Wschód słońca w dniu dożynek

Historia o przemianie. O rozbudzeniu dawno porzuconych fantazji. O sile losu, który pozornie nie ma z nami związku. W świecie układów, hierarchii i wiary ukazuje rzeczywistość niczym popękane zwierciadło - pełną zniekształceń i sprzeczności - oraz bohaterów zmagających się z różnymi trudnościami, które prowadzą ich do decyzji korzystnych dla nich samych, lecz krzywdzących innych.

jak mam się po tym podnieść?!?!! CZUJE OGROMNY NIEDOSYT, mam nadzieję, że uda się jeszcze kiedyś wrócić do tego świata i poznać bliżej niektórych bohaterów (Cresta mówię tu o tobie), Jaren to największy green flag o jakim czytałam but Caldon the man you are podbił moje serce

Płynęłam przez powieść od początku do samego końca. Pojawia się motyw pogoni za marzeniami, które są poddawane pod wątpliwość, kiedy okoliczności się zmieniają. Mamy do czynienia z ludźmi, którzy zrobią wszystko, aby zrealizować cel, nawet kosztem innych. Dodatkowo, książka bogata jest w zagadki, ciekawy plot twist a po nim kolejny. Na minus - porzucone wątki, które miały potencjał. Być może w kolejnej części są wyjaśnione, jednak kończąc książkę miałam pewnego rodzaju niedosyt i mnóstwo pytań. Ogólnie dobra lektura dla miłośników dystopii, jednak należy mieć świadomość, że niektóre istotne wątki nie zostały pogłębione i wyjaśnione.

Pierwszy raz sięgam po książkę tego typu, zazwyczaj unikam biografii. Skusiło mnie to, że jest to fanowskie spojrzenie na największego czarodzieja w uniwersum HP, który bardzo mnie intrygował jako przez całą sagę. Nawet jeśli nie zgadzałam się w każdej kwestii z autorem, to jego tezy uświadomiły mi wiele rzeczy i dały możliwość do dalszych przemyśleń na temat tego bohatera. Tezy były podparte dowodami albo przemyśleniami autora, co czyniło je autentycznymi w moich oczach. Bardzo ciekawa lektura dla prawdziwych fanów uniwersum Hogwartu. Książka napisana w fantastyczny sposób, czytało się ją bardzo przyjemnie i szybko. Podczas czytania, czułam się jakbym rozmawiała z prawdziwym fanem HP.

W trzecim tomie nadal nie dostaniemy wartkiej akcji, ale zaczęłam rozumieć tę powolność. W tym tomie wyszły na jaw fakty, które skłoniły mnie do rozmyślać o tym, dlaczego rząd działa w ten a nie inny sposób i czym są motywowane jego działania. Mamy tu przeplatankę różnych perspektyw co daje fajny pogląd na całość i urozmaica historię. Osobiście bardzo dobrze mi się czyta tę serię, a fabularnie jestem wciągnięta na tyle, że z chęcią wracam do czytania i do tych bohaterów.

To było dobre zakończenie seri, choć jak dla mnie bez większych zaskoczeń. Jest to fajne domknięcie poprzednich tomów i muszę też przyznać, że parę razy serce zabiło mi mocniej z obawy o czyjeś życie. Jednak jak dla mnie najlepszym wątkiem tego tomu był fakt, że osoby, które inni postrzegali jako te mniej inteligentne i nie brali możliwości wystąpienia zagrożenia z ich strony, tak na prawdę zrobiły chyba najwięcej pożytecznego dla bohaterów i nie tylko. Seria jest super pod względem fabularnym i warto po nią sięgnąć. Mimo, że nie ma ona w sobie jakieś dynamiki i dla niektórych może się wydawać monotonna, ja jestem zdecydowanie zadowolona z czasu jaki spędziłam na jej lekturze.

Mam z tą częścią troche takie love-hate relationship. Z jednej strony była to dobra książka, jednak w porównaniu do poprzednich lekko słabsza. Jak już ją odłożyłam to nie ciągnęło mnie jakos mocno, żeby do niej wrócić, jednak nie mogę powiedzieć, że wcale mi sie nie podobała

To jedna z tych książek, które działają bardziej podskórnie niż efektownie. Kingfisher buduje historię na bohaterach - wyrazistych, momentami skrajnych, przez co albo ich kupujesz, albo autentycznie nie znosisz. I to działa, bo emocje wobec nich napędzają całą opowieść. Akcja rozwija się spokojnie, ale konsekwentnie, napięcie nie wybucha, tylko się zaciska. To w gruncie rzeczy współczesna baśń, tylko obdarta z komfortu i jednoznaczności. W duchu Bettelheim - konfrontacja z lękiem, wyborem i tym, co niewygodne. Mocno podkreślony motyw „najsłabszego ogniwa” (tu symbolicznie wybrzmiewający jak w historii o gęsi, alertem w postaci Cordelii czy częściowo Hester) zostaje odwrócony, siła nie jest tam, gdzie się jej spodziewasz. Najciekawsze jest to, jak bardzo wszystko balansuje na granicy wiary i absurdu. Klimat jest mroczny, dziwny, a momentami wręcz niepokojąco „cichy”. Nie daje pełnej satysfakcji fabularnej, ale zostawia z czymś dużo ciekawszym dyskomfortem i pytaniami, które zostają na dłużej.

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie. Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów. Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty. Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

Jakież frustrujące jest to, kiedy bohaterce, której się kibicuje, nie wszystko idzie jak po maśle. Kiedy to z dnia na dzień w fabule wszystko się rozwala. Jednak to sprawia, że chce się iść dalej. Przekonać się czy bohaterce się uda wydostać z tarapatów. Tak jest w przypadku tej książki, napięcie, stres, niepewność i ekscytacja na samą myśl dalszych losów serii napawa mnie chęcią czytania dalej. Dopiero tutaj zaczyna się intryga, która jest tak zaskakująca i nieprzewidywalna, że aż brakuje słów. Nic tylko lecieć po trzeci tom!

Moje pierwsze w życiu romantasy i to bardzo udane! Kiedy usłyszałam, że ta książka ma w sobie coś z Bridgertonów oraz z Rywalek, kupiłam w ciemno! Przyznaję, że ponieważ nie jestem przyzwyczajona do fantasy, to momentami miałam problem, żeby ogarnąć niektóre zależności i możliwości z tego uniwersum, ale czytało mi się naprawdę super. Wkręciłam się w romans i w intrygę. Myślę, że naprawdę dobry wybór na początek z tym typem książek <3

Trzecia książka pana Turtona, którą przeczytałam i kolejny raz dziwnie i oryginalnie. Pomysł na książkę świetny i czyta się znakomicie. Dzięki niej wyleczyłam się z marazmu czytelniczego. Zakończenie, jak dla mnie, bardzo niesatysfakcjonujące. Fabuła poplątana ale sam pomysł i świat przedstawiony wart jest czasu poświęconego ma czytanie. Polecam fanom intryg i postapo.

Uwielbiam te bohaterki. Signa i Blythe - razem i osobno - są świetnie napisane, a ich relacje (te romantyczne też 👀) mają w sobie dużo czułości i chemii. Nie zdradzam szczegółów, bo odkrywanie tego to połowa frajdy. Ogromnym plusem jest też to, jak szybko się to czyta - po lekkim spadku zachwytu przy drugim tomie, ten wciągnął mnie bez reszty. Z pozoru spokojna historia o nowożeńcach zaczyna przeradzać się w coś znacznie większego i ja to „więcej” kupuję w całości. „Wisteria” to naprawdę piękne, satysfakcjonujące zamknięcie serii. 😍 Część czwarta mnie zmiotła z planszy 🥹

Po spokojnym zakończeniu poprzedniego tomu nie wiedziałam na co nastawiać się w kontynuacji. Dlatego główna bohaterka bardzo mnie zaskoczyła jak już na początku książki okazało się, że założyła przez przypadek sektę. To tak bardzo w stylu Vanji było! 😂 Cała akcja ze Szkarłatną Panną podobała mi się o wiele bardziej niż wątek przewodni pierwszego tomu. Tutaj nie było czasu na nudę tylko cały czas coś się działo, głównie dzięki temu, że bohaterowie dużo podróżowali po krainie. A nawet jeśli pozornie był spokój to potem okazywało się, że dana sytuacja miała drugie dno. A pod koniec jak wszystkie elementy układanki wskoczyły na miejsce to miałam takie: wow! 😯 Jestem także pod wrażeniem tego jak autorka kreuje wszystkie postacie - tutaj pojawiło się ich bardzo dużo, a każdy był barwny i różnorodny. Co do głównej dwójki to kocham ich jeszcze bardziej niż w poprzedniej części. ❤️ Bardzo podobało mi się dalsze pokazanie drogi Vanij w kierunku akceptacji i pokochania siebie oraz to jak Emeric ją w tym wspierał. Ich relacja także pięknie się rozwijała i była urocza. Jedyne co mi przeszkadzało, a także mocno zdziwiło to ilość nawiązań do s3ksu, czego nie było poprzednio. 🫢 Nie było wprost opisanej żadnej sceny, jednak pojawiło się wiele szczegółowych rozmów oraz niektóre zarysy ich poczynań nie pozostawiały wiele do wyobraźni, sugerując jasno intymny charakter ich relacji. Fajnie, że była ukazana ich nieśmiałość i zawstydzenie, a nie kolejna para nastolatków, która wszystko na ten temat wie. Jednak mimo tego, dla mnie to było za dużo takich momentów, nie pasowało mi do tego rodzaju historii przez co czasami wybijałam się z rytmu czytania i nie czułam klimatu książki. 😐 Dlatego, że uwielbiam tych bohaterów to zakończenie złamało mi serce. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie dostaną oni w końcu swoje szczęśliwe zakończenie. 🥺/Wera

Kolejny tom serii " Czas żniw" za mną. Jest nieco lepszy niż poprzedni, ale mam wrażenie, że zaczyna się robić zbyt długi i autorka nie ma czym zapełnić kolejnych stron, więc zapycha je romansem i intymnymi scenami, a ja jednak ceniłam serię również i za to, że romans Paige i Arcturusa nie był zbyt nachalny i łzawy. Teraz coraz bardziej mam niestety wrażenie, że czytam romansidło...

Tam, gdzie trwa noc to książka, która porwała mnie od pierwszych stron. Mocno inspirowana słowiańską mitologią historia o miłości i poświęceniu, magii oraz tajemnicach. Fabuła jest bogata w metafory a także mówi o przemianie, nie tylko tej fizycznej ale przede wszystkim duchowej. Można zmienić swoje zachowanie i nastawienie do życia kiedy popełnia się błędy, zwłaszcza wtedy, kiedy mamy do dyspozycji setki lat, jak Leszy. Leszy był kiedyś człowiekiem, magiem o wątpliwej jakości umiejętnościach, który zazdrościł innym mocy. Wszedł więc w układ z jednym z bogów ale to miało swoją cenę... Wydaje się, że jego pokuta trwała bez końca a cena jaką musiał zapłacić za utrzymanie demonów w lesie była wygórowana. Do czasu, aż do jego życia trafia niezwykła dziewczyna, Liska. Sama posiada magiczne moce, przez co mieszkańcy wioski ją stygmatyzują. Jest odludkiem a może liczyć jedynie na swoją mamę i kuzynkę oraz nowego księdza. Postanawia pozbyć się swojej magii dzięki znalezieniu kwiatu paproci ale tam czeka na nią niespodzianka i zawiera układ z demonem. Tylko czy on naprawdę nim jest? Slow burn romance bez zbędnych słówek i zapychaczy, w otoczeniu natury i mitów słowiańskich. Mamy w książce demony takie jak rusałki, wąpierze i inne a to wszystko spowite magią i tajemnicą, ukryte w leśnej gęstwinie oraz tajemniczej posiadłości. Ta książka magnetycznie mnie przyciągała, była wręcz eteryczna mimo zagrożeń, które czyhały na bohaterów, nie mogłam przestać jej czytać i mimo, że minęło już trochę czasu odkąd skończyłam ją to nadal mam wszystko w pamięci świeżo, jakby to było wczoraj. Piękne wydanie ale także piękne wnętrze. Autorka zwraca uwagę na to, co ważne. Że nie wszystko, czego się boimy jest złe, nie wszystko też jest takim, na jakie wygląda. Nie dostrzegamy, co dla nas robią inni, wolimy ich wytykać palcami, boimy się poznać nieznanego a demonizujemy nie tych co trzeba. Relacja Liski i Leszego rozwijała się powoli, poznawali się kawałek po kawałku, stopniowo ukazując swoje warstwy, jakie ukryli głęboko w środku. Ona ma swoje mroczne tajemnice ale i on także je ma a kiedy wychodzą na jaw, wydają się otworzyć drzwi do nowych możliwości.

Jako, że wampiry, wilkołaki, syreny Fae i właśnie SMOKI 🐉 to moje ulubione motywy w świecie fantasy nie mogłam przejść obojętnie od książki „Kiedy wykluł się księżyc”. 🌓 Historia naprawdę mi się podobała. Uważam, ze motyw smoków jest bardzo oryginalny i ciekawie prowadzony, choć mam nadzieję że w drugim tomie dostaniemy więcej tych stworzeń bo trochę mi ich tu jednak brakowało🥹 Początkowo niezbyt czułam wątek głównych bohaterów, bo chyba wyrosłam już z motywu rodem ze Zmierzchu, czyli „zakochałem się od pierwszego wejrzenia”, jednak później wiele rzeczy nabiera większego sensu 😀 Główna bohaterka zdecydowanie jest silna i zaborcza a na dodatek dość pyskata, co nadaje jej charakteru. Jestem ciekawa jak jej historia dalej się potoczy. Cieszę się, że sięgnęłam po tę książkę dopiero teraz, bo nie muszę długo czekać na kontynuację a po zakończeniu mam ochotę od razu wziąć się do czytania kolejnego tomu 🔥

"FAIREST" - MARISSA MEYER To historia skupiająca się na przeszłości okrutnej Królowy Levanny. Czytelnik zaczyna rozumieć czemu jest taka i skąd wynikają motywy jej postępowań. A w sumie to dowiaduje się, że Levanna zawsze taka była. Jej czyny i postępowania są momentami przerażające. Gdy już myślałam że nie wymyśli czegoś okrutniejszego, bohaterka robiła kolejną straszną rzecz. I mimo że najważniejszy jest tutaj background Levanny i jej myśli, akcja też jest ciekawa. Lubię czytać o antagonistach i tutaj zdecydowanie się nie zawiodłam. Levanna nie zostanie moją ulubioną postacią, ale przesłuchanie tego audiobooka pozwoliło mi trochę zrozumieć jej tragizm. A przede wszystkim jej ambicje, pragnienia i obsesję na punkcie władzy. W książce znajduje się też dodatkowe opowiadanie "Mała androidka" (retelling Małej syrenki, bardzo nie lubię tej bajki 😅). I według mnie to opowiadanie było zbędne, nie wniosło nic nowego do fabuły. Dla fanów Sagi jak najbardziej polecam. 7/10⭐ Najlepiej czytać ją po "Cress" (3 tom).

Trzeci tom serii to zdecydowanie najbardziej emocjonalna część całej historii. Wciąż dużo się dzieje, ale tym razem największy nacisk jest na uczucia bohaterów. Relacja Payden i Kaia jest tutaj najważniejsza. Widać, jak bardzo się kochają, ale jednocześnie nie mogą być razem, co sprawia, że całość jest momentami naprawdę smutna i poruszająca. To właśnie ten wątek robi największe wrażenie i zostaje w głowie na długo. Oczywiście nie brakuje też akcji i zwrotów wydarzeń, więc książka nadal wciąga i trzyma tempo, tak jak poprzednie części. Cała seria ma to do siebie, że cały czas coś się dzieje i trudno się od niej oderwać. Mimo że niektóre sytuacje są trochę przesadzone i mało realistyczne, nie przeszkadza to w odbiorze. Najważniejsze są emocje, bohaterowie i ich historia. To bardzo dobra seria romantasy, która pokazuje, że nawet bez dużej ilości „spice’u” można stworzyć historię, która naprawdę wciąga i porusza. A trzeci tom jest jej najmocniejszą częścią.

Wyzwanie czytelnicze LC na luty — Plebiscyt Książka Roku Lubimyczytać. Na twórczość Sally Rooney czaiłam się już od dłuższego czasu. Podpatrywałam informacje o jej debiucie i kolejnych publikacjach, jednak jakoś nie było dotychczas sposobności. Aż pewnego pięknego dnia (tak, tak go nazwę!) napatoczyła się na bibliotecznej półce. [Po wielu latach polegania na czytniku i swoich lub znajomych zbiorach bibliotecznych z dawnym resentymentem przystąpiłam szturmem na lokalne biblioteki. Zaczęłam tropić nowe tytuły, które chcę przeczytać, bo - wiadomo - obecne ceny książek zwalają z nóg.] Poruszając się więc po meandrach półek w jednej z filii zobaczyłam: Sally Rooney. Wiedziałam, że to nie jej debiut, ale ta mniej rozsądna cząstka mnie zawołała w mym wnętrzu: ,, no i co z tego! A czy to trzeba czytać autorów od debiutu i chronologicznie?!". No właśnie! Nie trzeba! A nieraz nawet nie można, jak ukazuję poniżej ;). Dla mnie to właśnie ,,Intermezzo" jest moim prywatnym debiutem autorki i debiutem w ogóle w przeczytanych przeze mnie książkach. Debiutem w rozumieniu nie sensu stricto, ale: powiewem świeżości, czegoś nowego, ale na tyle nieuchwytnego, że nawet trudno to nazwać. Czegoś istniejącego podskórnie, czającego się pod powierzchnią, niewypowiedzianego. Czytanie ,,Intermezzo" jest trochę jak gra w szachy - niby chwytasz figurę, ale zastanawiasz się i ręka na drgnienie sekundy się wycofuje. Tak też zaczęła się moja partia z tą książką. Początkowo niosła mnie ciekawość, potem nastąpił kryzys z cyklu: ,,kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?", by wreszcie treść przerwała tamy lekkiego znużenia bądź zniechęcenia, oczekiwań, nadziei i innych osobistych wymysłów. Została sama treść, która zawładnęła mną totalnie. Postaci bowiem konstruowane przez autorkę nie są jednowymiarowe, płaskie czy nijakie. Nie da się przejść obok nich obojętnie. Są tak strasznie ludzkie, ich czyny tak straszne popaprane, że nawet właśnie życie zaczyna ci się wydawać względnie spokojnie w obliczu tych historii (bądźmy szczerzy: to oczywiście tylko wrażenie ;)). ,,Intermezzo" nie jest dla czytelnika oczekującego od książki jasno wytyczonej fabuły, prowadzonej od A do Z. To raczej zapis introspektywnych myśli, mikrozdarzeń, przemyśliwań vs ich totalnie nieadekwatna ekspozycja w sytuacjach międzyludzkich. Może dlatego więc ujęły mnie te mikrohistorie, każda nieprzystająca do drugiej, ale wzajemnie w dziwny sposób się łączące. Jak życie wielu z nas. Jest jeszcze coś: poczucie nieadekwatności, nieprzystawania, bycia oddzielonym od innych i świata - to tematyka szczególnie mi bliska, którą nieraz trudno jest ujarzmić wewnętrznie. Szczególnie bliski też (od samego początku, gdy zobaczyłam go na okładce z tyłu) stał mi się cytat: ,,Wymagania stawianie przez innych ludzi nie rozpływają się, tylko namnażają. Coraz bardziej skomplikowane, coraz trudniejsze." I ta książka też jest o tym (jak o wielu innych rzeczach, ale nie sposób wymienić tutaj całej jej tematyki): o wymaganiach innych wobec ciebie. O wymaganiach, które zaczynasz brać za swoje własne i pod nie konstruować ich życie. O niewypowiedzianych rozkazach i nakazach, którym zaczynasz podporządkowywać swoje życie. Damn! To twoje życie człowieku! Nie pozwól, by oczekiwania innych/społeczeństwa wzięły górę! Nawet, jeśli zajmie ci to parę dekad: gra warta jest świeczki. Nie zrestartujesz swojego życia! Ależ moralizatorsko poleciałam na koniec :). Ale wiecie o co chodzi. I wiecie, co robić: czytać Sally Rooney :).