Doktryna Wolffa

Książka ciekawa, choć trochę nudnawa momentami, I powtarzalna. Warto wspomnieć, że została wydana w 2014 roku, teraz pewnie większość jest traktowana jako bzdura, ale to były trochę inne czasy i to chyba jeszcze przed aneksją Krymu. Momentami była śmiesznawa (jeśli tak można określić książkę o wojnie). Ciekawa i warta uwagi

Westeplatte broni się nadal. I Hel i Oksywie. Wermacht nie wkroczył jeszcze do zażarcie bronionej Warszawy. Finowie dzielnie odpierają Sowietów na swojej granicy. Do Wojny po stronie Aliantów przyłącza się Rumunia. Japończycy atakują Sowietów na Kamczatce. Na Białorusi i europejskiej Rosji pojawiają się bunty i powstania - biała Rosja odżywa. Czołgi francuskie wbijają się głębokim klinem w terytorium III Rzeszy. Polska armia zepchnięta na przedmurze rumuńskie rusza do konrtofensywy - do szturmu straceńców. II Wojna światowa w alternatywnej wersji w roku 1941 zbliża się ku końcowi. Mam nad tą książką przykrą refleksje, że prawdziwe wydarzenia z roku 1939 nie mogły potoczyć się inaczej. Wiele na świecie i w samej Polsce musiałoby się zmienić od lat 20, żeby Polska nie poniosła wtedy sromotnej klęski. Cieszyłem się że za dokończenie serii zabrał się Langenfeld, zawsze wolałem go od Wolffa. Niestety mam do książki zastrzeżenia. 1. Brak organizacji akcji w czasie. Z jednej strony czytamy, że coś trwało 2-3 tygodnie z drugiej strony wcale nie czujemy upływu czasu, zmieniającej się pogody itp. Kilkumiesięczna wojna jest osadzona podczas wiecznego lata :) 2. Za mało opisów walk, za dużo sztabów, strategii i osobistych historii bohaterów. Czyta się miło. Ta książka jako jedyna z serii wzbudziła moją ciekawość "Jak to się wszystko skończy?". Akcja jest mniej naiwna i bardziej prawdopodobna niż przy pierwszych 2 częściach. Ogólnie polecam.

Organizacje przestępcze na całym świecie nie dają się nudzić służbom wywiadowczym. Na nadmiar wolnego czasu cierpią tylko członkowie Radegasta 1 czyli międzynarodowej grupy antyterrorystycznej, którzy po niepowodzeniu w Czarnogórze zostali oddelegowani do innych zadań. Jakiś czas po tamtej akcji dochodzi do burdy pod jedną z amerykańskich dyskotek trzech studentów z Iranu. Persom nie jest potrzebne nic więcej. W akcie odwetu w bestialski sposób mordują amerykańskich dyplomatów. Ekipa, której trzon stanowią: Jakub Jarzębski i Andriej Bołkoński, postanawia wykorzystać to zdarzenie, by wrócić do gry… Udaje się to dopiero po tym, jak na jaw wychodzi fakt, że Irańczycy przywieźli do Europy bombę atomową. Rozpoczyna się walka z czasem… Amerykanie, z Hillary Clinton na czele, reagują po swojemu, a konkretnie wysyłają do Iranu swoją armię. Co prawda przeciwnik ma sprzęt wojskowy o kilka klas gorszy, ale za sobą fanatyków religijnych, przywódcę religijnego, który słyszy tylko to, co mu pasuje i… Chińczyków, którzy od jakiegoś czasu mają w Persji swoją bazę. Paradoksalnie Czerwony Smok, choć mógłby pomóc w wojnie, pozostaje bierny… Dlaczego Chiny nie włączają się do wojny? Czy uda się znaleźć bombę? Jaką strategię przyjmie ekipa Radegasta? Jak skończy się konflikt amerykańsko-irański? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… To drugi tom cyklu Przymierze, w którym ponownie spotykamy się z działającymi „nieco” nieszablonowo, acz cały czas zgodnie z prawem, członkami grupy Radegast. Tym razem działają na innym terenie, ale cały czas muszą wykorzystywać swoje mniej lub bardziej oczywiste talenty, ale do rzeczy… Znowu dostałam dopracowaną fabułę, która tym razem mniej skupia się na opisach walk i uzbrojenia, dzięki czemu ktoś nie obyty z tym tematem nie czuje się zagubiony w gąszczu nazw. A może było tego tyle samo, tylko ja jestem trochę mądrzejsza w tej kwestii? Tego nie wiem… musicie się o tym przekonać na własnej skórze. Brakowało mi pewnego wątku (za to delikatny minus), ale ten deficyt nie wpływa negatywnie na całą historię. A może? Jestem ciekawa Waszego zdania…

O to zdecydowanie najbardziej obszerny pokaz pola walki w tym cyklu. Zarówno tego, bezpośrednio widzianego z kokpitu samolotu czy wizjera czołgu jak i też zza biurka, mocno oddalonego od wylotu lufy. Dotychczas, poszczególne tomy zamykały się wraz z ostatnią stroną pozostawiając może niewielką furtkę, ale ogólnie czuło się, że to już koniec. "Horyzont zdarzeń" w końcu burzy tę granicę i kontynuuje spuściznę poprzednich części. Od teraz, wszystko co było wcześniej, ma ogromne znaczenie. Od teraz zaczynają układać się klocki względem większego planu. Ta historia, gdzie napięcia poza wschodnią granicą robią się napięte, baaa już dawno przekroczyły umowne granice, mogą mocno zaburzać dzisiejszy obraz jaki znamy z codziennych wiadomości. Opowiadając znajomemu każdy kolejny tom, w końcu zaprotestował. "Dość, ja już nie wiem czy te informacje wiem od ciebie czy z telewizji". Tak to się właśnie układa, książki, które powstały dekadę temu, dzisiaj brzmią bardzo realnie i strach pomyśleć co będzie dalej. Wracając do papierowej wersji, Polska radzi sobie całkiem nieźle. Mamy swojego bohatera, Andrzeja Wirskiego, który co jakiś czas pojawia się w najbardziej kluczowych momentach, ale z jakże polską gracją. Bardzo dobra postać, świetnie wpasowana w różne działania, na szeregach odmiennych frontach. Ale to nie jedyna postać, która powraca na przestrzeni dotychczasowych tomów cyklu. Od któregoś tomu zniknęła otwierająca tytuł lista bohaterów, którzy mieli brać udział w każdej konkretnej części. To, że na tym etapie zostało ich niewielu, to raz, ale i pewnie doskonała rozpoznawalność poszczególnych postaci wykluczyła konieczność stosowania w dalszym ciągu takiej listy. "Horyzont zdarzeń" to walka na wielu frontach. Działania wywiadowcze, walka na lądzie, wodzie i w powietrzu. Zewsząd świszczą kule zatrzymujące się na rozrywanych tkankach czy połaciach pancerzy. Wybuchy bomb, śmiercionośne rykoszety. W tym chaosie wojny, autor litując się nad czytelnikiem nie potęguje tragedii cywilnymi ofiarami. Oczywiście, otrzymujemy dane, ale dokładny obraz okoliczności ich śmierci jest jedynie statystyką, a nie jak to się odbywa w przypadku żołnierzy, gdzie niemal widzimy jak kula gna do celu. Piąta część, jak już wspomniałem, najbardziej obszerna na tle pozostałych z cyklu. Bez wątpienia, to konkretna pozycja świetnie zbierająca poprzednie wydarzenia układając je w logiczny szereg przyczynowo-skutkowy. Aż strach zaglądać dalej.

Hipotetyczna, bardzo krwawa wizja kontynuacji działań wojennych, przez miłujący pokój - Związek Radziecki, (tuż po zakończeniu II Wojny Światowej). Jest tak dobrze napisana, że czyta się ją niemal jak prawdziwe historyczne wydarzenia. Dobrze sklecona, dynamiczna fabuła oraz szereg ciekawych i nietuzinkowych postaci. Jedynie marszałek Rokosowsski, jakiś taki dziwny, jakby podmieniony, wypisz, wymaluj - Żukow II... i to w wersji Hard! Trochę mnie to zastanawia, że przedstawiony jest jako, tępy, krwawy warchoł. Możliwe, że to jakaś ugruntowana przez niektóre fakty, awersja autora do postaci tego radzieckiego marszałka i dżentelmena, (w dodatku, polskiego pochodzenia). Wszak, jak podają (różne) źródła; 1 maja 1950 roku Rokossowski wydał rozkaz nr 26, zatwierdzający czystkę wśród oficerów Wojska Polskiego. Na jego mocy usuwano przedwojennych polskich oficerów oraz żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, którzy zdecydowali się wrócić do kraju. W czerwcu 1956 r. Rokossowski był inicjatorem użycia armii LWP do tłumienia wystąpień robotniczych w Poznaniu, a kilka miesięcy później, gdy ważyły się losy polskiego Października, nakazał wyprowadzenie części polskich oddziałów z koszar w celu wsparcia działań Północnej Grupy Wojsk sowieckich... itd, itp...

Przeczytałem tę książkę po raz pierwszy w 2011, drugi raz po kilkunastu latach i dosyć źle się zestarzała. Dialogi czytane na głos bolą uszy, postacie są dosyć papierowe i jednowymiarowe, a sam autor często myli się z podstawowymi militarnymi zagadnieniami, co nie powinno mieć miejsca w takiej powieści. Jednak mimo wszystko wartka akcja pcha fabułę do przodu.

Bardzo dobra powieść wojenno-sensacyjna, którą autor sam określa jako technothriller. Ukazuje codzienną służbę żołnierzy podczas drugiej zmiany w Iraku i to, z czym muszą mierzyć się na co dzień. Drobne starcia z tubylcami, oczyszczanie ulic z min, a także ataki terrorystyczne — to ich codzienność. Istnieje również wątek szpiegowski, wokół którego zbudowana jest cała fabuła, a także opis obrony City Hall w Karbali, która stanowi największą bitwę Polaków od czasów II wojny światowej. W tym miejscu odczuwam lekki niedosyt, ponieważ opisano tylko jej początek i zakończenie. Mimo to, akcja nie zwalnia tempa — jest praktycznie nieprzerwana, a książkę czyta się z zapartym tchem. Polecam ją wszystkim miłośnikom tego typu literatury.

W sierpniu 2008 roku rozpoczął się konflikt zbrojny pomiędzy Gruzją a Rosją oraz wspieranymi przez nią republikami (Osetii południowej i Abchazji). Pomimo tego, że trwał tylko pięć dni, walki były bardzo zacięte. Kaukaskie Epicentrum przenosi nas w tamte czasy, przedstawiając troszeczkę inną wersję wydarzeń, w której NATO reaguje w sposób bardziej zdecydowany, wysyłając do Gruzji żołnierzy z misją stabilizacyjną. Jeśli chodzi o przyczyny i sam konflikt, autor dość mocno trzyma się faktów zmieniając i dodając jedynie niektóre elementy i wątki. Wplecione są w taki sposób, że całość sprawia bardzo realistyczne i prawdopodobne wrażenie. Muszę przyznać, że początek książki szedł jakoś opornie. Dużo informacji, wiele postaci, pojawiało się sporo wątków. Jednak po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło się układać w całość. Zarysowały się postacie pierwszoplanowe i główny wątek. Powoli czuć było atmosferę zbliżającej się wojny. Akcja rozpędzała się z każdą kolejną kartką, pod koniec praktycznie gnając. Opisy starć i przebieg działań wojennych przedstawiony jest bardzo profesjonalnie. Duży plus za pokazanie sytuacji z kilku perspektyw, daje to czytelnikowi pełniejszy obraz. Przez całą książkę przewija się również ogromna ilość sprzętu wojskowego, która fajnie uzupełnia całość. Jednak może przyprawić o zawrót głowy. Autor ciekawie przedstawił również dysproporcje panujące pomiędzy armiami. Polityka jest obecna, ale występuje bardziej w tle. Dawkowana w sposób wyważony. W samym centrum wydarzeń znajdzie się GROM i polscy żołnierze, którzy odegrają istotną rolę w całej historii. Muszę przyznać, że postacie po każdej stronie frontu wzbudzały mniejszą lub większą sympatię. Brakowało mi trochę bardziej rozbudowanego epilogu, jakiegoś wyjaśnienia jak rozwinęła się sytuacja. Jeden interesujący wątek też został ucięty. Autor bardzo rzetelnie podszedł do tematu. Szczerze polecam miłośnikom historii, polityki i militariów. Na pewno nie będzie to moje ostatnie spotkanie z Marcinem Gawędą. Z chęcią sięgnę po kolejne książki z serii Warbook. Po lekturze pozostało jedynie pytanie czy historia rzeczywiście mogła się tak potoczyć i jakie byłyby konsekwencje?

Teraz przyszedł czas na powieść innego rodzaju, po tych wszystkich kryminałach i sensacjach poczułem się zmęczony. I tak przypadkiem trafiłem na „Łowy na człowieka” Marka Czerwińskiego kompletnie nic nie wiedząc o autorze. Możecie sobie wyobrazić moją irytację jak główny bohater z lubością opisywał różne bronie, co można nimi zrobić czy jak udoskonalić. Zacisnąłem zęby i z żołnierską pokorą brnąłem dalej za bohaterem. Wraz z upływem czasu przebywania ze Stanisławem, przedwojennym podoficerem i zapalonym Myśliwym. Tak, przez duże „M” bo z zasadami, których przestrzegał nawet kosztem swojego zdrowia czy nawet życia. Polubiłem tego żołnierza, partyzanta, wybornego snajpera żyjącego według swoich zasad miłującego Ojczyznę i otaczający go świat przyrody. Po czasie nawet zacząłem z zainteresowaniem słuchać jego wykładów na tema broni, czułem w tym pasję. Uderzył mnie prosty język powieści, bez upiększeń, bez przenośni, wprost i bez uśmiechu. Bo to nie były śmieszne czasy. Język szorstki, oszczędny, do „rzeczy” i na temat. Autor, jak wyczytałem, składa powieścią hołd wielu bezimiennym żołnierzom, którzy nie złożyli broni i nie służyli nowym panom po 1945 roku. Trochę zawiedziony byłem, że Autor mało barwnie opisał przyrodę i trochę irytowały mnie skoki czasowe, dziury. Prosty i oszczędny język ale pomimo tego wzruszający do łez. Stach po prostu był zwykłym, uczciwym człowiekiem.

Kolejna książka w stylu "co by było gdyby...". Powstanie warszawskie, walka Polaków z Niemcami, co mogłoby zjednoczyć siły wrogów? Oczywiście ktoś lub coś zabijające jednych i drugich. I czym to coś mogłoby być? A czemu nie bazyliszek, potwór z warszawskich legend, którym zainteresowane są wszystkie strony - niemieckie Ahnenerbe i polskie AK, każde z innych powodów? Połączenie fantastyki z grozą wojenną było ciekawym połączeniem, czytałam z prawdziwym zainteresowaniem i muszę pogratulować autorowi pomysłu spotkania dwóch kuzynów - jednego w mundurze Wehrmachtu, drugi w mundurze AK.

Po emocjach, jakie zafundował mi www.1944.waw.pl, nie mogłam odpuścić kolejnego tomu cyklu Marcina Ciszewskiego. Zwłaszcza że historia Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego wciąż ma sporo do opowiedzenia (choć Jerzy Grabicki już się odmeldował ;)). Tym razem jednak pałeczkę – i dowodzenie – przejmuje Kapitan Jamróz. A że z nim nigdy nie jest spokojnie, to wiadomo jedno: czas znów ruszyć na front Powstanie. Kapitan Leszek Jamróz – mianowany na dowódcę Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego Armii Krajowej – staje przed wieloma pytaniami, na które szuka odpowiedzi. Zwyciężyliśmy Niemców w bitwie o Okęcie. Być może wygramy Powstanie Warszawskie. Ale czy Polska będzie dzięki temu bezpieczna, czy poza Warszawą będzie wolna? Jak pokonać Sowietów, jak zmienić ponure powojenne losy Polski? Mimo posiadanego sprzętu i świetnemu wyszkoleniu liczy się coś zupełnie innego. Bo to w patriotyzmie, wiedzy i poczuciu obowiązku kryje się siła by zmieniać świat. Czerwona machina. Po raz kolejny muszę przyznać, że nie sądziłam, iż da się tak sprytnie pożenić historię alternatywną z sensacją, a jednak – Marcin Ciszewski znów to zrobił. I to w dodatku w swoim stylu: dynamicznie, z wyczuciem napięcia i obowiązkową porcją wybuchów. Od pierwszych stron autor nie daje czytelnikowi (ani słuchaczowi!) chwili wytchnienia. Wrzuca nas prosto w powojenną zawieruchę, w której Polacy – owszem, wygrali Powstanie Warszawskie – ale wciąż muszą kombinować, jak nie dać się rozjechać czerwonej machinie. I jak to bywa w tej serii (i w życiu ;)), kombinować będą z rozmachem. I w tym momencie cały na biało (tfu, cały w moro) wchodzi kapitan Jamróz – żołnierz z przyszłości, który zamiast bawić się w superbohatera, znającego technologię i historię, próbuje po prostu ogarnąć rzeczywistość, w której każdy ruch może zmienić bieg historii. I robi to z godną podziwu klasą (oraz z nerwami ze stali). Jeśli chodzi o akcję – ta pędzi jak transporter po zamarzniętej Wiśle: raz w stronę szpiegowskiego thrillera, raz ku politycznemu pokerowi, gdzie każdy blef może kosztować życie. Są wybuchy, strzały, tajne misje, radiowe meldunki i spora dawka żołnierskiego humoru, który – jak zwykle – ratuje sytuację, gdy wszystko inne zawodzi. Ale te wszystkie efektywne bum-bum i fabularne zawirowania bledną przy tym, co w tej serii lubię najbardziej – że Ciszewski nie zatrzymuje się na efektownych pościgach i militarnych smaczkach. Pod tą „strzelanką z wehikułem czasu” kryje się historia o lojalności, odpowiedzialności i o tym, że nawet najbardziej zaawansowana broń nie wygra z ludzką głupotą. Tak, Ciszewski znów udowadnia, że historia – nawet ta wymyślona – potrafi boleć, wciągać i dawać do myślenia. Jeśli lubicie alternatywne wersje II wojny światowej, w których akcja nie zwalnia nawet na moment, to tę książkę koniecznie przeczytajcie (albo jeszcze lepiej – posłuchajcie, bo Przemysław Bluszcz robi to dobrze :D). https://unserious.pl/2025/11/kapitan-jamroz/

Myślę, że książka Marcina Ciszewskiego www.afgan.com.pl jest w mojej opinii zupełnie inna niż te przedstawione w wcześniejszych tomach. Wydaje mi się, że autor wprowadza tutaj nowe spojrzenie na znanych bohaterów, są oni przedstawieni w taki sposób, że wydają się zupełnie innymi osobami. Uważam, że najsłabszym elementem tej książki jest głowny antagonista i jego cel dodatkowo to, że bohaterowie zakładają, iż brak utworzenia państwa Izrael wywołałby tak ogromny zwrot akcji na świecie, że powstałby kalifat państw arabskich, który podbiłby cały świat i wprowadziłby szariat na całym świecie. W mojej opinii jest to słabe, ponieważ wydarzenia przedstawione w tomach 1–4 nie zmieniły absolutnie nic w Polsce, tak jak jest pokazane w tomie 5, Wydaje mi się, że działania opisane w poprzednich tomach niosły w sobie znacznie więcej potencjału do zmiany losów świata. Dodatkowo uważam, że autor mógł w mojej opinii lepiej poprowadzić fabułę można było kontynuować losy Polski i pokazać, jak wyglądałby kraj w zimnej wojnie, o ile by istniała, i później zakończyć cykl na tomie 5, który mógłby być np. tomem 7, 8 lub kolejnym, pokazując naturalny ciąg historii. Wydaje mi się, że taka konstrukcja fabuły mogłaby w znacznie większym stopniu oddziaływać na czytelnika i w ciekawszy sposób wykorzystać wcześniejsze wydarzenia. Jednak uważam, że ogromnym plusem tej książki jest postać Wieteski. Myślę, że jest to najsilniejsza strona tej pozycji – poznajemy go z zupełnie innej strony. Wydaje mi się, że w tej części Wieteska jest zabawny, potrafi wywołać uśmiech i w mojej opinii wprowadza lekkość do całej historii. Podsumowując, książka w mojej opinii ma swoje słabsze momenty, zwłaszcza w kwestii fabuły i logiki działań bohaterów, ale jednocześnie uważam, że daje nam ciekawe spojrzenie na postacie i niektóre wydarzenia. Myślę, że warto po nią sięgnąć, zwłaszcza jeśli chce się zobaczyć znanych bohaterów w nowym świetle i zastanowić się, jak alternatywnie mogła wyglądać historia Polski i świata.

Szczerze mówiąc, jestem tą książką zawiedziony. Sięgając po www.2012ru.pl miałem naprawdę spore oczekiwania. Rozumiem, że to ta powieść powstała jako pierwsza, a dopiero później pojawił się Kapitan Jamróz, więc pewne rzeczy mogły nie być jeszcze dopracowane. Mimo to wydaje mi się, że zabrakło tu bardzo ważnych elementów, które później nadawały całej historii sens i ciężar. Najbardziej brakuje mi wydarzeń z tomu 4, szczególnie wątków związanych z Jałtą i przedstawieniem Polski. Mam wrażenie, jakby te wydarzenia zostały całkowicie wykreślone. Jakby nigdy nic się nie stało. A przecież to one budowały napięcie i dawały nadzieję, że ta alternatywna linia czasu rzeczywiście coś zmieni. Myślałem, że po powrocie do przyszłości Polska naprawdę będzie coś znaczyć. Że zobaczymy kraj silniejszy, bardziej podmiotowy, może nawet zupełnie inny niż w znanej nam historii. Tymczasem okazuje się, że komunizm i tak był, Polska była satelitą i w zasadzie wszystko wraca do punktu wyjścia. Uważam, że to ogromna stracona szansa. Cała konspiracja Wojtyńskiego i wcześniejsze wydarzenia sprawiają wrażenie, jakby zostały wymazane. Moim zdaniem historia mogła być dalej prowadzona w odważnej alternatywie i pokazywać zupełnie inną rzeczywistość. Potencjał był naprawdę duży, dlatego tym bardziej szkoda, że nie został w pełni wykorzystany. Mam nadzieję, że może kiedyś pojawi się jakaś reedytcja albo doprecyzowanie wątków, które lepiej połączą te elementy. Na ten moment jednak czuję spory zawód.

Bardzo solidne i wciągające SF. Widać, że space opera zakrojona z rozmachem i ciekawe co przyniosą kolejne tomy. W pierwszym znajdziemy mnóstwo akcji, pelnokrwistych bohaterów, sporo tajemnicy i taktyczne zmagania dwóch ludzkich armii po kosmicznej apokalipsie. Polecam.

Już dwukrotnie miałem przyjemność wejść w świat Algorytmu wojny, stworzony przez pana Michała Cholewę. 17 sierpnia 2025 roku za sprawą powieści "Forta" wszedłem w ten świat po raz trzeci i wiem, że będę wchodził do niego jeszcze wielokrotnie. Drużyna, poznanego w poprzednich częściach, kaprala Wierzbowskiego nabroiła. Lecz aby uniknąć odpowiedzialności za swe czyny Wierzbowski i jego współtowarzysze zostają wysłani na planetę Atropos, na której znajduje się odcięta od reszty ludzkości unijna kolonia. Na początku żołnierze wierzą, że biorą udział w akcji ratunkowej, lecz nic w tym planie się nie zgadza, a żołnierzom przyjdzie walczyć o życie swoje oraz o kolonistów. Autor w dedykacji tej powieści napisał mi, że zawsze chciał napisać książkę w stylu "Obcego" i że taką też stworzył. I miał rację, gdyż z każdej strony wynurza się trudne do zlokalizowania zagrożenie. Wierzbowski i reszta przez długi czas nie ma pojęcia z kim ma do czynienia na tej pozbawionej światła planecie. Książka ta jest bardzo dobra, ale czyta ją się bardzo ciężko. Na przeczytanie 570 stron potrzebowałem piętnastu dni i piętnastu posiedzeń. Wynik taki plasuje powieść tę na 328 miejscu wśród 355 książek Przeczytanych na tronie. Mimo tego, że czytało się ją ciężko to polecam tę powieść, jak i dwie poprzednie części cyklu "Algorytm wojny". https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Bardzo dużo ludzi podchodzi do takich pozycji tak jak np do oglądania w tv wyścigu Formuły 1- tu czekamy na wypadek a w książce chcemy rzeź, krwawe opisy walk, egzekucje. Nie każde działania wojenne to ostrzały, zasadzki. Niekiedy to śledzenie ruchów wroga, zwiad, wyczekiwanie co autor bardzo ciekawie opisuje. Przybliża nam też społeczność w jakiej się znalazł i dla której postanowił walczyć.

Historia opowiedziana przez pana Ogdowskiego wciąga od pierwszej strony. Mamy tu obraz misji stabilizacyjnej i naszych żołnierzy ukazany na kanwie zdarzeń, które rozegrały się w wiosce Nabud Khel. Podobieństwo do innej historii, swego czasu głośnej w Polsce, jest (nie)przypadkowe. Autor w surowy, wręcz czasami zimny sposób opisuje tę rzeczywistość, którą zna z autopsji gdyż jako reporter wojenny przebywał z naszym wojskiem podczas misji w Afganistanie a wcześniej w Iraku. Książka pokazuje rzeczywistość żołnierzy, wojnę w której przyszło im walczyć, obraz jaki pokazują media wszelkiego rodzaju, polityków i urzędników dla których wydarzenia i inni ludzie są jedynie pionkami, celami które doprowadzą do upragnionego celu. Dla każdego będzie to co innego- klikalność, sensacja, poparcie społeczne, sondaże, władza, manipulacja... Gorzki obraz świata serwuje nam autor. Ukazuje mechanizmy działania polityków, mediów i dziennikarzy. Żołnierze którzy borykają się z bezsensowną biurokracją, urzędnikami i urzędasami, skostniałymi procedurami, brakami w sprzęcie, poczuciem bycia gorszym patrząc na sojuszników i ich wyposażenie, kolegami którzy bywają i wrogami. A przede wszystkim walka ze sobą, swoimi lękami, działaniem w ekstremalnych warunkach. Zdawałoby się że w wojennej rzeczywistości niektóre kwestie powinny odejść na dalszy plan, ale rzeczywistość okazuje się brutalna i bezduszna. Mimo że historia określana jest jako fikcyjna, pokazuje bardzo realnie rzeczywistość wojskowych i nie jest to ciepły obraz. Niestety. Mimo to polecam serdecznie przeczytanie książki, jest tego warta. Świetnym podsumowaniem są 2 cytaty: "Na wojnie wszyscy są ofiarami" i "Pierwszą ofiarą wojny jest prawda" I tyle :)

Historia głównego bohatera - Gliniarza, od wstąpienia do wojska, przez szeregową pracę w Policji (wtedy jeszcze w Milicji), do likwidowania terrorystów. Książkę (audiobooka) przesłuchałem z wielką przyjemnością. Krótkie 15-20 minutowe rozdziały w większości będące osobnymi historiami sprawdzały się np. przy spacerach z psem (polecam).

Mimo że "Wilki i orły" to fikcja literacka, autor bardzo wiarygodnie oddaje realia konfliktu zbrojnego. Fabuła wyraźnie nawiązuje do prawdziwych wydarzeń – drugiej wojny czeczeńskiej. Szczególnie doceniam ogrom pracy włożonej w research, co uważam za jeden z największych atutów książki. Jak przeczytałam w opisie, autor prowadził rozmowy zarówno z uchodźcami wojennymi, jak i Czeczenami oraz rosyjskimi żołnierzami walczącymi na terenie Kaukazu Północnego. Co więcej, podkreślono, że skala "zebranego" okrucieństwa była tak duża, iż autor musiał ją złagodzić na potrzeby książki. Aż trudno sobie wyobrazić, jak wyglądała w rzeczywistości, skoro fabuła i tak pozostaje bardzo drastyczna i brutalna. Zgodnie z zapowiedzią dostajemy tu zarówno wojnę wywiadów, wielką politykę, jak i krwawe starcia. Jak trafnie ujęto w powieści: „Nieludzka wojna rodzi nieludzkie czyny.” Duża liczba bohaterów, przy jednoczesnym braku wiodącej postaci, pozwala spojrzeć na konflikt z wielu perspektyw. Postacie reprezentują obie strony, dzięki czemu otrzymujemy szeroki i niejednoznaczny obraz wojny. Autor wyraźnie pokazuje, że każda ze stron ma swoje racje i winy – na wojnie rzadko istnieje prosty podział na dobro i zło. Początkowo mnogość bohaterów może wprowadzać pewną dezorientację, jednak z czasem coraz łatwiej odnaleźć się w fabule. Język powieści jest przystępny, a akcja dynamiczna, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z zaangażowaniem. Dialogi w większości brzmią naturalnie i wiarygodnie, choć momentami zdarzają się wypowiedzi zbyt patetyczne i górnolotne, co wpłynęło na moją końcową ocenę. Najmniej przekonał mnie natomiast wątek miłosny – wydał się sztuczny i niepotrzebny, przez co odstaje od reszty historii.

Jak na militarne fantasy/science-fiction czułem za mało tego militaryzmu. Mało odkrywcza fabuła i bohaterowie. To wszystko było przedstawione tak, że każda walka od razu sugerowała mi jaki będzie jej koniec. A zajmowały według mnie za mało czasu w całej książce. Akcja raz pędząca, a raz powolna jak ślimak, gdzie czytamy w kółko praktycznie o tym samym - jak się zachowują poszczególni bohaterowie na co dzień czy co aktualnie piją. Na plus oczywiście perspektywa z kilku stron i dodatkowe postacie, sporo technologii i oddanie warunków na obcej planecie (przynajmniej częściowo).