Szturm straceńców

Książka ciekawa, choć trochę nudnawa momentami, I powtarzalna. Warto wspomnieć, że została wydana w 2014 roku, teraz pewnie większość jest traktowana jako bzdura, ale to były trochę inne czasy i to chyba jeszcze przed aneksją Krymu. Momentami była śmiesznawa (jeśli tak można określić książkę o wojnie). Ciekawa i warta uwagi

„Doktryna Wolffa” to niestety ostatnie spotkanie z bohaterami serii „Stalowa kurtyna”. Książka opowiada o światowym konflikcie wojennym między Stanami Zjednoczonymi, a Rosją. Są też znani wcześniej bohaterowie: kapitan Andrzej Wirski, tajne służby Stanów Zjednoczonych i Rosji oraz najważniejsi politycy tych państw. „Doktrynę Wolffa” świetnie się czyta, jest ciekawa historia, emocje i jeszcze zakończenie powieści – znakomicie wymyślone, po prostu majstersztyk. Wladimir Wolff, to pseudonim polskiego historyka, napisał znakomitą serię „Stalowa kurtyna” składającą się z 6 książek. Znakomity pomysł na fabułę oraz ogromna wiedza z dziedziny militariów, to niewątpliwe zalety powieści z kapitanem Andrzejem Wirskim. Opisane wydarzenia są fikcyjne, ale są jednocześnie tak wymyślone, że czytelnik ma wrażenie, że to naprawdę mogłoby się wydarzyć. Te książki, to gotowe scenariusze filmowe na świetnie thrillery szpiegowskie. Jeśli ktoś lubi czytać tego typu książki, to szczerze polecam całą serię.

Organizacje przestępcze na całym świecie nie dają się nudzić służbom wywiadowczym. Na nadmiar wolnego czasu cierpią tylko członkowie Radegasta 1 czyli międzynarodowej grupy antyterrorystycznej, którzy po niepowodzeniu w Czarnogórze zostali oddelegowani do innych zadań. Jakiś czas po tamtej akcji dochodzi do burdy pod jedną z amerykańskich dyskotek trzech studentów z Iranu. Persom nie jest potrzebne nic więcej. W akcie odwetu w bestialski sposób mordują amerykańskich dyplomatów. Ekipa, której trzon stanowią: Jakub Jarzębski i Andriej Bołkoński, postanawia wykorzystać to zdarzenie, by wrócić do gry… Udaje się to dopiero po tym, jak na jaw wychodzi fakt, że Irańczycy przywieźli do Europy bombę atomową. Rozpoczyna się walka z czasem… Amerykanie, z Hillary Clinton na czele, reagują po swojemu, a konkretnie wysyłają do Iranu swoją armię. Co prawda przeciwnik ma sprzęt wojskowy o kilka klas gorszy, ale za sobą fanatyków religijnych, przywódcę religijnego, który słyszy tylko to, co mu pasuje i… Chińczyków, którzy od jakiegoś czasu mają w Persji swoją bazę. Paradoksalnie Czerwony Smok, choć mógłby pomóc w wojnie, pozostaje bierny… Dlaczego Chiny nie włączają się do wojny? Czy uda się znaleźć bombę? Jaką strategię przyjmie ekipa Radegasta? Jak skończy się konflikt amerykańsko-irański? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… To drugi tom cyklu Przymierze, w którym ponownie spotykamy się z działającymi „nieco” nieszablonowo, acz cały czas zgodnie z prawem, członkami grupy Radegast. Tym razem działają na innym terenie, ale cały czas muszą wykorzystywać swoje mniej lub bardziej oczywiste talenty, ale do rzeczy… Znowu dostałam dopracowaną fabułę, która tym razem mniej skupia się na opisach walk i uzbrojenia, dzięki czemu ktoś nie obyty z tym tematem nie czuje się zagubiony w gąszczu nazw. A może było tego tyle samo, tylko ja jestem trochę mądrzejsza w tej kwestii? Tego nie wiem… musicie się o tym przekonać na własnej skórze. Brakowało mi pewnego wątku (za to delikatny minus), ale ten deficyt nie wpływa negatywnie na całą historię. A może? Jestem ciekawa Waszego zdania…

Hipotetyczna, bardzo krwawa wizja kontynuacji działań wojennych, przez miłujący pokój - Związek Radziecki, (tuż po zakończeniu II Wojny Światowej). Jest tak dobrze napisana, że czyta się ją niemal jak prawdziwe historyczne wydarzenia. Dobrze sklecona, dynamiczna fabuła oraz szereg ciekawych i nietuzinkowych postaci. Jedynie marszałek Rokosowsski, jakiś taki dziwny, jakby podmieniony, wypisz, wymaluj - Żukow II... i to w wersji Hard! Trochę mnie to zastanawia, że przedstawiony jest jako, tępy, krwawy warchoł. Możliwe, że to jakaś ugruntowana przez niektóre fakty, awersja autora do postaci tego radzieckiego marszałka i dżentelmena, (w dodatku, polskiego pochodzenia). Wszak, jak podają (różne) źródła; 1 maja 1950 roku Rokossowski wydał rozkaz nr 26, zatwierdzający czystkę wśród oficerów Wojska Polskiego. Na jego mocy usuwano przedwojennych polskich oficerów oraz żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych, którzy zdecydowali się wrócić do kraju. W czerwcu 1956 r. Rokossowski był inicjatorem użycia armii LWP do tłumienia wystąpień robotniczych w Poznaniu, a kilka miesięcy później, gdy ważyły się losy polskiego Października, nakazał wyprowadzenie części polskich oddziałów z koszar w celu wsparcia działań Północnej Grupy Wojsk sowieckich... itd, itp...

Sowieci toczą wojnę z Polską, która się broni i nie poddaje. W opowieści ponownie spotykamy między innymi porucznika Bagińskiego, utalentowanego pilota oraz pięściarza. Lecz i tym razem, jego tułaczka nie ma miejsca na ringu, ale za sterami samolotu w trakcie kolejnej fazy konfliktu między Polską, a Sowietami.

Słabością tej powieści okazało się to, co początkowo stanowiło siłę całego cyklu – jego rozmach i bogate tło historyczne. Fabuła została rozbita na zbyt wiele punktów widzenia i zbyt liczne postaci, przez co – moim zdaniem – trudno jest się emocjonalnie zaangażować w ich losy. Dotyczy to nie tylko epizodycznych bohaterów, pojawiających się na krótko w jednym rozdziale, ale także tych, którzy towarzyszą nam od początku serii. Szczególnie widoczne jest to na przykładzie Węglińskiego, który, choć niewątpliwie jest głównym protagonistą, w tej części stał się postacią papierową, pozbawioną wyrazistego charakteru. Pozostali bohaterowie zdają się istnieć jedynie dla wypełnienia stron, nie wzbudzając żadnych autentycznych uczuć ani więzi z czytelnikiem. Główną bohaterką jest tu sama historia, lecz i ona staje się coraz bardziej przewidywalna. Prawdopodobnie dokończę cykl, choć towarzyszy mi pewien niedosyt i rozczarowanie.

Myślę, że książka Marcina Ciszewskiego www.afgan.com.pl jest w mojej opinii zupełnie inna niż te przedstawione w wcześniejszych tomach. Wydaje mi się, że autor wprowadza tutaj nowe spojrzenie na znanych bohaterów, są oni przedstawieni w taki sposób, że wydają się zupełnie innymi osobami. Uważam, że najsłabszym elementem tej książki jest głowny antagonista i jego cel dodatkowo to, że bohaterowie zakładają, iż brak utworzenia państwa Izrael wywołałby tak ogromny zwrot akcji na świecie, że powstałby kalifat państw arabskich, który podbiłby cały świat i wprowadziłby szariat na całym świecie. W mojej opinii jest to słabe, ponieważ wydarzenia przedstawione w tomach 1–4 nie zmieniły absolutnie nic w Polsce, tak jak jest pokazane w tomie 5, Wydaje mi się, że działania opisane w poprzednich tomach niosły w sobie znacznie więcej potencjału do zmiany losów świata. Dodatkowo uważam, że autor mógł w mojej opinii lepiej poprowadzić fabułę można było kontynuować losy Polski i pokazać, jak wyglądałby kraj w zimnej wojnie, o ile by istniała, i później zakończyć cykl na tomie 5, który mógłby być np. tomem 7, 8 lub kolejnym, pokazując naturalny ciąg historii. Wydaje mi się, że taka konstrukcja fabuły mogłaby w znacznie większym stopniu oddziaływać na czytelnika i w ciekawszy sposób wykorzystać wcześniejsze wydarzenia. Jednak uważam, że ogromnym plusem tej książki jest postać Wieteski. Myślę, że jest to najsilniejsza strona tej pozycji – poznajemy go z zupełnie innej strony. Wydaje mi się, że w tej części Wieteska jest zabawny, potrafi wywołać uśmiech i w mojej opinii wprowadza lekkość do całej historii. Podsumowując, książka w mojej opinii ma swoje słabsze momenty, zwłaszcza w kwestii fabuły i logiki działań bohaterów, ale jednocześnie uważam, że daje nam ciekawe spojrzenie na postacie i niektóre wydarzenia. Myślę, że warto po nią sięgnąć, zwłaszcza jeśli chce się zobaczyć znanych bohaterów w nowym świetle i zastanowić się, jak alternatywnie mogła wyglądać historia Polski i świata.

Po emocjach, jakie zafundował mi www.1944.waw.pl, nie mogłam odpuścić kolejnego tomu cyklu Marcina Ciszewskiego. Zwłaszcza że historia Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego wciąż ma sporo do opowiedzenia (choć Jerzy Grabicki już się odmeldował ;)). Tym razem jednak pałeczkę – i dowodzenie – przejmuje Kapitan Jamróz. A że z nim nigdy nie jest spokojnie, to wiadomo jedno: czas znów ruszyć na front Powstanie. Kapitan Leszek Jamróz – mianowany na dowódcę Pierwszego Samodzielnego Batalionu Rozpoznawczego Armii Krajowej – staje przed wieloma pytaniami, na które szuka odpowiedzi. Zwyciężyliśmy Niemców w bitwie o Okęcie. Być może wygramy Powstanie Warszawskie. Ale czy Polska będzie dzięki temu bezpieczna, czy poza Warszawą będzie wolna? Jak pokonać Sowietów, jak zmienić ponure powojenne losy Polski? Mimo posiadanego sprzętu i świetnemu wyszkoleniu liczy się coś zupełnie innego. Bo to w patriotyzmie, wiedzy i poczuciu obowiązku kryje się siła by zmieniać świat. Czerwona machina. Po raz kolejny muszę przyznać, że nie sądziłam, iż da się tak sprytnie pożenić historię alternatywną z sensacją, a jednak – Marcin Ciszewski znów to zrobił. I to w dodatku w swoim stylu: dynamicznie, z wyczuciem napięcia i obowiązkową porcją wybuchów. Od pierwszych stron autor nie daje czytelnikowi (ani słuchaczowi!) chwili wytchnienia. Wrzuca nas prosto w powojenną zawieruchę, w której Polacy – owszem, wygrali Powstanie Warszawskie – ale wciąż muszą kombinować, jak nie dać się rozjechać czerwonej machinie. I jak to bywa w tej serii (i w życiu ;)), kombinować będą z rozmachem. I w tym momencie cały na biało (tfu, cały w moro) wchodzi kapitan Jamróz – żołnierz z przyszłości, który zamiast bawić się w superbohatera, znającego technologię i historię, próbuje po prostu ogarnąć rzeczywistość, w której każdy ruch może zmienić bieg historii. I robi to z godną podziwu klasą (oraz z nerwami ze stali). Jeśli chodzi o akcję – ta pędzi jak transporter po zamarzniętej Wiśle: raz w stronę szpiegowskiego thrillera, raz ku politycznemu pokerowi, gdzie każdy blef może kosztować życie. Są wybuchy, strzały, tajne misje, radiowe meldunki i spora dawka żołnierskiego humoru, który – jak zwykle – ratuje sytuację, gdy wszystko inne zawodzi. Ale te wszystkie efektywne bum-bum i fabularne zawirowania bledną przy tym, co w tej serii lubię najbardziej – że Ciszewski nie zatrzymuje się na efektownych pościgach i militarnych smaczkach. Pod tą „strzelanką z wehikułem czasu” kryje się historia o lojalności, odpowiedzialności i o tym, że nawet najbardziej zaawansowana broń nie wygra z ludzką głupotą. Tak, Ciszewski znów udowadnia, że historia – nawet ta wymyślona – potrafi boleć, wciągać i dawać do myślenia. Jeśli lubicie alternatywne wersje II wojny światowej, w których akcja nie zwalnia nawet na moment, to tę książkę koniecznie przeczytajcie (albo jeszcze lepiej – posłuchajcie, bo Przemysław Bluszcz robi to dobrze :D). https://unserious.pl/2025/11/kapitan-jamroz/

Teraz przyszedł czas na powieść innego rodzaju, po tych wszystkich kryminałach i sensacjach poczułem się zmęczony. I tak przypadkiem trafiłem na „Łowy na człowieka” Marka Czerwińskiego kompletnie nic nie wiedząc o autorze. Możecie sobie wyobrazić moją irytację jak główny bohater z lubością opisywał różne bronie, co można nimi zrobić czy jak udoskonalić. Zacisnąłem zęby i z żołnierską pokorą brnąłem dalej za bohaterem. Wraz z upływem czasu przebywania ze Stanisławem, przedwojennym podoficerem i zapalonym Myśliwym. Tak, przez duże „M” bo z zasadami, których przestrzegał nawet kosztem swojego zdrowia czy nawet życia. Polubiłem tego żołnierza, partyzanta, wybornego snajpera żyjącego według swoich zasad miłującego Ojczyznę i otaczający go świat przyrody. Po czasie nawet zacząłem z zainteresowaniem słuchać jego wykładów na tema broni, czułem w tym pasję. Uderzył mnie prosty język powieści, bez upiększeń, bez przenośni, wprost i bez uśmiechu. Bo to nie były śmieszne czasy. Język szorstki, oszczędny, do „rzeczy” i na temat. Autor, jak wyczytałem, składa powieścią hołd wielu bezimiennym żołnierzom, którzy nie złożyli broni i nie służyli nowym panom po 1945 roku. Trochę zawiedziony byłem, że Autor mało barwnie opisał przyrodę i trochę irytowały mnie skoki czasowe, dziury. Prosty i oszczędny język ale pomimo tego wzruszający do łez. Stach po prostu był zwykłym, uczciwym człowiekiem.

W sierpniu 2008 roku rozpoczął się konflikt zbrojny pomiędzy Gruzją a Rosją oraz wspieranymi przez nią republikami (Osetii południowej i Abchazji). Pomimo tego, że trwał tylko pięć dni, walki były bardzo zacięte. Kaukaskie Epicentrum przenosi nas w tamte czasy, przedstawiając troszeczkę inną wersję wydarzeń, w której NATO reaguje w sposób bardziej zdecydowany, wysyłając do Gruzji żołnierzy z misją stabilizacyjną. Jeśli chodzi o przyczyny i sam konflikt, autor dość mocno trzyma się faktów zmieniając i dodając jedynie niektóre elementy i wątki. Wplecione są w taki sposób, że całość sprawia bardzo realistyczne i prawdopodobne wrażenie. Muszę przyznać, że początek książki szedł jakoś opornie. Dużo informacji, wiele postaci, pojawiało się sporo wątków. Jednak po kilkudziesięciu stronach wszystko zaczęło się układać w całość. Zarysowały się postacie pierwszoplanowe i główny wątek. Powoli czuć było atmosferę zbliżającej się wojny. Akcja rozpędzała się z każdą kolejną kartką, pod koniec praktycznie gnając. Opisy starć i przebieg działań wojennych przedstawiony jest bardzo profesjonalnie. Duży plus za pokazanie sytuacji z kilku perspektyw, daje to czytelnikowi pełniejszy obraz. Przez całą książkę przewija się również ogromna ilość sprzętu wojskowego, która fajnie uzupełnia całość. Jednak może przyprawić o zawrót głowy. Autor ciekawie przedstawił również dysproporcje panujące pomiędzy armiami. Polityka jest obecna, ale występuje bardziej w tle. Dawkowana w sposób wyważony. W samym centrum wydarzeń znajdzie się GROM i polscy żołnierze, którzy odegrają istotną rolę w całej historii. Muszę przyznać, że postacie po każdej stronie frontu wzbudzały mniejszą lub większą sympatię. Brakowało mi trochę bardziej rozbudowanego epilogu, jakiegoś wyjaśnienia jak rozwinęła się sytuacja. Jeden interesujący wątek też został ucięty. Autor bardzo rzetelnie podszedł do tematu. Szczerze polecam miłośnikom historii, polityki i militariów. Na pewno nie będzie to moje ostatnie spotkanie z Marcinem Gawędą. Z chęcią sięgnę po kolejne książki z serii Warbook. Po lekturze pozostało jedynie pytanie czy historia rzeczywiście mogła się tak potoczyć i jakie byłyby konsekwencje?

Marcin Wierzbowski, obecnie już sierżant, kontynuuje swoją wojskową karierę w szeregach Dowództwa Operacji Specjalnych pod dowództwem znanego już pułkownika Brisbane'a. Ten ostatni, jak i jego podkomendni, nie są specjalnie lubianymi żołnierzami (nawet przez swoich), lecz są za to niezwykle skuteczni. Dlatego pułkownik Brisbane wraz z Wierzbowskim i innymi zostają wysłani na planetę Liberty. Na tej planecie ludziom udało się powstrzymać SI, a w jej pobliżu znajdują się bardzo ważne kopalnie, na które chrapkę mają także Stany Zjednoczone. W powietrzu wisi konflikt zbrojny pomiędzy Unią a Stanami. Po raz kolejny Brisbane i jego OESy muszą wykonać niemal misję niemożliwą. Autor po raz kolejny przez szereg różnych zasłon ukrył prawdziwy sens działań pułkownika. Dopiero w epilogu dowiadujemy się, o co w tym wszystkim chodziło. Takie zabiegi czynią z książki niezwykle trudną w odbiorze i w samym czytaniu. Ja sam na przeczytanie 508 stron potrzebowałem dziesięciu dni oraz dwunastu posiedzeń. Wynik taki plasuje "Inwit" na 283 miejscu wśród 373 książek Przeczytanych na tronie. Mimo swej trudności książkę tę, jak i całą serię, warto poznać, gdyż pan Cholewa nie podaje odpowiedzi na tacy, lecz trzeba się przekopać przez te wszystkie zasłony, które autor zastosował. Jednak poznanie prawdy wynagradza to całe wcześniejsze cierpienie. Polecam. https://www.facebook.com/czytamnatronie/ https://www.instagram.com/czytamnatronie/

Świetnie się czyta, wciąga z kopytami. Bardzo ciekawa fabuła, świetni bohaterzy. Autentyczne wydarzenia świetnie wplecione w historię - wg mnie super zabieg. Jedna z lepszych książek o współczesnej wojnie jaką czytałem. Kapitalny materiał na scenariusz filmowy!

Już dwukrotnie miałem przyjemność wejść w świat Algorytmu wojny, stworzony przez pana Michała Cholewę. 17 sierpnia 2025 roku za sprawą powieści "Forta" wszedłem w ten świat po raz trzeci i wiem, że będę wchodził do niego jeszcze wielokrotnie. Drużyna, poznanego w poprzednich częściach, kaprala Wierzbowskiego nabroiła. Lecz aby uniknąć odpowiedzialności za swe czyny Wierzbowski i jego współtowarzysze zostają wysłani na planetę Atropos, na której znajduje się odcięta od reszty ludzkości unijna kolonia. Na początku żołnierze wierzą, że biorą udział w akcji ratunkowej, lecz nic w tym planie się nie zgadza, a żołnierzom przyjdzie walczyć o życie swoje oraz o kolonistów. Autor w dedykacji tej powieści napisał mi, że zawsze chciał napisać książkę w stylu "Obcego" i że taką też stworzył. I miał rację, gdyż z każdej strony wynurza się trudne do zlokalizowania zagrożenie. Wierzbowski i reszta przez długi czas nie ma pojęcia z kim ma do czynienia na tej pozbawionej światła planecie. Książka ta jest bardzo dobra, ale czyta ją się bardzo ciężko. Na przeczytanie 570 stron potrzebowałem piętnastu dni i piętnastu posiedzeń. Wynik taki plasuje powieść tę na 328 miejscu wśród 355 książek Przeczytanych na tronie. Mimo tego, że czytało się ją ciężko to polecam tę powieść, jak i dwie poprzednie części cyklu "Algorytm wojny". https://www.facebook.com/czytamnatronie/

Kolejna książka w stylu "co by było gdyby...". Powstanie warszawskie, walka Polaków z Niemcami, co mogłoby zjednoczyć siły wrogów? Oczywiście ktoś lub coś zabijające jednych i drugich. I czym to coś mogłoby być? A czemu nie bazyliszek, potwór z warszawskich legend, którym zainteresowane są wszystkie strony - niemieckie Ahnenerbe i polskie AK, każde z innych powodów? Połączenie fantastyki z grozą wojenną było ciekawym połączeniem, czytałam z prawdziwym zainteresowaniem i muszę pogratulować autorowi pomysłu spotkania dwóch kuzynów - jednego w mundurze Wehrmachtu, drugi w mundurze AK.

Szczerze mówiąc, jestem tą książką zawiedziony. Sięgając po www.2012ru.pl miałem naprawdę spore oczekiwania. Rozumiem, że to ta powieść powstała jako pierwsza, a dopiero później pojawił się Kapitan Jamróz, więc pewne rzeczy mogły nie być jeszcze dopracowane. Mimo to wydaje mi się, że zabrakło tu bardzo ważnych elementów, które później nadawały całej historii sens i ciężar. Najbardziej brakuje mi wydarzeń z tomu 4, szczególnie wątków związanych z Jałtą i przedstawieniem Polski. Mam wrażenie, jakby te wydarzenia zostały całkowicie wykreślone. Jakby nigdy nic się nie stało. A przecież to one budowały napięcie i dawały nadzieję, że ta alternatywna linia czasu rzeczywiście coś zmieni. Myślałem, że po powrocie do przyszłości Polska naprawdę będzie coś znaczyć. Że zobaczymy kraj silniejszy, bardziej podmiotowy, może nawet zupełnie inny niż w znanej nam historii. Tymczasem okazuje się, że komunizm i tak był, Polska była satelitą i w zasadzie wszystko wraca do punktu wyjścia. Uważam, że to ogromna stracona szansa. Cała konspiracja Wojtyńskiego i wcześniejsze wydarzenia sprawiają wrażenie, jakby zostały wymazane. Moim zdaniem historia mogła być dalej prowadzona w odważnej alternatywie i pokazywać zupełnie inną rzeczywistość. Potencjał był naprawdę duży, dlatego tym bardziej szkoda, że nie został w pełni wykorzystany. Mam nadzieję, że może kiedyś pojawi się jakaś reedytcja albo doprecyzowanie wątków, które lepiej połączą te elementy. Na ten moment jednak czuję spory zawód.

Wysłuchana w audiobooku. Ciekawa wersja historii alternatywnej. Wartka akcja, Poznań odkryty sprzed wojny, parę smaczków historycznych . Ja lubię takie klimaty. Minus w audiobooku to oznaczenie każdego rozdziału miejscem data i godzina ..... Z minutami. Bardzo szatkowało akcje . Ogólnie polecam

Rok temu postanowiłem poszukać sobie książek z bitwami okrętów, które nie poruszają się po wodzie i doszedłem do wniosku, że nada się do tego lektura militarnego science fiction i za sprawą polecenia trafiłem na tą pozycję. Okładka od razu krzyczy o swojej militarno-fantastyczno-naukowej zawartości. Jest kosmos, jest planeta i są okręty, a z tle coś wybucha. Trudno ją nazwać przepiękną, ale wygląda estetycznie oraz spełnia swoje zadanie informacyjne. Początek powieści jest spokojny. Poznajmy wtedy główną intrygę, ważne osoby związane z tym światem oraz oczywiście główną bohaterkę, Emily Tuttle i jej najbliższych towarzyszy i moim zdaniem ekspozycje fabularne wypadają naprawdę porządnie, a wraz z nimi upchano dość fabuły, by nie czuć nudy. Postaci jest dużo, ba, na kartach książki padają dziesiątki imion i nazwisk, w tym żołnierze, technicy, czy oficerowie poszczególnych stron konfliktu, ale śmierć zbiera wśród nich krwawe żniwo. Niemniej konstruowanie bohaterów oceniam na plus, bo nie wydaje się, by ktokolwiek był nad wyraz doskonały, nawet Tuttle popełnia błędy i przy okazji miałem wrażenie, że wszyscy zachowują się raczej po ludzku, a nie jak konstrukty literackie. Główną obsadę szczerze polubiłem. Sama opowieść jest wartka i szybko wzrasta napięcie, a po jego wyładowaniu rozpoczyna się wir pełnych akcji oraz dramatów bitew kosmicznych, zarówno między okrętami, jak i na ich pokładach, przerywanych chwilami na złapanie oddechu oraz przeanalizowanie sytuacji. Należy przy tym nadmienić, że autor mocno się skupia na wątkach militarnych, niewiele zostawiając miejsca na przedstawienie losu cywilnych mieszkańców swojego kosmosu, ale tyle się działo, że nie bardzo mi to przeszkadzało. Poziom detali w opisach wydał mi się wystarczający, by wiedzieć co jak działa, jak poruszają się i walczą podczas bitew okręty oraz jakie są stosunki polityczne. Jeśli idzie o słowa „science fiction” to tutaj dominuje ten drugi wyraz, z czego ja byłem zadowolony. Tak jak oczekiwałem Zgiełk Wojny skupia się na bitwach, więc nie wymyśla żadnych niesamowitych technologii, ani nie zrzuca na umysł ciężkich tematów, poza tragedią wojny. Są za to statki bombardujące się laserami oraz rakietami i wspomagające dronami, które autor musi bardzo lubić, bo mają sporą listę funkcjonalności w tym uniwersum. Reasumując, powieść naprawdę mnie wciągnęła i nie mogłem się oderwać, bo jak zaczynała się bitwa, to chciałem się dowiedzieć jak się skończy oraz kto w niej zginie. Osobiście polecam.

Drugi tom jest zdecydowanie bardziej ciekawszy niż pierwszy chodź historia nadal ma parę niedociągnięć. Być może po prostu sama fabuła drugiej części mi bardziej podeszła niż pierwsza i przez to mam wrażenie że poziom się podniósł. Niestety miejscami nadal czuć klimat star treka.

Bardzo dużo ludzi podchodzi do takich pozycji tak jak np do oglądania w tv wyścigu Formuły 1- tu czekamy na wypadek a w książce chcemy rzeź, krwawe opisy walk, egzekucje. Nie każde działania wojenne to ostrzały, zasadzki. Niekiedy to śledzenie ruchów wroga, zwiad, wyczekiwanie co autor bardzo ciekawie opisuje. Przybliża nam też społeczność w jakiej się znalazł i dla której postanowił walczyć.

Wiele tu opinii o tej książce. Zarówno negatywnych jak i pozytywnych. Co zaskakująco wszystkie są trafne. Historia jest nad wyraz sztampowa. Nie chcę tu kopiować opinii innych. Jedyne co dodam od siebie to, że w tym s-f niewiele jest science za to wiele fiction. Szczególnie opisy walk w kosmosie z nauką nie mają nic wspólnego. Po przeczytaniu "Zaginionej floty" Jacka Campbella, gdzie walki w kosmosie przedstawione były bardzo realistycznie ciężko jest znieść to jak je opisuje Kennedy Hudner. Jednakże czyta się to bardzo dobrze :-) Zabieram się za tom 3.