak się to dla niego skończyło. W książce przedstawieni są też zwykli ludzie głównie upamiętniacze poddający się powoli chaosowi. Do tej książki podchodzę już drugi raz za pierwszym razem osoba tłumacząca spolszczyła część imion także mamy zamiast Mariusa-Mariusza, Juliusa-Julisza aż w pewnym momencie miałem wrażenie że Fulgrim stanie się Frankiem a Horus Heńkiem co mnie zniechęciło do książki. Na szczęście wydawnictwo Copernicus nie popełniło tego błędu co pozwoliła zachować urok całej historii

Wydawać by sie mogło, że ucieczka jednego okrętu floty, w dodatku mocno okaleczonego to nie jest dobry materiał na powieść. A jednak. Obserwujemy, znane już z poprzedniego tomu Herezji, wydarzenia ale tym razem oczami Kapitana Garro. Ciężko ranny Astartes trafia na niewielką fregatę by odkryć okrutny plan Mistrza Wojny, odnaleźć wiarę w Imperatora i uciec w odnowę, by ostrzec Terrę i władcę ludzkości przed zdradą Horusa. Przygotujcie sie, bo z czeluści Osnowy wychodzą sługi spaczenia by rozsiewać zarazę i zniszczyć ludzkość. Chyba najbardziej mroczna, póki co, cześć cyklu.

Nie zwykłem pisać opinii na temat książek z uniwersum Warhammera. Mam wrażenie, że to męski odpowiednik kobiecych powieści posuwisto zwrotnych, więc ograniczam w tym zakresie swoje recenzje do absolutnego minimum, w którym zawieram wyłącznie pozycje wyróżniające się na tle reszty, by oszczędzić reszcie ludzkości zażenowania. Niemniej, dla mnie - sądząc po ocenach jestem jednym z nielicznych - taką pozycją była Bitwa o Otchłań. To nie bogata fabuła, pchnięcie rozwoju wydarzeń o kilka kamieni milowych, ani mistrzowskie zdolności pisarskie autora mnie do tego skłoniły. Nie ma tu żadnej z tych rzeczy. To wyłącznie kilku głównych bohaterów, astartes, sprawiło, że się do tego zabrałem. Każdy z nich był wyjątkowy na tle swojego legionu. Skrall, z Pożeraczy Światów. Kapitan legionu, w którym na równi z honorem stawia się prostą żądzę i zdolność przelewania krwi, finalnie był w stanie nad sobą zapanować, był w stanie poskromić własne słabości będące czymś więcej niż tylko rozterkami, a wynikającymi wprost z genetyki mankamentami, z którymi każdy jego brat musiał się mierzyć, a właściwie walczyć i każdorazowo ulegać. Z maszynki do mięsa stał się łowcą, taktykiem, który własną siłę i furię strącił z tronu zwierzchnictwa wprost w swoją dłoń, czyniąc zeń narzędzie. Jeden tylko Pożeracz Światów ocalił wygraną walką z samym sobą miliony, jeśli nie miliardy istnień i zmienił tor wydarzeń, jakie miały rozegrać się w galaktyce. Niesamowicie spodobał mi się ten efekt motyla. Syn, który przerósł prymarchę, rzeźnik, który ocalił niezliczonych, być może w liczbie przerastającej nawet żniwo zbierane przez własnego ojca. Cestus, z Ultramarines zmienił nieco moje spojrzenie na synów w błękitnych pancerzach. Dotychczas miałem ich za najbardziej oklepany, najnudniejszy, niczym nie wyróżniający się zakon. Teraz widzę ich wartość nieco inaczej. Gdyby nie to, że Cestus był właśnie z Ultramarines, cały legion by przepadł, a wraz z nim większość szans na ocalenie Imperium. Tam, gdzie inni nie mają odwagi zachować spokoju chwytając za broń, tam Ultramarines potrafią powiedzieć: to trzeba usiąść na spokojnie. Gdyby nie to, że znamy ich prymarchę, powiedziałbym, że ich genoziarno pochodzi od Marka Aureliusza lub Epikteta. Podczas swojej drogi Cestus przeszedł wiele prób, w połowie książki zacząłem zastanawiać się, czy byłoby mnie stać na to samo, pod koniec nie miałem już co do tego złudzeń. Ostatnią postacią, która zasługuje na wyróżnienie jest bez wątpienia Mhotep z Tysiąca Synów, próba której został poddany nie była łatwiejsza od próby Skralla czy Cestusa, powiedziałbym nawet, że pomimo, że cechowała ją najmniejsza ilość rozterek, sam akt podjęcia decyzji był zdecydowanie najtrudniejszy. Mhotep dochował wierności i walczył za tych, którzy się od niego otwarcie odwrócili, gardzili nim, wprost mu grozili i na każdym kroku okazywali mu brak szacunku. Jedynie Cestus był w tym stonowany, ale nawet jemu nie udało się zachować neutralności. Próba Mhotepa kosztowała go najwięcej, a mimo to jej wpływ na rozwój zdarzeń zarówno w skali mikro, jak i makro, był najmniejszy. Na tym polega jego tragizm, umarł już za życia, zepchnięty na boczny tor, opuszczony, dokonał najwyższej ofiary, a finalnie nie miało to niemal żadnego znaczenia i nikt z pozostałych bohaterów, o ile w ogóle ktokolwiek, nie pomyślał o nim ani sekundy w epilogu. To, czego brakuje tej książce, to wyraźne pchnięcie naprzód Herezji Horusa, stanowi ona jakby most pomiędzy jednym kluczowym wydarzeniem, a drugim. Dlatego też obniżam ocenę do 8/10, jednak bez wątpienia jest to jedna z najlepszych części, jakie dotychczas poznałem.

Starannie wykonany podręcznik do systemu RPG osadzone w pięknym, mrocznym i rozbudowanym świecie. Opisy realiów czyta się ciekawie, ilustracje wspaniale oddają klimat Warhammera. Oczywiście, mechaniki rozgrywki mogą być nużące dla przeciętnego czytelnika, ale nie zapominajmy - ta książka to podręcznik do gry, a nie powieść fantastyczna!

No muszę, niestety, obniżyć ocenę tej książki, a to wszystko przez zakończenie. Wiem, to taki mały spojler, ale cała historia, chociaż osadzona na długo przed herezją Horusa, jest ciekawa i rzuca nowe światło na Krucjatę, Imperatora i tworzenie Legionów, kończy sie... "na szybko". Jakby autorowi brakło pomysłu na dokończenie jej i z jakiegoś powodu, musiał natychmiast ją przerwać. Szkoda, bo miała potencjał na, kolejną, epicką historię, a tak narobiła nadziei i... skończyła sie. Niemniej warto, warto poznać historię Kalibanu i Mrocznych Aniołów, bo jest tego warta.

Warhammer - najlepszy system RPG, mroczne fantasy, fajnie wchodzace jak złoto w nasze PL dusze. Polecam! Zapomniałem, że czytałem chore ilosci fantasy za dzieciaka, pora je pododawac... Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

,,Gwiazdozbiór kata" Rafał Dębski. Drageus Publishing House (Drageus Fantasy) 2024. Skoro wciąż mam apetyt na polskie fantasy, to i dobrze, że mam co czytać. ;) A tu akurat ciekawie wyglądających ponad sześćset stron. Zaczynam recenzyjny raport. *** Strony 9-29 Dżuma i schizofrenia. Lepki mrok. Bohater / antybohater beznamiętnie morduje całe miasta i rozmawia z duszą swej zmarłej ukochanej, która zagnieździła się w jego umyśle. Przynajmniej tak to wygląda na ten moment. Strony 29-93 Kat i prostytutka. Tragiczny finał, który autor zaskakująco szybko zdradza. Masowe mordy zarazą i chęć wymierzenia kary oprawcy dziecka? Przecież zarażone szczury, które spuszczał z smyczy zabijały i dzieci. Trochę haczy, autor zapewne wyjaśni później ten rozdźwięk, ale póki co... Haczy. Strony 93- 164 Wojna. Stefan Batory wadzi się z Iwanem Groźnym, a nasz bohater / antybohater zaciąga się do piechoty wybranieckiej (oblężenia Pskowa 1581/1582) w ramach poszukiwania degenerata. Zacnie. Przyznaję, obawiałem się, że łotr w ramach szlacheckiej solidarności uniknie kary. Oblężenie i pościg przypadły mi do gustu. Lubię takie opowieści. Lubię taki styl. Z Blanką mam problem. Może się do niej przekonam za rozdział lub dwa. Strony 165-196 Jak już przestał mnie uwierać, to polubił wyprawy z gwałcącymi kozakami. Skończy się tak, że przybiję piątkę z Blanką, a bohatera/antybohatera potraktuję czekanem. O! Prawdziwy demon! Dwadzieścia trzy lata? Dałem się podejść autorowi jak dziecko. Z Stefanem Batorym o Vladzie Palowniku. Smaczne wstawki postaci historycznych w mrocznej baśni. Lubię takie opowieści. Lubię taki styl. Co będzie dalej? Strony 196-292 Czeska Praga, horoskopy i goscina u cesarza. Uwierający, bo nikczemny zbyt często, bohater. Mrok. Broń. Przygoda za przygodą. Michael Moorcock często tak pisał (chociażby ,,Żołdak i zło świata"). To komplement. Duchy, medium i gorzka prawda. Lubię takie opowieści. Lubię taki styl. Co będzie dalej? Strony 292-352 Wspomnienie i wrocławski werbunek. Ot, zwykła wiedźmińska robota. No, trochę nie do końca zwykła. Po co gildzie katów była ta cała tajna starożytna praktyka? Sztuka dla sztuki? Rozstanie bez pożegnania. Czy padną odpowiedzi? W niejednym przypadku mielibyśmy tu koniec opowieści (coś się zamknęło, coś się otworzyło), a tu mamy półmetek. Jest więc szansa na satysfakcjonujące odpowiedzi. Jest i szansa na kilka sprawnych zwrotów akcji. No to chyba wypada czytać dalej? 😉 Tylko ostrożnie recenzować i raportować! Nie można wszak psuć czytelnikowi przyjemności czytania, zdradzając zbyt wiele. Strony 355-438 Retrospekcje. Uczelniane retrospekcje. Słowa, które już padły, padają ponownie w szerszym kontekście. Interesujące... Szantaż bronią biologiczną masowego rażenia. Dla poczucia władzy i gorzkiej przyjemności dumnego wyobcowania? No i długowieczności. Krok po kroku ku tragedii i z żalu / gniewu / tęsknoty w masowego mordercę. Strony 441-483 Retrospekcje. Kozackie retrospekcje. Wykluczony tułacz. Istotnie! Od dziesięcioleci nie śniłem o lataniu. Ostatni raz... chyba w połowie lat 80tych XX wieku! Jak to fantasy do mentalnej autolustracji zmusza. I zrobiło się poważnie. Refleksyjnie. Trochę smutno. Ech, życie... Strony 487-564 Znów chronologicznie. Szatańskie interesy Strony 567-620. Zaskoczenie. Zaskoczenie. Duże zaskoczenie. Bardzo duże zaskoczenie! Tak, cywile mieli prawo złorzeczyć. Mieli prawo czuć się zdradzonymi i porzuconymi. Na 614 stronie autor trochę mnie sprowokował. Zjeżyłem się. Pieścią w stół chciałem uderzyć. Patrzcie Państwo, niby ,,tylko" ( ;) ) fantasy, a potrafi uszczypnąć. Wygaszenie opowieści. Nieuchronne wygaszenie... Koniec. *** To była podróż pełna magii. Gorzka i brutalna. I smutna. I niecodzienna. Bywało, że Jakub uwierał, a Blanka drażniła, ale ostatecznie ramię w ramię walczyliśmy pod Pskowem, tropiliśmy Winiewskiego i szukaliśmy odpowiedzi w wielu miejscach. To była podróż, której się nie żałuje. Podróż, która kończy się na półce z ulubionymi powieściami fantasy.

Jedna z pierwszych książek, jakie kupiłem (w zasadzie w ciemno — wiedziałem tylko, że to fantasy), i jedna z tych, które w ogóle wprowadzały mnie do świata fantasy. To lekka i całkiem przyjemna powieść, z motywem drogi i zemsty, okraszona humorem, który jednak nie każdemu przypadnie do gustu. Po latach sięgnąłem po nią ponownie i nie zestarzała się najgorzej. Zaznaczam jednak, że może przemawia przeze mnie nostalgia. Mimo to było na tyle dobrze, że w odmętach internetu dotarłem do oferty kupna drugiego tomu, na który właśnie czekam! Kurier w drodze :)

Szybka calkiem niezla ksiazka z akcja przyjemnie sie czytalo. Ja to nie mam pojecia jak ludzie oceniaja bo czytalem totalne grafomanskie gnioty i ludzie duzo wyzej oceniali niz ta ksiazke. A tu naprawde mozna dac solidna 7. Jak inni oceniaja duzo slabsze ksiazki na 7-8 to czułbym sie zle dajac nawet 6. Opowiadania na rownym poziomie nie bylo nic zlego. A nie jestem jakims wielkim fanem diablo. Calkiem niezla fantastyka. Takie opowiadania na wieczor w stylu dnd. Ta ocena 6.2 to jakies kuriozum bo ksiazki z wyzszymi ocenami to czesto grafomanstwo wyzej oceniane przez fanow jakiegos universum.

Książka jako całość trudna do jednoznacznej oceny, bo opowiadania są sobie nierówne. Niemniej, każde wybrzmiewa - niektóre ciszej, niektóre głośniej. Jak już zaczniecie i skończycie takie, które siądzie na maxa, to niemówione, że kolejne utrzyma poziom. W każdym razie bawiłem się całkiem dobrze.

Swoją przygodę z Jigiem zaczęłam od tomu drugiego, bo pierwszy był niedostępny tam gdzie akurat kupowałam książki. Jednak nie przeszkadza to w zupełnosci w czytaniu. Od razu na początku po krótce dowiadujemy się też, co działo się w poprzedniej części. Ogólnie książka jest fajna i napisana z poczuciem humoru. Fabuła zawarta w niej jest prosta i przewidywalna. Książka idealna gdy ma się ochotę na coś z fantastyki nie wymagającego od nas zbyt intensywnego myślenia😁 Takie czytadełko😄 Jednak parę minusów też się znajdzie🙃 Momentami dłużyło mi się czytanie. Za dużo wędrówki a za mało akcji. Zdecydowanie ciut za długa ta książka, ma 430 stron i dopiero ok 150 ostatnich stron to fajna akcja😅 Początkowo denerwowały mnie też rozdziały pisane raz z perspektywy Jiga a raz z perspektywy Veki. Tym bardziej, że początkowo Veka dosyć mocno irytuje czytelnika. Jednak wraz z rozwojem wydarzeń w książce, widać zachodzące w niej zmiany i powoli zaskarbia sobie sympatię (przynajmniej ja tak uważam 😁) Niedługo na pewno sięgnę po kolejny tom, bo jestem ciekawa dalszych losów goblina Jiga i jego ognistego pająka Ciapka😄

Dawno temu, kiedy magowie Sanktuarium wciąż byli podzieleni na klany, jeden z klanów aby stać się najpotężniejszym zaczął trenować sztukę przywołania. Oczywiście najłatwiej było przyzwać demony i tak oto Vizjerei zaczęli swoją drogę ku upadkowi. Zanim jednak do tego doszło, jeden z nich – Bartuc, osiągnął w swej dziedzinie mistrzostwo, do tego stopnia, że nawet Wielcy Źli liczyli się z jego działaniami i dawali na nie swe przyzwolenie. Bartuc mordował niewinnych, a jego celem było zniszczenie Viz-jun, starożytnego miasta, które Vizjerei zajęli na swoją siedzibę. Bartuc pożądał co raz to większej mocy i uważał, że w Viz-jun ją odnajdzie. Z każdą rzezią, którą urządził, z każdym krwawym odniesionym zwycięstwem, nasączał on swoją zbroję krwią i kolejnymi czarami, do tego stopnia, że w pewnym momencie zbroja przejęła kawałek jego duszy, osobowości i wspomnień. Kiedy więc Bartuc został zabity przez swojego brata Horazona, zbroja pozostała… Po wielu latach, grupa poszukiwaczy przygód odnajduje pewien grobowiec, a w nim … zbroję Bartuca, która przeleżała w nim tyle lat, czekając na właściwą osobę… Fabuła bardzo ciekawa, osadzona w czasach kiedy Wielcy Źli zostali wygnani do Sanktuarium. Spotkać możemy w książce wiele postaci z gier, jak chociażby Atma, czy kapitan Meshif. Troszkę brakowało mi tutaj wartkości akcji, różnorodności postaci, wtrącania się aniołów, ale mimo to czytałem z dużą przyjemnością.