Wyrwa. Historia Ułana

Najpierw widziałem film (oglądało się go przyjemnie), potem sięgnąłem po audiobook. I tu są dwie opcje: 1) superprodukcja Empiku, 2) wersja audio FB. Każdy związek ma datę ważności czytana przez Annę Dereszowską. Opcja druga przy obejrzeniu filmu wydaje się być całkowicie zbędna. Superprodukcja w przyjemny sposób może przypomnieć fabułę przed zapoznaniem się z dalszą częścią (Fucking Monterosa). Realizacyjnie świetnie. Jedyny problem miałem przy lektorach - mylili mi się z aktorami filmowymi (tym bardziej, że grali inne role).

Moje pierwsze spotkanie z Malcolmem XD. Groteskowy obraz okresu epidemii. Ale się uśmiałam! Uwielbiam taki absurdalny humor i pokazywanie naszych wad narodowych w krzywym zwierciadle. Autor musi byćvprzeinteligentnym, błyskotliwym człowiekiem 👍 Sięgam po następne jego książki.

Pierwszy raz czytałem jakąkolwiek książkę tego autora. Wybrałem ją głównie dlatego, że była na wyprzedaży i dotyczyła lat 90 :) Książka nie powala, czytało się ją nawet dobrze. Była trochę naciągnięta w pewnych momentach. Nienawidzę wplatania erotyki do książek.

Ten cykl, to dla mnie chyba największe odkrycie tego roku. Powiew świeżości w zalewie kryminałów/thrillerów/sensacji od naszych rodzimych pisarzy, a przynajmniej ja nie kojarzę, żebym czytał coś w podobnym stylu. Czyta się naprawdę nieźle. Może tempo trochę mniejsze niż w pierwszej części, ale akcja niezmiennie trzyma w napięciu i przede wszystkim nie nudzi, a wręcz skłania do kontynuowania słuchania. Do tego lektor, Filip Kosior, jak zawsze top. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po finałową część.

Trudno uznać, że to kryminał, bo nie ma żadnej (poważnej) zbrodni ani śledztwa. Ot, bohaterka trafiła do więzienia i kontynuuje bezmyślne robienie głupot. Czasami jest przy tym zabawna, częściej chyba denerwująca. Akcja gna na łeb, na szyję, niekiedy bez większego sensu.

Może odrobinę lepsza niż pierwsza część, ale nadal nie robi ta seria na mnie wrażenia, choć teraz było lepiej niż w pierwszej części "Kastora". W miarę wiarygodnie przedstawione czasy przestępczości na przełomie upadku "czasów PRL", a początkiem "nowej Polski". Zmiany, zmiany, zmiany. A do tego Kastor, który też chce zmian. I to akurat wg. mnie słabo wyszło jakoś autorowi. Cała ta postać główna jakoś mnie tak nie przekonuje. Ale to rzecz jasna ocena subiektywna, więc co mnie mniej przypadło do gustu, innemu może się podobać. Więc zachęcam do przeczytania.

Prywatne śledztwo Julity Wójcickiej w sprawie tajemniczego użytkownika internetu o nicku Xtraterrestria1 powoli zmierza do finału. W końcu poprzedniego tomu udało jej się skutecznie dopasować do niego imię i nazwisko, zatem dziennikarka przypuszcza, iż odnalezienie realnej osoby, to będzie bułka z masłem. Cóż, po raz kolejny okaże się, że życie nie jest takie proste, jakbyśmy chcieli. Nim uda się jej stanąć twarzą w twarz z programistą upłynie jeszcze trochę wody w rzekach. Przy okazji wiele się wydarzy. Między innymi poważna awaria w Konglomeracie Miedziowym, a konkretnie rzecz ujmując, w zbiorniku na płyny poflotacyjne w Żelaznej Górze. W jaki sposób przerwanie wałów zbiornika łączy się z wyborami prezydenckimi, algorytmem do uczenia się mowy oraz zbiorami bibliotecznymi? Na to pytanie odpowie lektura. Zaskakująca, jak zawsze. Napisana ku przestrodze. Nawet gdy jesteście zdania, że sieć i tak o was nie wie nic istotnego lub, że nie warto się zabezpieczać, to po przeczytaniu tej powieści przynajmniej będziecie wiedzieć czego się spodziewać od współczesnego świata. To, że można podrobić czyjś styl mówienia, czyjś głos, wizerunek już wiemy. To, że z naszego stylu pisania można wiele o nas wywnioskować – już nie jest takie oczywiste. Pozostaje pytanie, czy można się przed tym uchronić i jak to zrobić. Książka czyta się sama. A po ostatniej stronie zostawia czytelnika z całą garścią wątpliwości i pytań. Polecam.

"Wyrwa" autorstwa Wojciecha Chmielarza to druga po "Żmijowisku" książka tego Autora, po którą sięgam. Tym razem jest to opowieść o bólu, który nie mija, o pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi oraz o prawdzie, która potrafi zniszczyć wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Maciej Tomski wiedzie w miarę uporządkowane życie. Przynajmniej do momentu, w którym dowiaduje się o tragicznej śmierci swojej żony. Wówczas wali się cały jego świat. Pogłębiająca się rozpacz, niemoc oraz trudność wyjaśnienia zaistniałej sytuacji córkom - to wszystko pogłębia stan psychiczny Macieja. Do tego rodzą się pytania: "jak?" i "dlaczego?". Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Jednak każdy kolejny dzień, w którym Maciej doszukuje się przyczyn wypadku, wskazuje na z goła inną, znaczenie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Kim tak naprawdę była kobieta, którą kochał, z którą dzielił życie? Dlaczego zginęła pod Mrągowem, skoro wyjechała w delegację do Krakowa? Czy mogła skrywać przed nim więcej sekretów, niż był on w stanie sobie wyobrazić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań, należy szukać w książce Wojciecha Chmielarza. "Wyrwa" to thriller psychologiczny, w którym towarzyszymy głównemu bohaterowi w jego podróży w głąb samego siebie. Obserwujemy jego rozterki, zmagania z poczuciem winy. Maciej nie potrafi uwolnić się od myśli, że być może coś przeoczył? Może gdyby był bardziej uważny, bardziej obecny w domowym ognisku, gdyby pozwolił żonie na realizację zawodowych planów, bądź znalazł w sobie odwagę, żeby zawalczyć o własny awans, to może można było zapobiec tej tragedii? Ta wewnętrzna walka głównego bohatera nadaje powieści swego rodzaju intensywności i autentyczności. Do tego dochodzą wątki poboczne, odkrywane w trakcie lektury, które rodzą kolejne pytania. Autor nie daje na nie łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, w którym nic nie jest czarno-białe. Rozpacz miesza się z nadzieją, gniew z bezradnością, z kolei potrzeba poznania prawdy miesza się z lękiem przed jej konsekwencjami. Chmielarz z niezwykłą precyzją pokazuje ludzkie emocje i zachowania. Najpierw rozpacz i gniew, później, zemstę i przebaczenie. Ponadto, ukazuje też cienkie granice w relacjach międzyludzkich, których przekroczenie niesie za sobą nawarstwianie się kolejnych problemów. W „Wyrwie”, te relacje są pełne pęknięć, drobnych niedopowiedzeń i przemilczeń, które z czasem urastają do rangi murów nie do przeskoczenia. Wraz z rozwojem wydarzeń pojawia się motyw zemsty, jako powolnego narastania gniewu, zrodzonego z bólu po stracie ukochanej osoby. Ból ten jest wszechobecny - pojawia się w każdej decyzji bohatera, w każdym jego kroku. Jednak, czy dokonanie zemsty może przynieść ulgę? A może jest jedynie pogłębieniem rozpaczy? Ważną rolę w tym thrillerze odgrywa też motyw przebaczenia i pogodzenia się bohaterów z tym, czego nie da się już zmienić. Jednak, owo przebaczenie nie jest tutaj przedstawione jako jednorazowy, oczyszczający akt. Obserwujemy je u poszczególnych bohaterów jako długi, powolny proces, rodzący się w bólu i wątpliwościach. Ten thriller psychologiczny nie jest kolejną powieścią detektywistyczną naszpikowaną policyjnym śledztwem etc. Jest to przede wszystkim poruszające studium straty, miłości i ludzkiej psychiki wystawionej na najtrudniejszą próbę. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać je naprawdę. To także książka o rozliczeniu się z samym sobą i sile przebaczenia. Styl Autora jest oszczędny, momentami surowy, co potęguje poczucie chłodu, pustki i udręki, które towarzyszą głównemu bohaterowi. Wszystko to jest bardzo przemyślane i potrzebne, Nawet jeśli w trakcie lektury nieco spada tempo, a czytelnik - zwłaszcza pod koniec książki - zaczyna zadawać sobie pytanie: "po co Autor wplótł do fabuły te niepotrzebne, mniej interesujące wątki?". Wbrew pozorom, wszystko jest tutaj: "po coś", choć początkowo nie jest to tak jednoznaczne. Książkę szybko się czyta, zwłaszcza jej pierwszą połowę. Jak już wspomniałam wcześniej - jej tempo spada po połowie. Wówczas pojawia się pewien wątek, który może trochę irytować, a czytelnik może zacząć się zastanawiać nad tym, co kierowało Autorem, żeby pisać jakieś nie związane z ogólną historią tematy. Warto jednak przeczytać do końca, gdyż wszystko ładnie się ze sobą łączy. Mimo, iż "Żmijowisko" czytało mi się lepiej, to uważam "Wyrwę" za dobrą powieść, momentami wymagającą emocjonalnie, niebanalną i zmuszającą do refleksji. Może spełnić oczekiwania tych czytelników, którzy poza zwykłą rozrywką i zagadką kryminalną, szukają w thrillerach czegoś więcej, co skłoni ich do przemyśleń nad ludzką naturą. Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2026/04/wyrwa.html

W mojej opinii dosyć interesująca pozycja, która skłania do przemyśleń. Na duży plus zasługuje bardzo dobry research co jest standardem u Miłoszewskiego. Być może część wątków jest przez to zbyt rozbudowana, ale dla mnie jest to plus. Książka sprawia wtedy wrażenie bardziej dopracowanej. Sama historia ciekawa, trochę w stylu Jamesa Bonda. Głowna bohaterka zyskała moja sympatię a na szczególną uwagę zasługują jej przygody na morzu. Zdecydowanie polecam.

Ta książka przypomina mi prozę Remigiusza Mroza. Rozwijała się obiecująco, liczyłam na mocne zakończenie, ale akcja urywa się, a samo rozplątywanie sprawy zmierza tylko ku gorszemu. Miałam nadzieję na świetny kryminał, ale to jednak nie to. Mróz w pierwszych tomach Chyłki dużo lepiej prowadził swoje historie (oczywiście mówię o tym, co się działo przed solowym zdobywaniem szczytu Annapurny przez alkoholiczkę i nałogową palaczkę ;)). Brejdygant ma za to dużo lepsze dialogi. Chętnie przeczytam „Szadź”, ale czy sięgnę po drugi tom cyklu o komisarz Monice? Bardzo nie sądzę.

Emigrację czytałem wcześniej i chyba była trochę lepsza, ale przy tym również się nieźle pośmiałem. Szkoda, że tego typu humoru jest w Polsce mało. Nawet choćby zbliżonego. Malcolm jest tak blisko ziemi, że mógłby być dżdżownicą. Nie musi nam opowiadać o politykach czy showbiznesie, bo w codziennym życiu mamy równie dużo idiotów i niezrozumiałych sytuacji. W sumie to może on jest dżdżownicą, do dziś się przecież nie ujawnił. I to by wyjaśniało, dlaczego nie może znaleźć sobie dziewczyny.

Kolejny tom przygód Zofii Wilkońskiej przeczytałam z większą przyjemnością niż tom l. Myślę że po prostu oswoiłam się z postacią denerwującej staruszki, dzięki czemu stała się dla mnie bardziej strawna. Wiem już, że będę chciała przeczytać całą serię, bo humor Autora bardzo mi odpowiada.

Książka poparta fabuła serialu jest w całej swojej okazałości Układem i podróżą w świat zagadek kryminalnych.Śmierć męża o nieznanej tożsamości z jej własnych rąk doświadczonej policjantki która staje się celem kobiety z przestępczej organizacji parująca się pozyskiwaniem kompromitujących danych osób na wysokich szczeblach władzy miedzy innymi ujawniające treści o szajce pedofili gdzie toczy się oficjalne śledztwo . Monika Brzozowska trwająca w nałogu narkotycznym poniekąd z nie swojej winy dowiaduje się o porodzie którego nie pamięta . Wszystko jest owiane tajemnica nic nie jest tak oczywiste jak by się mogło wydawać . Wciągająca powieść jak matnia napięcie będzie nam towarzyszyło do samego końca .

Dałbym nawet 7 gwiazdek, ale felietony dotyczące polityki PiS (książka z 2019 r.) już mocno zleżałe. Meller traktowany przez swoje środowisko jako podły centrysta prezentuje tu całą paletę prześmiewczych tekstów z "dobrej zmiany". Najciekawsze są teksty pokazujące kulisy pracy i życia dziennikarza, a najbardziej dłuższe teksty wspomnieniowe napisane do książki. Często czytając się uśmiechałem, trochę zaciekawiłem, a nawet zgłodniałem, czytając co tam autor jadł w knajpach w kraju i zagranicą.

Jest mowa o miejscowościach, które istnieją i to jest ok. Lubomierz, Jelenia Góra… ale denerwuje mnie fakt, że miejscowość Lwówek Śląski jest za każdym razem przedstawiona jako LWÓWEK. To nie jest sam Lwówek tylko Lwówek Śląski. Przyznam, że mnie to irytowało..

"Bardzo zimna wiosna", czyli skandynawski kryminał napisany przez...Polkę. Chociaż jest to również opowieść o współczesnej Szwecji i jest tu o tym bardzo dużo, momentami miałem wrażenie jakby cała intryga kryminalna schodziła na drugi plan i była jedynie pretekstem do opowiedzenia o tym jak Szwecja wygląda i z jakimi problemami się boryka. Sam wątek kryminalny jest poprawny, chociaż rozwiązanie sprawy pojawia się nagle i nie jest to mocny punkt tej książki. Autorka chciała chyba stworzyć coś, co byłoby podobne do książek Henninga Mankella, takie przynajmniej odniosłem wrażenie znając kilka książek Mankella. Książka ma być początkiem cyklu kryminalnego, ciekaw jestem jak wypadnie drugi tom.

Komisarz Agnieszka Birkut jest bliżej krat niż myślała.. Jej tajemnice zna i pani prokurator i policjantka Izabela Deron, jednakże Aga nie wie, że kobiety mają co do niej swoje, wielkie plany.. Tymczasem znaleziono zwłoki chlopca, Adasia Adlera.. Kto zamordował małego chłopca? Czy to możliwe że ktoś z mieszkańców?

Kolejna wciągająca książka, mimo tych makabrycznych opisów :D W pewnym momencie też uwierzyłam w to samo, co jedna z postaci. A potem okazało się coś innego :P Ale tyle historii poplątało się wzajemnie, że nawet mi szkoda tych niepotrzebnych ofiar. A może niektóre były potrzebne... To już każdy czytelnik oceni sam ;) Ja w każdym razie nie wymyśliłabym takiej historii z tyloma osobami splątanymi razem ;)

Uwaga! "Skowyt" to horror z elementami kryminalno-sensacyjnymi a nie rasowy kryminał. Jeśli nie lubisz horrorów, to po prostu sobie odpuść zamiast marnować czas a potem wlepiać słabą ocenę. Bo to jest znakomite słuchowisko w swoim gatunku. Świetna klimatyczna realizacja i bardzo dobry, trzymający w napięciu, scenariusz. Z drobnych wad można wymienić zupełnie nietrafiony głos burmistrza oraz jednego nieumiejącego grać głosem dzieciaka, który duka jakby czytał wypracowanie na lekcji. No i momentami efekty dźwiękowe przytłaczają aktorów i w kilku (ale dosłownie tylko kilku) miejscach nie słychać pojedynczych zdań. Szkoda, że tego nie dopracowano, bo nie ma tego dużo a dobre wrażenie zostaje zepsute. Zastanawia mnie niska ocena "Skowytu"... Pogrzebałem trochę w recenzjach i wygląda na to, że winny jest foch czytelników, którzy dostali nie to, czego się spodziewali. Większość fanów Autorów (a zwłaszcza Chmielarza) to fani kryminałów - a "Skowyt" jest horrorem. W reckach powtarza się więc do znudzenia "nie lubię horrorów", "jakbym wiedziała, że to horror to bym nie słuchała" itp. Chmielarz ostatnio się chwalił, że kolejna powieść, którą napisał, to horror i lada moment zamierza go wydać. Współczuję mu już teraz, bo recenzje od takich niepełnosprytnych fanów - których ma jak widać na pęczki - będą pewnie miażdżące. PS. Temu, kto postanowił na koniec odcinków powrzucać spojlery do kolejnych, należy się solidny kop w dupę.

Zwieńczenie trylogii (Aorta, Krew, Serce) - wracamy do Pruszkowa, którym rządzi niepodzielnie Andrzej Dzierga. Jest to najlepsza część cyklu. Kaśka (exprostytutka) i Gabriel Byś (exgliniarz) zaczynają incognito swoją wendettę. Po drodze jest kilka trupów - ale przecież, to po nich najlepiej dochodzi się do celu ;) Przecież to nie piekło, gdzie droga jest wybrukowana dobrymi chęciami, tylko Ziemia.