www.afgan.com.pl

....wracam na " stare śmiecie " gdzie czas dla lektury potrafił sie zatrzymać " ( przemyślenie własne).... Ta część to tylko taki przerywnik a wrecz widowisko medialne do którego posunął sie autor. Dodam że jest to godzinny audiobook wykonany z podziałem na role z pełną dynamika odzwierciedlając a może i podsumowując dalsze losy bohaterow z serii www Całość sporytnie skonstruowana i zachęcająca czytelnika do zapoznania sie z literatura wojenna. Jedyny minus to fakt że ta probajest na tyle krotka ze jak człowiek wczuje sie w akcje jest juz koniec.... Mimo tego wrócę do czesci papierowych by przekonać sie co dalej spotka bohaterow serii. A Ciszewskiemu zostaje tylko pogratulować za taksprytne rozwiazania i tak dobre wciągające seroe

Po emocjach, jakie zafundował mi www.1944.waw.pl, nie mogłam odpuścić kolejnego tomu cyklu Marcina Ciszewskiego. Zwłaszcza że historia Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego wciąż ma sporo do opowiedzenia (choć Jerzy Grabicki już się odmeldował ;)). Tym razem jednak pałeczkę – i dowodzenie – przejmuje Kapitan Jamróz. A że z nim nigdy nie jest spokojnie, to wiadomo jedno: czas znów ruszyć na front Powstanie. Kapitan Leszek Jamróz – mianowany na dowódcę Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego Armii Krajowej – staje przed wieloma pytaniami, na które szuka odpowiedzi. Zwyciężyliśmy Niemców w bitwie o Okęcie. Być może wygramy Powstanie Warszawskie. Ale czy Polska będzie dzięki temu bezpieczna, czy poza Warszawą będzie wolna? Jak pokonać Sowietów, jak zmienić ponure powojenne losy Polski? Mimo posiadanego sprzętu i świetnemu wyszkoleniu liczy się coś zupełnie innego. Bo to w patriotyzmie, wiedzy i poczuciu obowiązku kryje się siła by zmieniać świat. Czerwona machina. Po raz kolejny muszę przyznać, że nie sądziłam, iż da się tak sprytnie pożenić historię alternatywną z sensacją, a jednak – Marcin Ciszewski znów to zrobił. I to w dodatku w swoim stylu: dynamicznie, z wyczuciem napięcia i obowiązkową porcją wybuchów. Od pierwszych stron autor nie daje czytelnikowi (ani słuchaczowi!) chwili wytchnienia. Wrzuca nas prosto w powojenną zawieruchę, w której Polacy – owszem, wygrali Powstanie Warszawskie – ale wciąż muszą kombinować, jak nie dać się rozjechać czerwonej machinie. I jak to bywa w tej serii (i w życiu ;)), kombinować będą z rozmachem. I w tym momencie cały na biało (tfu, cały w moro) wchodzi kapitan Jamróz – żołnierz z przyszłości, który zamiast bawić się w superbohatera, znającego technologię i historię, próbuje po prostu ogarnąć rzeczywistość, w której każdy ruch może zmienić bieg historii. I robi to z godną podziwu klasą (oraz z nerwami ze stali). Jeśli chodzi o akcję – ta pędzi jak transporter po zamarzniętej Wiśle: raz w stronę szpiegowskiego thrillera, raz ku politycznemu pokerowi, gdzie każdy blef może kosztować życie. Są wybuchy, strzały, tajne misje, radiowe meldunki i spora dawka żołnierskiego humoru, który – jak zwykle – ratuje sytuację, gdy wszystko inne zawodzi. Ale te wszystkie efektywne bum-bum i fabularne zawirowania bledną przy tym, co w tej serii lubię najbardziej – że Ciszewski nie zatrzymuje się na efektownych pościgach i militarnych smaczkach. Pod tą „strzelanką z wehikułem czasu” kryje się historia o lojalności, odpowiedzialności i o tym, że nawet najbardziej zaawansowana broń nie wygra z ludzką głupotą. Tak, Ciszewski znów udowadnia, że historia – nawet ta wymyślona – potrafi boleć, wciągać i dawać do myślenia. Jeśli lubicie alternatywne wersje II wojny światowej, w których akcja nie zwalnia nawet na moment, to tę książkę koniecznie przeczytajcie (albo jeszcze lepiej – posłuchajcie, bo Przemysław Bluszcz robi to dobrze :D). https://unserious.pl/2025/11/kapitan-jamroz/

Historia głównego bohatera - Gliniarza, od wstąpienia do wojska, przez szeregową pracę w Policji (wtedy jeszcze w Milicji), do likwidowania terrorystów. Książkę (audiobooka) przesłuchałem z wielką przyjemnością. Krótkie 15-20 minutowe rozdziały w większości będące osobnymi historiami sprawdzały się np. przy spacerach z psem (polecam).

Najsłabsza część tego cyklu. Autor starał się zakończyć wszystkie wątki, zarówno dotyczące losów bohaterów jak i polityczne, niestety wyszło sztucznie. Mam wrażenie, że autorowi materia powieści rozeszła się w rękach i starał się ją sfastrygować, ale nie do końca mu się udało. Trochę szkoda.

Westeplatte broni się nadal. I Hel i Oksywie. Wermacht nie wkroczył jeszcze do zażarcie bronionej Warszawy. Finowie dzielnie odpierają Sowietów na swojej granicy. Do Wojny po stronie Aliantów przyłącza się Rumunia. Japończycy atakują Sowietów na Kamczatce. Na Białorusi i europejskiej Rosji pojawiają się bunty i powstania - biała Rosja odżywa. Czołgi francuskie wbijają się głębokim klinem w terytorium III Rzeszy. Polska armia zepchnięta na przedmurze rumuńskie rusza do konrtofensywy - do szturmu straceńców. II Wojna światowa w alternatywnej wersji w roku 1941 zbliża się ku końcowi. Mam nad tą książką przykrą refleksje, że prawdziwe wydarzenia z roku 1939 nie mogły potoczyć się inaczej. Wiele na świecie i w samej Polsce musiałoby się zmienić od lat 20, żeby Polska nie poniosła wtedy sromotnej klęski. Cieszyłem się że za dokończenie serii zabrał się Langenfeld, zawsze wolałem go od Wolffa. Niestety mam do książki zastrzeżenia. 1. Brak organizacji akcji w czasie. Z jednej strony czytamy, że coś trwało 2-3 tygodnie z drugiej strony wcale nie czujemy upływu czasu, zmieniającej się pogody itp. Kilkumiesięczna wojna jest osadzona podczas wiecznego lata :) 2. Za mało opisów walk, za dużo sztabów, strategii i osobistych historii bohaterów. Czyta się miło. Ta książka jako jedyna z serii wzbudziła moją ciekawość "Jak to się wszystko skończy?". Akcja jest mniej naiwna i bardziej prawdopodobna niż przy pierwszych 2 częściach. Ogólnie polecam.

Książka ciekawa, choć trochę nudnawa momentami, I powtarzalna. Warto wspomnieć, że została wydana w 2014 roku, teraz pewnie większość jest traktowana jako bzdura, ale to były trochę inne czasy i to chyba jeszcze przed aneksją Krymu. Momentami była śmiesznawa (jeśli tak można określić książkę o wojnie). Ciekawa i warta uwagi

O to zdecydowanie najbardziej obszerny pokaz pola walki w tym cyklu. Zarówno tego, bezpośrednio widzianego z kokpitu samolotu czy wizjera czołgu jak i też zza biurka, mocno oddalonego od wylotu lufy. Dotychczas, poszczególne tomy zamykały się wraz z ostatnią stroną pozostawiając może niewielką furtkę, ale ogólnie czuło się, że to już koniec. "Horyzont zdarzeń" w końcu burzy tę granicę i kontynuuje spuściznę poprzednich części. Od teraz, wszystko co było wcześniej, ma ogromne znaczenie. Od teraz zaczynają układać się klocki względem większego planu. Ta historia, gdzie napięcia poza wschodnią granicą robią się napięte, baaa już dawno przekroczyły umowne granice, mogą mocno zaburzać dzisiejszy obraz jaki znamy z codziennych wiadomości. Opowiadając znajomemu każdy kolejny tom, w końcu zaprotestował. "Dość, ja już nie wiem czy te informacje wiem od ciebie czy z telewizji". Tak to się właśnie układa, książki, które powstały dekadę temu, dzisiaj brzmią bardzo realnie i strach pomyśleć co będzie dalej. Wracając do papierowej wersji, Polska radzi sobie całkiem nieźle. Mamy swojego bohatera, Andrzeja Wirskiego, który co jakiś czas pojawia się w najbardziej kluczowych momentach, ale z jakże polską gracją. Bardzo dobra postać, świetnie wpasowana w różne działania, na szeregach odmiennych frontach. Ale to nie jedyna postać, która powraca na przestrzeni dotychczasowych tomów cyklu. Od któregoś tomu zniknęła otwierająca tytuł lista bohaterów, którzy mieli brać udział w każdej konkretnej części. To, że na tym etapie zostało ich niewielu, to raz, ale i pewnie doskonała rozpoznawalność poszczególnych postaci wykluczyła konieczność stosowania w dalszym ciągu takiej listy. "Horyzont zdarzeń" to walka na wielu frontach. Działania wywiadowcze, walka na lądzie, wodzie i w powietrzu. Zewsząd świszczą kule zatrzymujące się na rozrywanych tkankach czy połaciach pancerzy. Wybuchy bomb, śmiercionośne rykoszety. W tym chaosie wojny, autor litując się nad czytelnikiem nie potęguje tragedii cywilnymi ofiarami. Oczywiście, otrzymujemy dane, ale dokładny obraz okoliczności ich śmierci jest jedynie statystyką, a nie jak to się odbywa w przypadku żołnierzy, gdzie niemal widzimy jak kula gna do celu. Piąta część, jak już wspomniałem, najbardziej obszerna na tle pozostałych z cyklu. Bez wątpienia, to konkretna pozycja świetnie zbierająca poprzednie wydarzenia układając je w logiczny szereg przyczynowo-skutkowy. Aż strach zaglądać dalej.

„Doktryna Wolffa” to niestety ostatnie spotkanie z bohaterami serii „Stalowa kurtyna”. Książka opowiada o światowym konflikcie wojennym między Stanami Zjednoczonymi, a Rosją. Są też znani wcześniej bohaterowie: kapitan Andrzej Wirski, tajne służby Stanów Zjednoczonych i Rosji oraz najważniejsi politycy tych państw. „Doktrynę Wolffa” świetnie się czyta, jest ciekawa historia, emocje i jeszcze zakończenie powieści – znakomicie wymyślone, po prostu majstersztyk. Wladimir Wolff, to pseudonim polskiego historyka, napisał znakomitą serię „Stalowa kurtyna” składającą się z 6 książek. Znakomity pomysł na fabułę oraz ogromna wiedza z dziedziny militariów, to niewątpliwe zalety powieści z kapitanem Andrzejem Wirskim. Opisane wydarzenia są fikcyjne, ale są jednocześnie tak wymyślone, że czytelnik ma wrażenie, że to naprawdę mogłoby się wydarzyć. Te książki, to gotowe scenariusze filmowe na świetnie thrillery szpiegowskie. Jeśli ktoś lubi czytać tego typu książki, to szczerze polecam całą serię.

Świetnie się czyta, wciąga z kopytami. Bardzo ciekawa fabuła, świetni bohaterzy. Autentyczne wydarzenia świetnie wplecione w historię - wg mnie super zabieg. Jedna z lepszych książek o współczesnej wojnie jaką czytałem. Kapitalny materiał na scenariusz filmowy!

W sierpniu 2008 roku rozpoczął się konflikt zbrojny pomiędzy Gruzją a Rosją oraz wspieranymi przez nią republikami (Osetii południowej i Abchazji). Pomimo tego, że trwał tylko pięć dni, walki były bardzo zacięte. Kaukaskie Epicentrum przenosi nas w tamte czasy, przedstawiając troszeczkę inną wersję wydarzeń, w której NATO reaguje w sposób bardziej zdecydowany, wysyłając do Gruzji żołnierzy z misją stabilizacyjną. Jeśli chodzi o przyczyny i sam konflikt, autor dość mocno trzyma się faktów zmieniając i dodając jedynie niektóre elementy i wątki. Wplecione są w taki sposób, że całość sprawia bardzo realistyczne i prawdopodobne wrażenie. Muszę przyznać, że początek książki szedł jakoś opornie. Dużo informacji, wiele postaci, pojawiało się sporo wątków. Jednak po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło się układać w całość. Zarysowały się postacie pierwszoplanowe i główny wątek. Powoli czuć było atmosferę zbliżającej się wojny. Akcja rozpędzała się z każdą kolejną kartką, pod koniec praktycznie gnając. Opisy starć i przebieg działań wojennych przedstawiony jest bardzo profesjonalnie. Duży plus za pokazanie sytuacji z kilku perspektyw, daje to czytelnikowi pełniejszy obraz. Przez całą książkę przewija się również ogromna ilość sprzętu wojskowego, która fajnie uzupełnia całość. Jednak może przyprawić o zawrót głowy. Autor ciekawie przedstawił również dysproporcje panujące pomiędzy armiami. Polityka jest obecna, ale występuje bardziej w tle. Dawkowana w sposób wyważony. W samym centrum wydarzeń znajdzie się GROM i polscy żołnierze, którzy odegrają istotną rolę w całej historii. Muszę przyznać, że postacie po każdej stronie frontu wzbudzały mniejszą lub większą sympatię. Brakowało mi trochę bardziej rozbudowanego epilogu, jakiegoś wyjaśnienia jak rozwinęła się sytuacja. Jeden interesujący wątek też został ucięty. Autor bardzo rzetelnie podszedł do tematu. Szczerze polecam miłośnikom historii, polityki i militariów. Na pewno nie będzie to moje ostatnie spotkanie z Marcinem Gawędą. Z chęcią sięgnę po kolejne książki z serii Warbook. Po lekturze pozostało jedynie pytanie czy historia rzeczywiście mogła się tak potoczyć i jakie byłyby konsekwencje?

Organizacje przestępcze na całym świecie nie dają się nudzić służbom wywiadowczym. Na nadmiar wolnego czasu cierpią tylko członkowie Radegasta 1 czyli międzynarodowej grupy antyterrorystycznej, którzy po niepowodzeniu w Czarnogórze zostali oddelegowani do innych zadań. Jakiś czas po tamtej akcji dochodzi do burdy pod jedną z amerykańskich dyskotek trzech studentów z Iranu. Persom nie jest potrzebne nic więcej. W akcie odwetu w bestialski sposób mordują amerykańskich dyplomatów. Ekipa, której trzon stanowią: Jakub Jarzębski i Andriej Bołkoński, postanawia wykorzystać to zdarzenie, by wrócić do gry… Udaje się to dopiero po tym, jak na jaw wychodzi fakt, że Irańczycy przywieźli do Europy bombę atomową. Rozpoczyna się walka z czasem… Amerykanie, z Hillary Clinton na czele, reagują po swojemu, a konkretnie wysyłają do Iranu swoją armię. Co prawda przeciwnik ma sprzęt wojskowy o kilka klas gorszy, ale za sobą fanatyków religijnych, przywódcę religijnego, który słyszy tylko to, co mu pasuje i… Chińczyków, którzy od jakiegoś czasu mają w Persji swoją bazę. Paradoksalnie Czerwony Smok, choć mógłby pomóc w wojnie, pozostaje bierny… Dlaczego Chiny nie włączają się do wojny? Czy uda się znaleźć bombę? Jaką strategię przyjmie ekipa Radegasta? Jak skończy się konflikt amerykańsko-irański? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… To drugi tom cyklu Przymierze, w którym ponownie spotykamy się z działającymi „nieco” nieszablonowo, acz cały czas zgodnie z prawem, członkami grupy Radegast. Tym razem działają na innym terenie, ale cały czas muszą wykorzystywać swoje mniej lub bardziej oczywiste talenty, ale do rzeczy… Znowu dostałam dopracowaną fabułę, która tym razem mniej skupia się na opisach walk i uzbrojenia, dzięki czemu ktoś nie obyty z tym tematem nie czuje się zagubiony w gąszczu nazw. A może było tego tyle samo, tylko ja jestem trochę mądrzejsza w tej kwestii? Tego nie wiem… musicie się o tym przekonać na własnej skórze. Brakowało mi pewnego wątku (za to delikatny minus), ale ten deficyt nie wpływa negatywnie na całą historię. A może? Jestem ciekawa Waszego zdania…

Teraz przyszedł czas na powieść innego rodzaju, po tych wszystkich kryminałach i sensacjach poczułem się zmęczony. I tak przypadkiem trafiłem na „Łowy na człowieka” Marka Czerwińskiego kompletnie nic nie wiedząc o autorze. Możecie sobie wyobrazić moją irytację jak główny bohater z lubością opisywał różne bronie, co można nimi zrobić czy jak udoskonalić. Zacisnąłem zęby i z żołnierską pokorą brnąłem dalej za bohaterem. Wraz z upływem czasu przebywania ze Stanisławem, przedwojennym podoficerem i zapalonym Myśliwym. Tak, przez duże „M” bo z zasadami, których przestrzegał nawet kosztem swojego zdrowia czy nawet życia. Polubiłem tego żołnierza, partyzanta, wybornego snajpera żyjącego według swoich zasad miłującego Ojczyznę i otaczający go świat przyrody. Po czasie nawet zacząłem z zainteresowaniem słuchać jego wykładów na tema broni, czułem w tym pasję. Uderzył mnie prosty język powieści, bez upiększeń, bez przenośni, wprost i bez uśmiechu. Bo to nie były śmieszne czasy. Język szorstki, oszczędny, do „rzeczy” i na temat. Autor, jak wyczytałem, składa powieścią hołd wielu bezimiennym żołnierzom, którzy nie złożyli broni i nie służyli nowym panom po 1945 roku. Trochę zawiedziony byłem, że Autor mało barwnie opisał przyrodę i trochę irytowały mnie skoki czasowe, dziury. Prosty i oszczędny język ale pomimo tego wzruszający do łez. Stach po prostu był zwykłym, uczciwym człowiekiem.

Miłe zaskoczenie tego roku czytelniczego. Książka opowiada historię Jamy agentki CIA, która ginie na misji wywiadowczej. Co rozpoczyna ciąg zdarzeń, które mają doprowadzić do tytułowego świętego chaosu. Plusem książki jest to, że wraz z bohaterką odkrywamy świat i spisek mając tyle informacji co ona. Ten zabieg powoduje zaangażowanie czytelnika. Choć momentami powoduje to chaos i nie pozwala do końca zrozumieć co się dzieje. Dostajemy wątek metafizyki i tego jako skonstruowany jest wszechświat i czy naprawdę mamy wolną wolę. Książka napisana dobrze i zrozumiale. No i zakończenie, które jest wspaniałą klamrą jak czasem jedno zdarzenie potrafi zmienić wszystko. Miał być to pierwszy tom trylogii co widac również w zakończeniu i nad czym ubolewam nigdy nie została ona wydana. Książkę polecam!

Bardzo ciekawa książka, opowiadająca o życiu polskich żołnierzy na misji w Afganistanie. To jak wygląda tam codzienność, z jakimi problemami stykali się ludzie, oraz to co mile mnie zaskoczyło jak zwykli Afgańczycy podchodzili do wojska. Coś niesamowitego zwłaszcza ze miałem okazje przesłuchać książki w formie audiobooka. Jedyny minus jaki dostrzega to taki, że stanowczo za mało było takich typowych wyjazdowych misji, albo więcej opowieści takiej jak ta o małym chłopcu.

Kolejna książka w stylu "co by było gdyby...". Powstanie warszawskie, walka Polaków z Niemcami, co mogłoby zjednoczyć siły wrogów? Oczywiście ktoś lub coś zabijające jednych i drugich. I czym to coś mogłoby być? A czemu nie bazyliszek, potwór z warszawskich legend, którym zainteresowane są wszystkie strony - niemieckie Ahnenerbe i polskie AK, każde z innych powodów? Połączenie fantastyki z grozą wojenną było ciekawym połączeniem, czytałam z prawdziwym zainteresowaniem i muszę pogratulować autorowi pomysłu spotkania dwóch kuzynów - jednego w mundurze Wehrmachtu, drugi w mundurze AK.

Już dwukrotnie miałem przyjemność wejść w świat Algorytmu wojny, stworzony przez pana Michała Cholewę. 17 sierpnia 2025 roku za sprawą powieści "Forta" wszedłem w ten świat po raz trzeci i wiem, że będę wchodził do niego jeszcze wielokrotnie. Drużyna, poznanego w poprzednich częściach, kaprala Wierzbowskiego nabroiła. Lecz aby uniknąć odpowiedzialności za swe czyny Wierzbowski i jego współtowarzysze zostają wysłani na planetę Atropos, na której znajduje się odcięta od reszty ludzkości unijna kolonia. Na początku żołnierze wierzą, że biorą udział w akcji ratunkowej, lecz nic w tym planie się nie zgadza, a żołnierzom przyjdzie walczyć o życie swoje oraz o kolonistów. Autor w dedykacji tej powieści napisał mi, że zawsze chciał napisać książkę w stylu "Obcego" i że taką też stworzył. I miał rację, gdyż z każdej strony wynurza się trudne do zlokalizowania zagrożenie. Wierzbowski i reszta przez długi czas nie ma pojęcia z kim ma do czynienia na tej pozbawionej światła planecie. Książka ta jest bardzo dobra, ale czyta ją się bardzo ciężko. Na przeczytanie 570 stron potrzebowałem piętnastu dni i piętnastu posiedzeń. Wynik taki plasuje powieść tę na 328 miejscu wśród 355 książek Przeczytanych na tronie. Mimo tego, że czytało się ją ciężko to polecam tę powieść, jak i dwie poprzednie części cyklu "Algorytm wojny". https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Bardzo dużo ludzi podchodzi do takich pozycji tak jak np do oglądania w tv wyścigu Formuły 1- tu czekamy na wypadek a w książce chcemy rzeź, krwawe opisy walk, egzekucje. Nie każde działania wojenne to ostrzały, zasadzki. Niekiedy to śledzenie ruchów wroga, zwiad, wyczekiwanie co autor bardzo ciekawie opisuje. Przybliża nam też społeczność w jakiej się znalazł i dla której postanowił walczyć.

Ksiazka dobra do poczytania, chyba można uznać, że udany debiut. Miałam tylko za często w głowie pytanie "a dlaczego on/ona/to/tam?". Nie do końca rozumiałam wszystkie decyzje i ruchy. Za dużo niewyjaśnionych tajemnic czy motywów jak na mój gust. Wiem, że ksiażki sifi mają być takie żeby nie było wiadomo o co tak na prawdę chodzi, bo są takie mądre i naukowe, ale się nie domyślę tego co autor wymyślił sam, a co nie istnieje. Większość chyba jednak zrozumiałam i przyswoiłam bez bólu więc jestem bardziej zadowolona niż znudzona.

Gdy zaczynałam czytać, jakoś tak przez pierwsze 100 stron, to cały czas miałam gdzieś z tyłu głowy - "ale super, wow, będzie się działo". Niestety potem się zepsuło i zaczęłam się zastanawiać, o co tu chodzi. Już nie wiedziałam kto jest dobry, kto zły, gdzie oni się znajdują, czy to dalej obecny rok... Nie mam nic przeciwko science fiction, ale tutaj końcówka była tak pogmatwana, że zamiast fantastycznie zrobiło się niezrozumiale. Spróbuję z drugą częścią, ale nie spodziewam się po niej zbyt wiele.

Jeżeli ktoś lubi połączenie zagrywek szpiegowskich, polityki i takiego hard sifi to naprawdę polecam. Nie dziwię się jeśli kogoś znudziła lecz jak dla mnie książka buduje perfekcyjnie napięcie by później wpompować wszystko w punkt kulminacyjny kiedy już nie możesz oderwać się od lektury. Dużym plusem jest też piękne pokazanie jak kruche jest życie żołnierza.