Wybuchowe związki. Małżeństwo z Pakistańczykiem

Raczej nie czytam współczesnej literatury kobiecej, tym razem zrobiłam wyjątek. Byłam sceptycznie nastawiona do tej książki, jednak po przeczytaniu stwierdzam, że nie jest taka zła. Całkiem sprawnie napisana, lekka powieść, bez głębszych. refleksji, ale chyba w takiej literaturze nie chodzi o głębokie refleksje. W niektórych momentach solidnie się uśmiałam. Zakończenie zupełnie nie takie, jakiego się spodziewałam. Właściwie jest tu nawet brak zakończenia.

Książka jest sporych rozmiarów, ponad 400 stron. Recz dzieje się w powojennej Polce. Główna bohaterka Alina musi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, sama, jako wdowa. Powiem wam, że czytając bałam się, że cała książka będzie tylko o losach Aliny, a jednak z jej historią przeplatają się losy jej rodziny. Na początku w Lubinie jest sama, jednak po jakimś czasie odnajduje się z ciotką i jej córkami. Udaje jej się je ściągnąć do tego miasta i mogła cieszyć się bliskością rodziny. Alina i inni starają się ułożyć sobie jakoś życie w obcym miejscu. Ich losy układają się różnie, jak to w życiu. Wszystko zaczyna się w czasie przyjazdu jednego pociągu z przesiedlonymi ludźmi. Tam Alina poznaje swoich przyszłych przyjaciół... Początek książki był dla mnie ciężki, jakoś trudno było mi się wciągnąć, ale nie trwało to długo, bo później losy tych ludzi bardzo mnie wciągnęły. To jak się rodzina powoli powiększała, rozrastała z różnymi konsekwencjami. Wszystko dzieje się na przestrzeni lat, od zakończenia II wojny światowej do roku 1989, jesteśmy światkami wielu zmian, nie tylko w życiu bohaterów ale i w mieście... Wielokulturowość, zadry, pretensje, to wszystko miesza się z miłością.... Książka ciekawie napisana, wciąga i dobrze się ją czyta. Jej długość mnie trochę przerażała, ale po przeczytaniu wiem, że ciężko byłoby ją skrócić. Losy są ciekawie rozpisane, choć myślałam, że Alina będzie miała trochę inne życie ;) Czasami sama sobie trochę dopowiadałam, do wyobrażałam, co nie zawsze się sprawdzało i co było fajne :) Polecam wam tą książkę, jeśli lubicie takie klimaty, wielowymiarowe powieści obyczajowe i kawałek historii... Mnie ta książka wzruszyła, sprowokowała do uśmiechu i działania wyobraźni.Myślę, że przeczytam jeszcze książkę tej autorki i mam nadzieje, że znów się nie zawiodę :)

Główną bohaterką powieści Zuzanny Marczyńskiej jest Maria – kobieta, która na pierwszy rzut oka prowadzi poukładane, satysfakcjonujące życie, jednak pod warstwą codziennej rutyny skrywa głębokie poczucie zagubienia. Jej perypetie zaczynają się w momencie, gdy nagłe wydarzenie życiowe zmusza ją do zatrzymania się i przewartościowania wszystkiego, co do tej pory budowała. Maria wyrusza w metaforyczną i dosłowną podróż, której celem jest tytułowe „powrócenie do siebie” – odnalezienie własnego głosu wśród oczekiwań bliskich, społecznych ról i cieni przeszłości. Autorka z dużą wnikliwością prowadzi nas przez labirynt jej emocji, pokazując, że najtrudniejszą walkę toczymy zazwyczaj z własnymi przekonaniami. Wrócić do siebie to intymny portret współczesnej kobiety, który oceniam na mocne 7/10. Zuzanna Marczyńska napisała książkę, która dla wielu czytelniczek może stać się lustrem, pozwalającym przejrzeć się we własnych lękach i pragnieniach. Największym atutem powieści jest jej psychologiczna wiarygodność. Maria nie jest postacią z obrazka; bywa irytująca, niezdecydowana i błądzi, co czyni jej drogę autentyczną. Perypetie bohaterki, choć osadzone w codzienności, nabierają rangi uniwersalnej opowieści o odwadze niezbędnej do tego, by przestać zadowalać innych i zacząć żyć w zgodzie z własnym „ja”. Warsztat Marczyńskiej charakteryzuje się lekkością, ale i pewną surowością w opisywaniu stanów wewnętrznych. Autorka unika taniego sentymentalizmu, stawiając raczej na trafną obserwację detali. Relacje Marii z rodziną i przyjaciółmi są nakreślone z dużą dbałością o niuanse – widzimy tu całe spektrum trudnych emocji: od poczucia winy, przez złość, aż po kojącą akceptację. Książka ma w sobie coś z terapeutycznej sesji, ale podanej w bardzo przystępnej, literackiej formie, która nie nuży, lecz skłania do refleksji nad własnym życiem. Choć droga Marii jest fascynująca, momentami narracja wpada w nieco zbyt powolne tempo, a niektóre monologi wewnętrzne bohaterki wydają się być nieco powtarzalne. Można odnieść wrażenie, że autorka chciała bardzo dokładnie dobić się do sedna problemu, co skutkuje kilkoma przestojami w akcji. Jednak zakończenie, które nie jest oczywistym „happy endem”, lecz raczej otwarciem nowego rozdziału, w pełni rekompensuje te drobne niedociągnięcia. Podsumowując, Wrócić do siebie to wartościowa lektura dla każdego, kto czuje, że w biegu życia zgubił gdzieś swoją autentyczność. Zuzanna Marczyńska stworzyła postać Marii jako symbol zmian, które są możliwe w każdym wieku i w każdych okolicznościach. To ciepła, mądra i potrzebna książka, która przypomina, że dom to nie tylko miejsce na mapie, ale przede wszystkim stan ducha, w którym czujemy się bezpiecznie sami ze sobą. Idealna pozycja na spokojne popołudnie, która zostawia w czytelniku ziarno inspiracji do własnych poszukiwań.

Zastanawialiście się kiedyś, jaki zapach ma dla Was szczęście? Moje pachnie ciastem drożdżowym mamy, kwiatami z ogrodu i atmosferą radości, gdy w domu zbierze się cała rodzinka. Debiutancka powieść Wioletty Gocoł "Szczęście" przenosi nas do miejsca magicznego i pełnego dobrych ludzi. Bo tylko tacy mogą mieszkać w uroczo nazwanej miejscowości SZCZĘŚLIWCE. "Szczęśliwce były położone u stóp gór i otulone zielonym, pachnącym lasem. Zamieszkiwali je szczęśliwi ludzie. Dom babci Zosi pachniał pieczonym chlebem w bielonej kuchni, ziołami suszącymi się nad kaflowym piecem oraz pobliskim lasem". Wiktoria po traumatycznych przeżyciach postanawia odzyskać spokój i wewnętrzną równowagę właśnie w Szczęśliwcach, u ukochanej babci. Wróciła do domu, w którym w dzieciństwie była szczęśliwa i poczuła, że jest u siebie. "Wiktoria musnęła klamkę i wkroczyła do zaczarowanego świata, w którym każde drzewo, każdy krzew i kwiat, z namaszczeniem pielęgnowane najkochańszymi rękami babuni, cieszyły się z jej powrotu. Poczuła się szczęśliwa, bezpieczna, gotowa na zmiany". "Szczęście" to ciepła i emocjonalna opowieść o życiu, o trudnych wyborach i gotowości na zmiany. Nigdy nie jest za późno, by walczyć o szczęście, by cieszyć się z codziennych prostych rzeczy, by doceniać śpiew ptaków, błękit nieba, zieleń lasu. Książkę wzbogacają przepisy na pyszne dania tworzące atmosferę domu pełnego ciepła i miłości. Autorka uświadamia nam jak ważna w życiu jest szczera rozmowa i zaufanie, a chorobliwa zazdrość i skrywane od lat tajemnice mają destrukcyjny wpływ na podejmowanie życiowych decyzji. Galeria pozytywnych postaci sprawia, że z przyjemnością czytamy o perypetiach bohaterów wierząc w szczęśliwe zakończenie. Przecież jest to powieść o szczęściu w Szczęśliwcach, więc jak może być inaczej?

Książka dla wrażliwych i inteligentnych osób, których nie przerastają filozoficzne myśli i cytaty. Przeczytałam kolejną powieść pani Iwony i kolejny raz jestem pod ogromnym wrażeniem jej stylu, błyskotliwości i rzadko w dzisiejszych czasach spotykanej emocjonalności. Ogromny plus za poczucie humoru. Dialogi z czarnym Platonem to przejmująca opowieść, przepełniona zwyczajnymi ludzkimi zmaganiami. Beztroska Renata nagle musi zająć się czteroletnim synem siostry. Poruszył mnie temat przeszczepu nerki (przeszedł go jeden z bohaterów). Stąd polecam lekturę także osobom, które zmagają się z problemami nefrologicznymi. Dodaje otuchy! Jest też wątek miłosny (początkowo dość zaskakujący:-) Polecam na wakacje lub na długie zimowe wieczory, choć książkę czyta się dość szybko - wciąga bez reszty!!!

To piękna, klimatyczna i fascynująca powieść. Granica pomiędzy jawą a snem jest krucha i łatwo się załamuje. Nie wiadomo, co jest prawdą, a co snem, czy świat jest tylko jeden, czy jest ich wiele. Mnogość światów i tajemnicze wizje, dobra Pani Przedsionków, Wilcza Dziewczynka, a także postać straszliwej Szarej Pani, Pani z Kukułką, wiodą nas do baśniowego świata. A równolegle mamy Alinę, kobietę, która nie wie skąd się wywodzi, kim jest i jak znalazła się w swojej przybranej rodzinie. Ma sugestywne, plastyczne sny, które w połączeniu z jej przypadłością, próbują wydobyć z jej pamięci informacje, dzięki którym może poznać swoją przeszłość. I do końca nie wiadomo- czy istnieje wiele światów, czy może to sny? Narracja powieści i jej budowa, opisy snów, historia Marii i Wilczej Dziewczynki, Pani z Kukułką- trzeba mieć ogromny talent, żeby stworzyć taką historię. Historię, która wciąga swoją magią i pięknem. Polecam!

Tytuł jest przewrotny, zresztą jak cała historia przyjaźni, niby prawdziwej, od najmłodszych lat, a tak naprawdę trochę wymuszonej, pełnej sekretów i niedopowiedzeń. Dwie dziewczyny, praktycznie wychowane razem, a w gruncie rzeczy o całkiem innym charakterze i wyborach życiowych. Powieść przykuwała moją uwagę do końca, momentami ogromnie wzruszała - bo nie jest to tylko historia o przyjaźni, ale też o miłości matki do dziecka i dziecka do matki. Dla tych wątków warto było sięgnąć po "Przyjaciółki".

Książka porusza problemy, które są bardzo realne w dzisiejszym świecie. Ostatnio w TV ktoś powiedział że ok 40 % dzieci dosięga przemoc w domach rodzinnych. Jestem pewna że tego rodzaju literatura pomoże niejednej zagubionej duszy, która słabo sobie radzi psychicznie w takim świecie. Brawo dla autorki.

Sława aktorki Małgorzaty Lindberg przemija wraz z przybywającymi jej zmarszczkami. Aktorka za wszelką cenę próbuje pozostać na pierwszych stronach gazet. Po szokującym spotkaniu z reżyserem w pensjonacie Klementynka, Małgorzata odjeżdża z piskiem opon i powoduje wypadek. Kobieta ginie na miejscu, ale jej dusza przechodzi w ciało innej kobiety - młodszej o dwadzieścia lat. Okazuje się to niebywałą szansą dla aktorki. Małgorzata może od nowa rozpocząć swoją karierę i nie przejmować się wiekiem. Jak poradzi sobie w nowym ciele? Czy uda jej się zabłysnąć na ekranach? Książka napisana jest bardzo przystępnym językiem i przyjemnym stylem. Bardzo miło spędziłam czas czytając tę lekturę. Już od początku autorka buduje napięcie i cały czas dzieje się coś ciekawego. W całej powieści przez ani chwilę nie wiało nudą. Bardzo pozytywnie odbieram ten tytuł i polecam wszystkim tym, którzy lubią powieści obyczajowe z nutą humoru ale i ciekawą akcją, która stale pędzi ku przodowi. Idealna książka na lato, na umilenie podróży czy relaks na leżaku. Niezwykle polubiłam też główną bohaterkę - Małgorzatę w ciele Sary. Mimo, iż miała zadziorny charakterek to dało się poczuć do niej sympatię, a nawet przywiązanie. Lubię takie wyraziste postaci pierwszoplanowe. Fabuła była naprawdę ciekawa i oryginalna. Z dużym zainteresowaniem śledziłam losy aktorki.

Rzeczą, , która najbardziej zachwyciła mnie w tej książce jest głęboka znajomość przez autorkę mechanizmów świadomych i nieświadomych mechanizmów ludzkich zachowań. Na podstawie losów piątki przyjaciół ze szkoły artystycznej pokazała pięknie jak różnymi drogami rozwija się młodzieńcza pasja , powołanie, cele i potrzeby. Jak wielu rzeczy o sobie nie wiemy, i jak często się samooszukujemy. Głęboka psychologia to największy atut. Natomiast literacko jest słabiej. To po prostu bardzo dobra literatura obyczajowa a nie tzw. literatura piękna.

Czasem trzeba się roztroić, żeby zagrać od nowa. Grace to nie jest typowa bohaterka, która rzuca się w oczy od pierwszej strony. Ale dajcie jej chwilę - i zanim się obejrzycie, będziecie z nią przy stole, kibicując każdej jej małej (i dużej) decyzji. Wiolonczelistka z przeszłością, teraźniejszością w rozsypce i przyszłością... do ustalenia. Z pozoru cicha historia, a jednak głośno rezonuje w środku. Zamiast Paryża mamy angielskie miasteczko, zamiast romansowej burzy - delikatne drżenie serca. Ale za to ile tu emocji, muzyki i nadziei! To książka, której się nie pożera, tylko smakuje - jak herbatę z porcelanowej filiżanki (albo dobre prosecco, w zależności od nastroju). I kiedy już dotrzesz do ostatniej strony, masz ochotę przytulić Grace i powiedzieć: "dziewczyno, dałaś radę". Książka idealna dla: -wrażliwych dusz, które cenią subtelne opowieści, -fanek bohaterek z krwi, kości i emocji, -każdego, kto wierzy, że nigdy nie jest za późno na nowy początek, -i tych, którzy wiedzą, że czasem trzeba się trochę posypać, żeby móc się poskładać.

Ksiazka od pierwszej chwili bardzo mnie zaciekawila, opowiada o prawdziwej przezytej historii pracy na statku. Pokazane tez tam jest jak policja podchodzi do tematu oszustwa ale również jak pewien policjant nie przeszedł obojetnie obok ofiary. Podoba mi sie szczegolowo opisywanie sytuacji,opowiada o miastach Niemieckich ktore znam wiec tu i sentyment wpadł. Jeden minus taki ze nie znalazłam nigdzis w internecie informacji o kontynuacji tej ksiazki wiec jesli cos wiecie bardzo prosze o podrzucienie info. Ksiazka zostala zakonczona w polowie historii co bardzo zacheca do dalszego czytania,lecz czy jest kontynuacja wydana niestety nie wiem.

"Życie pełne barw" @malwinaferenz Cykl: Neon Café (tom 1) Książkę tę czytałam zaraz po premierze na Ebooku (#ebooktoteżksiążka) ale w oczekiwaniu na najnowszą książkę Malwiny postawnowiłam wrócić do cudownego miejsca jakim jest Neon Cafe. Neon Cafe to seria książek tak pełnych ciepła I historii ludzkich że jeśli jeszcze jej nie znacie to namawiam – zajrzyjcie tam 😊 Każdy rozdział to inna historia, inna opowieść. Trafiają tam Ci którzy mają trafić. W tej części poznajemy losy 5 bohaterów - Eufrozynę Mrozińską, policjanta Krzysztofa Borynę I jego kotkę Komendę, ulicznego muzyka Adama Potockiego, motorniczego Zenona Kociewniaka, oraz Ukrainkę Elenę. Postacie tak wykreowane że jestem pewna że każdą z nich można spotkać na swojej drodze, a historie jakie za nimi stoją...? Miłość, zdrada, strata, marzenia, trudne wybory I kruchość życia. Oczywiście w scenerii Wrocławia, jakiego osobiście nigdy wcześniej nie znałam. Wszystko opisane w wyjątkowym dla Malwiny stylu. Uwielbiam tę autorkę za jej wrażliwość, sposób w jaki patrzy na świat i w jaki go opisuje. Polecam!

Książkę przyjemnie się czytało, ale nie rozumiałam głównej bohaterki. Była irytująca. Pod koniec trzymałam już kciuki za Noah (miał być niedobry, a był rozsądniejszy i uczciwszy od reszty). Irytowało mnie podejście jeszcze kilku innych bohaterów. Sytuację oceniam zupełnie inaczej niż autorka, a to było nawet ciekawe. Te magiczne elementy i duchowość w takim wydaniu też to nie mój światopogląd, ale przyznaję, że czytałam z przyjemnością całą książkę i zaśmiałam się przy niektórych zwrotach akcji. Nawet jeśli bohaterowie byli głupi i sama idea swatania to wielka głupota dla mnie. Nie można ludziom wmawiać, że pasują do siebie, bo widzimy tylko powierzchowne rzeczy. Irytujące.

„Pod innym niebem” to opowieść o Dorocie – kobiecie, która od zawsze walczyła z przeciwnościami losu. Najpierw nieplanowana ciąża i ojciec dziecka, który opuścił ją i wszystkiego się wyparł, potem problemy finansowe i nużąca, obciążająca psychicznie przez szefową praca. I kiedy problemy zawodowe stają się tak duże, że główna bohaterka znajduje się na granicy wytrzymałości, los zaczyna się do niej uśmiechać. Okazuje się, że daleka ciotka zapisuje Dorocie, jako jedynej żyjącej z rodu Van Hof, spadek: posiadłość w RPA i sieć hoteli. Życie kobiety w jednej chwili zmienia się o sto osiemdziesiąt stopni. Zamiast pracy w urzędzie musi teraz stawiać czoła dyplomatycznym negocjacjom, a nieznajomość języka angielskiego nie ułatwia sprawy. Przed Dorotą czeka wiele wyzwań, nauczenie się życia w nowej roli, a przede wszystkim – dostosowanie się do realiów i tradycji Republiki Południowej Afryki. Jak sobie z tym wszystkim poradzić, kiedy jedynym wsparciem na obcym kontynencie jest córka? To lektura lekka i przyjemna w odbiorze, ale nieunikająca ukazania trudów życia i przewrotności losu. Historia na pewno pozostanie długo w myślach i sercu czytelników, ponieważ dotyka zagadnień i problemów, które dotyczą każdego z nas.

Ta autorka to moje kolejne odkrycie tego roku. Druga książka i ponownie bardzo wielkie zaskoczenie. Nie boi się trudnych tematów, nie jest schematyczna, dawkuje powoli emocje, ale jakie to są emocje!!! To są książki, których się nie zapomina na drugi dzień, one pozostaną w naszej głowie na dłużej. Ewa po rodzinnej tragedii opuszcza męża, uniwersytet i całe dotychczasowe życie. Wyjeżdża z Katowic i udaje się na Dolny Śląsk do małej miejscowości Glinka. Tam podejmuje pracę w pensjonacie Bogny, która również niesie swój bagaż. Zawiązuje się między nimi przyjaźń, ale mimo to jesteśmy bardzo długo świadkami niedopowiedzeń i ukrytych tajemnic. Wszystko dzieje się powoli do czasu, gdy w Glince dochodzi do strasznej tragedii, na skutek których Ewa musi się otworzyć i wspólnie z Bogną stawić temu czoła. To przejmująca historia o kobietach, bohaterki są tak świetnie wykreowane, że czujemy jak byśmy znały je osobiście. Jak napisałam wcześniej, ta książka powoduje skrajne emocje, a efektem tego jest to, że czujemy ogromną niemoc. Na słówko zasługuje też lektorka, pani Joanna Domańska, fantastycznie przekazuje treść, to moja druga ulubiona lektorka, zaraz po Filipie Kosiorze. Bardzo, bardzo polecam. Miejcie na uwadze tę autorkę.

"Nałęczów był jednak piękną miejscowością. Przede wszystkim zachwycała zieleń, była wszędzie: laski, zagajniki, skwerki, ogródki, klomby buchają ce czerwienią i różem begonii, fioletem heliotropów, żółcią i pomarańczem aksamitek." Tak właściwie to celowo wypożyczyłam tę książkę, bo chciałam sobie porównać przedstawionej historii przez autorkę na temat sanatorium w Nałęczowie. Tak się składa, że kilka lat temu byłam na kuracji w sanatorium "Ciche wąwozy". Miło było powspominać tamte chwile, bo Nałęczów i okolice to naprawdę bardzo urokliwe miejsce i dla podreperowania zdrowia, zwłaszcza dla sercowców jest idealnym miejscem. A wąwozy są naprawdę urokliwe i warte zobaczenia. Nie zgadzam się zupełnie z opiniami na temat tego, że wszyscy jeżdżą w takie miejsca na seks-terapię, jak to nawet pokazuje program "Sanatorium miłości" emitowany w TV. Owszem, są takie osoby, lecz zdecydowana większość jedzie po to żeby się leczyć. Renata jest rozwódką, matką dorosłych dzieci. Ciężko przeżyła rozwód a nawał obowiązków w pracy dodatkowo przysporzył jej kłopotów zdrowotnych. Lekarz stwierdził nadciśnienie a nawet stan przedzawałowy i skierował na kurację sanatoryjną. Takim sposobem trafiła do Nałęczowa, do sanatorium Jesienne wąwozy"... Wydawało jej się, że pobyt w sanatorium to dla starszych osób, że to nie dla niej, ale skoro lekarz zalecił, postanawia przetrwać te 3 tygodnie. Renata dzieli pokój z Jolką, która co roku jeździ po sanatoriach w poszukiwaniu romansów. Namawia do tego również Renię, lecz ona myśli, że w wieku 50+ nie ma już mowy o większych porywach serca. Ku jej zdziwieniu, podczas wieczorku zapoznawczego, zauważa, że większość kobiet właśnie jakby w tym celu tu przyjechała. I niemal wszystkie wpatrzone są w gburowatego starszego, ale nadal przystojnego mężczyznę. On jednak nic sobie z tego nie robi, traktuje kobiety niemal jak powietrze, więc może tym bardziej przyciąga je do siebie. Jednak Renata ma do niego zupełnie inny stosunek, jego zachowanie ją drażni i wzbudza w niej niechęć. Ten intrygujący mężczyzna to Paweł Dobrowolski, wdowiec, który był kardiochirurgiem, przyjechał tu prywatnie na rehabilitację po zawale..., trochę to może dziwne, że kardiolog miał zawał, lecz przecież nie ma idealnego przepisu na zdrowie. "Żony lekarzy umierają młodo, a żony szewców chodzą boso." "Kuracja dla serca" jest nieco innym romansem, to opowieść o ludziach dojrzałych, po przejściach, którzy jednak jeszcze mogą marzyć i walczyć o swoje szczęście i miłość. Myślę, że właśnie dlatego jest to wyjątkowa książka, może tylko mnie się tak wydaje, bo sama jestem w takim wieku, co prawda jestem szczęśliwą mężatką, więc nie mam takich problemów jak nasza bohaterka, ale często wspominam czas spędzony w Nałęczowie, tym bardziej, że całkiem w podobny sposób. Wycieczki do Bochotnickich ruin zamku Esterki, przepiękne wąwozy, cudowny Park Zdrojowy a także rewelacyjne zabiegi (oprócz biczy wodnych) pokrywały się z tym, co pamiętam ze swojego pobytu. "Gdy weszli do wąwozu, Renata głęboko wciągnęła powietrze w płuca. - Jak tu pachnie! Wilgotną ziemią, liśćmi! Sam ten zapach musi leczyć - oświadczyła z przekonaniem. Dobrowolski wyszczerzył się radośnie. - A nie mówiłem? To znacznie lepsze dla serca niż ta ich, pożal się panie, gimnastyka - rzucił." Jak to mówią - przeciwieństwa się przyciągają, tak również Renata i Paweł zaczynają się powoli poznawać, dobrze im się ze sobą rozmawia a potem okazuje się, że nie tylko rozmawia..., obustronne zauroczenie i fascynacja mogą prowadzić do miłości. I dobrze, bo przecież nie ma reguły, ze tylko młodzi mogą się zakochać, mogą snuć plany na przyszłość. Bardzo miła i ciepła opowieść o przyjaźni, miłości i o tym, że warto czasem zmienić środowisko i swój punkt widzenia aby odkryć siebie od nowa, otworzyć się na nowe doznania, inne i czasem dużo lepsze, o daniu sobie drugiej szansy. Książka skłania do refleksji nad swoim życiem i w ogóle nad sobą. Na pewno się Wam spodoba, jeżeli macie ochotę na lekką książkę o powyższych tematach. Pozytywna lektura, a czyta się lekko i bardzo szybko.

To jedna z najlepszych książek psychologicznych o fabule romantycznej jaką kiedykolwiek przeczytałam. Wciąga, ma wiele tajemnic, które odkrywa się z biegiem czytania książki i ciężko przewidzieć, co później następuje. Wprawdzie pojawiają się drobne literówki, ale dzięki świetności książki, nie przeszkadzają one w czytaniu.

Czy nazwałbym to gorącym romansem? Raczej nie. Ale czy powiedziałabym, że to niebezpieczna gra i uciekanie od odpowiedzialności? Zdecydowanie tak! Szczerze mówiąc książka na początku dość mnie nudziła, bo nie wiele się działo. Jednak później akcja tak nabrała tempa, że nie dało się nie doczytać do końca. Czytałam już sporo romansów i z takim tropem się jeszcze nie spotkałam. Zdrada jest czymś niewybaczalnym i moim zdaniem niezrozumiałym. Wiążąc się z jakąś osobą ślubujemy jej naszą miłość. Do tego zachowanie Olgi, która weszła w tą relacje, mimo że wiedziała jaki ból sprawia kobiecie, która kocha tego mężczyznę ponad wszystko i jest w stanie zrobić cokolwiek byleby z nią został. Książka jest dobrze dopracowana i pierwszy raz spotykam się z tym, że napisały książkę dwie autorki. Widać ilość pracy włożonej w stworzenie fabuły, która jest bardzo rozwinięta i zawikłana, ale nie na tyle, żeby czytelnik nie zrozumiał o co w niej chodzi. W książce pokazana jest solidarność kobiet, która uświadamia mi, że mimo wszystko i wszystkich sytuacji jesteśmy w stanie sobie nawzajem pomóc.

Książka składa się jakby z dwu częśći. W pierwszej części przedstwione zostały bohaterki powieści. Sześć kobiet w różnym wieku po przejściach, szukających wytchnienia i celu w życiu. Łączy je jedno: 5 z nich zostało zdradzonych przez mężów, jedna z nich sama zdradziła męża. W drugiej częśći powieśći poznajemy te kobiety w czasie pobytu w kurorcie w Świnoujściu. Uczestniczą w miesięcznej terapii prowadzonej przez jedną nich - Edytę. Kobiety poznają się, zbliżają do siebie i zaprzyjaźniają. Mimo własnych kłopotów, traumy, potrafią pomagać sobie wzajemnie. Powieść niesie nadzieję, że zdrada to nie koniec świata. Optymistycznie zakończenie jest tego dowodem.