Wszystko w swoim czasie

Nie pamiętam dokładnie, jakie wydarzenia kryły się w tej książce, pamiętam jednak najważniejsze wydarzenie( którego nie mogę napisać, bo nie chcę zepsuć zakończenia książki ) i to jakie wywołała u mnie uczucia…. Tytuł i okładka nie zachęcały mnie do przeczytania. Wiem, wiem, nie ocenia się książki po okładce, ale czasami to jest silniejsze ode mnie… od większości z nas, zwłaszcza jeśli tak naprawdę nie wiedziałam o czym ona jest!!! Ale dostałam ją od mamy i nie chcąc robić jej przykrości, przeczytałam . Cóż… bardzo się z tego powodu cieszę, bo ta książka mnie wzruszyła. Można powiedzieć, że ta książka jest o, jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, „ normalności życia” … zabawne, ale pisząc to coraz więcej mi się przypomina… głównym wątkiem jest obóz i przeróżne nastoletnie osobowości… każda osoba jest inna, posiadająca inne problemy. To jest piękne. Koniec – zadziwiający, tylko to nasuwa mi się na usta!! Ale myślę, że bez tego końca książka nie była by tak dobra, on był podsumujący… tak, wiem , kręcę się w kółku, ale książka nadaje się dla tych, którym wydaje się, że mają, albo naprawdę mają, trudne życie. Przede wszystkim jest ona dla młodych ludzi ale też dla rodziców. Polecam, bo naprawdę warto jest ja przeczytać , życzę miłej lektury i ciekawych przemyśleń…

Chłopak z XXw. przenosi się w czasie. Przez pomyłkę, która zaszła wśród dziećmi z krucjaty planującymi podbić Jerozolimę, nie może powrócić do swojego czasu. ''Leżał tu, na twardej ziemi, nad brzegiem Renu, trawa kłuła go w kark, bolało go ramię, głód ściskał żołądek, a dziesiątki tysięcy dzieci wokół niego śniły o Jerozolimie''. W drodze z krucjatą towarzyszy mu Leonardo Fibonacci z Pizy, syn bogatego kupca, Maryjka, sierota; Karol, przyszły król Jerozolimy oraz wile innych ciekawych postaci, które wierzą w cud o rozstąpieniu wód morza przed ich natchnionym pasterzem, Mikołajem.,,Dziecięce marzenia, dziecięce fantazje- wzruszające i nieprawdziwe''; jedynie Dolf z Amsterdamu nie wierzył w cud. Mimo wszystko Dolf pomaga źle zorganizowanym dzieciom- pomaga w zdobywaniu pożywienia, tworzy grupy zajmujące się myślistwem, rybołówstwem. Walczy ze szkarłatną śmiercią panującą wśród dzieci, za co zostaje oskarżony o herezję. ''Śmierć była codzienną towarzyszką ludzi z średniowiecza. Bali się jej, ale także witali ją z radością. Oznaczała bowiem przejście z życia ziemskiego do niebiańskiego.(...) Uważano, że umierające dzieci od razu trafiały do królestwa Bożego, ponieważ Bóg kocha niewinność''. Książkę czyta się lekko i przyjemnie, nakłania chwilami do refleksji. Trochę rozczarowało mnie zakończenie- kiedy okazało się, że cała wyprawa jest niewarta złamanego grosza, a niewinne dzieci zamiast podbić Jerozolimę, zostaną niewolnikami.(Oczywiście Dolf temu wszystkiemu zapobiegł.) ,,Pasterz powtórnie zwrócił sie w kierunku morza, nakazał ustąpić wodom, utorować ścieżkę dla dziecięcej krucjsty. Krzyczał, a jego głos załamywał się. '' No cóż, zakończenie mnie wzruszyło. I jakoś żal było czytać o śmierci Karola, dzieciaka o marzeniu, by zostać królem Białego Miasta. Polecam!

Pamiętam, że mając jakieś 12 lat przez przypadek trafiłam na nią w bibliotece. I już od pierwszych stron porządnie mną wstrząsnęła! Nie mogłam uwierzyć w to, co czytam, a po skończonej lekturze (już wtedy nie zostawiałam książki niedokończonej) miałam koszmary. Pozycja zdecydowanie dla starszych czytelników.

Od dziecka marzył o niesamowitych przygodach. W końcu jednak został dziennikarzem i pisarzem. To jednak nie przeszkodziło Krzysztofowi Petek w realizowaniu swoich marzeń i tak połączył przyjemne z pożytecznym. Wokół swoich doświadczeń i ulubionych miejsc zbudował fabułę serii powieści „Porachunki z przygodą”. „Trzy dni od teraz” jest jednym z tomów tego cyklu poruszającego temat przestępczości wśród młodych ludzi. Do nastoletniego Tadzika przychodzi list, w którym grupa przestępców informuje go o porwaniu jego dziewczyny, Netki. Głównym podejrzanym w tej sprawie jest jej przyjaciel- Jajco, którego odciski palców znalezione zostały nie tylko na liście, ale także w pobliżu torebki porwanej. Pomimo zatrzymania przez policję Jajco podejmuje próbę uratowania swojej kumpeli i decyduje się na ucieczkę z aresztu. Teraz z policją na karku i grupą przyjaciół przy boku próbuje odnaleźć Netkę. Czasu mają niewiele, bowiem jej egzekucja ma się odbyć już za trzy dni. Powieść z gatunku młodzieżowych nie zawsze musi trafiać w gusta czytelników. Wszystko sprowadza się do koncepcji, którą obmyśli sobie sam autor, a także tego jak tą ideę rozwinie. Krzysztof Petek nie kryje się z tym, że inspiracją dla jego tekstów stały się wydarzenia, w których sam miał jakiś udział. Dlatego też jego powieści to nie tylko młodzieżowe przygotówki, ale też obraz współczesnego świata nastolatków. Wszystko to ociera się o klimaty kryminalne, bo kiedy w grę wchodzi przestępczość wśród młodych to trudno by było nie zaangażować w to policji. Fabuła krąży wokół porwania Netki, dobrej przyjaciółki i dziewczyny. Wszystko zaczyna się od tajemniczego listu, w której autor grozi jej śmiercią. Nie kto inny jak sam Jajco próbuje rozwikłać kto stoi za porwaniem i jak uratować swoją przyjaciółkę. Rozpoczyna śledztwo na własną rękę, a że jest niegłupi i ma na swoim koncie inne bohaterskie wyczyny, wydaje mu się, że jego misja zakończy się sukcesem. To jak się kończy czytelnik musi dowiedzieć się sam z lektury tej powieści. Czy będzie to fascynująca przygoda, czy tylko zwyczajna historia z dreszczykiem emocji to leży, tylko i wyłącznie, w jego indywidualnej ocenie. Z pewnością nie zabraknie tutaj jednak zwrotów w akcji, a także chwil pełnych grozy. Z przerażeniem będziemy rozczytywać się w tym do czego zdolni są nieletni. Ponadto przekonamy się także o sile przyjaźni wśród nastolatków, a także o tym do jakich poświęceń są zdolni dla samych siebie. Krzysztof Petek, fabułę swojej powieści prowadzi bardzo płynnie. Sprawnie rozwija kolejne wątki i widać, że doświadczenie i wiedza pomogły mu w dograniu szczegółów w kwestii rozwiązywania kryminalnych zagadek. Tworzy wyraziste postaci, z których część możemy polubić, ale innych nawet nie zapamiętamy. Jego styl jest interesujący, aczkolwiek nie potrafi do końca przykuć uwagi czytelnika. Na plus przemawia z pewnością jego znajomość fachowej terminologii, a przez to lektura wydaje się pełniejsza, a co za tym idzie poważniejsza. Jednakże już za chwilę przełamuje tę dorosłość za pomocą zabawnych sformułowań typowych jedynie dla nastolatków- choć też nie tych współczesnych, bo jak na kryminalistów to słownictwo mają dość ograniczone i mało wulgarne. Jednakże jest to pozycja dla młodzieży więc wiadome, że podobnych zwrotów nie można było tutaj zastosować. Okładka powieści nie zachęca zbytnio do lektury. Pomimo tego, że postaci na niej wyrysowane można spokojnie identyfikować z bohaterami powieści to jednak sama kreska rysunków nie ma w sobie dynamiki i głębi. Elementy frontu są schludnie ułożone, można nawet stwierdzić, że aż za bardzo. Najbardziej denerwują chyba te kółka z postaciami. Choć bardzo lubię symetrię wydaje się, że w tej sytuacji asymetria sprawiłaby się bardziej. Oprawa nie przekonuje więc do lektury, a szkoda. Pod tym względem można powiedzieć, że okładka z wydania z 1997 roku była o wiele ciekawsza i po prostu lepsza od tej z 2011, ale to, oczywiście, rzecz gustu. Wydaje się, że literatura autorstwa Krzysztofa Petek nie jest skierowana do każdego młodego odbiorcy. Jeżeli ktoś nie lubuje się w powiązaniach młodych z kryminałami to będzie to dla niego jedynie zwyczajna opowieść z prawdziwymi wydarzeniami u bazy. W „Trzy dni od teraz” nie robi to wielkiej różnicy. Pomimo tego iż autor wkłada w swoje książki własną mądrość i to czego doświadczał to jednak nie powoduje to, że porywa ona serca. Momentami wydaje się być zbyt dorosła, a innym razem znów zbyt irytująca. Wszystko uzależnione jest od tego jak czytelnik nastawi się do tej lektury.

Niezwykła książka. Przeczytałam ją już kilkanaście razy i nadal nie mam dość. Bohaterce przychodzi zmierzyć się z darem, który omylnie odbierany jest przez nią za przekleństwo. Zawikłania i wielka przygoda rozpoczynają się z dniem przybycia tajemniczej postaci, która wciągnie bohaterkę w magiczny, a zarazem niebezpieczny świat. Książka w prosty sposób ukazuje mylne pierwsze osądy wobec ludzi. Nie zawsze jesteśmy tymi na których wyglądamy. Możemy popełnić straszliwy błąd stawiając błędną ocenę. Możemy wynieść z niej ideę pokonywania problemów i słabości z pomocą innych, zaufanych osób. Dziewczynie z pomocą i radą przychodzą najbliżsi. Razem stanowią silną i wspierającą się kompanię. Książka jest skierowana raczej do młodszego grona odbiorców. Podoba mi się sposób w jaki ukazane są relacje pomiędzy bohaterami. Autor miał pomysł i idealnie przelał go na karty książki. Polecam, zwłaszcza młodszym!

Kolejny tom serii "Porachunki z przygodą" stanie się częścią naszego księgozbioru. I dobrze, bo to bardzo wciągająca książka, pełna realnych wydarzeń, które mogłyby się przydarzyć każdemu z nas. To wydanie charakteryzuje się bardzo dużą, wyraźną czcionką, więc czyta się szybko i przyjemnie. W czwartym tomie autor zabiera nas w okolice Żywca i do beskidzkich jaskiń. Główni bohaterowie, Jajco, Pchełka i Pucek, podróżują stopem na spotkanie z grupą harcerzy. Mają w planach świetną zabawę. Zabierają się z kierowcą, który opowiada im najświeższego newsa o pewnym toksykologu, doktorze Szumieju, który w wyniku głupiego żartu grupy młodzieży stracił w wypadku samochodowym żonę i dziecko. Mężczyźnie prawie nic się nie stało, ale ogarnęło go szaleństwo i żądza zemsty. Zbiegł do lasu podczas przewożenia go do innego szpitala. Niewiele brakowało, by podróż naszych bohaterów zakończyła się podobną tragedią. Widząc zbiegowisko na środku drogi, kierowca zahamował, a samochód wpadł w poślizg. Okazało się, że wśród ludzi znajduje się roztrzęsiony nastolatek, który nieskładnie opowiada jakieś niesamowite historie. Nikt mu, rzecz jasna, nie wierzy. Kto by uwierzył w to, że jakiś wariat porwał grupę młodzieży i próbuje ich zabić? Szczególnie, że nic nie wskazuje na to, by chłopak mówił prawdę. Dorośli nie wierzą. Karetka zabiera poszkodowanego chłopaka do szpitala i temat się kończy. Czy jednak na pewno? Nasi bohaterowie nie byliby sobą, gdyby nie zdecydowali się działać! Jajco przejmuje inicjatywę i postanawia poprowadzić akcję ratunkową. Czy nasza ekipa znajdzie miejsce, o którym mówił roztrzęsiony nastolatek? Kto chce skrzywdzić grupę młodzieży? Jak nasi bohaterowie podejdą do problemu? Zabawne, pełne humoru dialogi, wartka akcja i nieoczekiwane jej zwroty, to recepta na świetną, lekką lekturę. Polecam osobom, które lubią uśmiechnąć się podczas czytania. Przy tej powieści nie zabraknie takich momentów. Zoja Więcej naszych recenzji na: http://library1gim.blogspot.com/

Emilia i Marcin jak żuraw i czapla. jedno musi uciekać, żeby to drugie mogło je gonić i na odwrót. Wiemy, co czuje Emilia, jednak nie mamy wglądu w myśli Marcina, zachowanie chłopca było dla mnie miejscami zagadkowe. poza tym zwykła u Ewy Nowackiej wiwisekcja uczuć i relacji międzyludzkich, które ja bardzo lubię. Ta autorka potrafi opisywać sercowe rozterki bohaterów w sposób subtelny, a jednocześnie intensywnie, tak blisko krwiobiegu. wszystkie wstawki o zorzy pominęłam

Marta Patton wraz ze swoimi dwoma przyjaciółmi prowadzi Klub Tropicieli Złoczyńców, zajmujący się, jak nazwa wskazuje, rozwiązywaniem zagadek detektywistyczno-kryminalnych. Tym razem mieli nowe zlecenie. Z domów zaczęli znikać z pozoru szczęśliwi nastolatkowie. Prosili rodziców, by się o nich nie martwili. Nikt nie wiedział, gdzie są, czy nie dzieje im się krzywda. Po pewnym czasie dzieci prosiły o datki. Marcie udało się ustalić, że sprawa związana jest z Kapłanką Miłości, być może sektą, która werbowała swoich zwolenników. W jakim celu? Książka jest ciekawa, czytałam ją ze sporym zainteresowaniem. Historia z Kapłanką Miłości przypominała mi jedną z opowieści Hitchcocka, w której mieliśmy do czynienia z sektą, werbującą swoich zwolenników. Pomimo tego, że obie historie się różnią, ich temat przewodni jest bardzo zbliżony. Cała seria o Marcie Patton została zresztą wydana w takim samym stylu co Przygody Trzech Detektywów. Styl pisarza jest prosty, zajmujący, typowo młodzieżowy. Widać, że autor zna się na swoim fachu, choć czytając jedną książkę za drugą po pewnym czasie zauważamy pewne zbieżności dotyczące zagrożenia głównych bohaterów. Nie chcę tutaj nic zdradzać, ale niemal w każdym tomie pojawia się ten sam motyw. Myślę, że świat przestępczy jest na tyle duży, że można sobie pozwolić na pewną innowacyjność. ,,Marta Patton i Kapłanka Miłości" to któryś tom serii o Marcie Patton, który można czytać jako odrębną całość. W rezultacie jestem zadowolona z lektury tych kilku tomów. Polecam szczególnie miłośnikom Przygód Trzech Detektywów i serii CLUE. Nie powinniście czuć się zawiedzeni. Moja ocena: 5/6

Patrzę na tę książkę przez pryzmat lat, które minęły odkąd przeczytałam ją po raz pierwszy. Było to dawno, nawet bardzo dawno. Wtedy jako nastolatka z wypiekami na twarzy śledziłam losy Mady i Marcina. Dziś gdy wróciłam do niej zdziwiłam się, że ciągle ta historia potrafi mnie wciągnąć. Mada i Marcin pozostali żywi na kartach tej książki. Ich pierwsza miłość ciągle wzrusza, a problemy są takie rzeczywiste. Zestarzał się świat, realia PRL-u są pewnie dziwne dla młodych, ale nie dla mnie, odnajduję w nich moją młodość i choć nie tęsknię za nimi to jednak pozostał pewien sentyment. Muszę przyznać, że książka ładnie się zestarzała, ciągle czyta się ją z przyjemnością.

Główną bohaterką powieści jest czternastoletnia Magda mieszkająca wraz z rodzicami i starszym bratem w trzypokojowym mieszkaniu. Pewnego razu Magda zauważa, że jej przyjaciółka, Agnieszka, woli towarzystwo niejakiego chłopaka Wieśka od towarzystwa Magdy. Ciężki to przeżywa, a gdy widzi, że inne dziewczyny z klasy również zaczynają interesować się chłopcami, wpada w coś na kształt przygnębienia. W końcu Magda sama się zakochuje i to w tym samym Wieśku, w którym zakochała się również jej przyjaciółka. W książce jest dużo przemyśleń Magdy na temat początkowej fazy dojrzewania nastolatków, tylko że ona nie zdaje sobie sprawy, że to jest właśnie dojrzewanie. Nie rozumie sytuacji w jakiej się znajduje, nie rozpoznaje siebie i swoich koleżanek. Jej przemyślenia są na pewno ciekawe, ale z punktu widzenia osoby dorosłej, mało oryginalne. Książka jest adresowana do nastolatek (rodzicom też polecam, aby lepiej zrozumieli swoje dzieci wchodzące w okres dojrzewania) i dla nastolatek te refleksje mogą wydawać się w jakiś sposób "nowe". Dużym plusem powieści są ustępy dotyczące mitologii greckiej. Mamy tu kilka historii miłosnych rodem ze starożytnej Grecji, a mianowicie są tu mity o Persefonie i Hadesie, Akontiosie i Kidyppe, Alfejosie i Artemidzie, Tetydzie i Peleusie, Atalancie i Melanionie, Echo i Narcyzie.

"Działo się tu coś niedobrego. Kamil czuł, że umyka ktoś, kto był najważniejszy w jego życiu, i zamienia się w kogoś, kto nigdy najważniejszy nie był, chociaż może czasami przychodził w snach". Trochę mroczna, trochę o cechach detektywistycznych, trochę mroczna książka poruszająca ważne problemy nastolatków i ich rodziców. Pierwsza styczność z narkotykami w wieku 12 lat, ucieczka z domu i na koniec fascynacja nierealnym światem gier RPG, które zaczynają przesiąkać do prawdziwej rzeczywistości młodych ludzi, ale i nie tylko. Flora, główna bohaterka, trochę strachliwa i nadwrażliwa, próbuje zrozumieć młodych ludzi ale biorąc pod uwagę, że sama tez ma swoje problemy, w pewnym momencie sytuacja ją przerasta. Może jest to cecha typowa dla dorosłych-zapominamy, jak to było być młodym i myślimy, że tylko nasze problemy są prawdziwymi problemami. Mieszkanie, do którego wprowadza się Flora na parę tygodni pod nieobecność przyjaciółki, odwiedzane jest również przez młodych chłopaków, którzy namiętnie graja w gry, których Flora nie rozumie i chyba nie bardzo chce zrozumieć. Mieszkanie jest bardzo stare, od pokoleń w rodzinie jej przyjaciółki, zawiera mnóstwo gratów i przedmiotów zapomnianych przez czas. Zakamarki, ciemne skrytki przykryte warstwą kurzu, dziwne odgłosy dochodzące zza zamkniętych drzwi-to wszystko bardzo działa na, już i tak wybujałą, wyobraźnie Flory. Nie jest to powieść grozy ale zdecydowanie mroczny charakter opowieści jest wyczuwalny, co bardzo mi się podobało. Kot Seweryn jest również wdzięcznym bohaterem i myślę, że niejednemu czytelnikowi skradnie serce (tak, jak skradł serce strachliwej Flory).

Piękna i wzruszająca książka dla młodzieży czytana od pokoleń. Świetna fabuła, tworząca składną całość. Bardzo wciągająca. Powieść jest autorstwa polskiej autorki, jednak krajobraz Italii został przedstawiony tak, że gdy zamknęłam oczy widziałam każdy szczegół. Za tę właśnie umiejętność malowania wyobraźni bardzo podziwiam autorkę.

Młoda dziewczynka imieniem Molly po cichym rozwodzie jedzie do Gdańska na wakacje do taty. Tam widzi tatę i jego nową partnerkę. Nie może tego ojcu wybaczyć. Postanawia wyjechać do swojej szkolnej przyjaciółki, która jest u dziadka w Białymstoku. Jedzie sama pociągiem. Na peronie widzi 2 chłopaków. 1 okrada auta drugi się trzęsie. Na peron przyjeżdża Daniela i jej dziadek. Po drodze do ich domu Molly dowiaduje się, że dziadek jest baronem. Jest w szoku gdy widzi dom barona. Poznaje także brata przyjaciółki - Dominika. Od razu rozpoznaje go jako drugiego chłopaka, którego widziała na peronie.... I tutaj zaczynają się przygody... nie będę pisała więcej... poczytajcie sami ❤ Ogólnie jest to książka głównie dla młodzieży ❤ pierwsze zauroczenia, pierwsze przyjaźnie... Ksiàżka lekka i przyjemna. Polecam. Ps. Wróciłam do tej książki po 24 latach 😱

Po rewelacyjnej trzeciej części spodziewałam się czegoś lepszego, niż pól książki miłosnego kisielu. Akcja rozpędziła się o wiele za późno, jednak była na zadowalającym poziomie. Ciekawe zakończenie. Czuje jednak przesyt ubarwieniem książki w miłosne perypetie. Właściwie, to rzygam tęczą przy każdym miłosnym fragmencie. Książka byłaby o wiele lepsza, gdyby skupiła się na ich przygodach, a nie na typowym "och, ach! Jaki on słodki"

Troje przyjaciół: Lila- nastolatka z wieloma kompleksami na temat swojego wyglądu, Kostek- brat trzech sióstr w tym Julki gromadzącej dziwne stworzenia i pomysły, Filip- chłopak, którego rozumie wyłącznie ciotka. Łączy ich jedno, a mianowicie problemy z rodzicami. Razem będą starali sobie nawzajem pomóc. Czasami będzie dobrze, a czasami będzie się tylko tak zapowiadać... Serdecznie polecam!

Seria, którą zaczytywałem się lata temu jako dzieciak. Uwielbiałem te książki, ogromnie pobudzały moją wyobraźnię. Na wakacjach u babci pochłaniałem jedną za drugą. Z czystym sumieniem polecam każdemu rodzicowi, żeby zapoznał z serią swoje potomstwo, o ile w ogóle da się jeszcze te książki gdzieś kupić. We mnie Trzej Detektywi zaszczepili ogromne zainteresowanie thrillerem, powieścią detektywistyczną i kryminałem, co z resztą zostało mi do dziś, choćby w formie fascynacji true crime. Świetna lektura dla młodzieży.