Wschód słońca w dniu dożynek

W trzecim tomie nadal nie dostaniemy wartkiej akcji, ale zaczęłam rozumieć tę powolność. W tym tomie wyszły na jaw fakty, które skłoniły mnie do rozmyślać o tym, dlaczego rząd działa w ten a nie inny sposób i czym są motywowane jego działania. Mamy tu przeplatankę różnych perspektyw co daje fajny pogląd na całość i urozmaica historię. Osobiście bardzo dobrze mi się czyta tę serię, a fabularnie jestem wciągnięta na tyle, że z chęcią wracam do czytania i do tych bohaterów.

To było dobre zakończenie seri, choć jak dla mnie bez większych zaskoczeń. Jest to fajne domknięcie poprzednich tomów i muszę też przyznać, że parę razy serce zabiło mi mocniej z obawy o czyjeś życie. Jednak jak dla mnie najlepszym wątkiem tego tomu był fakt, że osoby, które inni postrzegali jako te mniej inteligentne i nie brali możliwości wystąpienia zagrożenia z ich strony, tak na prawdę zrobiły chyba najwięcej pożytecznego dla bohaterów i nie tylko. Seria jest super pod względem fabularnym i warto po nią sięgnąć. Mimo, że nie ma ona w sobie jakieś dynamiki i dla niektórych może się wydawać monotonna, ja jestem zdecydowanie zadowolona z czasu jaki spędziłam na jej lekturze.

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie. Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów. Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty. Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

Trzecia książka pana Turtona, którą przeczytałam i kolejny raz dziwnie i oryginalnie. Pomysł na książkę świetny i czyta się znakomicie. Dzięki niej wyleczyłam się z marazmu czytelniczego. Zakończenie, jak dla mnie, bardzo niesatysfakcjonujące. Fabuła poplątana ale sam pomysł i świat przedstawiony wart jest czasu poświęconego ma czytanie. Polecam fanom intryg i postapo.

„Snowglobe” Park So Yong to młodzieżowa dystopia osadzona w świecie po katastrofie klimatycznej. Ziemia została skute lodem, a temperatura spada nawet do –45°C. Większość ludzi żyje w trudnych warunkach, w małych osadach, pracując w elektrowniach napędzanych siłą ludzkich mięśni. Jedyną ucieczką od tej surowej rzeczywistości jest oglądanie reality show. Wszystkie transmitowaną są ze Snowglobe (miasta ukrytego pod ogromną kopułą, gdzie panuje ciepło, dostatek i pozornie idealne życie). Luksus ma jednak swoją cenę, bo mieszkańcy Snowglobe żyją nieustannie pod okiem kamer, a ich codzienność jest częścią spektaklu oglądanego przez miliony widzów. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że patrzę na dwa zupełnie różne światy oddzielone nie tylko lodem, ale też marzeniami. Z jednej strony surowa rzeczywistość - zimno, ciężka praca i walka o przetrwanie. Z drugiej błyszcząca kopuła, która z daleka wygląda jak obietnica lepszego życia. A jednak im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że ta historia mówi o czymś znacznie głębszym niż tylko dystopijna wizja przyszłości. Najbardziej poruszył mnie sam pomysł na ten świat. Kontrast między lodową pustką a ciepłym, perfekcyjnie wykreowanym Snowglobe działa na wyobraźnię, ale też skłania do refleksji. Bo tak naprawdę to nie tylko opowieść o przyszłości. To trochę historia o nas - o tym, jak bardzo potrafimy wierzyć w obrazy, które ktoś dla nas stworzył. O tym, jak łatwo zachwycić się idealnym światem, nie widząc ceny, którą ktoś za niego płaci. Wątek życia pod ciągłą obserwacją kamer wydał mi się szczególnie niepokojący. W Snowglobe prywatność właściwie nie istnieje, a życie staje się spektaklem dla milionów widzów. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie właściwie kończy się prawdziwe „ja”, a zaczyna rola, którą gramy dla innych. I czy człowiek może naprawdę być sobą, kiedy wie, że ktoś patrzy na każdy jego ruch. Bohaterka, Chobahm, też bardzo mnie zainteresowała. Na początku jej marzenie wydaje się tak ludzkie i zrozumiałe – kto z nas nie chciałby wyrwać się z trudnej rzeczywistości i dostać szansę na coś lepszego? Jednak im dalej w historię, tym bardziej widać, że spełnienie marzeń bywa skomplikowane. Czasem okazuje się, że to, czego tak bardzo pragnęliśmy, wcale nie daje nam wolności. Mam jednak wrażenie, że świat przedstawiony mógłby być pokazany jeszcze głębiej. Chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak dokładnie funkcjonuje Snowglobe i co doprowadziło do tak drastycznej zmiany klimatu. W drugiej połowie książki akcja momentami przyspiesza i niektóre wątki wydają się tylko lekko zarysowane, choć aż prosiły się o rozwinięcie. Warto też zaznaczyć, że choć książka bywa reklamowana jako historia dla fanów „Squid Game” czy „Igrzysk śmierci”, w praktyce trudno znaleźć tu podobny klimat czy bezpośrednie nawiązania. „Snowglobe” nie skupia się na brutalnej rywalizacji ani widowiskowej walce o przetrwanie, lecz raczej na refleksji nad światem mediów, iluzją idealnego życia i ceną, jaką płaci się za bycie nieustannie obserwowanym. Mimo to książkę czytało mi się bardzo dobrze. Ta historia ma w sobie coś wciągającego, ale też trochę melancholijnego. Co więcej, zostawiła mnie z myślą, że czasem to, co wygląda jak raj, może być tylko pięknie oświetloną sceną. Myślę, że mimo pewnych niedociągnięć to naprawdę ciekawa dystopia. A ja z czystej ciekawości chętnie sięgnę po drugi tom, żeby zobaczyć, dokąd on zaprowadzi.

Zamysł książki jest bardzo ciekawy. Podróże w czasie mogą się odbywać i do naszych czasów przeniesione zostaje kilka osób z XVII-XX wieku. Przydzielone zostają im osoby wspierające i pomagające się zaklimatyzowac - pomosty. I w moim odczuciu książka byłaby dużo ciekawsza gdyby postawiła na proces aklimatyzacji zamiast wejść w tryb sensacji, tajemnicy i szpiegów.

Historia o przemianie. O rozbudzeniu dawno porzuconych fantazji. O sile losu, który pozornie nie ma z nami związku. W świecie układów, hierarchii i wiary ukazuje rzeczywistość niczym popękane zwierciadło - pełną zniekształceń i sprzeczności - oraz bohaterów zmagających się z różnymi trudnościami, które prowadzą ich do decyzji korzystnych dla nich samych, lecz krzywdzących innych.

Onyx Storm również potrafi zaskoczyć i dalej trzyma tempo serii, ale mam wrażenie, że to najsłabszy tom z dotychczasowych. Główna bohaterka niestety niewiele się zmienia — wciąż sprawia wrażenie, jakby niewiele potrafiła, a do tego ciągłe omdlenia i jej słabość zaczynają być po prostu męczące. W pewnym momencie aż chciałoby się, żeby została trochę bardziej „podrasowana” i w końcu pokazała realny rozwój. Mimo że fabuła nadal ma momenty zaskoczenia, to zabrakło mi tu czegoś, co naprawdę by mnie porwało jak w pierwszej części.

jak mam się po tym podnieść?!?!! CZUJE OGROMNY NIEDOSYT, mam nadzieję, że uda się jeszcze kiedyś wrócić do tego świata i poznać bliżej niektórych bohaterów (Cresta mówię tu o tobie), Jaren to największy green flag o jakim czytałam but Caldon the man you are podbił moje serce

Muszę przyznać, że była to całkiem sympatyczna lektura. Skierowana do odbiorcy raczej młodzieżowego, ale ktoś zaczytujący się w tym gatunku powinien się równie dobrze poczuć w świecie stworzonym przez autorkę. Co prawda w którymś momencie towarzyszyło mi nieodparte wrażenie, że gdzieś już coś podobnego czytałam, jednak ostatecznej myśli nie mogłam uchwycić, więc może to tylko niepotwierdzone wrażenie. Musicie się jednak przekonać o tym sami. Ja w sumie ciekawa jestem jak może zostać pociągnięta dalej ta historia.

To książka-pocieszycielka dla samców, którzy myślą, że nie mają szansy zdobyć atrakcyjnej samiczki, bo są kurduplami. Chodzi mi konkretnie o gąsiory, ale jeśli ktoś uważa, że może tyczyć się i ludzi – szerokiej drogi w tej interpretacji. A tak serio „Zagłada puka do drzwi” urzekła mnie od początku. Najpierw zaintrygowała motywem wymuszonego (magią) posłuszeństwa, potem oczarowała humorem oraz podaną w lekkiej, przystępnej formie mądrością. I gęsiami. Jak można przeczytać w opisie, to retelling baśni o gęsiareczce, a ja bym do tego nazwała ją cosy fantasy. Ale nie cosy w stylu kołderkowym, tylko – jakkolwiek to brzmi – bezpiecznym. Nie ma w treści wulgaryzmów ani scenek posuwistych, a gdybym miała celować w grupę wiekową, typowałabym od nastolatków do stulatków. To jedna z tych pozycji, która spodoba się młodzieży, ale spokojnie mogą sięgnąć po nią dorośli. „Zagłada…” opowiada o matce i córce oraz łączącej je toksycznej relacji. Słowo „toksyczna” idealnie odzwierciedla ich więź, gdyż matka traktuje Cordelię jak niewolnicę, cały czas przy tym wmawiając, że wszystko, co robi, robi dla jej dobra. Wyjeżdżają w podróż (przypominającą bardziej ucieczkę), trafiają do domu bogatego rodzeństwa, gdzie matka zagina parol na gospodarza. Cordelia w międzyczasie zbliża się do jego siostry Hester i zaczyna powoli otwierać. Gdy zdradza, kim jest jej matka oraz jakie ma plany względem Dziedzica, kobieta prosi o wsparcie starych przyjaciół. Wspólnie obmyślają strategię uratowania przed zgubą brata – i młodziutkiej bohaterki. Książkę czyta się szybko, bo wciąga i ma prosty styl. Miejscami bywa przewidywalna, ale jej wybaczam. Niektóre problemy rozwiązują się zbyt łatwo, ale to też mi nie przeszkadza. Poczucie humoru Hester oraz cudowne, waleczne gęsi wynagradzają wszystko. Przyznam, że spodobał mi również chowaniec Falada, piękny biały koń (czy raczej „koń”), świetnie opisany i jeżący włos na głowie. Cały czas miałam przy nim skojarzenie z koniem z filmu o braciach Grimm (z Heathem Ledgerem). Nigdy nie zapomnę sceny, w której wybiegał ze stajni z gigantycznym brzuchem, a gdy otworzył pysk, można było zobaczyć, kogo przed chwilą pożarł. Nieco chaotyczna ta moja quazi recenzja, ale chyba wyszłam z wprawy ;) Miałam ostatnio wielki zastój pisarski i dopiero w weekend go – mam nadzieję na dobre – pokonałam. Bez względu na to „Zagładę…” mocno polecam i chętnie przeczytam inne książki autorki. Jeśli lubicie fantasy, które nie jest brutalne, za to bywa urocze i słodkie, zachęcam do testów. "Pokrzywę i Kość" też polecam, za dokładnie te same rzeczy.

Kolejny tom serii " Czas żniw" za mną. Jest nieco lepszy niż poprzedni, ale mam wrażenie, że zaczyna się robić zbyt długi i autorka nie ma czym zapełnić kolejnych stron, więc zapycha je romansem i intymnymi scenami, a ja jednak ceniłam serię również i za to, że romans Paige i Arcturusa nie był zbyt nachalny i łzawy. Teraz coraz bardziej mam niestety wrażenie, że czytam romansidło...

Świetna i oryginalna powieść kryminalna trzymająca w napięciu, miejscami odważna, czasem zabawna i z humorem, osadzona w małym teksańskim miasteczku Plumpton. Jednym z istotnych problemów powieści jest fenomen programów true crime w dzisiejszych czasach. Czy to jedynie przeciętna rozrywka, o której szybko zapominamy czy autentyczne dążenie do prawdy? Globalny charakter tego gatunku ujawnia fascynację społeczeństwa przestępczością, czasem jest to próba zrozumienia mechanizmów zła, poznanie psychiki sprawców i ofiar. Powieść przedstawia historię losów Lucy Chase podejrzaną o morderstwo swojej najlepszej przyjaciółki Savvy. Od wydarzeń minęło kilka lat, Lucy nie została osądzona przez władze sądownicze i nie pamięta co wydarzyło się tamtej nocy. Ten czas pokryła amnezja. Z chwilą, kiedy znany podcaster Ben Owens zaczyna nadawać swoją cykliczną audycję o tych wydarzeniach Lucy postanawia wrócić z Los Angeles w rodzinne strony. Niestety wśród większości znajomych spotyka się z ostracyzmem społecznym. Osądzają Lucy, twierdzą, że to było morderstwo lecz brak dowodów na jego udowodnienie, a tym samym skazanie winnej. Kolejne odcinki podcastu „ Słuchajcie, jak kłamią” to rozmowy z przyjaciółmi i znajomymi, którzy brali udział w weselu tamtej nocy. Powracając do tych wydarzeń Lucy odtwarza w pamięci minione wydarzenia dochodząc do przerażających odkryć. Książkę czyta się szybko, krótkie rozdziały przeplatane są kolejnymi odcinkami podcastów. To kryminał, który ukazuje, że nie zawsze prawda jest najważniejsza. Często kłamstwo, emocje i podszepty tuszują prawdę ukazując inne oblicze realiów.

Uwielbiam te bohaterki. Signa i Blythe - razem i osobno - są świetnie napisane, a ich relacje (te romantyczne też 👀) mają w sobie dużo czułości i chemii. Nie zdradzam szczegółów, bo odkrywanie tego to połowa frajdy. Ogromnym plusem jest też to, jak szybko się to czyta - po lekkim spadku zachwytu przy drugim tomie, ten wciągnął mnie bez reszty. Z pozoru spokojna historia o nowożeńcach zaczyna przeradzać się w coś znacznie większego i ja to „więcej” kupuję w całości. „Wisteria” to naprawdę piękne, satysfakcjonujące zamknięcie serii. 😍 Część czwarta mnie zmiotła z planszy 🥹

"FAIREST" - MARISSA MEYER To historia skupiająca się na przeszłości okrutnej Królowy Levanny. Czytelnik zaczyna rozumieć czemu jest taka i skąd wynikają motywy jej postępowań. A w sumie to dowiaduje się, że Levanna zawsze taka była. Jej czyny i postępowania są momentami przerażające. Gdy już myślałam że nie wymyśli czegoś okrutniejszego, bohaterka robiła kolejną straszną rzecz. I mimo że najważniejszy jest tutaj background Levanny i jej myśli, akcja też jest ciekawa. Lubię czytać o antagonistach i tutaj zdecydowanie się nie zawiodłam. Levanna nie zostanie moją ulubioną postacią, ale przesłuchanie tego audiobooka pozwoliło mi trochę zrozumieć jej tragizm. A przede wszystkim jej ambicje, pragnienia i obsesję na punkcie władzy. W książce znajduje się też dodatkowe opowiadanie "Mała androidka" (retelling Małej syrenki, bardzo nie lubię tej bajki 😅). I według mnie to opowiadanie było zbędne, nie wniosło nic nowego do fabuły. Dla fanów Sagi jak najbardziej polecam. 7/10⭐ Najlepiej czytać ją po "Cress" (3 tom).

Trudno było się oderwać. Historia przedstawiona w bardzo błyskotliwy sposób. Autor/ka dobrze wie co robi i dosłownie bawi się się z czytelnikiem w berka, o to kto pierwszy odkryje prawdę. Bardzo przemyślany ciąg wydarzeń. Gdy tylko mamy wrażenie, że coś jest naciągane czy bez sensu, na następnej stronie pojawia się wyjaśnienie, które już nie pozostawia miejsca na polemikę.

Książka atakowała mnie mocno z bookmediów więc podeszłam do niej z ostrożnym entuzjazmem, ale miło się zaskoczyłam. Mamy historię młodej kobiety z Irlandii która próbuje sobie poukładać dorosłe życie w trudnych czasach bezrobocia i kryzysu. Jest to opowieść o przyjaźni, miłości i dorastaniu. Chyba to co najbardziej w niej doceniłam to ogólnie pozytywny przekaz ale napisany w taki naturalny i nienachalny sposób, autorka nie traktuje czytelnika jak debila. Polecam (jak ktoś się zraził do irlandzkich pisarek przez Sally Rooney to ta książka może to odczarować)

To takie troche naciągane 6. Na początku było fajnie, cała idea super, potencjał spory. Pięknie, ciekawie zbudowany świat. I tyle. Reszta okropnie mnie zmęczyła. Relacja głównych bohaterów beż żadnego poparcia. Bardziej kibicowałam Hanie i Hotoru. Autorka w pewnym momencie chyba znudziła się opisami świata, albo już nie miala na nie pomysłów. Akcja pourywana, bardzo bardzo szybka, ale jednoczenie nudna. Strasznie się to dłużyło. Właściwie nie do końca rozumiem zakończenie, może za szybko już przeleciało oststnie kilka stron, ale przestało mnie po prostu interesować co się dzieje. Chciałam tylko skończyć. Najbardziej mi szkoda tego, że zrezygnowano z barwniejszych opisów świata przedstawionego - wydawał się ogromnie ciekawy! Poza tym cała ksiazka opierała się na jednym schemacie "tajemnica->podróż bohaterów do miejsca, w którym znajduje się wskazówka->podróż do kolejnego miejsca ze wskazówką" i tak w kółko... od punktu A do B do C, do D. Nic po drodze co mogłoby być jakimś zwrotem akcji. Nie pamiętam przez to połowy książki, bo miałam wrażenie że cały czas dzieje się to samo, zmienia się tylko miejsce i nazwisko nowej osoby. Duży potencjał, zmarnowany. Może w wersji animowanej oglądałoby się to lepiej. 6 daje tylko dlatego, że świat (z tego co było przedstawione) był bardzo oryginalny.

Bajka o końcu świata to książka, która z automatu skojarzyła mi się z Igrzyskami Śmierci, mamy tutaj ofiarę, która ma zginąć, mamy również konkretnego zabójcę. Anioły są cyborgami, których mózgi i organizmy zostały ulepszone, poprzez liczne operacje, usuwanie pamięci, a tym samym emocji. Myślę, że można tutaj powiedzieć, że Anioły nie mają swojej osobowości, to znaczy, nie mają wspomnień, które mogły wpłynąć na ich rozwój. W momencie, gdy Melinoe zostaje wybrana, aby zabić baranka, jest zimnym, pozbawionym emocji potworem, jednak to co dzieje się póżniej i to czego doświadcza podczas Wyzwania sprawia, że jej osobowość powoli zaczyna się klarować, a jej wspomnienia, które jej zabrano, powoli wracają. W momencie, gdy dziewczyny zbliżają się do siebie na poziomie emocjonalnym zmienia się cały ich świat. Przez krótką chwilę doświadczyć mogą pozytywnych uczuć, pożądania, pragnienia, nawet miłości. Szkoda tylko, że w postapokaliptycznym świecie Caerusa nie ma zbyt wiele miejsca na tego typu emocje. Powieść jest smutna, pełna bólu i cierpienia, nie kończy się też wcale dobrze. Porusza trudne tematy, takie jak modyfikacja genetyczna, zmiana osobowości człowieka, oraz usuwanie jego wspomnień wbrew jego woli. W tym świecie ci, których na to stać mogą usunąć wszystko co złe w swoich umysłach. Jest to dystopia ukazująca najgorsze oblicze człowieka, jego żądzę mordu i przemocy, jego zimny umysł kalkulujący co by tu zrobić, aby osiągnąć władzę i potęgę - w postaci pieniądza między innymi. Historia też niestety nie kończy się dobrze. Poprzez zło i okrucieństwo człowieka przebija się czasem dobroć, empatia i szacunek dla drugiej osoby, są one jednak w mniejszości i nie wiadomo jak długo uda im się przetrwać. Bajka o końcu świata to książka skłaniająca do przemyśleń i myślę, że jest to najlepszą jej cechą.

Bardzo przyjemny świat z omenami, wieszczkami i gargulcami. Świat nie jest jakoś bardzo skomplikowany i dzięki temu się nie pogubiłam w audio. Sybil odkąd pamięta jest Wieszczką, wciąż jest topiona i przebudzana by opowiedzieć sny zesłanie przez sześć boskich omenów. Jej dziesięcioletnia służba dobiega końca i Sybil snuje plany o wolności... Niestety pozostałe wieszczki zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach, a Sybil wyrusza w podróż, aby je odnaleźć. Jak to w romantasy bywa, nie mogło zabraknąć przystojnego i bezczelnego rycerza 😉 Rodrick Myndacious 🥰 ten gość skradł serce Sybil i moje. Ich związek rozwija się bardzo powoli i daje im przestrzeń na poznanie się zanim wskoczą sobie do łóżek. Droczą się, kłócą i wzbudzają w sobie zazdrość. Napięcie i chemia jaką lubię. Mamy też bardzo fajny plot twist, który sprawił, że od razu chciałam więcej...