Wstydu za grosz!

Czytanie książek dla młodzież to jedno z moich guilty pleasure🤷. Im jestem starsza, tym bardziej zauważam, że granica między literaturą dla nastolatków a książkami dla dorosłych zaciera się coraz bardziej. Czasem mi to przeszkadza, ale w obliczu problemów, z jakimi boryka się współczesna młodzież, stwierdzam, że chyba tak już musi być. Może powinnam nawet powiedzieć: i dobrze, że wydawnictwa potrafią się z nimi mierzyć. Bo w przypadku tej książki jasno jak na dłoni widać, że niektóre problemy nie znają wieku, a książki, od zawsze przecież, mogą stanowić pewnego rodzaju wsparcie.

Juliannę spotkało w szkole coś, przez co najchętniej zapadłaby się pod ziemię. Jest na ustach swoich rówieśników, a to ostatnie, czego teraz pragnie. Postanawia więc ukryć się na jakiś czas przed światem, a jej kroki wiodą do domu przebojowej babci Delfiny. Starsza pani, choć wyjątkowo energiczna, sama musi dokonać poważnych, życiowych wyborów i odrobinę przemodelować swoje dotychczasowe życie. Zaangażowanie wnuczki w przygotowanie przedstawienia z seniorami w ośrodku kultury brzmi jak dobry plan. Ale czy będzie on rozwiązaniem na wszystkie, kłębiące się nad ich głowami problemy?🤔

Książka „Wstydu za grosz!” Zuzanny Orlińskiej sprytnie obudowuje temat wstydu - który dotyczy absolutnie każdego - w emocjonalną, ale i zabawną formę. Bardzo podobało mi się to, że autorka stara się „odszufladkować” swoich bohaterów, ale nie jest w tym nachalna; pokazuje sytuacje widziane z różnych perspektyw, odczarowuje nieco mity dotyczące niektórych etapów w życiu (ech, ten cięty język Delfiny!). Doceniam również, że opisuje problemy bez filtra, nawet te, które mocno wstrząsają czytelnikiem. A przy tym nie pomija pierwszych, wyjątkowych porywów serca, które targają młodą duszą, stawia akcent na moc rodzinnego wsparcia i konieczność wychodzenia ze swojej strefy komfortu. Wcale nie dziwi mnie więc, że autorka została nagrodzona za tę pozycję w V Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren, bo działa ona jak ciepły koc na udręczoną duszę👏. Chociaż, przyznaję, początkowo musiałam mocno się skupić, by nie pogubić się w nieco chaotycznym przebiegu wydarzeń. Na szczęście nie trwało to długo. Dlaczego ja, będąc nastolatką, nie wpadłam na pomysł prowadzenia Księgi Wstydu? Teraz wydałabym ją w mgnieniu oka i pławiła się w luksusach, bo w moim przypadku byłaby ona prawdziwym hitem. I chociaż nie mogę teraz zmonetyzować moich nastoletnich ekscesów i teatru żenady, w którym wielokrotnie przyszło mi grać główną rolę, jestem zdania, że wszyscy, bez względu na wiek, powinni prowadzić właśnie takie zapiski jak Julianka. Analiza sytuacji, a w konsekwencji rozprawienie się ze swoimi emocjami, jeszcze nikomu nie zaszkodziły. I życzyłabym, żeby każdy mógł z uśmiechem rozliczać się ze swoją przeszłością.

Czytanie książek dla młodzież to jedno z moich guilty pleasure🤷. Im jestem starsza, tym bardziej zauważam, że granica między literaturą dla nastolatków a książkami dla dorosłych zaciera się coraz bardziej. Czasem mi to przeszkadza, ale w obliczu problemów, z jakimi boryka się współczesna młodzież, stwierdzam, że chyba tak już musi być. Może powinnam nawet powiedzieć: i...