Z głową pod dywanem

Name: Z głową pod dywanem
Rating: 7,3 (17 reviews)
Author: Anna Onichimowska
ISBN: 9788365230140

Anna Onichimowska

7,3 / 10

17 ocen

2 opinii

Wydawnictwo Ezop

Wydawnictwo: Wydawnictwo Ezop Cykl: Bulbes i Hania Papierek (tom 2) literatura dziecięca

48 str.

Kategoria:: literatura dziecięca
Format:: papier
Cykl:: Bulbes i Hania Papierek (tom 2)
Data wydania:: 2017-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2017-01-01
Liczba stron:: 48
Czas czytania: 48 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788365230140

Na spotkaniu z Panią Pisarką dzieci opowiadają, kim chciałyby zostać, jak dorosną. Bulbes i Hania też zabierają głos. Jedno z nich nie boi się przyznać do swoich marzeń, drugie nie tylko ich się wstydzi, ale dołącza do chóru szyderców. Wzajemne relacje obojga zdają się nie przetrwać tej próby. Gdzie jest granica między kłamstwem a pominięciem prawdy? Jak ważna jest lojalność? I jaką rolę w całej tej historii odegra tajemniczy mieszkaniec przestrzeni pod dywanem?
"Z głową pod dywanem" to druga, po "Prawie się nie boję..." część autorskiego cyklu Anny Onichimowskiej „Bulbes i Hania Papierek”.
Książka "Prawie się nie boję…" zdobyła Wyróżnienie literackie w konkursie „Książka Roku 2016” Polskiej Sekcji IBBY.

Średnia ocen

7,3 / 10

2 opinii 17 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Z głową pod dywanem w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Z głową pod dywanem

Średnia ocen

7,3 / 10

17 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

0 ocen

6 ocen

9 ocen

0 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

483

370

Kokos

21.09.2018

8 / 10

Na półkach: , ,

Kolejna książka z serii o Bulbesie i Hani Papierek. Pierwsza dotyczyła strachu, druga (jeśli już miałabym wybrać jedną rzecz) skupia się na wstydzie. Porusza trudny temat relacji międzyludzkich i tego, jak jesteśmy postrzegani przez innych, ale też prób zdefiniowania i obrony swojego "ja". Bulbes ma odwagę nie poddać się owczemu pędowi i podkreślić swoją indywidualność. Podczas gdy wszyscy chłopcy chcą robić w życiu to samo, Olaf chciałby zostać kucharzem. Dzieci się z niego śmieją i chłopiec szybko żałuje, że powiedział prawdę. Zwłaszcza, że śmiała się też Hania, która ulega presji społecznej i woli udawać wpasowanie się w grupę niż narazić się na drwiny. Drugim ważnym tematem jest konflikt między nimi i próby dojścia do zgody.
Jak widać, podjęte w tej niepozornej objętościowo książce tematy są trudne, ale niezwykle istotne dla dorastającego człowieka (a i dorosłemu mogą dostarczyć podstawę do rozmyślań). Sama historia napisana jest swobodnie, bez tworzenia nadmiernego napięcia, wątki poboczne rozładowują sytuację. Całość jest ciekawa i bardzo przyjemnie się czyta, głównie dzięki plastycznemu językowi i wspaniałym skojarzeniom Autorki.
Do polecenia właściwie każdemu, bez względu na wiek i niezależnie od tego, czy się jest rodzicem.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

34 użytkowników ma tytuł Z głową pod dywanem na półkach głównych

Przeczytane 22
Chcę przeczytać 12

10 użytkowników ma tytuł Z głową pod dywanem na półkach dodatkowych

Posiadam 2
2018 2
Bruno 1
Stotytel 1
2020 1
Literatura dziecięca 1
Martyna i Juliusz 1
Dla szkrabów 1

Inne książki autora

Więcej

0,0

Król Wafelek Anna Onichimowska

7,6

Dom na odludziu Kasia Kołodziej, Anna Onichimowska

Okładka książki 12 opowieści o przyjaźni. Polscy autorzy o tym, jak tworzyć dobre relacje Liliana Bardijewska, Liliana Fabisińska, Agnieszka Frączek, Emilia Kiereś, Anna Onichimowska, Marcin Pałasz, Eliza Piotrowska, Tomasz Plebański, Anna Sójka, Aleksandra Struska-Musiał, Barbara Supeł, Kazimierz Szymeczko

9,4

12 opowieści o przyjaźni. Polscy autorzy o tym, jak tworzyć dobre relacje Liliana Bardijewska, Liliana Fabisińska, Agnieszka Frączek, Emilia Kiereś, Anna Onichimowska, Marcin Pałasz, Eliza Piotrowska, Tomasz Plebański, Anna Sójka, Aleksandra Struska-Musiał, Barbara Supeł, Kazimierz Szymeczko

8,3

Dwa domki Magdalena Kozieł-Nowak, Anna Onichimowska

Okładka książki 12 supermocy. Polscy autorzy o tym, jak budować poczucie własnej wartości Liliana Bardijewska, Anna Czerwińska-Rydel, Liliana Fabisińska, Agnieszka Frączek, Emilia Kiereś, Małgorzata Kur, Anna Onichimowska, Marcin Pałasz, Eliza Piotrowska, Anna Sójka, Aleksandra Struska-Musiał, Kazimierz Szymeczko

8,9

12 supermocy. Polscy autorzy o tym, jak budować poczucie własnej wartości Liliana Bardijewska, Anna Czerwińska-Rydel, Liliana Fabisińska, Agnieszka Frączek, Emilia Kiereś, Małgorzata Kur, Anna Onichimowska, Marcin Pałasz, Eliza Piotrowska, Anna Sójka, Aleksandra Struska-Musiał, Kazimierz Szymeczko

8,7

Masia Czarownica Anna Onichimowska

8,4

Listy od Jaśka Anna Onichimowska

więcej

Anna Onichimowska

Anna Onichimowska (ur. 28 stycznia 1952 w Warszawie) - poetka, prozaik, dramatopisarka, autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz scenariuszy radiowych, telewizyjnych i filmowych, w latach 1995 - 2003 przewodnicząca polskiej sekcji IBBY (International Board on Books for Young People), obecnie członek zarządu.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pierwszaki z kosmosu

Rafał Witek

Lektura w pierwszej klasie mojej córki, na szczęście nie żadna "Czarna owieczka" itp. Bardzo przyjemne historyjki o dzieciach w pierwszej klasie, które w swoim gronie mają dwa urocze ufoludki. Codzienne i odświętne sytuacje opisane w miły dla ucha sposób. Połknęłyśmy w trzy wieczory.

Bravo26

ocenił na 7 6 miesięcy temu

Sanatorium

Dorota Gellner

Uwielbiam tę książkę. Zarówno za humor, grubą kreskę, jaką pisane są poszczególne charaktery, klimat uzdrowiska, jaki utworzyła Autorka, a także za ilustracje świetnie wpasowujące się w wariacki, niekrzesany i nieujarzmiony świat seniorskich losów sanatoryjnych. Borowina, werandowanie, baseny i wanny, wieczorki zapoznawcze i pożegnalne, tańce, gimnastyki, rowerki, oświadczyny i flirty towarzyskie - oto esencja sanatoryjnego grafika. Panie się stroją, panowie prężą, wszyscy mają czas na rozmowy i poznawanie siebie (a raczej tej wersji siebie, która ma być najkorzystniejsza dla otoczenia). Humor, dowcip, dystans i znakomity zmysł obserwacyjny, który urzeka od pierwszego utworu (czyli "Wtorek i zapoznawczy wieczorek"), aż po ten ostatni, gdy po tygodniowym turnusie żegnamy się z naszymi bohaterami. Żart, zawsze smaczny, choć czasem dotkliwy, cała galeria zróżnicowanych, ale zawsze dobrze widocznych charakterów, a także nastrój sanatoryjnych scenerii dobrze wpływają na czytelnika. Mam jednak jedną wątpliwość: czy młody słuchacz lub czytelnik tego świetnego dzieła zrozumie i złapie choć ułamek dowcipu Autorki dotyczącego humoru sanatoryjnego? Podejrzewam, że najlepszymi u najwdzięczniejszymi odbiorcami tej pysznej historii będą jednak dorośli czytelnicy.

BuchBuch

ocenił na 8 1 rok temu

Prawie się nie boję...

Anna Onichimowska

To pierwsza część serii, gęsto i barwnie ilustrowana pozycja o dziecięcych lękach, które czyhają w różnych zakamarkach wyobraźni i w emocjach. Ważne jest żeby w tych lękach nie czuć się samotnym, aby mieć kogoś z kim można te strachy dzielić, przeganiać i rozwiewać. Strach jest nieodłącznym elementem naszego życia, boimy się w różnych obszarach, ważne jest aby te strachy racjonalizować, poddawać trzeźwej weryfikacji i nie dawać się wciągać w ich spiralę. Trzeba rozmawiać, szukać sposobów i pomocy u innych. Pewien chłopiec zwany Bulbesem, a właściwie Olaf boi się, że jego mama nie odbierze go ze szkoły, zostanie sam na ulicy, bo pani nie może z nim dłużej oczekiwać na rodzica. Martwi się czy mama dotrze, czy coś jej się przytrafiło po drodze, czy o nim nie zapomniała? Oczywiście powód spóźnienia był prozaiczny - korki, ale chłopiec już zbudował sobie otoczkę ze strachów i lęków i kiedy zobaczył mamę wylał na nią gniew. Mama też się bała, nie lubiła się spóźniać i wysłuchiwać narzekań pani nauczycielki - że znowu musiała dłużej zostać z Bulbesem. Pewnego razu Bulbes poznaje Hanię Papierek co okazuje się bardzo pozytywnym doświadczeniem, bo jego lęki znacznie zmienią swój ciężar. Co dalej z lękami, co stanie się z największym z nich. Czy znajomość z Hanią rozwinie się. Jak dadzą sobie radę mama i Bulbes? Zachęcam do przeczytania, bo to bardzo ciekawa pozycja, przybliżająca w nowatorski i nie oczywisty sposób podstawowe emocje i sposoby radzenia sobie z nimi.

Agnieszka

oceniła na 7 7 lat temu

Kto z was chciałby rozweselić pechowego nosorożca?

Leszek Kołakowski

Wow, wielkie WOW! W zabawny (bo jak inaczej nazwać fakt, że nosorożec płacze, bo nie umie latać?) sposób o tym, że należy doceniać to, co się ma, a gonitwa za tym, co nie ma szans się spełnić, grozi tylko bólem i nieszczęściami. Dawno nie czytałam tak dobrego tekstu.

palalela

oceniła na 10 5 lat temu

O Kamilu, który patrzy rękami

Tomasz Małkowski

To nie jest książka idealna, ale jedyna jaką znam dla dzieci o niewidomym dziecku. Dziecku, które jest szczęśliwe, ma wspierającą rodzinę* i bardzo niewielu rzeczy się boi. Dialogi są trochę nierzeczywiste, za to często zabawne. Czas poza czasem, bo niby relacje międzyludzkie jak w latach sześćdziesiątych, ale technologia nam współczesna. Ilustracje Joanny Rusinek cudownie lekkie i żartobliwe. Ciekawi mnie tylko, jak odebrałyby tę opowieść niewidome dzieci, a jak ich rodzice, widzący lub nie. Mój Drugorodny bawił się świetnie. *Oprócz cioci Helenki, która wspiera jak taran, jeńców nie uznając

Ktosia

oceniła na 7 9 miesięcy temu

Jak przekręcać i przeklinać

Michał Rusinek Joanna Rusinek

Dzieci mają to do siebie, że mimo zaangażowania w zabawę potrafią jednym uchem wyłapywać słowa, zdania wypowiadane przez dorosłych. Później ( w najmniej spodziewanym dla tych dorosłych momencie) próbują wtrącać zasłyszane wyrazy. Czasami dochodzi do zabawnych przejęzyczeń, bo mały człowiek nie włada jeszcze językiem ojczystym dość sprawnie, np. pucho marna zamiast puchu marny. I o tym jest kolejna książka Michała Rusinka. W formie wierszyków i limeryków autor przedstawia wpadki językowe najmłodszych. Pełne niewymuszonego humoru ilustracje (jak zawsze fantastyczne) przygotowała siostra autora- Joanna Rusinek.

Zaczytana Jakubowska

oceniła na 6 11 miesięcy temu

Mój przyjaciel Stefan

Eva Lindström

Totalnie zakręcona, odjechana i surrealistyczna. Takie historie w książkach dla dzieci lubię najbardziej! Dlatego, gdy w moje ręce wpadł „Mój przyjaciel Stefan”, przepadłam. Czy dziewczynka może przyjaźnić się z sową? I to z sową, która występowała w filmach przyrodniczych, a teraz wierci dziury w sklepowych ścianach? Jasne, że tak. U Evy Lindström wszystko może się wydarzyć. Nawet to, że sowa zostanie zwolniona z pracy wiercacza dziur. To nawet i dobrze, bo dziury śniły jej się już po nocach. Dla sowy naturalną koleją rzeczy po pracy z wiertarką jest prowadzenie kursu nauki latania. Dla ludzi, rzecz jasna. Jedna uczestniczka odleciała nawet na południe. Okazuje się, że sowy, tak jak ludzie, podejmują czasem złe decyzje biznesowe i wchodzą w układy z nieodpowiednimi osobnikami. Tak więc, pomysł z własnym sklepem nie wypalił. Jednak zawsze obok puszczyka była jego przyjaciółka. Nie robiła nic znaczącego, po prostu była. Urocza opowieść o zwykłej niezwykłej codzienności, o przyjaźni i tęsknocie. Cudownie prosta i spokojna, a jednak wyjątkowa. Nie poucza, nie moralizuje, a jedynie maluje piękny obraz rodzącej się przyjaźni. Nieszablonowa lektura dla dzieci, która pokazuje przyjaźń bez brokatu, hałasu i pisków. Nie zawsze wszystko trzeba robić razem, przeżywać te same przygody i rozmawiać godzinami. Czasami więc po prostu wystarczy być, bez słów. Zapraszam na blog, tam zajrzysz do środka ksiązki :) https://mamabasiczyta.pl/moj-przyjaciel-stefan-eva-lindstrom/

MamaBasiCzyta

oceniła na 10 4 lata temu

Wesoły Ryjek i wynalazki

Wojciech Widłak Agnieszka Żelewska

Kolejna seria książek dla dzieci autorstwa Wojciecha Widłaka. O ile BARDZO, ale to BARDZO cenię sobie Pana Kuleczkę, o tyle Wesoły Ryjek jest dla mnie przynajmniej 1 poziom niżej. To już nie to samo co Pan Kuleczka i jego wesoła gromadka. Ogólnie jednak - niczego złego nie powiem, bo autor opisał przygody prosiaczka nienagannie.

Czytak

ocenił na 7 1 rok temu

Jak kózka uczyła się pływać

Nele Moost Pieter Kunstreich

"Jak kózka uczyła się pływać" zaczyna się od pewnego rodzaju rewolucji, bo oto dnia pewnego zwierzęta postanowiły pójść do szkoły. Kaczka, koń, gąsienica, koza, słoń, rybka, mrówka i inne zwierzęta rozpoczęły naukę różnego rodzaju aktywności fizycznej. Nauczyciele byli bardzo surowi i nieugięci, czasem wręcz bezlitośni i do dzienniczków wpadała dwója za dwóją, podczas gdy koń, kaczka i rybka uczyli się wspinania na drzewo, gąsienica i słoń latania, koza próbowała swych sił w pływaniu, a mrówka - na przekór wymaganiom kadry nauczycielskiej - wolała dźwigać na grzbiecie okruchy i inne ciężary. Ostatecznie zwierzęta próbując opanować umiejętności wykraczające poza ich naturalne możliwości, przestały być dobre w czymkolwiek - rybka i kaczka pływały średnio, słoń biegał słabiej niż na początku, a koza już nie skakała tak jak wcześniej. Nauczyciele z rezygnacją kręcili głowami obserwując bezskuteczne wysiłki zwierząt. W końcu spakowali się i opuścili swoich uczniów. I właśnie wtedy nastąpił przełom, bo każdy z przyjemnością znów zaczął uprawiać tę dyscyplinę, w której czuł się najlepiej. Jaki morał płynie z tej opowieści? Nie musisz być najlepszy we wszystkim. Rób to, co sprawia Ci radość i czyni Cię szczęśliwym. Bardzo ładnie zilustrowana książka, z przekazem, który powinien towarzyszyć nam na co dzień.

synek_szymek_czyta

oceniła na 10 2 lata temu

Historie zamiecione pod dywan

Agnieszka Zimnowodzka

Opowiadania idealne do czytania moim dzieciom przed snem. Uniwersalne: i dla dziewczynki, i dla chłopca. Większość historii świetna - zabawna, ciekawa i z morałem. Abstrakcja niektórych wydarzeń w mig łapie uwagę dzieci i zachęca do słuchania, potem rozmyślań, dyskusji i rozwijania wyobraźni. Chciałabym, żeby powstała druga część (bo ostatnia historia tak się skończyła, że czytelnik będzie jej oczekiwał).

kortas10

ocenił na 8 1 rok temu

Ogóras. Ale jazda!

Eliza Piotrowska Joanna Gębal

Głównym bohaterem tej niesamowitej historii jest autobus z PRL-u. Ogóras jest pojazdem zabytkowym, aczkolwiek cały czas jeździ. Mało tego, służy do przewozu turystów po mieście. Ale wkrótce nastanie dla niego wielki dzień, ponieważ na krótką chwilę stanie się eksponatem na wystawie dawnych aut i znów wszyscy będą mogli go podziwiać i zachwycać się jego niesamowitym urokiem. Ogóras z kolei ma ogromną nadzieję spotkać się wówczas ze swą ukochaną syrenką – Stokrotką. Jakiś czas temu się rozstali, bo syrenka musiała wyjechać za granice i od tamtego czasu nie mieli okazji się więcej widzieć. Czy ich drogi zdołają się jeszcze kiedyś znów skrzyżować? „Ogóras. Ale jazda!” to idealna lektura dla fana motoryzacji. Okazuje się, że każde auto ma duszę i to coś w sobie, co sprawia, że jest wyjątkowe przez całe swoje życie. Książka Piotrowskiej to także fascynująca lekcja historii, dotycząca rzecz jasna automobilingu. Zatem polecam.

Iska

oceniła na 7 1 rok temu

Ekologia

Agnieszka Frączek

Sprężynka zrobił Antoś. Zupełnie przypadkiem, z nudów, w szpargałach znalazł kawałek starej sprężyny z niedziałającego zegara. Stara solniczka, zakrętka od butelki, małe widelczyki i pasek, stały się jego kolejnymi elementami. Następnie Antoś domalował fioletowe piegi i w taki sposób powstał wesoły, ciekawski ludzik, który stał się nieodłącznym przyjacielem Antosia. Sprężynek powstał z niczego - to recyklingowa zabawka, która dzięki Antosiowi dostała drugie życie. Drugie życie może dostać wiele Twoich rzeczy. Razem ze Sprężynkiem i Antosiem możesz pokazać dziecku czym jest recykling i szeroko rozumiana ochrona środowiska. "Sprężynek na tropie tajemnic" to zbiór ekologicznych opowiadań, które tłumaczą i uczą, czym jest dbałość o otaczające nas środowisko. Dzięki Antosiowi, Sprężynek uczy się, jak postępować, by nie wyrządzać szkody otoczeniu, uczy się segregacji śmieci, oszczędności wody i prądu. Dowiaduje się, dlaczego czasem lepiej zamienić samochód na rower, a foliowe torebki na wielorazowe. Rodzina Antosia jest proekologiczna - by nie używać detergentów, samodzielnie robią płyn do mycia naczyń, z szacunkiem podchodzą do zwierząt i nie marnują jedzenia - Sprężenek i czytelnicy dostają tu wiele wartościowych lekcji. W każdy rozdział wplecione są pełne humoru rymowane utwory, które bez wątpienia zasługują na uwagę. Dowcipne i mądre stanowią doskonałe uzupełnienie opowiadań. Podoba mi się takie przeplatanie dwóch rodzajów literackich - taki zabieg pozwoli poznać język w różnych odsłonach i wskazać różnice między wierszem a prozą. Jeśli nie znacie jeszcze ekologicznych przygód Sprężynka, polecam zajrzeć. To kawał porządnie podanej wiedzy, która przydać się może nie tylko dzieciom.

AlkoweCzytanki

ocenił na 8 2 lata temu

Dziadek na huśtawce

Renata Piątkowska

Mówi się, że rodzice są od wychowania, a dziadkowie od rozpieszczania. Zgodzicie się z tym stwierdzeniem? A co jeśli ktoś dziadka nie ma? Przecież życiu zdarzają się różne sytuacje. Poznajcie z nami książkę autorstwa Renaty Piątkowskiej pt. „Dziadek na huśtawce” z ilustracjami Artura Nowickiego. Pewnego dnia podczas zabawy Marcin zauważył, że w pokoju jego przyjaciela Witka nadal stoi pudełko wykonane własnoręcznie, które miał wręczyć dziadkowi jako prezent. Witek wyznaje, że nie miał pudełka komu podarować. Marcin wpada na genialny pomysł! Pozna Witka ze swoim sąsiadem, troszkę zwariowanym staruszkiem – Panem Teofilem. Jak pomyślał, tak też zrobił! Pan Teofil został obdarowany pudełkiem, chłopcy chętnie spędzali czas wraz z sąsiadem. Witek był uradowany! Zyskał dziadka (choć przyszywanego) oraz psa, o którym marzył. Bo Pan Teofil miał psa. I to nie o byle jakim imieniu. Warczysław Łobuzkiewicz– to brzmi dumnie! Pan Teofil uczył też chłopców odczytywania godzin na zegarku, robił im najlepsze „melaśniki”, był opoką w trudnych sytuacjach, oglądali razem chmury leżąc na trawie. Skonstruował i zawiesił dla chłopców na jabłonce huśtawkę, ale zanim dopuścił do niej dzieci sam huśtał się przez pół dnia. Grunt to bezpieczeństwo i sam musiał ją sprawdzić! Starszy Pan podzielił się z Witkiem historią swojego życia, wspólnie oglądali album ze zdjęciami i chłopiec przeżył niejedno zaskoczenie! Kolejnym szokiem było zobaczenie prawdziwej karety! I to w dziadkowej szopie. I tak oto między dzieckiem bez dziadka, i starszym mężczyzną bez wnuka zawiązała się niepowtarzalna nić. Samotność poszła w odstawkę. Nie chcemy Wam już więcej zdradzać. Sięgnijcie po tę niezwykle ciepłą, radosną opowieść.

Marta

oceniła na 10 2 miesiące temu

Wesoły Ryjek

Wojciech Widłak Agnieszka Żelewska

Książki o sympatycznym prosiaczku o imieniu Wesoły Ryjek bardzo przypadły mi do gustu. Napisane są z humorem, prostym i zrozumiałym dla czterolatka językiem. Przygody i spostrzeżenia Ryjka potrafią być naprawdę interesujące. Czasami mam wrażenie, że Ryjek to trochę mój syn :), a jego przygody wywołują uśmiech na mojej twarzy. A i młody chętnie słucha, gdy mu czytam te książki.

lolipop13

ocenił na 8 3 lata temu

Alya i trzy koty

Amina Hachimi Alayou Maya Fidawi

Ponoć w każdym z nas jest odrobina z dziecka. Zgodnie z tą tezą sięgam więc od czasu do czasu po literarurę dziecięcą. Zwykłe magnesem są ilustracje. Tu też tak było, po prostu nie mogłam oderwć oczu od kocich portretów. Zresztą ilustracje są tu kluczowe, bo tekstu tu niewiele. Ot typowa książeczka dla bardzo małego czytelnika. Proste zdania trafiające w punkt. A o czym? Ano o kotach. Minusz, Pasza i Amira mieszkają z swoją opiekunką Mariam. Z czasem zauważają bardzo istotne zmiany u swojej pani, bowiem Miriam spodziewa się dziecka. Koty nie wiedzą jak się zachować. Czy bać się, że ich pozycja w domu się pogorszy, czy cieszyć się razem ze swoją opiekunką. Trochę to jak popularne bajeczki dla przedszkolaków, przygotowujące je do roli starszego rodzeństwa. I choć można uczyć przez przykład lub analogię, to ja nie umiałam oprzeć się wrażeniu, że to lektura dla kotów, ku pokrzepieniu kociego ducha. Coś mi tam zgrzytało pomimo minimalistycznego podejścia do tekstu Może jestem, po prostu, za dorosła na tą lekturę. Na pewno warto nacieszyć oko ilustracjami.

Ola

oceniła na 7 2 lata temu

Yeti, w którego nikt nie wierzył

Asia Olejarczyk Aleksandra Gołębiewska

Czy wierzysz w Yeti? Dzieki tej książce uwierzysz 😊Bardzo fajna pozycja dla dzieci. Syn był zachwycony. Przeczytaliśmy ją dwa razy zanim oddaliśmy do biblioteki. Pamiętam że z córka ją także czytaliśmy i była zachwycona. Polecamy więc z czystym sumieniem.

Agnieszka

oceniła na 9 1 rok temu

Cytaty z książki Z głową pod dywanem

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Z głową pod dywanem