Bajka o końcu świata

Lucy w swoim pozbawionym trosk materialnych życiu rozpieszczanej szlachcianki ma dwie wielkie pasje, żeby nie rzec obsesje, sěķs oraz šmiẹrč. Książka ta natomiast opowiada o tym, jak wiodą ją one ku upadkowi. 🦇 Główna bohaterka Wiązałam duże nadzieje z tą pozycją okazała się ona jednak rozczarowaniem. Nie zapałałam sympatią do głównej bohaterki; choć wiele jej poglądów odebrałam jako słuszne, ona sama była postacią dość irytującą ze swoją pozą męczennicy przy równoczesnej ślepocie na własne uprzywilejowanie i vibem „ja nie jestem jak inne dziewczyny”. 🦇 Fabuła Tym, co dyskredytuje tę książkę w moich oczach jest jednak fakt, że znakomitą jej większość wymęczyłam. Bale, proszone podwieczorki, dylematy, którego kawalera wybrać… mam na tego typu elementy fabularne jedno określenie: nuuudy. Dopiero pod koniec zaczęły dziać się rzeczy, które przykuły moją uwagę i które sprawiają, że nie wykluczam sięgnięcia po kontynuację, jednakże to za mało by uznać tę pozycję za godną uwagi jako całość. 🦇 Podsumowanie „Kiedy nadciąga mgła” to książka, która naprawdę miała potencjał – zarówno jako fantasy jak i retelling. Niestety w tym tomie ów potencjał nie doczekał się spełnienia. Być może w kontynuacji autorka rozwinie skrzydła.

"FAIREST" - MARISSA MEYER To historia skupiająca się na przeszłości okrutnej Królowy Levanny. Czytelnik zaczyna rozumieć czemu jest taka i skąd wynikają motywy jej postępowań. A w sumie to dowiaduje się, że Levanna zawsze taka była. Jej czyny i postępowania są momentami przerażające. Gdy już myślałam że nie wymyśli czegoś okrutniejszego, bohaterka robiła kolejną straszną rzecz. I mimo że najważniejszy jest tutaj background Levanny i jej myśli, akcja też jest ciekawa. Lubię czytać o antagonistach i tutaj zdecydowanie się nie zawiodłam. Levanna nie zostanie moją ulubioną postacią, ale przesłuchanie tego audiobooka pozwoliło mi trochę zrozumieć jej tragizm. A przede wszystkim jej ambicje, pragnienia i obsesję na punkcie władzy. W książce znajduje się też dodatkowe opowiadanie "Mała androidka" (retelling Małej syrenki, bardzo nie lubię tej bajki 😅). I według mnie to opowiadanie było zbędne, nie wniosło nic nowego do fabuły. Dla fanów Sagi jak najbardziej polecam. 7/10⭐ Najlepiej czytać ją po "Cress" (3 tom).

W tej książce jest wszystko, czego oczekuję od fantastyki z wątkiem miłosnym. Jest akcja, są niesamowite wierzenia i aspekty kulturowe, jest miłość silniejsza niż śmierć (po wielokroć), strata i szczęście. Przez tę lekturę się mknie, aby jak najszybciej dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Bardzo polecam!

Tam, gdzie trwa noc to książka, która porwała mnie od pierwszych stron. Mocno inspirowana słowiańską mitologią historia o miłości i poświęceniu, magii oraz tajemnicach. Fabuła jest bogata w metafory a także mówi o przemianie, nie tylko tej fizycznej ale przede wszystkim duchowej. Można zmienić swoje zachowanie i nastawienie do życia kiedy popełnia się błędy, zwłaszcza wtedy, kiedy mamy do dyspozycji setki lat, jak Leszy. Leszy był kiedyś człowiekiem, magiem o wątpliwej jakości umiejętnościach, który zazdrościł innym mocy. Wszedł więc w układ z jednym z bogów ale to miało swoją cenę... Wydaje się, że jego pokuta trwała bez końca a cena jaką musiał zapłacić za utrzymanie demonów w lesie była wygórowana. Do czasu, aż do jego życia trafia niezwykła dziewczyna, Liska. Sama posiada magiczne moce, przez co mieszkańcy wioski ją stygmatyzują. Jest odludkiem a może liczyć jedynie na swoją mamę i kuzynkę oraz nowego księdza. Postanawia pozbyć się swojej magii dzięki znalezieniu kwiatu paproci ale tam czeka na nią niespodzianka i zawiera układ z demonem. Tylko czy on naprawdę nim jest? Slow burn romance bez zbędnych słówek i zapychaczy, w otoczeniu natury i mitów słowiańskich. Mamy w książce demony takie jak rusałki, wąpierze i inne a to wszystko spowite magią i tajemnicą, ukryte w leśnej gęstwinie oraz tajemniczej posiadłości. Ta książka magnetycznie mnie przyciągała, była wręcz eteryczna mimo zagrożeń, które czyhały na bohaterów, nie mogłam przestać jej czytać i mimo, że minęło już trochę czasu odkąd skończyłam ją to nadal mam wszystko w pamięci świeżo, jakby to było wczoraj. Piękne wydanie ale także piękne wnętrze. Autorka zwraca uwagę na to, co ważne. Że nie wszystko, czego się boimy jest złe, nie wszystko też jest takim, na jakie wygląda. Nie dostrzegamy, co dla nas robią inni, wolimy ich wytykać palcami, boimy się poznać nieznanego a demonizujemy nie tych co trzeba. Relacja Liski i Leszego rozwijała się powoli, poznawali się kawałek po kawałku, stopniowo ukazując swoje warstwy, jakie ukryli głęboko w środku. Ona ma swoje mroczne tajemnice ale i on także je ma a kiedy wychodzą na jaw, wydają się otworzyć drzwi do nowych możliwości.

To książka-pocieszycielka dla samców, którzy myślą, że nie mają szansy zdobyć atrakcyjnej samiczki, bo są kurduplami. Chodzi mi konkretnie o gąsiory, ale jeśli ktoś uważa, że może tyczyć się i ludzi – szerokiej drogi w tej interpretacji. A tak serio „Zagłada puka do drzwi” urzekła mnie od początku. Najpierw zaintrygowała motywem wymuszonego (magią) posłuszeństwa, potem oczarowała humorem oraz podaną w lekkiej, przystępnej formie mądrością. I gęsiami. Jak można przeczytać w opisie, to retelling baśni o gęsiareczce, a ja bym do tego nazwała ją cosy fantasy. Ale nie cosy w stylu kołderkowym, tylko – jakkolwiek to brzmi – bezpiecznym. Nie ma w treści wulgaryzmów ani scenek posuwistych, a gdybym miała celować w grupę wiekową, typowałabym od nastolatków do stulatków. To jedna z tych pozycji, która spodoba się młodzieży, ale spokojnie mogą sięgnąć po nią dorośli. „Zagłada…” opowiada o matce i córce oraz łączącej je toksycznej relacji. Słowo „toksyczna” idealnie odzwierciedla ich więź, gdyż matka traktuje Cordelię jak niewolnicę, cały czas przy tym wmawiając, że wszystko, co robi, robi dla jej dobra. Wyjeżdżają w podróż (przypominającą bardziej ucieczkę), trafiają do domu bogatego rodzeństwa, gdzie matka zagina parol na gospodarza. Cordelia w międzyczasie zbliża się do jego siostry Hester i zaczyna powoli otwierać. Gdy zdradza, kim jest jej matka oraz jakie ma plany względem Dziedzica, kobieta prosi o wsparcie starych przyjaciół. Wspólnie obmyślają strategię uratowania przed zgubą brata – i młodziutkiej bohaterki. Książkę czyta się szybko, bo wciąga i ma prosty styl. Miejscami bywa przewidywalna, ale jej wybaczam. Niektóre problemy rozwiązują się zbyt łatwo, ale to też mi nie przeszkadza. Poczucie humoru Hester oraz cudowne, waleczne gęsi wynagradzają wszystko. Przyznam, że spodobał mi również chowaniec Falada, piękny biały koń (czy raczej „koń”), świetnie opisany i jeżący włos na głowie. Cały czas miałam przy nim skojarzenie z koniem z filmu o braciach Grimm (z Heathem Ledgerem). Nigdy nie zapomnę sceny, w której wybiegał ze stajni z gigantycznym brzuchem, a gdy otworzył pysk, można było zobaczyć, kogo przed chwilą pożarł. Nieco chaotyczna ta moja quazi recenzja, ale chyba wyszłam z wprawy ;) Miałam ostatnio wielki zastój pisarski i dopiero w weekend go – mam nadzieję na dobre – pokonałam. Bez względu na to „Zagładę…” mocno polecam i chętnie przeczytam inne książki autorki. Jeśli lubicie fantasy, które nie jest brutalne, za to bywa urocze i słodkie, zachęcam do testów. "Pokrzywę i Kość" też polecam, za dokładnie te same rzeczy.

Wzruszająca książka o samotności, przyjaźni i tym, jak dzieciom potrafi być ciężko, nawet jeśli mają wsparcie osób w swoim otoczeniu (a jeszcze ciężej, jeśli oczywiście nie mają). O tym, że trzeba w dzieci wierzyć i im pomagać, zamiast je oceniać i że są to mniejsi ludzie (o czym dużo osób zapomina). O tym, że pomimo różnic w statusie, warunkach życia i wcześniejszej historii, w życiu każdego nastolatka może nastąpić kryzys, który utrudni im funkcjonowanie. Bardzo mi się podobała ta różnorodność postaci, ich dobór. Książka od samego początku wciąga, coraz mocniej, im lepiej poznajemy poszczególnych bohaterów. Sam temat niezwykle ważny, szczególnie w czasach, w których żyjemy i dobrze poprowadzony. Plot twist był do przewidzenia, ale nie przeszkadzało to absolutnie. Wszystko pięknie napisane. Styl autorki jest naprawdę wyjątkowo przyjemny w odbiorze, choć dosyć prosty. Książka zarówno dla nastolatka, jak i dla dorosłego!

Historia o przemianie. O rozbudzeniu dawno porzuconych fantazji. O sile losu, który pozornie nie ma z nami związku. W świecie układów, hierarchii i wiary ukazuje rzeczywistość niczym popękane zwierciadło - pełną zniekształceń i sprzeczności - oraz bohaterów zmagających się z różnymi trudnościami, które prowadzą ich do decyzji korzystnych dla nich samych, lecz krzywdzących innych.

4,5/5 ⭐ Brakowało mi jakiejś dobrej azjatyckiej fantastyki, bo w końcu nie można w kółko czytać kilku tych samych książek. Miałem cichą nadzieję, że Czyste serce trafi do tego grona, ale niestety okazało się niewypałem. Więc następna w kolejności była Szkarłatna alchemiczka. I jakie to było dobre! System magiczny stosunkowo prosty, ale ciekawie wykorzystany i dobrze opisany sprawił, że słuchanie tej książki było czystą przyjemnością. Do tego nieprzewidywalna fabuła z plot twistami, które nie próbują być czymś wielkim, bo również są proste, a przy tym logiczne. Momentami było trochę (bardzo) brutalnie, ale po notce na końcu książki z tłem historycznym nabrało to sensu, w końcu postać Cesarzowej była inspirowana Wu Zetian, a autorka też chciała stworzyć coś podobnego do Wojen makowych. W kwestii Wojen, podobieństwa, które mi się rzuciły w oczy, to (oczywiście) brutalność I szczegółowe opisy niezbyt ciekawych elementów (zwłoki, zabijanie, przemoc) oraz same egzaminy. Podobało mi się, że chociaż bohaterowie mieli sporo do zrobienia na początku (zdanie egzaminów) oraz później, to nie przychodziły im te rzeczy z łatwością i nie dostawali pomocy od magicznych wróżek, których pojawienie się nie było w żaden sposób logiczne. Stawali przed trudnościami, szczęście im nie sprzyjało i jakoś musieli sobie z tym radzić, bez załamywania się. Do tego wszystkiego odrobina humoru i poboczny wątek romantyczny stanowiły idealny dodatek, który balansował tę brutalność. Ma ta książka swoje minusy, chociaż teraz mi nie przychodzą żadne konkretniejsze do głowy. Na pewno brakowało mi tutaj jakichś dokładniejszych, bardziej rozbudowanych opisów, ale jak się nad tym zastanowić, taki styl narracji wcale nie odejmował książce, raczej dodawał jej akcji. Brakowało mi też napięcia, ale to pewnie dlatego, że słuchałem na przyspieszeniu i nawet nie miałem czasu się jakąś trudną sytuacją bardziej przejąć. Co do samego audiobooka nie mam zastrzeżeń, lektorka czytała książkę z sensowną prędkością, więc nie musiałem jej dać na 3.0 i ubolewać nad tym, że 3.0 to limit. Chyba tyle, niedługo się zabiorę za drugi tom, bo to zakończenie sprawia, że chcę krzyczeć, BO CO TO MIAŁO BYĆ ZILAN???

Bardzo przyjemny świat z omenami, wieszczkami i gargulcami. Świat nie jest jakoś bardzo skomplikowany i dzięki temu się nie pogubiłam w audio. Sybil odkąd pamięta jest Wieszczką, wciąż jest topiona i przebudzana by opowiedzieć sny zesłanie przez sześć boskich omenów. Jej dziesięcioletnia służba dobiega końca i Sybil snuje plany o wolności... Niestety pozostałe wieszczki zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach, a Sybil wyrusza w podróż, aby je odnaleźć. Jak to w romantasy bywa, nie mogło zabraknąć przystojnego i bezczelnego rycerza 😉 Rodrick Myndacious 🥰 ten gość skradł serce Sybil i moje. Ich związek rozwija się bardzo powoli i daje im przestrzeń na poznanie się zanim wskoczą sobie do łóżek. Droczą się, kłócą i wzbudzają w sobie zazdrość. Napięcie i chemia jaką lubię. Mamy też bardzo fajny plot twist, który sprawił, że od razu chciałam więcej...

„Song of the Forever Rains” to książka z ładnym klimatem i ciekawym pomysłem na świat, którą czyta się lekko i szybko. Ma w sobie coś baśniowego, co sprawia, że dobrze się przy niej odpoczywa. Niestety fabuła jest dość przeciętna — jak tysiąc innych książek romantasy. Wiele wątków i schematów jest znajomych, przez co trudno o większe zaskoczenie czy głębsze zaangażowanie emocjonalne. To przyjemna, ale bardzo bezpieczna lektura — dobra na chwilę relaksu, choć raczej bez większego wyróżnienia na tle gatunku.

"Ucieczka Apsary. Część 2" autorstwa Katarzyny Podstawek i Katarzyny Rutowskiej to niezwykle klimatyczna i wciągająca powieść, którą zdecydowanie zaliczam do tych komfortowych i przez niektórych odpisywanych jako Cozy Fantasy. Tutaj nie ma możliwości przeczytać tylko jednej części - te dwie książki, które widzicie na zdjęciu tworzą jedną niemal idealną całość! Tą historię się wchłania wraz z klimatem i aurą jaką roztaczają jej bohaterowie. Tu nie sposób pozostać niewzruszonym podczas lektury - pełna gama emocji gwarantowana! Uwielbiam kreacje bohaterów, których nie sposób nie pokochać, a innych znienawidzić. Autorki umiejętnie kreują postacie, tak by nikt nie pozostał nam obojętny, a to sprawia, że emocje w nas podczas lektury są jeszcze silniejsze. Mogłabym się zachwycać i zachwycać tą dylogią - mam nadzieję, że pamiętacie jeszcze mój post o pierwszej części - i ciągle miałabym wrażenie, że o czymś zapomniałam wspomnieć. Dlatego na koniec tylko powiem, że ogromnie Wam polecam tą historię!

Uwielbiam te bohaterki. Signa i Blythe - razem i osobno - są świetnie napisane, a ich relacje (te romantyczne też 👀) mają w sobie dużo czułości i chemii. Nie zdradzam szczegółów, bo odkrywanie tego to połowa frajdy. Ogromnym plusem jest też to, jak szybko się to czyta - po lekkim spadku zachwytu przy drugim tomie, ten wciągnął mnie bez reszty. Z pozoru spokojna historia o nowożeńcach zaczyna przeradzać się w coś znacznie większego i ja to „więcej” kupuję w całości. „Wisteria” to naprawdę piękne, satysfakcjonujące zamknięcie serii. 😍 Część czwarta mnie zmiotła z planszy 🥹

Po przeczytaniu "Te brutalne rozkosze" długo nie wiedziałam, co napisać. Rozczarowało mnie zakończenie - ale nie w ten sposób, w jaki można by się spodziewać. Czytałam z wypiekami na twarzy, coraz szybciej przewracałam kolejne strony, napięcie rosło, aż nagle - koniec. Po prostu. Obracam kartkę i cisza. - Co? - wyszeptałam pod nosem, jakby ktoś nagle zgasił światło w połowie zdania. Nie byłam na to gotowa. Najpierw przerażał mnie Julian. Potem Paul. A chwilę później ich relacja – lepka, duszna, pełna napięcia, w której miłość miesza się z obsesją, a zachwyt z lękiem. Chciałam ich pokochać. Naprawdę próbowałam. Ale bałam się za bardzo – ich, siebie w tej historii, tego, jak łatwo przekraczali granice. To książka, która nie daje ukojenia. Wchodzi pod skórę i zostaje tam jak drzazga. Mam wrażenie, jakby ktoś wyrwał ze mnie ostatnią stronę. Jakby coś zostało brutalnie przerwane, niedomknięte. Czuję się nieskończona – dokładnie tak jak ta historia.

Mara wraz z przyjaciółmi wygrywa konkurs architektoniczny, którego główną nagrodą jest wyjazd do Wierzbowego Dworu. Z tym hotelem wiąże się niepokojąca historia, którą poznajemy szerzej w kolejnych rozdziałach, jednak już przed wyjazdem głównej bohaterce towarzyszą złe przeczucia. W dniu wyjazdu odkrywa, że osobą nadzorującą ich projekt jest jej były chłopak, Leon – postać, z którą również wiążą się niepokojące wspomnienia. „Słony mech” to nietypowa powieść, w której od pierwszych stron wyczuwalne jest napięcie wiszące w powietrzu. Historia Mary pełna jest niedomówień, które czytelnik odkrywa stopniowo, wraz z rozwojem fabuły. Dawne grzechy wychodzą na jaw. Przyjaźń oraz skomplikowane, momentami toksyczne relacje między bohaterami zostają wystawione na próbę. Główna bohaterka w przeszłości cierpiała na zaburzenia psychiczne, których echo towarzyszy jej do dziś. Czytelnik gubi się wraz z nią w emocjach i tym, czego doświadcza – a może jednak nie? – w Wierzbowym Dworze. W hotelu, otaczającym go lesie, a nawet pobliskim miasteczku dzieją się dziwne, niewytłumaczalne rzeczy. Rzeczywistość miesza się z fikcją. Czy to Mara ma problem z odróżnieniem jawy od szaleństwa? Autorka przykłada dużą wagę do opisów, które w tej historii odgrywają istotną rolę, choć momentami mogą przytłaczać czytelników, którzy – w przeciwieństwie do mnie – nie przepadają za takimi detalami. Mimo wszystko nadają powieści klimat: dziwny, mroczny, duszny, pełen szaleństwa. Język książki jest przystępny, momentami udziwniony, ale zdecydowanie lepszy niż w debiutanckiej powieści autorki. Choć nie brakuje dynamicznych momentów, fabułę określiłabym jako niespieszną. To nie jest typowa powieść akcji, jednak napięcia i grozy w niej nie brakuje. Podobało mi się, że tajemnice odkrywaliśmy stopniowo – nie tylko te dotyczące głównych bohaterów, ale również postaci drugoplanowych. W tym nietypowym gronie trudno znaleźć choćby jedną krystalicznie dobrą osobę, która nie ukrywałaby swoich „brudów” przed resztą – a przecież nazywali się przyjaciółmi. Mara to bohaterka tajemnicza i intrygująca. Jej zachowanie trudno było przewidzieć, a momentami podejmowała nielogiczne decyzje, które jednak w jakiś sposób pasowały do klimatu książki. Czuła potrzebę powrotu do Wierzbowego Dworu, mimo że wiązały się z nim traumatyczne wspomnienia. Była gotowa skonfrontować się z przeszłością i dawnym chłopakiem Leonem, do którego wciąż coś czuła… miłość, pożądanie, a może coś więcej? Momentami miałam wrażenie, że wszyscy mieli obsesję na punkcie Mary – szczególnie jej były chłopak Leon oraz bardzo zaborcza przyjaciółka (?). Finałowe sceny rozwiały moje wątpliwości i wyjaśniły nietypowe zachowania bohaterów. Zakończenie było bardzo emocjonujące i satysfakcjonujące. „Słony mech” to oryginalna historia o mrocznym, psychotycznym klimacie, dlatego mam pewne obiekcje co do sugerowanej kategorii wiekowej (15+). Bohaterowie nie są nastolatkami, lecz studentami. Przejawiają szereg nietypowych zachowań (których nie wymienię, by nie spoilerować), robią mnóstwo niewłaściwych rzeczy (tu też się powstrzymam) i nieustannie imprezują. Nawet Mara, która miała już złe doświadczenia z nadużywaniem alkoholu w tym konkretnym miejscu, nie stroniła od używek. Gdyby historia została skierowana do dorosłych czytelników, moja ocena byłaby wyższa.

Dwa podejścia. Dwa razy robiłam podejście do tej książki, bo wydawało mi się, że nie będzie dla mnie pociągająca. "Jesteś za stara", mówiłam sobie. Cóż, stara ja spędziła ostatnie godziny życia rozpływając się nad fabułą, wspominając własne (też ostatnie!) rozgrywki RPG i kibicując parze nastolatków. ;) Książka ma to coś. Może potrzebowałam lekkiej lektury. Może potrzebowałam czegoś na parę godzin. A może po prostu ta niedopieszczona część nastolatki we mnie słysząc, że to książka nie dla mnie uznała, że gadam głupoty. Bo gadałam. A książka okazała się tak wartościowa i.. ciepła, przede wszystkim, że na pewno jeszcze do niej wrócę.

Myślałam, że będę zachwycona tą książką, a jednak mam do niej mieszane uczucia. Koncepcja mi się niezmiernie podobała, a urokliwy, wręcz poetycki styl pisania idealnie podkreślał jej niezwykłość. Zazwyczaj poezja do mnie nie przemawia, natomiast w tym przypadku, gdy znałam kontekst fabularny, wydawała mi się wyjątkowo piękna. Sam pomysł, żeby przeplatać w fabule teraźniejszość z ich przeszłymi wcieleniami był, moim zdaniem, trafiony. Budowało to napięcie i oczekiwanie na rozwiązanie zagadki, gdyż każda historia stopniowo odkrywała drobne fragmenty układanki. Moim problemem było jednak to, że te retrospekcje były za krótkie - urywały się zanim udawało mi się wgłębić w daną historię. Tymczasem najgorsze okazało się zakończenie. Zwrot akcji tuż przed momentem kulminacyjnym był szokujący, jednak zaraz potem nastąpiła fala rozczarowania. Końcówka wydawała mi się pośpieszona, oklepana a nawet absurdalna. Nie byłam też fanką otwartego zakończenia, które nie złagodziło mojego zawodu. Ogólnie żałuję, że taka ładna historia nie doczekała się godnego sobie finału.

Kontynuacja w pełni dorównuje pierwszemu tomowi – a momentami nawet go przewyższa. Naprawdę: wow. Jedyny niedosyt, jaki czuję, wynika z faktu, że na kolejną część trzeba jeszcze poczekać:( Styl pisania autorki ogromnie przypadł mi do gustu. Z niezwykłą lekkością i swobodą stworzyła magiczny świat, który wciąga bez reszty, oraz bohaterów tak wyrazistych i prawdziwych, że bez trudu zdobywają serca czytelników. . Historię Alarica i Talasyn śledziłam z zapartym tchem. Mam nadzieję, że już wkrótce znów będę mogła się z nimi spotkać w trzecim tomie – zwłaszcza po takim zakończeniu jakie sprezentowała nam Autorka :) Gorąco polecam!:)

"To nie tak, że nie lubiła ludzi. Po prostu książki lubiła bardziej. Nie narzekały, nie osądzały, nie drwiły ani nie odtrącały. Zapraszały do środka, poprawiały poduszki na kanapie, proponowały herbatę i tosty, a potem otwierały przed tobą serce, nie oczekując, że będziesz robić cokolwiek poza chłonięciem tego, co miały do zaoferowania." _ "Magia spod lady" to nie tylko opowieść, pełna magii w której rośliny mają głos, a koty skrzydła. To przede wszystkim opowieść o zaufaniu, przyjaźni i nadziei z nutą dżemu malinowego. _ Jeśli szukasz ciepłej powieści fantasy, która zamiast szybkiego tempa akcji skupia się na małych gestach i relacjach między bohaterami to właśnie książka dla Ciebie. Przy tym trzeba dodać, że autorka w znakomity sposób wplata tu humor, któremu nie sposób nie ulec. _ Każdy z bohaterów, których poznany w "Magia spod lady" ma swój wyjątkowy charakter. Zresztą wydaję mi się, że sporo książkoholików polubi się z główną bohaterką. Świetnie dopracowane opisy sprawiają, że czytelnik jeszcze mocniej może wczuć się w świat przedstawiony przez Sarah Beth Durst. _ Czytając "Magia spod lady" świetnie się bawiłam i przypomniałam sobie, dlaczego lubię sięgać po książki fantasy. Czasami zapominamy o prawdziwej magii, która jest w nas ukryta i warto sobie o tym przypominać. Meep.

Trzeci i ostatni tom opowiadający o losach Valkyrie Tsumashi oraz Daero -dwóch nieśmiertelnych Nybrisów, łączą oni siły by pokonać boginię Lumor, która ich stworzyła Do oddziału virewerse składającego się z Lumii i elfów dołącza król Ita, a brat Val -Oryx. Kiedy bóg Cierpienie zamiast im pomóc upomina się o świat, Val wraz z Daero nie dadzą mu tak łatwo nim zawładnąć, wywiązuje się wojna z Arcydemonami...

„Snowglobe” Park So Yong to młodzieżowa dystopia osadzona w świecie po katastrofie klimatycznej. Ziemia została skute lodem, a temperatura spada nawet do –45°C. Większość ludzi żyje w trudnych warunkach, w małych osadach, pracując w elektrowniach napędzanych siłą ludzkich mięśni. Jedyną ucieczką od tej surowej rzeczywistości jest oglądanie reality show. Wszystkie transmitowaną są ze Snowglobe (miasta ukrytego pod ogromną kopułą, gdzie panuje ciepło, dostatek i pozornie idealne życie). Luksus ma jednak swoją cenę, bo mieszkańcy Snowglobe żyją nieustannie pod okiem kamer, a ich codzienność jest częścią spektaklu oglądanego przez miliony widzów. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że patrzę na dwa zupełnie różne światy oddzielone nie tylko lodem, ale też marzeniami. Z jednej strony surowa rzeczywistość - zimno, ciężka praca i walka o przetrwanie. Z drugiej błyszcząca kopuła, która z daleka wygląda jak obietnica lepszego życia. A jednak im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że ta historia mówi o czymś znacznie głębszym niż tylko dystopijna wizja przyszłości. Najbardziej poruszył mnie sam pomysł na ten świat. Kontrast między lodową pustką a ciepłym, perfekcyjnie wykreowanym Snowglobe działa na wyobraźnię, ale też skłania do refleksji. Bo tak naprawdę to nie tylko opowieść o przyszłości. To trochę historia o nas - o tym, jak bardzo potrafimy wierzyć w obrazy, które ktoś dla nas stworzył. O tym, jak łatwo zachwycić się idealnym światem, nie widząc ceny, którą ktoś za niego płaci. Wątek życia pod ciągłą obserwacją kamer wydał mi się szczególnie niepokojący. W Snowglobe prywatność właściwie nie istnieje, a życie staje się spektaklem dla milionów widzów. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie właściwie kończy się prawdziwe „ja”, a zaczyna rola, którą gramy dla innych. I czy człowiek może naprawdę być sobą, kiedy wie, że ktoś patrzy na każdy jego ruch. Bohaterka, Chobahm, też bardzo mnie zainteresowała. Na początku jej marzenie wydaje się tak ludzkie i zrozumiałe – kto z nas nie chciałby wyrwać się z trudnej rzeczywistości i dostać szansę na coś lepszego? Jednak im dalej w historię, tym bardziej widać, że spełnienie marzeń bywa skomplikowane. Czasem okazuje się, że to, czego tak bardzo pragnęliśmy, wcale nie daje nam wolności. Mam jednak wrażenie, że świat przedstawiony mógłby być pokazany jeszcze głębiej. Chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak dokładnie funkcjonuje Snowglobe i co doprowadziło do tak drastycznej zmiany klimatu. W drugiej połowie książki akcja momentami przyspiesza i niektóre wątki wydają się tylko lekko zarysowane, choć aż prosiły się o rozwinięcie. Warto też zaznaczyć, że choć książka bywa reklamowana jako historia dla fanów „Squid Game” czy „Igrzysk śmierci”, w praktyce trudno znaleźć tu podobny klimat czy bezpośrednie nawiązania. „Snowglobe” nie skupia się na brutalnej rywalizacji ani widowiskowej walce o przetrwanie, lecz raczej na refleksji nad światem mediów, iluzją idealnego życia i ceną, jaką płaci się za bycie nieustannie obserwowanym. Mimo to książkę czytało mi się bardzo dobrze. Ta historia ma w sobie coś wciągającego, ale też trochę melancholijnego. Co więcej, zostawiła mnie z myślą, że czasem to, co wygląda jak raj, może być tylko pięknie oświetloną sceną. Myślę, że mimo pewnych niedociągnięć to naprawdę ciekawa dystopia. A ja z czystej ciekawości chętnie sięgnę po drugi tom, żeby zobaczyć, dokąd on zaprowadzi.