Sztyletem w serce

Przed sobą ujrzała widny, jasny pokój, wypełniony południowym słońcem majowego dnia. Pod prawą ścianą, w foteliku... Krzyknęła przeraźliwie i osunęła się na podłogę. Krzyk kobiety zagłuszył warkot odkurzacza. Krzyk – pokojowa poznała głos Markowskiej! Sprzątająca schody przerzuciła guzik huczącej maszyny i tak szybko, jak jej na to pozwalały obolałe nogi starszej kobiety, wybiegła na korytarz ku jedynym szeroko otwartym drzwiom.
Markowska tam była – jeszcze przed chwilą. Co się stało? Krzyk uprzedził ją i przygotował na najgorsze – zachowała się więc przytomniej i wyskoczywszy z trzysta piętnastego z powrotem na schody, zaczęła histerycznie wołać w dół, ku parterowej recepcji:
„Ratunku! Ratunku!" – kroku nie mogąc dalszego uczynić, jakby dopiero teraz sparaliżowana tym, co ujrzała w pokoju.
– „Panie Stanisławie! Panie Stanisławie! Ratunku!"